ο... ανάρχας και ο αναρχο-πασιφισμός

Όταν στην Ελλαδα, αλλα και σε άλλες χώρες του κοσμου, ακούμε την λέξη "αναρχικός", η πρώτη εντύπωση που μας δημιουργείται είναι ένας νέος με μπόλικη οργή, σχισμένα τζιν και μοϊκάνα, ο οποίος μπαίνει σε διάφορες πορείες με σκοπό να προξενήσει καταστροφές και να κάνει πλιάτσικο.

Εντάξει, η εικόνα που παραδίδω είναι σίγουρα μία καρικατούρα, αλλά κάτι τέτοιο δεν βλέπετε γύρω σας να θεωρεί "αναρχία" μία μεγάλη μάζα διπλανών μας ανθρώπων, των γονιών, καθηγητών, γειτόνων, ίσως και φίλων;

Μήπως δεν χαρακτηρίζεται ως "αναρχία" μία κατάσταση στην οποία βασιλεύει η απόλυτη βία και η καταστροφή;

Μήπως ένα τέτοιο κλισέ δεν έχει κατά νου και ο κ. Μαρκογιαννάκης, ο αρμόδιος υφυπουργός σε θέματα δημοσίας τάξης της Ελλάδας όταν μιλάει για "αναρχικούς";

(Χρ. Μαρκογιαννάκης: «Πράγματι η δράση των αναρχικών είναι ένα εξίσου, αν όχι μεγαλύτερο πρόβλημα από εκείνο της ανεξέλεγκτης παρουσίας μη νομίμων μεταναστών στη χώρα μας. Δυστυχώς, δρουν σε αρκετές πόλεις εκτός από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ο χώρος αυτός συνδέεται αναμφισβήτητα και με το κοινό έγκλημα. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις αναρχικών που βρίσκονται στις φυλακές για ληστείες και άλλα εγκλήματα. Επίσης εκτιμάται ότι εν πολλοίς αποτελεί και τη δεξαμενή στρατολόγησης τρομοκρατών. Η αντιμετώπιση του φαινομένου πρέπει να μελετηθεί με σοβαρότητα και μεγάλη προσοχή, αλλά δεν είναι μόνο αστυνομικό θέμα. Είναι ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα και απαιτεί ευρύτερη κοινωνική και πολιτική συναίνεση ως προς την αντιμετώπισή του».βλ. εδώ )

Γιαυτό και επέλεξα να γράψω μερικές κουβέντες για ένα κύμα της αναρχικής θεωρίας το οποίο υποστηρίζει την απουσία κάθέ μορφής βίας, και ιδιαίτερα της πολιτικής.

Ο αναρχο-πασιφισμός (χρησιμοποιώ κατευθείαν την ελληνική εκδοχή του αγγλικού όρου anarcho-pacifism, αφού δεν βρήκα κάποιον άλλο δόκιμο όρο) συνδυάστηκε πολλές φορές με την θρησκευτικότητα, αφού συνδέθηκε με προσωπικότητες όπως ο Γκάντι ή ο Τολστόι, βουδιστής ο πρώτος και χριστιανός ο δεύτερος. Παρόλαυτά, υπήρξαν στα χρόνια που ακολούθησαν αναρχοπασιφιστικές θεωρήσεις οι οποίες ξέφευγαν από τα όρια των θρησκειών. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι το συγκρότημα Crass, το οποίο αν και ασπάστηκε τις ιδέες του κύματος αυτού και το έκανε περισσότερο γνωστό στο ευρύτερο κοινό, τοποθετήθηκε κριτικά απέναντι στις θρησκείες και ιδιαίτερα στο χριστιανισμό.

Αναρχο-πασιφιστής υπήρξε για ένα διάστημα και ο Ζαν Πωλ Σαρτρ.

