ΠΛΑΝΗΤΑΣ

Η αργκό του γηπέδου

2012-02-13T17:13:00.003+02:00

Όταν ήμουν μικρότερος συνήθιζα να ακούω στο ραδιόφωνο έναν πολύ "δυνατό" συντελεστή εκπομπής που δε ζει πια. Αυτός συνήθιζε να μιλάει τη γλώσσα της ποδοσφαιρικής πιάτσας, χρησιμοποιούσε ατάκες "πεζοδρομιακές", ας το πούμε έτσι, και είχε την υψηλότερη ακροαματικότητα τότε στη Θεσσαλονίκη.

Βγήκε κάποτε ένας καθηγητής και του είπε με συγκίνηση: "Κύριε, αυτές τις λέξεις πρέπει να τις πουλάτε..."

Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω τι ήθελε να πει εκείνος ο ακροατής.

Οι κουβέντες του γηπέδου έχουν μία άγρια ομορφιά. Ανήκουν σε ένα γλωσσικό μικρόκοσμο που δεν αναπαράγεται σχεδόν πουθενά. Ακόμη και οι αθλητικογράφοι, που γνωρίζουν τις κουβέντες του γηπέδου, χρησιμοποιούν τον δικό τους ιδιαίτερο κώδικα και δεν χρησιμοποιούν τις εκφράσεις που είναι στιγματισμένες κατά κάποιο τρόπο ως λαϊκές. Για τους ερευνητές κάθε επιστημονικής απόχρωσης (λαογράφους, φιλολόγους, γλωσσολόγους) ούτε συζήτηση. Μοιραία θα ακούσεις τις εκφράσεις αυτές μόνο στο γήπεδο. Από τέτοιες λέξεις και ατάκες είπα να κάνω σήμερα ένα μικρό κατάλογο...

-"Έκοψε το καρπούζι στη μέση"

-"Και τα κουκούτσια;"

Η κλισέ έκφραση που δηλώνει ότι κάποιος διαιτητής ήταν ακριβοδίκαιος, λαμβάνει συχνά μία "υποψιασμένη" απάντηση. Το καρπούζι μπορεί να κόβεται στη μέση, αλλά τα κουκούτσια, δηλαδή μικρότερης σημασίας φάσεις όπως φάουλ στο κέντρο, συχνά πηγαίνουν σε μία από τις δύο ομάδες.

Προσκλησάκιας

Πρόκειται για τον γηπεδικό θαμώνα ο οποίος βρίσκει πάντα κάποιο τρόπο να μπει στο γήπεδο δωρεάν. Ο προσκλησάκιας θα βρει κάποιο γνωστό στα γραφεία της ομάδας, κάποιο δημοσιογράφο, και θα κάνει και τη γνωστή "λέζάντα" ότι μπαίνει μέσα στα επίσημα.

Κοράκι

Ο διαιτητής έχει στολιστεί με αρκετούς χαρακτηρισμούς, αλλά το "κοράκι" είναι ο κλασικός.

Προέρχεται φυσικά από το μαύρο χρώμα της στολής που φορούσαν αποκλειστικά παλαιότερα, πριν αντικατασταθεί από κάτι φωσφορούχες που κάνουν τους διαιτητές του σήμερα να μοιάζουν περισσότερο με παρκαδόρους.

Περνάει μέσα από τον παίκτη / Ντριπλάρει άνθρωπο σε τηλεφωνικό θάλαμο/ την κολλάει στο πόδι

Οι παραπάνω εκφράσεις υποδηλώνουν την μεγάλη ικανότητα ενός ποδοσφαιριστή να ντριπλάρει τον αντίπαλό του.

Μαστραπάς

Οποιοδήποτε τρόπαιο μπορεί να κατακτήσει κάποια ομάδα, πρωτάθλημα ή κύπελλο. Λαϊκή λέξη που χρησιμοποιείται κυρίως για το κύπελλο του νερού, αραβικής προέλευσης, στα ελληνικά από το τουρκικό maşrapa.
"Έχεις φτάσει εικοσιπέντε χρονών και δεν έχεις δει ακόμη ούτε ένα μαστραπά"

Εκεί που γαμιούνται οι αράχνες

Ευφυέστατη έκφραση που δηλώνει ότι η μπάλα μπήκε στα δίχτυα εκεί όπου ενώνονται το οριζόντιο με το κάθετο δοκάρι, ακριβώς δηλαδή στο "Γ" της εστίας.

