Γκρουεφσκαμανλής

Επειδή οι επιστολές αυτές του σήμερα σίγουρα θα αξιολογηθούν από την ιστοριογραφία του αύριο, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να σχολιάσω την απάντηση του πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Καρμανλή στην επιστολή του Γκρουέφσκι.

Οι δύο επιστολές, είναι λες και γράφτηκαν για να γραφτούν. Ένα "συμφωνούμε ότι διαφωνούμε", που φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια μεγάλη αλήθεια: το όνομα δεν είναι το (μόνο) πρόβλημα ανάμεσα στα δύο κράτη. Έχουμε να κάνουμε με μία τυπική σύγκρουση εθνικισμών, και όσο περιοριζόμαστε στο όνομα βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Έχουμε από την μία την καινούρια κυβερνητική τάξη της γείτονος χώρας, (σπουδαγμένη σε αρκετές περιπτώσεις με κεφάλαια του Kokkalis Foundation) που φοράει την μακεδονική περικεφαλαία (τι μου θυμίζει τι μου θυμίζει) και από την άλλη τον κύριο Καραμανλή και την κυβέρνησή του, που καταγγέλει τον εθνικισμό (!) της FYROM ενώ παράλληλα αρνείται την διαχρονική ύπαρξη όχι μόνο της σλαβομακεδονικής μειονότητας, αλλά και οποιασδήποτε άλλης.

"Δεν υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα. Ποτέ δεν υπήρξε. Κάθε αντίθετος ισχυρισμός, είναι απόλυτα αθεμελίωτος και πολιτικά υποκινούμενος, χωρίς σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα της περιοχής"

Ρωτάμε, λοιπόν, με όση λογική μας απέμεινε:

Δεχόμαστε για την οικονομία της επιχειρηματολογίας μας ότι δεν υπάρχει μακεδονική εθνικότητα.
Αυτή η μειονότητα στην Φλώρινα η οποία συσπειρώνεται γύρω από τον κομματικό σχηματισμό "Ουράνιο Τόξο", δεν αποτελεί μειονότητα; Έστω ότι είναι 100, 200, 1000 άτομα, τι απειλή μπορούν να αποτελέσουν αυτοί οι άνθρωποι για την περιβόητη "εθνική κυριαρχία"; Πόσοι αιώνες πρέπει να περάσουν για να δεχτεί ο μέσος Έλληνας ότι στα όρια της χώρας μπορούν να ζουν και άνθρωποι που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες;

Ονόμασέ τους Σλαβομακεδόνες, ονόμασέ τους Σλάβους ή εξωγήινους αν θέλεις. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, πόση αξιοπρέπεια μας στερεί η αναγνώριση των ανθρώπων διαφορετικής εθνικότητας;

Η πρόταση της ημέρας; Το άρθρο των Αναστάς Βανγκελί και Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου "sickness has fun"

Μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι

Ήταν Μάιος του 2004. Ο έλλην εντερτέινερ μετά των δύο συμπαθεστάτων ρουβιτσών πλην τίμιων μοντέλων, ξεκινούσε ένα ξέφρενο ροντέο προς την ευρωπαϊκή καταξίωση. Όμως δεν ήταν μόνος. Είχε μαζί του δέκα και πλέον εκατομμύρια ελληνικές καρδιές, είχε τις προσευχές όλων των μανάδων του κόσμου που κοιμούνται με ένα αυτόγραφο του γραμμωμένου Saki(iiii) κάτω από το μαξιλάρι. Η επιτυχία ήτο βεβαία. Όμως, μια σειρά ατυχεστάτων ψηφοφοριών έφερε τον Sakis στο τρίτο σκαλί του βάθρου, ένα παιδί από ατόφιο χρυσό που υποβιβάστηκε στον χαλκό... Τα δάκρυα του ελληνικού έθνους αναβλύζουν καυτά, ο τραγουδοποιός δηλώνει "οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι ήταν κομπλεξικοί, το καλοκαίρι θα χτυπιούνται στα κλαμπ της Μυκόνου με το shake it", πόσο δίκιο είχε ο πεφωτισμένος αυτός Έλλην ποιητής...

Λίγα χρόνια μετά όμως, η μοίρα έμελλε να του επιστρέψει όσα τόσο άδικα του στέρησε. Ο Sakis, περιμένοντας καρτερικά την ΕΡΤ να του ξαναδώσει το βαρύτιμο χρίσμα, επιβραβεύεται γιατί είναι παιδί-μάλαμα (και δόντι-ασήμι), και ξεκινάει για νέες περιπέτειες. Ευσυγκίνητος καθώς είναι, δεν αντέχει τη στιγμή της αναγγελίας του σε επίσημο εθνικό μας σταρ για την eurovision 2009. Ο Sakis λυγίζει. "Μεγάλη ευθύνη" χαρακτηρίζει την νέα του αποστολή και ζητά ωσάν νέος Κολοκοτρώνης κάτι παραπάνω από τις 800.000 ευρώ που ξόδεψε το μικρό πλην ταπεινό Καλομοιράκι πέρισυ, κάτι που είναι πολύ πιθανό.

Άλλωστε η Eurovision είναι πλέον ένας βασικός συνεκτικός κρίκος του Έθνους, μαζί με το πειρατικό του Όττο, τα δοξασμένα στρατά και τον Νίκο Χατζηνικολάου. Με αυτούς τους φωτεινούς φάρους να φουσκώνουν την εθνική μας υπερηφάνεια, μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι...

Ρολόγια

Από την ταινία "Ο χαμένος τα παίρνει όλα" του Ν. Νικολαϊδη

Παιδεία-Μπακάλικο

Διαβάζοντας το πρωτοσέλιδο και την ανάλυση αυτή της εφημερίδας "Μακεδονία", μου έρχονται στο μυαλό προσωπικές αναμνήσεις από συζητήσεις που γίνονταν στην τάξη την κρίσιμη -για την Ελλάδα- περίοδο του Λυκείου, όταν καλούμασταν (είναι όντως αστείο) στην ηλικία των 16-17 χρόνων να λάβουμε "αποφάσεις ζωής" σχετικά με το πανεπιστημιακό μας μέλλον.

Πέρα από τις εγγενείς αδυναμίες του νεοελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, που μας καθιστούσαν περισσότερο "λύτες" παρά μαθητές με την πλήρη έννοια της λέξης μετακινώντας το ενδιαφέρον από την διαδικασία της μετάδοσης γνώσεων σε αυτήν της αξιολόγησης, είχαμε και την επιλογή σχολής με καθαρά οικονομικά κριτήρια, πόσο μακρυά είναι από το σπίτι μου, πόσα λεφτά θα μου αποφέρει η απόκτηση του πτυχίου σε μία χ,ψ σχολή, εάν υπάρχει επαγγελματική αποκατάσταση άμεσα ή μακροπρόθεσμα κλπ.

Να σημειώσω ότι η νοοτροπία αυτή, δεν περιοριζόταν στα παιδιά εκείνα που αντιμετώπιζαν προβλήματα οικονομικής στενότητας, αλλά βρισκόταν σε μία ξεκάθαρη πλειοψηφία ανεξάρτητα από την οικονομική και κοινωνική προέλευση.

Παιδεία-μπακάλικο, λοιπόν, από τους καθηγητάδες μας που διδάσκουν (;) το μάθημα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού, από τους γονείς μας που υπολογίζουν περισσότερο την τσέπη τους παρά την κατάρτισή μας, από εμάς τους ίδιους που μετράμε βάσεις και σχολές όπως τις τιμές του κωλόχαρτου.

Περαστικά