1998-2008: Δέκα χρόνια από τον θάνατο του Δ. Λιαντίνη

Πρόσφατα σε ένα πλακόστρωτο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, μεταξύ τρίτης και τέταρτης γύρας από τσίπουρο, όπου έτυχε να βρισκόμασταν αρκετά μεγάλη παρέα, έφτασε η κουβέντα στον Δημήτρη Λιαντίνη. Το τι άκουσα για την περίπτωση Λιαντίνης εκείνη τη βραδιά δε λέγεται: Ότι άνοιξε μυστική πύλη στον Ταϋγετο και άλλαξε διάσταση, ότι ήταν καπνιστής για δεκαετίες αλλά μία μυστική εφεύρεσή του εμπόδιζε την απορρόφηση της πίσσας και έτσι δεν του έκανε κακό, ότι ήταν πυρηνικός φυσικός και συνεργαζόταν με κυβερνήσεις κρατών, και λοιπά.
Δεν θα αναφερθώ στο γεγονός της αυτοθέλητης εξόδου του, απλούστατα γιατί πιστεύω ότι ο όγκος και η ποιότητα του έργου του είναι κατά πολύ σημαντικότερα για να αναλωθούμε σε συζητήσεις αδιέξοδες.
Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια, εκτός του ότι η ιστορία και το έργο του διαστρεβλώθηκαν βάναυσα από τηλεοπτικές εκπομπές, παράθυρα, αφιερώματα, κους-κους και σπασμένα τηλέφωνα, υπήρξαν και κάποιες κινήσεις αναγνώρισης του σημαντικού φιλοσοφικού του έργου: το βιβλίο του κ. Αλικάκου "Δημήτρης Λιαντίνης: έζησα έρημος και ισχυρός", η μελέτη "η αυτοθέλητη έξοδος στο έργο του Δημήτρη Λιαντίνη" του κ. Πέρρου, αλλά και η ιστοσελίδα liantinis.gr, από την οποία αντλώ τα παρακάτω ενδεικτικά παραθέματα από το έργο του.

Όποιος δεν περιπλανήθηκε μέσα στην "Γκέμμα" και τα "Ελληνικά" του Λιαντίνη, χάνει μια μοναδική αναγνωστική εμπειρία...

«Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις»

Να φεύγεις, αλλά πώς να φεύγεις! Το πράμα θέλει μεγάλη προσοχή. Γιατί ο ορισμός είναι τορπίλη που το παίζει στα χέρια του μικρό παιδί. Το παίζει στα χέρια του και δεν ξέρει τι είναι….
Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πιο σφαγερή από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει τρείς, εσύ να πονέσεις εννιά.
Εδώ σε θέλω κάβουρα, που λένε, να περπατάς στα κάρβουνα. Χόρεψες ποτέ σου το χορό του αναστενάρη , χωρίς να σαι αναστενάρης;


Όλα για το θηλυκό

Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά. Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου. Πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό. Και το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα να πεθάνεις το θηλυκό, και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου. Πάντα σου μελαγχολικός και ακατάδεχτος…
Στη σωστή ερωτική ομιλία το θηλυκό δίνει το ύφος της σάρκας και το αρσενικό τη σύνεση της δύναμης. Μιλώ για τα καράτια κοντά στα εικοσιτέσσερα. Για στήσιμο πολύ μεταξωτό. Και το μετάξι μόνο ζωικό παρακαλώ. Κουκουλάρικο. Και η κλωστή μπιρσιμένια.
Το πρώτο λοιπόν είναι πως όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη την έχει ο άντρας. Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας. Να το γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.


Έρωτας και θάνατος

Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του.
Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.
Έτσι , από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής.
Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.
Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο.
Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου.
Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί κα ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.