"Κερδίζουμε που λες ένα φάουλ, στήνει τη μπάλα έξω από τη μεγάλη περιοχή και το στέλνει εκεί που γαμιούνται οι αράχνες"

Σαμιαμίδι

Ο μικρόσωμος και γρήγορος παίκτης που τρυπώνει με επιδεξιότητα στην αντίπαλη περιοχή.

"Τι σαμιαμίδι αυτός ο Μέσσι"

Μπετόν αρμέ

Το ισχυρό υλικό από τον κατασκευαστικό κλάδο χρησιμοποιείται στην ποδοσφαιρική έκφραση "μπετόν αρμέ" για να δηλώσει την μαζική άμυνα.

"Η Δόξα Δράμας κατέβηκε να παίξει μπετόν αρμέ, με πέντε αμυντικούς, τέσσερις μέσους να παίζουν πίσω και ένα ξεχασμένο σέντερ φορ"

Κεφτέδες

Το σκορ μηδέν-μηδέν. Χρησιμοποιείται και η έκφραση "κουλούρια".

"-Πόσο έληξε το ματς;

-Κεφτέδες"

Παλτό

Παίκτης από μεταγραφή που έρχεται σε μία ομάδα μετά βαΐων και κλάδων, αλλά αποδεικνύεται πολύ κατώτερος των προσδοκιών. "Φοριέται" και η παραλλαγή "ημίπαλτο".
"-Ένα εκατομμύριο λέει τον πήραμε αυτόν και δεν ξέρει να βαράει ούτε πέναλτι.
-Ωραίο παλτό ψωνίσαμε πάλι"

Γούνες
Σε αντίθεση με την λέξη "παλτό" που αφορά ποδοσφαιρικές ικανότητες, το "γούνες" απευθύνεται σε κατηγορία φιλάθλων. Οι "γούνες" είναι οι φίλαθλοι της καλής κοινωνίας, και η έκφραση βγήκε από τις γυναίκες τους που έρχονταν παλιά στο γήπεδο με γούνα.

Πετσιά
Το ακριβώς αντίθετο. Οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί που βρίσκονται πάντα στο "πέταλο" του γηπέδου.

Μαρμίτα
Η "μαρμίτα" που προέρχεται από το ιταλικό marmitta (κι αυτό με τη σειρά του από το γαλλικό marmite), είναι κυριολεκτικά η κατσαρόλα, το σκεύος μαγειρικής.
Μεταφορικά χρησιμοποιείται για το "φαγοπότι" που γίνεται από διοικητικούς παράγοντες ομάδων, δημοσιογράφους ή παρατρεχάμενους που παίρνουν χαρτζηλίκι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Η μαρμίτα χρησιμοποιείται όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά και σε
"Χαζός είναι να παραιτηθεί από υπεύθυνος τύπου; Να χάσει τη μαρμίτα;"

Δε στρίβει
Έκφραση για βραδυκίνητους αμυντικούς, που μέχρι να ακολουθήσουν τον παίκτη που επιτηρούν, αυτός τους έχει ήδη περάσει.
"Το δεξί μου μπακ δε στρίβει!"

Ή η μπάλα ή ο παίκτης
Αυτή η έκφραση χρησιμοποιείται για σκληροτράχηλους αμυντικούς, που δε θα τους περάσει ο αντίπαλος εύκολα. Αν δεν βρουν σε κάποια διεκδίκηση τη μπάλα, θα βρουν το πόδι του αντίπαλου παίκτη. Άουτς!

