"Την Πόλη την είπαν έτσι επειδή είναι η ομορφότερη απ'όλες..."

Από την Κωνσταντινούπολη που πρόκειται να περάσω το μεγαλύτερο διάστημα του καλοκαιριού, σας στέλνω τις πρώτες φωτογραφίες. Είχα έναν φόβο πριν επισκεφτώ την Πόλη: όταν έχεις εξιδανικευμένο κάτι στο μυαλό σου, υπάρχει η σοβαρή περίπτωση να το απομυθοποιήσεις όταν το δεις από κοντά.

Κάτι που το έπαθα αρκετές φορές με περιοχές για τις οποίες είχα ακούσει πολλά.

Με την Πόλη συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: η φαντασία σου δεν μπορούσε να φτάσει αυτό που βλέπεις από κοντά...

Δεν είναι πια ενδεχόμενο. Είναι καθημερινότητα (update)

Γνωμοδότηση βόμβα Σανιδά για τα blogs και τις συνομιλίες internet στην Ελλάδα:

http://www.tvxs.gr/v15316

Καμεροφακέλωμα:

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=58060

Με τις υγείες σας.

Η ψευδαίσθηση της ανωνυμίας

http://technology.timesonline.co.uk/tol/news/tech_and_web/the_web/article6509677.ece

Αυτονομία ή Βαρβαρότητα

Αν και η "βαρβαρότητα" έγινε της μόδας τελευταία, υπήρχαν στην Ελλάδα άτομα τα οποία την είχαν ανακαλύψει πολύ πριν τους επικοινωνιολόγους.

Η ομάδα "Αυτονομία ή Βαρβαρότητα" είναι μία δραστήρια κίνηση, η οποία εκτός από την συμβολή της στην πολιτική θεωρία, διοργανώνει ανοιχτές συζητήσεις, είναι παρούσα στους κοινωνικούς αγώνες του σήμερα, και εκδίδει το περιοδικό Μάγμα.

Αλλά επειδή προτιμώ τον αυτοπροσδιορισμό από τον ετεροπροσδιορισμό:

"Η επαναστατική πολιτική ομάδα Αυτονομία ή Βαρβαρότητα από την ίδρυσή της, το φθινόπωρο του 2004, εργάζεται για την υπεράσπιση και τη διάδοση του προτάγματος της ατομικής και κοινωνικής αυτονομίας. Στα πλαίσια της ετερόνομης κοινωνίας όπου ζούμε το πολιτικό πράττειν εξαντλείται στην προσπάθεια δημοσιοποίησης των ιδεών και των απόψεών μας, οι οποίες στοχεύουν στην ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος και στην εγκαθίδρυση μιας αυτόνομης και δημοκρατικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας δηλαδή όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται από τα δημοκρατικά όργανα εξουσίας, δίχως γραφειοκρατία και πολιτική αντιπροσώπευση, και της οποίας οι θεσμοί θα προωθούν το σπάσιμο των ταμπού και την απελευθέρωση της ριζικής φαντασίας των ανθρώπων σε όλους τους τομείς. Πρόκειται για μια κοινωνία βασισμένη στις αρχές του ανθρωπισμού, τηςισότητας και της δικαιοσύνης, για μια κοινωνία η οποία πραγματώνει στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό την ελευθερία και τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας."

Περισσότερα στο http://autonomyorbarbarism.blogspot.com/

Δεκέμβρης και ερωτισμός

Ο νους που είναι ελεύθερος, ευαίσθητος, που το "εγώ" σαν παρελθόν έχει ολότελα διαλυθεί, ένας τέτοιος νους είναι γεμάτος ενέργεια και πάθος, κι επομένως ομορφιά

Κρισναμούρτι

Ξανακοίταξα τις φωτογραφίες

τουΔεκέμβρη με ένα

διαφορετικό μάτι, όχι με όρους δικαιοσύνης και κοινωνικής σύγκρουσης, οχι με όρους ιδεολογικής αντιπαράθεσης ή εξέγερσης, αλλά με

όρους αισθητικής.

Και ως παρατηρητής ένιωσα τόσο δυνατή, τόσο εξώφθαλμη μία ακόμη αντιπαράθεση, που δεν είχαμε τον χρόνο, την όρεξη ή την ειλικρίνεια να παραδεχτούμε ευθύς εξαρχής: έχουμε να κάνουμε και με μία σύγκρουση του όμορφου με το άσχημο.