Αν και είναι λάθος να αναλύουμε πράξεις και στάσεις ανθρώπων του παρελθόντος με τις ορολογίες του σήμερα, θα μπορούσα να πω ότι ο άνθρωπος που ενσάρκωσε τις προκλήσεις του αναρχο-πασιφισμού ήταν ο Διογένης ο Κυνικός*. Έζησε χωρίς ιδιοκτησία (ζωή πίθου), και ουσιαστικά άπολις, αφού εκδιώχθηκε από την Σινώπη από την οποία καταγόταν, και στην Αθήνα επέλεξε να είναι ένα είδος περιθωριακού φιλοσόφου ευφυολογημάτων. Πράματι, φαίνεται πως ο Διογένης ήταν περισσότερο άνθρωπος της δράσης παρά της σκέψης, και ορισμένα από τα σκώμματα, τις έξυπνες ατάκες του αλλά και τα αστεία του έμειναν στην ιστορία, αλλά και στον καθημερινό λόγο.

Για να επιστρέψουμε στον καθαυτό αναρχο-πασιφισμό, νομίζω πως χρειάζεται να διευκρινιστεί κάτι: η εγκατάλειψη της βίας ως μέσου εξέγερσης, δεν συνεπάγεται και την απραγία ή τον συμβιβασμό. Απλά εκφράζεται από το ρεύμα αυτό η πεποίθηση ότι η εξάλειψη της βίας είναι η απαραίτητη συνθήκη για να φτάσουμε σε μία κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει εξουσιαστική σχέση μεταξύ των ατόμων και των κοινωνικών ομάδων. Μάλιστα δίνεται βάρος σε άλλες μορφές αντίδρασης και ανατροπής συστήματος.

Όπως εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς από τα παραπάνω, οι αναρχικές θεωρίες είναι εύκολο να τσουβαλιαστούν κάτω από μία κοινωνική προκατάληψη και τη δημιουργία ενός "εγκληματικού προφίλ", όσο δύσκολο είναι να μελετηθούν σε βάθος και να εκτιμηθούν τα διάφορα διδάγματα των ρευμάτων της.

Το πρότυπο του "αναρχοχούλιγκαν"**θα είναι τουλάχιστον για τα χρόνια που ακολουθούν, όπως και στις περασμένες δεκαετίες, το θέμα που θα πουλάει σε δελτία ειδήσεων και εφημερίδες, το θέμα που θα στοχοποιεί ευρύτερες ομάδες του κοινωνικού συνόλου και αυτό που θα διαιωνίζει προκαταλήψεις και πρόχειρες εντυπώσεις.

--------------------------------

*Περισσότερα για τη σχέση των κυνικών με τα σύγχρονα ελευθεριακά κινήματα μπορείτε να δείτε στο βιβλίο του Τζάιησον Ξενάκη "Χίππηδες και Κυνικοί"

**Νομίζω ότι πρώτος έθιξε στα ελληνικά γράμματα την άδικη ταύτιση αναρχικών ρευμάτων και χουλιγκανισμού ο Μάνος Χατζηδάκις (βλ. "Ο καθρέφτης και το μαχαίρι")

Μεταμοντέρνη Μαντινάδα

To παιχνίδι της εξουσίας θέλει πάντα δύο

ρώτα κι αυτούς που σ'έχουν σαν ψαράκι σ'ενυδρείο

"Η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία"

"Όραμά μας είναι ένας νέος πολιτικός πολιτισμός στη Χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία"

(από ομιλία του πρωθυπουργού και προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Κώστα Καραμανλή στην εκδήλωση που διοργάνωσε η ΟΝΝΕΔ για το Πολυτεχνείο)

-----------------------------------------------

Παίρνω αφορμή από ένα θέμα το οποίο μας έχει απασχολήσει και στο παρελθόν, και έχει να κάνει με μία από τις πιο κοινότοπες εκφράσεις των νοελλήνων πολιτικών. "Η Χώρα που γέννησε τη δημοκρατία" είναι μία χιλιοφορεμένη ατάκα στα χείλη πολλών.