Έχω τη γραμμή του κέντρου ανάμεσα στα αρχίδια μου
Ξεκαρδιστική έκφραση για να δηλώσει κάποιος ότι κάθεται ακριβώς στο κέντρο του γηπέδου, δηλαδή σε πολύ καλή θέση.
"Έλα ρε! Με βλέπεις; πιο πάνω κάθομαι, ποια θύρα 8 ρε μαλάκα, έχω τη γραμμή του κέντρου ανάμεσα στα αρχίδια μου"

Αβαβά
Κάλπικος, ψεύτικος.
"Το πέναλτι ήταν αβαβά"

Καραμπινάτο πέναλτι
Το ακριβώς αντίθετο του "αβαβά". Οφθαλμοφανές.

Καφενείο

"Κερδίσατε το καφενείο τον Ακράτητο και κάνατε κάτι δηλαδή;"
Η ομάδα χαμηλών δυνατοτήτων, σαν να έχουν μαζευτεί οι θαμώνες ενός καφενείου και έχουν συστήσει ποδοσφαιρική ομάδα, κάτι που παλαιότερα συνέβαινε στα τοπικά πρωταθλήματα. Μάλιστα υπήρχαν και αγγελίες στις εφημερίδες "το καφενείο τάδε ζητάει ομάδα για παιχνίδι την Κυριακή".

Μπακλαβαδωτό ή πλεμάτι
Τα δίχτυα της ποδοσφαιρικής εστίας. Μπακλαβαδωτό από το σχήμα που έχουν τα κομμάτια του μπακλαβά όταν κόβονται και θυμίζουν τη δικτύωση του τέρματος. Πλεμάτι είναι λαϊκή λέξη για το δίχτυ.

Σφάζω με το βαμβάκι
Η έκφραση αυτή αναφέρεται σε διαιτητές οι οποίοι ναι μεν μεροληπτούν υπέρ μίας ομάδας, αλλά δεν χρειάζονται μία κραυγαλέα απόφαση για να το πράξουν, και προσπαθούν να ευνοήσουν δίνοντας φάουλ κοντά στην περιοχή, αγνοώντας κάποια όφσάιντ ή δίνοντας κίτρινες κάρτες.

Πιανόλα

Ο χρηματισμένος.

Αστραχάν
Έκφραση δανεισμένη από τα ιπποδρομιακά στοιχήματα. Παρατσούκλι βραδυκίνητου αλόγου, που χρησιμοποιείται μεταφορικά και για παίκτες αντίστοιχων... επιδόσεων.
"Που να την προλάβεις τη μπάλα ρε Αστραχάν..."

Φυτά
Οι εύπιστοι οπαδοί που ενστερνίζονται χωρίς πολλή σκέψη όσα διαβάζουν στις εφημερίδες ή όσα ακούν στο ραδιόφωνο.
"Ποιά χρέη ρε φυτό που μας κλέβουν και δεν έχεις πάρει χαμπάρι τίποτε;"

Κοιμάται στον πάγκο
Έκφραση που χρησιμοποιείται για προπονητές που δεν "διαβάζουν" σωστά έναν αγώνα για να προχωρήσουν στις κατάλληλες οδηγίες ή αλλαγές.

Τον Κουτσοβλαχοδημητροκαραθεοδωρόπουλο;
Τυχαίοι συνδυασμοί από συνθετικά ελληνικών επιθέτων, που δίνονται ως ειρωνική απάντηση όταν κάποιος λέει ότι στην ομάδα πρόκειται να έρθει κάποιο "μεγάλο όνομα"...

Γιόμα
Το βαθύ γέμισμα στην αντίπαλη περιοχή, συνήθως στο πουθενά.
"Όλο με γιόμες παίζουμε και δε στρώνουμε τη μπάλα κάτω"

Δέκα μπάλες για την πάρτη του
Χρησιμοποιείται για τον παίκτη που ναι μεν είναι εντυπωσιακός ντριπλαδόρος, αλλά δε πασάρει αρκετά καταλήγοντας στην υπερβολή.

Το τσαφ
Ηχομημιτική λέξη από τον ήχο που κάνει η μπάλα όταν δε τη βρίσκεις "γεμάτη". Αμυντικό λάθος με ολέθριες, συνήθως, συνέπειες. Λέγεται και "λούφα".