Κοινό Μυστικό

Ladies and gentlemen,

Οι "Μαύρη Μαγιονέζα"

Η βία στα γήπεδα και η ρύθμιση θεμάτων αθλητισμού από την κυβέρνηση

Το 2006, η κυβέρνηση με μπροστάρη τον αρμόδιο υφυπουργό αθλητισμού κύριο Ορφανό, κατέθεσε νόμο ο οποίος είχε, υποτίθεται, την πρόθεση να καταπολεμήσει τα φαινόμενα βίας στα ελληνικά γήπεδα. Έβγαιναν, λοιπόν, στην δημοσιότητα τότε τα εξής:

(πηγή: http://www.contra.gr/Soccer/Hellas/135175.html )

Ο Υφυπουργός Πολιτισμού, αρμόδιος για θέματα Αθλητισμού Γιώργος Ορφανός, παραχώρησε συνέντευξη στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, με θέμα τη βία στα γήπεδα.
Ο κ Ορφανός τόνισε ότι η εποχή της ανοχής πέρασε και ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει το Νόμο. Επισήμανε, πώς έχει επίγνωση ότι αυτή η χώρα, στον τομέα αυτό, έχει μακρύ δρόμο μπροστά της. Ο Υφυπουργός διαβεβαίωσε ότι η Κυβέρνηση έχει ήδη δημιουργήσει στο εσωτερικό της αστυνομίας ειδικά τμήματα για τον έλεγχο της δράσης των χούλιγκαν, ειδικά κατά ομάδες. Και πρόσθεσε:

"Έτσι έχουμε μια πιο καθαρή εικόνα, κυρίως για την αναγνώριση των ταραξιών. Προτιθέμεθα να γενικεύσουμε την αρχή του ατομικού ηλεκτρονικού εισιτηρίου και την παρακολούθηση μέσω βίντεο των 22 κυριότερων γηπέδων της χώρας.

Χάρη στο ηλεκτρονικό εισιτήριο, καθένας θα έχει τη θέση του μέσα στο γήπεδο. Θα γνωρίζουμε ποιος ήταν πού ήταν και πότε. Ο οπαδός δε θα αποτελεί πλέον μέρος της μάζας, δε θα είναι πια ανώνυμος.

Με τη σύμφωνη απόφαση της ελληνικής αρχής προστασίας δεδομένων, η Κυβέρνηση κατάφερε επίσης να μπορέσει να κάνει μια καταγραφή των ομίλων των οπαδών και των μελών τους και να δημιουργήσει ένα αρχείο «οπαδών υψηλού κινδύνου».

Τέλος, στο δικαστικό επίπεδο, οι αρχές πέρασαν πέρυσι το καλοκαίρι ένα νόμο που απαγορεύει την αναστολή των επιβεβλημένων ποινών σε ταραξίες, έχοντας περάσει την προηγούμενη χρονιά ένα κείμενο, που απαγόρευε στους χούλιγκαν να εξαγοράσουν την ποινή τους. Τέλος, πρέπει, να εκπαιδεύσουμε τους αστυνομικούς στην τήρηση της τάξης".

Στην ουσία, έχουμε να κάνουμε με την κατάργηση του εξαγοράσιμου της ποινής, αλλά και της αναστολής σε οποιοδήποτε αδίκημα έχει να κάνει με τον χώρο των γηπέδων, παράλληλα με το εντατικό φακέλωμα όλων των συνδεσμιτών και μή, που ακολουθούν κάποια ποδοσφαιρική ομάδα. Μέσα στα χρόνια αυτά, πολλοί φίλαθλοι έχουν συλληφθεί και καταδικαστεί άδικα, συχνά για εντελώς ασήμαντες πράξεις που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΒΙΑ, όπως κατοχή πυρσών! (δηλαδή σαν αυτούς που πλημμυρίζουν κάθε καρναβάλι και δείχνουμε στην τηλεόραση με χαρά, ή σαν αυτούς που κάνουν την νύχτα μέρα κάθε προεκλογική περίοδο), ή απλή παρουσία σε ακτίνα 1 χιλιομέτρου από την τέλεση επεισοδίων.
Στο φετινό παιχνίδι ΞΑΝΘΗΣ-ΠΑΟΚ, και ενώ είχαν δημιουργηθεί επεισόδια μεταξύ των οπαδών της φιλοξενούμενης ομάδας και της αστυνομίας, είχαμε το εξής τραγελαφικό: νεαρός παοκτσής, έχοντας χάσει το πορτοφόλι του στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου της Ξάνθης, πήγε στο Α.Τ. για να ρωτήσει μήπως αυτό έχει βρεθεί. Και αφού η απάντηση ήταν καταφάτική..... συνελήφθη για τα επεισόδια της προηγούμενης μέρας! Με το δικαιολογητικό ότι αφου βρισκόταν κοντά στα επεισόδια, είχε άμεσο ρόλο στην τέλεσή τους.
To 2008, o άτυχος Ν. Κουνταρδάς καταδικάστικε με ποινή φυλάκισης 15 μηνών γιατί ανάρτησε σε ποδοσφαιρικό αγώνα το πανώ που έγραφε «Πόλεμος ενάντια στο νέο α(θ)λητικό νόμο». Το σκεπτικό του δικαστηρίου ήταν ότι με τη χρήση της λέξης "Πόλεμος ενάντια..." στον νέο αθλητικό νόμο, τον οποίο μάλιστα χαρακτηρίζει α(θ)λητικό, υπήρξε σαφής πρόκληση σε απείθεια με τη μεγαλύτερη μάλιστα δημοσιότητα». (Όλε! Όλε! Όλε!)