Τι ουσία όμως έχει μία τέτοια τοποθέτηση, τι σκοπούς μπορεί να έχει αλλά (κυρίως) πόσο ακριβής μπορεί να είναι;

Τι σχέση έχει το νεοελληνικό κράτος του σήμερα, με την έννοια και την διαμόρφωση της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας, που μάλιστα τότε δεν ήταν πανελλήνιο γνώρισμα;

Μήπως αυτή η φράση, η τόσο αγαπημένη για τους πολιτευτές μας, είναι μία ακόμη οψη του "όταν οι άλλοι έτρωγαν ρίζες, εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη";

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, σε ένα σημαντικό κείμενο-ομιλία του*, εντόπισε τρεις θεμελιώδεις διαφορές που είχε η αρχαία ελληνική δημοκρατία με την σύγχρονη αστική δημοκρατία: την αρχή της αντιπροσώπευσης που στην αρχαία Αθήνα ήταν άγνωστη, τον θεσμό των εκλογών (ψήφος υπήρχε για διάφορα θέματα, όμως ο κανόνας για τα αξιώματα ήταν ο κλήρος) όπως και η έννοια του κράτους, που θα μας απασχολήσει περισσότερο εδώ.

Παραθέτω παράγραφο από το κείμενο "Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα":

"Το τρίτο σημείο που πρέπει να θιγεί είναι η περίφημη έννοια του κράτους. Η αρχαία ελληνική πόλις δεν μπορεί να ονομασθεί κράτος με την έννοια που έχει ο όρος σήμερα, δηλαδή την έννοια ενός μηχανισμού ανεξάρτητου και ξέχωρου από την κοινωνία. Η αρχαία ελληνική κοινότητα είναι πόλις, πολιτεία και όχι κράτος. Όταν οι Νεοέλληνες, με την βοήθεια των προστάτιδων δυνάμεων και των Βαυαρών, έφτιαξαν το σύγχρονο ελληνικό κράτος, πήρανε την λέξη αυτή από τα αρχαία ελληνικά όπου δηλώνε, απλώς και ορθότατα, την ωμή βία."

Ωμή βία λοιπόν το κράτος από τη φύση του, από τη στιγμή που η πληθυσμιακή κοινότητα στην οποία επιβάλλεται δεν είναι αυτόνομη, δεν καθορίζει η ίδια τους νόμους τους οποίους διέπουν το πολίτευμα αλλά και την καθημερινότητά της.

Ίσως ο πιο ακριβής χαρακτηρισμός που θα μπορούσαμε να κάνουμε για την περίπτωση αυτή, είναι ότι πρόκειται για ένα πολιτειακό αντιδάνειο, όπως τις χιλιάδες αρχαιοελληνικές λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν στις δυτικές γλώσσες και τις πήραν οι νεοέλληνες ως εισαγόμενες, κοκορευόμενοι για την αρχαίοελληνική τους ρίζα, αλλά λησμονώντας ότι τα φώτα των τελευταίων αιώνων ήρθαν απο "έξω". Μας φτάνει που η ρίζες δημιουργήθηκαν από τους προγόνους μας που έζησαν σ'αυτά εδώ τα χώματα κάπου εικοσιπέντε αιώνες πίσω.

Η χώρα λοιπόν αυτή δεν γέννησε τη δημοκρατία. Οι άνθρωποι που πρώτοι έριξαν το σπέρμα της αυτοθέσμισης, με μία πολύ διαφορετική μορφή και άλλους θεσμούς, ζήσαν σ'αυτά εδώ τα χώματα πριν εκατοντάδες χρόνια, και μπορούμε να αισθανόμαστε όσο περήφανοι θέλουμε γι'αυτό, αλλά τώρα που πλησιάσαμε την ιστορική πραγματικοτητα, τι ξεγυμνωμένη που φαίνεται η υπεροχή μας!

Εάν μάλιστα δούμε πως χρησιμοποιεί τα διδάγματα της εμπειρίας της αθηναϊκής δημοκρατίας αυτό το κράτος που διεκδικεί τις δάφνες των αρχαίων του προγόνων ως δικές του , μόνο θλίψη μπορούμε να γεμίσουμε.

Σίγουρα πάντως η χώρα αυτή δε γέννησε την αστική δημοκρατία δυτικού τύπου, που είναι αγγλική πρωτοτυπία και απλώθηκε αργότερα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Το "κράτος" λοιπόν, το κράτος της αντιπροσώπευτικής "δημοκρατίας", μας δείχνει στην περίπτωση αυτή την πιο ξεκάθαρη μορφή λεκτικής και ψυχολογικής βίας: την προπαγάνδα.