Ζαλίζω τη μπάλα
Λέγεται για την κατάχρηση της ντρίπλας.

Έπνιξε (ή έκανε γαργάρα) το πέναλτι
Όταν ένας διαιτητής δε δείχνει κάποιο καταφανέστατο πέναλτι.

Μπουκαδόρος
Χαρακτηρισμός για παίκτη που έχει την τεχνική κατάρτιση και την ταχύτητα να εισέρχεται στη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου.

(...)

Μεταμεσονύκτιο

2012-01-30T03:33:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν η αιτία όλων αυτών είναι η φαινομενική μου σοβαρότητα (δεν είναι σοβαροφάνεια, δε βρίσκω τίποτε το επίπλαστο), ενώ μέσα μου πάντα παλεύω μία ανεξήγητη, έμφυτη σχεδόν, ορμή για περιπλάνηση.

Κάποτε εκείνοι που’ναι κοντά μου χάνουν τις καβάντζες τους, είναι απρόθυμοι να με μάθουν αλλιώς και συντρίβονται πάνω στα αδιέξοδα των μεταξύ μας σχέσεων.

Ίσως φταίω κι εγώ που τίποτε δεν πάει καλά στα δωμάτια που πάτησα. Ίσως φταίω γιατί απόψε χιλιάδες κορμιά θα βιαστούν ακολουθώντας το χαράκωμα μίας πένας. Ανάμεσα από τις σειρές των λέξεων που σκαρώνω φυτρώνει ένα πολύ όμορφο κορίτσι, και περιμένω να με πάρει απ’το χέρι για να με κλειδώσει μέσα στο φυλαχτό της.

Αυτή τη νύχτα, τα κύματα είναι παγωμένα και ήρεμα στο νησί. Ορατή η κάθε ακίνδυνη πτυχή τους. Τυλίγω ένα τσιγάρο και αφήνω να βασιλεύσει ο τρομερότερος ήχος της φύσης.

Στο υπέδαφος μιας αποκληρωμένης πατρίδας επιζώ αλλά όχι αλώβητος.

Οι κραυγές της με στοιχειώνουν κάθε που κλείνω τα μάτια.

«Δεν υπάρχει απάντηση, δε θα υπάρξει! Είμαστε όλοι νεκροί! Είμαστε ήδη σκεπασμένοι από τη λήθη, ξεχνάμε πρώτα απ’όλααα… ξεχνάμε πρώτα απ’όλα τον ίδιο το θάνατο, πουλώντας και αγοράζοντας μέχρι να έρθει»

Ο πρώτος που δε μπορώ να συγχωρέσω είναι ο εαυτός μου, τον αφήνω να κάνει μηχανικές κινήσεις ηττημένος, να ατενίζει τις ουλές μέσα σε μία ψυχή οριοθετημένη. Τα τελευταία βλέμματα. Όλα τα τελευταία βλέμματα που πόνεσαν. Όλες οι τωρινές ευτυχίες ποτισμένες με το μαύρο μύρο της ματαιότητας. Δε θα τον ξαναφήσω να βρει ευχαρίστηση στα αντικείμενα.

Καλομαθημένος στα απτά νοήματα δε μπορώ να χαρακωθώ ξανά.

Βλέπω μία γυναίκα χωρίς πρόσωπο και χωρίς όνομα, σαν να χίμηξε από ένα καμβά κατευθείαν στα πόδια μου, και -τι ειρωνία- μου μεταδίδεται μία απίστευτη θλίψη μαζί με αναμονή.

Πως χωρίς τα μάτια σου;

Πως χωρίς τα χείλη σου;

Κι ανατριχιάζω όταν καταλαβαίνω

τον καθρέφτη

η μνήμη ηχώ από κοράκι.

(...)