Επειδή αναφέρθηκε ότι τα μέτρα αυτά βασίζονται στο αγγλικό μοντέλο, ας πούμε και δυο λόγια για το τι κατάφερε τελικά το μοντέλο αυτό στην χώρα εφαρμογής του: απλά μετέφερε την βία από τα γήπεδα στους δρόμους, για να προστατευτεί το "ποδοσφαιρικό προϊόν". Τα ίδια αποτελέσματα αρχίσαμε να τα βλέπουμε και στη χώρα μας

Ο νόμος Ορφανού, ο οποίος τροποποιήθηκε στην συνέχεια από τον κ. Ιωαννίδη, έχει χωρίσει το δίκαιο σε δύο κατηγορίες: στο δίκαιο του πολίτη και στο δίκαιο του οπαδού. Ο δεύτερος δεν έχει δικαίωμα στα γνωστά και κατοχυρωμένα νομικά μέσα, που είναι η εξαγορά της ποινής και η αναστολή. Αυτό έδωσε στους Έλληνες δικαστές την ευκαιρία να βγάλουν όλο το κόμπλεξ τους επάνω σε μία κοινωνική μειονότητα (και αφού έχει λιβανιστεί όλη η κοινή γνώμη ότι για όλα φταίνε οι οπαδοί), έτσι ώστε με αφορμή αστείες πράξεις να καταστρέφουν ζωές με εξοντωτικές φυλακίσεις. Παραθέτω την απόδειξη για όσα είπα παραπάνω περί δύο μέτρων και δύο σταθμών: Πάμε να διαβάσουμε εφημερίδες από τα "παλιά";

(πηγή: Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων)

http://www.hri.org/cgi-bin/brief?/news/grpapers/typos/2004/04-08-17.typos.html

Η ΑΥΡΙΑΝΗ υποστηρίζει ότι "κανονικά αν λειτουργούσε σωστά το κράτος στον τόπο όταν η -σιδηρά- κυρία (!!!) Γιάννα Αγγελοπούλου ΕΒΑΛΕ ΦΩΤΙΑ στο δάσος της Φιλοθέης και κόντεψε να το κάψει ολόκληρο , θα έπρεπε να ΕΙΧΕ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ επιτόπου όπως λέει ο νόμος ο οποίος εδώ και χρόνια τώρα εφαρμόζεται με μεγάλη αυστηρότητα για όλους τους εμπρηστές, μικρούς και μεγάλους και να είχε οδηγηθεί στο αυτόφωρο".

Η ΝΙΚΗ αναφέρει ότι " μαζί με το Αττικό Άλσος η πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων Γιάννα Αγγελοπούλου "πυρπόλησε" το Σάββατο το βράδυ και το κράτος δικαίου, εμφανιζόμενη κατ΄ουσία να βρίσκεται υπεράνω νόμων. Γενική είναι η αίσθηση στην κοινή γνώμη ότι το ζεύγος Αγγελοπούλου αντιμετωπίστηκε με δύο μέτρα και σταθμά σε σχέση με κάθε άλλον Έλληνα πολίτη".