--------------------------------------------

*Κ. Καστοριάδης- Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα

(ύψιλον,αθήνα 1999)

online document: http://www.scribd.com/doc/9007142/-

Εμπρησμός στο βιβλιοπωλείο "ΦΩΣ" τη Βόρεια Λευκωσία

Ξημερώματα Δευτέρας (9/8/09) άγνωστοι πυρπόλησαν το βιβλιοπωλείο Ισικιταπί (Φως) στη βόρεια Λευκωσία. Το εντός των τειχών βιβλιοπωλείο αυτό, εμπορεύται πληθώρα κριτικών εκδόσεων που δεν κυκλοφορούν σε άλλα βιβλιοπωλεία και ανήκει σε μια προοδευτική τουρκοκύπρια από την Πάφο που συμμετείχε ενεργά στα πολιτικά δρώμενα και ιδιαίτερα στο επαναπροσεγγιστικό κίνημα τα τελευταία χρόνια. Η φασιστική αυτή επίθεση αυτή πραγματοποιήθηκε μέσα σε ένα κλίμα αναβίωσης του εθνικισμού στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα όπως διαφαίνεται μέσα και από την μνημεική πολιτική που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια (σημαίες, αγάλματα κλπ) και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με την δέουσα σημασία. Η τ/κ πολιτική ηγεσία στο σύνολο της καταδίκασε τον εμπρησμό μιλώντας για κάποιους που προσπαθούν να σπείρουν τον τρόμο και να προκαλέσουν ενδοκοινοτική κοινωνική αναταραχή. Η ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου, ακτιβίστρια Ναχιτέ Μερλέν δήλωσε ότι αυτή η σκοταδιστική επίθεση δεν είχε στόχο απλά τα βιβλία αλλά όλους εμάς που τα χρησιμοποιούν, αυτούς που αγωνίζονται, αυτούς που προωθούν την διάκινηση των ιδεών.

Αναδημοσίευση από: http://falies3.wordpress.com/

To Παρίσι και πάλι στις φλόγες

Nέα εξέγερση ξέσπασε στο Παρίσι μετά τον θάνατο 18χρονου υπαλλήλου delivery, ο οποίος σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να γλιτώσει από την καταδίωξη της αστυνομίας.

Τα επεισόδια ξέσπασαν στην ανατολική συνοικία του Παρισιού Bangolet.

Οι εξεγερμένοι έκαψαν αυτοκίνητα και χρησιμοποίησαν φλεγόμενους κάδους ως οδοφράγματα.

Όπως και στην περίπτωση του Δεκέμβρη 2008, έτσι και στο περιστατικό αυτό οι εκδοχές διίστανται όσον αφορά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασε την ζωή του ο άτυχος νεαρός.

Αστυνομικές και κυβερνητικές πηγές εμμένουν στην εκδοχή του ατυχήματος, τονίζοντας ότι δεν υπήρχε η παραμικρή σύγκρουση μεταξύ του 18χρονου και των αστυνομικών οχημάτων, ενώ οι εξεγερμένοι νέοι, οι οποίοι έχουν πολλές φορές βιώσει το σκληρότερο πρόσωπο της καταστολής, μιλούν για εν ψυχρώ δολοφονία.

Όπως και να έχει, για να γίνει ένας θάνατος αιτία εξέγερσης πρέπει να συντρέχουν διάφοροι λόγοι κοινωνικοί έτσι ώστε να ταυτιστεί μία μεγάλη μάζα ανθρώπων με τον χαμό του ενός.

Όταν αισθάνονται τον αποκλεισμό και την αδικία, και ταυτόχρονα έχουν πίστη στις δυνάμεις τους και δεν έχουν να χάσουν τίποτε παρά τις αλυσίδες τους, δημιουργείται μία χημική αντίδραση που κανένα εργαστήριο κρατικής προπαγάνδας δε μπορεί να εξηγήσει.