2012-01-09T19:12:00.000+02:00

Γυναίκα μ'έμαθες να κρύβομαι

σε σκοτεινές βατομουριές όπως χανόμουν παιδί

να εξελίσσομαι

κι όλο παιδί να μένω

Καρντάσι, αυτό δε λέγεται ζωή

2011-12-24T19:47:00.001+02:00

Σπάνια αναδημοσιεύω εδώ κείμενα από άλλα ιστολόγια. Βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη για τις γιορτές, και είχα στο μυαλό μου να γράψω κάτι για την κατάσταση που αντίκρυσα. Ωστόσο, διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο στην "Πολυκατοικία μας" , είπα ότι δε θα μπορούσα να γράψω ποτέ κάτι καλύτερο εγώ, ένας εξωτερικός (πλέον) παρατηρητής αυτής της καθημερινότητας. Το παραθέτω λοιπόν αυτούσιο, με την ελπίδα να γίνουν περισσότεροι αυτοί που σκέφτονται όπως ο συγκεκριμένος συγγραφέας:

"Χριστούγεννα, πρωτοχρονιά, μέρες αγάπης, χαράς κτλ. Σώπα ρε χριστιανέ. Αυτό βλέπεις εσύ; Εγώ γιατί βλέπω τελείως διαφορετικά τα πράματα; Να'μαι απαισιόδοξος; Δε νομίζω. Ουτοπιστής και απαισιόδοξος δεν πάνε μαζί. Εγώ γιατί βλέπω όλο και περισσότερο κόσμο να ψάχνει στα σκουπίδια; Στα σκουπίδια της κατανάλωσής μας που μειώθηκαν και αυτά λόγω κρίσης. Εγώ γιατί βλέπω κόσμο που δεν τα βγάζει πέρα; Γιατί βλέπω κόσμο να μετράει τα ψιλά του; Όταν είναι ευχαριστημένος κάποιος που απλά "βγαίνει", που βγάζει δηλαδή τόσα, ώστε να πληρώσει τους λογαριασμούς του, έχουμε περάσει σε άλλο επίπεδο και έχει αλλάξει η έννοια της λέξης "ζωή". Δε λέγεται ζωή αυτό καρντάσι. Και αν εσύ και εγώ έχουμε 2 φράγκα από τους δικούς μας, μην επαναπαύεσαι. Έρχεται και η σειρά μας. Δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά αυτό το πράμα είναι κύκλος. Σπάει ένας κρίκος και πάει ο κύκλος. Η λεγόμενη "μεσαία τάξη" μου θυμίζει άτομα που βρίσκονται σε μια πισίνα που γεμίζει με νερό. Άλλοι κοντοί, άλλοι ψηλότεροι, όλοι όμως πιο κοντοί από το βάθος της πισίνας. Άλλοι έχουν ήδη πνιγεί, άλλοι πνίγονται, άλλοι ακόμα παίρνουν αέρα. Το θέμα είναι ότι η πισίνα θα γεμίσει και δε θα μείνει κανένας.

Γιατί στα λέω τώρα αυτά... Γιατί θέλω να στα πω, γιατί με τρώει, γιατί η οργή μου εκδηλώνεται είτε με τη βία, είτε με το γράψιμο ρε καρντάσι μου. Ξαναδιάβαζα προχτές την "Πραγματεία περί εθελοδουλείας"του Λα Μποεσί. Ο τύπος τα έλεγε τόσο απλά. Σου έλεγε: "Αν θες να είσαι δούλος ρε μαλάκα, είναι δική σου επιλογή, αν δε θες είναι πάλι δική σου". Το θέμα είναι ότι ακόμα δεν έχουμε επιλέξει να μην είμαστε. Γιατί είναι θέμα επιλογής, μην κρυβόμαστε. Παλιότερα νόμιζα ότι ο άνθρωπος εξεγείρεται από το κεφάλι. Τώρα βλέπω ότι μάλλον από το στομάχι εξεγείρεται. Και τότε να δεις αίμα.

Μιλούσα με τον πατέρα ενός φίλου πριν μέρες καρντάσι μου. Ξέρεις τι μου είπε και τον κοιτούσα σα μαλάκας; "Εσείς οι νέοι θα έπρεπε να είστε στο δρόμο και να τα γαμήσετε όλα".

-"Θα'πρεπε", του είπα και γω."