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ σημειώνει ότι "σύμφωνα με πληροφορίες προερχόμενες από το άμεσο πρωθυπουργικό περιβάλλον ομιλούν για ένα Καραμανλή μένεα πνέοντα. Δεν είναι διατεθειμένος , έλεγαν, να ανέχεται τις κάθε είδους αλαζονικές ιδιοτροπίες της κυρίας 2004. Δεν θα την αφήσω να παίξει μπιλιάρδο στην πλάτη μου, ούτε στην πλάτη της κυβέρνησης.

Την ίδια στιγμή, κάπου αλλού στο γαλατικό χωριό:

(το παραπάνω θέμα δεν έπαιξε στην ελληνική τηλεόραση, που ήταν απασχολημένη με σοβαρότερα ζητήματα)

Κουβέντα για τις εξαρτησιογόνες ουσίες (με αφορμή την συνέντευξη Τσίπρα)

Ενόχληση, λέει, μεγάλη για την τελευταία συνέντευξη του προέδρου του Συνασπισμού κ. Τσίπρα, ο οποίος φωτογραφήθηκε και έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό "schooligans"

Πέρα από τη φωτογράφιση (τι μπορεί να πείραξε, άραγε, από αυτή τη φωτογραφία;), εμφανίστηκαν από μεγάλο μέρος των μου μου ε, ως προκλητικές οι παρακάτω ατάκες:

Συμφωνείς με την αποποινικοποίηση του χασίς;
Ναι, βέβαια.
Έχεις δοκιμάσει εσύ χασίς;
Όχι, δεν έχω δοκιμάσει, γιατί εγώ σαν άτομο έχω μια φοβία με τα drugs, φοβάμαι τις επιπτώσεις τους. Αλλά πολύ συχνά έχω βρεθεί σε παρέες που πίνουν και ακόμα και τώρα βρίσκομαι. Δε ζω σε γυάλα.

Δεν θα είμαι φειδωλός στα καλά μου λόγια για τον Τσίπρα στην συγκεκριμένη περίπτωση, χωρίς να τον ακολουθώ τυφλά: νομίζω πως βρέθηκε εν έτει 2008 ένας πρόεδρος κόμματος να μιλήσει την γλώσσα της αλήθειας πάνω στο ζήτημα, ενώ το μόνο που ακούγαμε μέχρι τώρα ήταν δηλώσεις-μισόλογα, αν συνυπολογίσουμε μάλιστα και την ανάλογη τοποθέτηση του βουλευτή του ΣΥΝ κ. Ψαριανού, θα καταλήξουμε πως κάτι "σαλέυει" έτσι ώστε να δούμε το ευαίσθητο ζήτημα των ουσιών από μία νέα, λιγότερο συντηρητική και στρουθοκαμηλική σκοπιά.

Μέχρι τώρα, όταν λέμε "ενημέρωση για τα ναρκωτικά" εννοούμε την επίσημη κρατική προπαγάνδα που καταδικάζει όλες τις ουσίες από το χόρτο μέχρι την ηρωϊνη, συχνά υιοθετώντας την αντιεπιστημονική και αστήριχτη θεωρία των σταδίων (το ένα σε ρίχνει στο άλλο, ο χασισοπότης καταλήγει ηρωϊνομανής), είτε εξίσου άστοχες κοινωνικές προκαταλήψεις (π.χ. οι ναρκομανείς είναι άτομα του περιθωρίου, αγνοώντας τους τόννους κοκαϊνης και πάσης φύσεως χαπιών που καταναλώνουν τα πλουσιόπαιδα των μεγαλοαστικών οικογενειών).

Νομίζω πως έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, για να υπάρξει μία αναδιαμόρφωση της στρατηγικής του κράτους απέναντι στις ουσίες, που καταχρηστικά ονόμασαν ναρκωτικά (ετυμολογικά είναι ένα από τα μεγαλύτερα φάουλ που μπορεί να κάνει κανείς).

Είναι αξιομνημόνευτη και η συμπεριφορά των ελληνικών κομμάτων που εκπροσωπούν την δεξιά και την αριστερή συντήρηση. Η πρόεδρος του ΚΚΕ κυρία Παπαρήγα μίλησε με τα πιο μελανά λόγια για τους "εμπόρους χασίς" (δεν περιμέναμε τίποτε καλύτερο από την παράταξη που καταδίκαζε τους ρεμπέτες και το τραγούδι τους υπό την κατηγορία της εκπροσώπησης του "λουμπεν προλεταριάτου") ενώ ο κύριος Καρατζαφέρης μίλησε για "κακά παραδείγματα για την νεολαία".