Είναι όσες στιγμές αποτυπώθηκαν στις φωτογραφίες, και άλλες που δεν απαθανατίστηκαν, και δείχνουν την άπειρη ομορφιά στα μάτια των ανθρώπων που ένιωσαν ότι είναι ώρα να βγουν στον δρόμο. Και από την άλλη το απρόσωπο, ομοιόμορφο και σκοτεινό προσωπείο της καταστολής. Οι εκφράσεις και οι στάσεις των ανθρώπων αυτών είναι σαν να ξεπήδησαν από τη φαντασία του πιο μεγάλου σκηνοθέτη-φωτογράφου, δείχνοντας ότι η ζωή είναι ένα δυνατο πεδίο τέχνης, όταν δεν την ξεφτιλίζουμε σε καθημερινούς συμβιβασμούς, σε καταπόσεις προσβολών και υποτίμησης της αξιοπρέπειάς μας.

Είναι τόσο σφοδρή η σύγκρουση του όμορφου με το άσχημο, του ερωτικού με το αντιερωτικό, που δεν μας φτάνουν τα εργαλεία της κοινωνικής ή πολιτικής ανάλυσης, δεν μπορούμε να περιγράψουμε λειτουργικά την εικόνα του εφήβου που απλώνει το χέρι απέναντι στην ασπίδα κρατώντας το λουλούδι.

Δεν μπορούμε να περιγράψουμε με τους γνωστούς μας όρους το φούντωμα ενός νέου που βλέπει να χρησιμοποιούν χημικά απέναντί του την ώρα που διαδηλώνει για το προφανές.

Και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο όμορφο απ'όλα

Ο επίκαιρος Ναπολέων Λαπαθιώτης

"Είν' εύκολο να λέει κανένας εξυπνάδες. Το δύσκολο είναι να είναι και έξυπνος συγχρόνως...

Όταν είναι κανένας έξυπνος, δεν μπορεί, βέβαια, να είναι βασιλικός. Όταν, όμως, είναι και τίμιος, δεν μπορεί να είναι και βενιζελικός."

Από ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις

"αριστεροί με δεξιές τσέπες" και "τσογλάνια με τα λεφτά του μπαμπά"

Αποκλείεται να μην έχετε ακούσει τις κουβέντες αυτές, όταν διάφορες συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από ανθρώπους που μάχονται με λόγια και έργα για μία πιο δίκαιη κοινωνία. Αναφέρομαι είτε σε πολιτικά πρόσωπα, είτε σε κοινωνικές ομάδες.

Π.Χ. "καλά τα λέει ο Χ, αλλα τι να μας πει όταν έχει 10 διαμερίσματα στο όνομά του."

Εάν σκεφτούμε λίγο τον συλλογισμό αυτό, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι έχει ως βάση του την συνάρτηση:

αριστερός=φτωχός

δεξιός=πλούσιος

Η διαγώνια προοπτική είναι κάτι που σκανδαλίζει: είναι δυνατόν ένας πλούσιος να είναι αριστερός; Πως μπορεί να μιλάει για αδικία και απουσία κοινωνικού κράτους ένας άνθρωπος που έχει λυμένα για τον εαυτό του τα προβλήματα επιβίωσης;

Κι όμως, μεγάλες και ιστορικές φιγούρες της αριστεράς, ήταν ευκατάστατοι.

Με χαρακτηριστικότερη περίπτωση αυτή του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ο οποίος προερχόταν από οικογένεια της αργεντίνικης αριστοκρατίας.

Το ίδιο και ο Κάρλ Μαρξ, ο οποίος ήταν γιος δικηγόρου και συγγενής ραββίνων, δημοσιοράφος ο ίδιος

Θρυλείται ότι μία από τις εξέχουσες μορφές της μεξικάνικης αντίστασης των Ζαπατίστας, ήταν καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο.

Παρόλαυτά, δεν μας φαίνεται καθόλου παράξενο εάν μία καθαρίστρια, τρίβοντας τα σκαλιά φωνάζει "καραμαλή μου! καραμαλή μου!" (sic)

Εάν η συνάρτηση που αναφέρθηκε παραπάνω είχε αντίκρυσμα στην πραγματική πολιτική ζωή, η αριστερά θα ήταν ασφαλώς καθεστώς, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου. Ειδικά στην Ελλάδα, το 99% των επιχειρήσεων είναι μικρές ή μεσαίες, και απασχολούν ανάλογα μεγάλα ποσοστά κόσμου που δεν είναι ούτε πλούσιος, αλλά ούτε απαραίτητα αριστερός. Εκεί φυσικά δεν σκανδαλιζόμαστε καθόλου.