Οι ιστορίες αυτές στην ευρωπαϊκή εμπειρία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Από την Γένοβα του 2001, από τις μεγάλες εξεγέρσεις της Γαλλίας του 2005, μέχρι τον Δεκέμβριο 2008, άλλος ένας κρίκος προστίθεται στην αλυσίδα της θανάτωσης νέων ανθρώπων από δυνάμεις σύγχρονων πραιτωριανών.

Στην εποχή της αποθέωσης του ατομικισμού, είναι τραγικά ειρωνικό ότι τέτοιες βραδιές είναι οι μοναδικές κατά τις οποίες ο κόσμος αισθάνεται ότι η πόλη του ανήκει. Και μέσα στα αγριεμένα μάτια των εξεγερμένων, όχι σε όλων αλλά σε αρκετών, αχνοφαίνεται η δίψα της δημιουργίας όταν το μόνο που μοιάζει εφικτό είναι η καταστροφή.

πηγές: http://english.aljazeera.net/news/europe/2009/08/200981134054964982.html

http://www.france24.com/en/20090810-bagnolet-paris-suburb-riot-fire-police-youths-motorbike-crash-death

Περί εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας

Η φωτογραφία αυτή είναι από τις ιστορικότερες στο τραγικό επεισόδιο της εισβολής του τουρκικού εθνικισμού στην Κύπρο. Λόγω των περιστάσεων κάτω από τις οποίες τραβήχτηκε, της ευκρινούς απεικόνισης των αιχμαλώτων αλλά και της προβολής της από εφημερίδες και λοιπά μέσα, έγινε το σύμβολο του αγώνα για την διαλεύκανση της υπόθεσης των αγνοουμένων της Κύπρου. Η μικρή ιστορία που διηγείται η εικόνα αυτή, πήρε τώρα το οριστικό της τέλος. Και ήταν αυτό που φοβούνταν όλοι, αυτό που φοβούνταν για όλους τους αγνοούμενους του 74, που υπερβαίνουν τους 1.500. Σε ομαδικο τάφο σε πηγάδι βρέθηκαν τα οστά των στρατιωτών Κορέλλη Αντωνάκη (30), Νικολάου Πανίκου (26), Σκορδή Χριστόφορου (25) και Χατζηκυριάκου Ιωάννη (19), εφέδρων στο 388 Τάγμα Πεζικού Εθνικής Φρουράς.

Την Παρασκευή 14 Αυγούστου, ημέρα σύλληψης και εκτέλεσής τους, θα πραγματοποιηθεί συμβολικά και η κηδεία τους.

Πολιτικοί φορείς στη μεγαλόνησο μίλησαν για "εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας" και δεν μπορεί να μην είναι έτσι. Ανεξάρτητα από το νομικό κρυφτούλι που υπάρχει πίσω από την περίπτωση της Κύπρου, υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία για τις εν ψυχρώ εκτελέσεις, τους βιασμούς και τις εκτοπίσεις που υπέστη ο πληθυσμός της νήσου.

Είναι πολύ σημαντικό να υπάρξουν καταδίκες για τις περιπτώσεις αυτές. Όχι επειδή με μία καταδίκη μπορεί να δικαιωθεί το λαϊκό αίσθημα, όχι επειδή μπορεί να πονέσει λιγότερο ένας συγγενής θύματος. Αλλα επειδή η έννοια του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να δέχεται καθημερινά χαστούκια, δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει ο κόσμος να ανέχεται δύο μέτρα και δύο σταθμά τόσο απροκάλυπτα. Το δίκαιο έχει ξεχαρβαλωθεί και σε αυτήν την περίπτωση στα μέτρα των ισχυρών, και δεν τους παίρνει άλλο. Τους ξεσκεπάζουν οι φωτογραφίες, οι μαρτυρίες, οι αδιάψευστες παραδοχές.

Tα εργατικά ατυχήματα δεν είναι τυχαία!