Νομίζω ότι είναι μία καμπή κρίσιμη, όπου όλοι οι άνθρωποι που σέβονται τις προσωπικές ελευθερίες και έχουν οποιεσδήποτε γνώσεις για το θέμα, πρέπει να βγουν και να μιλήσουν με γλώσσα καθαρή και απλή:

Το χασίς δεν είναι εξαρτησιογόνος ουσία, δεν εθίζει σωματικά τον χρήστη και είναι ένα φυσικό προϊόν το οποίο χρησιμοποιούνταν για αιώνες από πάρα πολλούς πολιτισμούς είτε ως μέρος της θρησκευτικής δραστηριότητας, είτε για ιατρικούς λόγους (αναλγητική δράση).
Είναι πολύ λιγότερο βλαβερό από ότι είναι το αλκοόλ, το οποίο σερβίρεται σε κάθε γωνιά της χώρας σε καφετέριες, μπαρ, περίπτερα, κέντρα διασκέδασης.
Έχω δει άνθρωπο να μαχαιρώνει άνθρωπο ενώ ήταν μεθυσμένος, από την άλλη δεν έχω δει ποτέ καυγά μεταξύ ανθρώπων που έχουν καπνίσει χασίς.
(Παραπέμπω και στην αυτοβιογραφία του Μ.Βαμβακάρη, ενός διαμαντιού της ελληνικής συγγραφής, που, όπως πολλά μνημεία της γλώσσας μας, γράφτηκε από έναν ολιγογράμματο. Σε αυτό θα επανέλθουμε με άλλη δημοσίευση)

Βέβαια όπως κάθε πράγμα πρέπει να έχει ένα μέτρο, έτσι και εδώ.
Και είναι αυτονόητο, ότι δεν είναι ανάγκη να καπνίζουν όλοι χόρτο.
Δεν είναι ο στόχος να προπαγανδίσουμε το τσιγάρο, αλλά να σταματήσουμε την κοινωνική ανελευθερία στη χρήση του.
Επίσης, πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο που δεν θέλει να καπνίσει, δηλαδή να μην είναι υποχρεωμένοι όλοι να εισπνέουν τον καπνό κάποιου που φουμάρει ένα τσιγαριλίκι.

Όσο για τις υπόλοιπες ουσίες, θα ανοίξει ένας διάλογος για το πως θα πρέπει να διαμορφώσουμε την κοινωνική μας παιδεία για να αντιμετωπίσουμε τον μεγάλο αυτό εχθρό που λέγεται ηρωϊνη και έχει στείλει στο νεκροταφείο πολλά ευαίσθητα και αξιόλογα παιδιά, που εξευτελίστηκαν προσωπικά αλλά και βιολογικά μέχρι να ξεψυχήσουν. Το χρωστάμε στην μνήμη όσων έφυγαν, δεν μπορώ να ξεχάσω τον Aνέστο Δελιά, τον Παύλο Σιδηρόπουλo, τα παιδιά της γειτονιάς μου που βρίσκονταν μαρμαρωμένα κάτι πρωϊνά, τα παιδιά όλης της Ελλάδας που δεν μπόρεσε κανείς να τα βοηθήσει και να τα καταλάβει.

1984

To 1949 o Eric Arthur Blair, γνωστός ως George Orwell, γράφει ένα μυθιστόρημα φαντασίας που έμεινε στην ιστορία ως ένα χτύπημα ενάντια στον ολοκληρωτισμό και την παρακολούθηση της ιδιωτικής ζωής των πολιτών. Το βιβλίο αυτό ονομάστηκε "1984", και παρουσιάζει μία κοινωνία δομημένη με τέτοιο τρόπο, ώστε μία πολύ μικρή κοινότητα εκμεταλλεύεται το σύνολο, που παρακολουθείται με τεχνολογικά μέσα για να μην εξεγερθεί εναντίον της.