Ασχολούμαστε όμως, εν είδει κουτσομπολιού, με το πόσα χρήματα δηλώνει στο πόθεν έσχες ο τάδε αριστερός πολιτικός, ή με τον γείτονά μας που τρέχει σε εκδηλώσεις και πορείες ενώ έχει λυμένο το οικονομικό του.

Αντί να αντιληφθούμε ότι η προσφορά για μία πιο δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία, έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία όταν δεν γίνεται από ανάγκη.

Παρομοίως και τα "τσογλάνια με τα λεφτά του μπαμπά" που αγωνίζονται να πετύχουν πράγματα στο πανεπιστήμιο και την κοινωνία. Τι σκάνδαλο!

Ενώ θα ήταν πιο λογικό και πρέπον, τα τσογλάνια να πάρουν τα λεφτά του μπαμπά, να αγοράσουν ένα πολυτελές αυτοκίνητο και να παριστάνουν τους γιάπηδες. Ορμή προς διατήρηση της σαπίλας; ίσως...

Ο πελάτης με το σύνδρομο παρακολούθησης

Σήμερα στην δουλειά είχα μία εμπειρία που μόνο ένας εργαζόμενος τηλεφωνικού κέντρου μπορεί να ζήσει. Παίρνει ένας κύριος, μεσήλικας προς ηλικιωμένος μου ακουγόταν, και μου λέει τα εξής: "Έχω ένα πρόβλημα και θα ήθελα να σας μιλήσω να δω εάν μπορείτε να βοηθήσετε. Κάλεσα έναν φίλο μου στην Αθήνα, μιλήσαμε για αρκετή ώρα και κλείσαμε. Μετά κάτι ήθελε να μου πει και ξαναπήρε στο κινητό μου τηλέφωνο. Όμως αντί για την δική μου φωνή ακούστηκε κάποιος άλλος, που είπε "δε σας καλέσαμε εμείς κύριε". Ο φίλος μου, επειδή είναι έξυπνος και συναγωνιστής το κατάλαβε. Πρέπει να με παρακολουθεί η ΚΥΠ. Τι μπορώ να κάνω;"

Αμήχανος και παραξενεμένος από τα όσα άκουγα, τον ρώτησα "Σίγουρα δεν πήρε ο φίλος σας λάθος τηλέφωνο;"

"Μα έβλεπε τον αριθμό που είχε καλέσει στην οθόνη του κινητού του τηλεφώνου, και ήταν ο δικός μου, ψηφίο προς ψηφίο! Αν πάρω την ΚΥΠ δεν πρόκειται να γίνει τίποτε, τους ξέρω το ένα χέρι νίβει τ'άλλο"

"Γιατί δεν δοκιμάζετε να καλέσετε την Αρχή τηλεπικοινωνιών; Ίσως εάν ζητήσετε ανάλυση των εισερχόμενων και των εξερχόμενων κλήσεών σας να φανούν οι συνομιλίες που έγιναν"

"Θα τους ζητήσω λεπτομέρειες. Ή μάλλον εξηγήσεις! Αν και τι θα μου πούνε δεν θα βγάλουν τα χέρια τους να βγάλουν τα μάτια τους!"

"Μήπως η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων; Αυτή είναι ανεξάρτητη υπηρεσία"

"Η Αρχή τι να κάνει δεν μπορεί να κάνει έρευνα μόνο να γνωμοδοτήσει μπορεί"

Προσωπικά εκτίμησα ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος κάποια εμμονή έχει. Αλλά ας πάρουμε το ενδεχόμενο ο κύριος αυτός να είναι απόλυτα υγιής ψυχικά. Τι δυνατότητες έχει ένας απλός πολίτης να θωρακίσει την ιδιωτική του ζωή σε περίπτωση που κάποιος φορέας, υπηρεσία ή άνθρωπος επιλέξει να τον παρακολουθεί;

Ακόμη, ποιά είναι τα όρια ανάμεσα στον βάσιμο προβληματισμό και την εμμονή;

Σε μία κοινωνία που οι δρόμοι της παρακολουθούνται από κάμερες σε πολλά κομβικά και μη σημεία, σε έναν κόσμο που οι κυβερνήσεις περνούν μέτρα όπου μπορούν να παρακολουθούν τηλέφωνα, ιστοσελίδες και μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, άρρωστος είναι αυτός που νιώθει τρόμο απέναντι στην κατάσταση, ή μήπως περισσότερο άρρωστος είναι αυτός που διαμορφώνει αυτή την καθημερινότητα;