Τα κανάλια της τηλεύπνωσης, ανάμεσα σε βαρύγδουπα ρεπορτάζ για την νέα γρίπη, τους διαξιφισμούς των κομμάτων για την "πολιτική διαχείριση" του ιού, τους γιατρούς και τους νοσοκόμους που γνωμοδοτούν, ανέφεραν και μία "δυσάρεστη είδηση" για ένα εργατικό ατύχημα στην ΛΑΡΚΟ.

Ένας εργάτης απανθακώθηκε και άλλοι 3 τραυματίστηκαν μετά από αποκοπή ηλεκτροδίου και έκρηξη που οδήγησε σε εκροή αφρού υψηλής θερμοκρασίας.

Όπως καταγγέλουν οι εργαζόμενοι, εκτός του ότι οι άνθρωποι που απασχολούνται από εργολάβους στις εγκαταστάσεις δουλεύουν με πενιχρά μέσα ασφαλείας, δεν υπάρχει και ο ανάλογος ελεγκτικός μηχανισμός στην περιοχή, αφού αυτός βρίσκεται στην Αθήνα και οι εγκαταστάσεις της μεταλλουργικής εταιρίας στη Φθιώτιδα!

Η παρουσίαση του γεγονότος ως "ατυχούς περιστατικού" ή ως "δυσάρεστου συμβάντος" από φορείς του πολιτικού κατεστημένου της χώρας, από τηλεοράσεις και εφημερίδες, αγνοεί την άμεση σχέση που έχει το καθεστώς εργασιακής ασφάλειας με το κέρδος, σχέση που οι εργοστασιάρχες και οι εργολάβοι συχνά αντιλαμβάνονται ως αντιστρόφως ανάλογη, με αποτέλεσμα να έχουμε κάθε λίγο φρικτούς θανάτους σε εργοστάσια και εργοτάξια.

Όταν κάποιος εργάζεται χωρίς η σιδηροτροχιά δίπλα στην οποία βρίσκεται να έχει επαρκή συντήρηση, ή όταν κάποιος δουλεύει σε μία οικοδομή χωρίς κράνος, ο θάνατός του δεν είναι ακόμη ένα ατυχές συμβάν. Είναι πράγματα που θα μπορούσαν να είχαν αποτραπεί, εάν υπήρχαν οι απαράιτητες προϋποθέσεις.

Πολύς κόσμος έχει πειστεί ότι αυτά είναι ζητήματα που θα έπρεπε να απασχολούν μόνο τους συνδικαλιστές εργάτες ή τα κομμουνιστικά κόμματα. Ουδέν αναληθέστερον.

Το πολιτικό αίτημα της αποκέντρωσης έχει χαθεί από τον πολιτικό ορίζοντα από την δεκαετία του 80. Όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα έχουν επιφυλάξει στην αποκέντρωση μία θέση στη γωνία των αναφορών τους( εάν την αναφέρουν και καθόλου). Κι όμως, η Ελλάδα είναι μία χώρα που χρειάζεται αυτή την πτυχή της πολιτικής περισσότερο από πολλές άλλες στην Ευρώπη. Είναι μία χώρα της οποίας οι μηχανισμοί πολιτικής εξουσίας, εργασιακού ελέγχου, κοινωνικής ζωής, μέσων μαζικής μεταφοράς κλπ κλπ έχουν μαζευτεί σε ένα αστικό κέντρο, το οποίο συμπυκνώνει εντός του τον μισό πληθυσμό της χώρας. Και το χειρότερο είναι, ότι αντί να αντιληφθούμε την ανισοβαρή ανάπτυξη και το αδιέξοδο της κατάστασης αυτής, πριμοδοτούμε συνεχώς ως κοινωνία την συνέχισή της.

Κι όμως, εάν υπήρχαν στη Φθιώτιδα οι υποδομές και ο επαρκής έλεγχος για την λειτουργία της ΛΑΡΚΟ, σήμερα 4 ανήλικα παιδιά θα είχαν πατέρα.

ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ ΜΗ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ ΜΩΡΟ ΜΟΥ

flashback

Κάποτε το να είσαι έφηβος στην Ελλάδα ήταν κάπως έτσι...

...και σήμερα τους εφήβους τους κλαίμε