Είναι αλήθεια ότι ρουφιανιά πάντα υπήρχε. Και η κάθε εξουσία έχει μία μεγάλη έξη στο να πληροφορείται τον ιδιωτικό βίο των πολιτών της, σε παραμέτρους που μπορεί να είναι παράνομες, ή και σε άλλες που δεν είναι. Ανεξάρτητα από το πολίτευμα.

Το ζήτημα είναι ότι από ένα σημείο και μετά η τεχνολογία έκανε τα πράγματα πιο εύκολα: παλιά μπορεί να ήταν ο περιπτεράς της γειτονιάς σου, που θα ψιθύριζε στον χωροφύλακα ποιά εφημερίδα αγοράζεις.
Τώρα μπορεί να είναι χιλιάδες κάμερες τοποθετημένες στους δρόμους, με την πρόφαση να ελέγχουν το κυκλοφορικό (ποιος ελέγχει τι ελέγχουν άραγε;), ενώ στην ουσία εστιάζουν σε πρόσωπα συμμετεχόντων σε διαδηλώσεις.
Τώρα μπορεί να είναι το δορυφορικό σύστημα παρακολούθησης, (το γνωστό ως συνωμοσιολογία) Echelon, που παρόλαυτά έχει αναγνωριστεί ως υπάρχον από το Ευρωκοινοβούλιο. (Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε και το ντοκιμαντέρ του ΡΙΚ, το νησί των κατασκόπων , μία από τις σπάνιες κρίσεις ειλικρίνειας της κυπριακής τηλεόρασης)

Το 1984, χρονιά που είδα το πρώτο φως, και σημεία του μυθιστορήματος είχαν αρχίσει να γίνονται από φαντασία καθημερινό βίωμα, ένα συγκρότημα από την Δυτική Θεσσαλονίκη έπαιζε ήδη τα τραγούδια του σε τοπικά μπαράκια, με μια χούφτα οργισμένους τινέιτζερ για κοινό. Τα παιδιά αυτά τραγουδούσαν:

Η ασφάλεια ξέρει τη γκόμενά μου και τι ώρα σπίτι μου γυρνάω

Η ασφάλεια ξέρει τη μάρκα απ' τα βρακιά μου και ενοχλείται στη δουλειά μου αν δε πάω

Τα ξέρει όλα και συμφέρει στην κοινωνία και σε μας και όταν αρχίζει πάνω χέρι κάτω χέρι βρες το κουράγιο να τραγουδάς...

Η πρώτη μου δημοσίευση

Άργησα πολύ να γράψω το δικό μου blog. Και ακόμη δεν είμαι σίγουρος για το αν θα πρέπει να διατηρήσω ένα. Σαν προσωπικό ημερολόγιο μου φαινόταν που μπαίνει ο καθένας και αραδιάζει τις αρλούμπες του. Αρλούμπες που σπάνια διαβάζονται.
Από διάφορα όμως τέτοια ημερολόγια που έχω ξεσκονίσει μέσα στα τελευταία χρόνια, μου φαίνεται πως η άποψη αυτή μάλλον επιφανειακή ήταν. Διαβάζω πλέον πράγματα σε blogs, που δεν θα τα έβρισκα ούτε στην πιο ανατρεπτική εφημερίδα. Ανακαλύπτω στοιχεία, που θα έπρεπε να κάνει κανείς αρχειακή έρευνα για να τα ξετρυπώσει.
Και αυτό μάλλον έχει να κάνει με την φύση του ίντερνετ ως μέσου.
Γράφεις τα κείμενά σου, τα δημοσιεύεις με πανεύκολο τρόπο, και είναι άμεσα προσβάσιμα σε μία μεγάλη κοινότητα. Δεν είσαι εξαρτημένος από κανένα συμφέρον και από κανένα εκδότη.
Σ'αυτό το blog, λοιπόν, πρόκειται να φιλοξενήσω θέματα που με ενδιαφέρουν, των οποίων τα πεδία -προειδοποιώ- απέχουν τόσο πολύ, όσο η Γη απέχει από τη Σελήνη. Ένα τσιγάρο δρόμος δηλαδή.

Ελπίζω να βρω συνοδοιπόρους με άντερα και ήθος.