Διαφημίσεις παλιών εφημερίδων

2011-12-14T10:38:00.002+02:00

Διαβάζοντας κανείς εφημερίδες των αρχών του προηγούμενου αιώνα, πέφτει πάνω σε διαφημίσεις της εποχής. Τότε που δεν υπήρχαν τηλεοπτικά σποτ και banners να αναβοσβήνουν στο διαδίκτυο, ο μόνος τρόπος για να κερδίσουν οι διαφημιστές το ενδιαφέρον, ήταν ένα σκίτσο ή μία ατάκα. Με δεοντολογία που διαφέρει πολύ από τη σημερινή, ορισμένες διαφημίσεις σήμερα φαίνονται ευτράπελες, του στιλ "το κακό σιγαρέτο βλάπτει, καπνίζετε το καλό, το εξαίρετο "Ego"" ή τη γριά που έφτασε 100 χρονών μόνο και μόνο για να πίνει το "ΤΕΪΟΝ ΜΑΖΑWATTE".Ούτως ή άλλως, η αλήθεια δεν είναι πάντα ο καλύτερος φίλος της διαφήμισης.

"Ίντα μπου θωρείς ρε καλαμαρά;" ελλαδοκυπριακά γλωσσικά ευτράπελα

2011-12-12T13:58:00.004+02:00

"Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου"
Βίτγκενσταιν

Όταν ήρθα να ζήσω στην Κύπρο σχεδον δέκα χρόνια πριν, οι κατηγορίες ελλαδιτών που βρίσκονταν εδώ ήταν πολύ συγκεκριμένες:

α) φαντάροι της ΕΛΔΥΚ και επαγγελματίες στρατιωτικοί
β) μερικές δεκάδες φοιτητές
γ) παντρεμένοι στην Κύπρο
δ)τυχοδιώκτες

Όπως είναι φυσικό, το όνομα που έχτισαν οι "εξ'Ελλάδος"* εδώ ήταν το χειρότερο (ειδικότης μας). Οι φαντάροι τα έφτιαχναν με Κύπριες τάζοντάς τους τον ουρανό με τα άστρα, ο οποίος σκοτείνιαζε απότομα όταν ερχόταν η επόμενη μετάθεση. Ο γαμπρός ήταν συχνά ανεπρόκοπος και ξεκοκκάλιζε την προίκα. Ο φοιτητής τα έπινε σε κάποιο μπαρ και έτρεχε πριν έρθει ο λογαριασμός και ο τυχοδιώκτης εξασφάλιζε λεφτά με χίλιους δυο απίστευτους τρόπους και κομπίνες. Οκ, χρησιμοποιώ τα στερεότυπα με το κιλό για να γίνεται ο σχετικός χαβαλές.

Τον τελευταίο καιρό, έχει γεννηθεί και μία νέα κατηγορία ελλαδίτη στην Κύπρο, ο οικονομικός μετανάστης. Όλοι αυτοί πάντως, ανεξάρτητα από τα κίνητρά τους, με το που πατούν το πόδι τους στη μεγαλόνησο, έρχονται σε επαφή με μία διάλεκτο που πολύ πιθανό είναι να μην έχουν ξανακούσει ποτέ. Στην αρχή, οι περισσότεροι την βρίσκουν ακατανόητη αλλά μετά από λίγες μέρες τριβής εξοικειώνονται με τους βασικούς τύπους και αρχίζουν να συνεννοούνται. Με λίγη προσπάθεια και από τις δύο πλευρές, η νεοελληνική κοινή και η κυπριακή διάλεκτος είναι αμοιβαία κατανοητές.

Ωστόσο, κάποιες λέξεις ή εκφράσεις συχνά δημιουργούν παρεξηγήσεις που αγγίζουν τα όρια του αστείου. Είπα λοιπόν σήμερα να ασχοληθώ με ορισμένες από αυτές:

τούμπαρα με το αυτοκίνητο: Είναι δέκα η ώρα το πρωί σε κάποιο γραφείο στη Λευκωσία. Η Κωνσταντίνα έχει αργήσει στη δουλειά και μπαίνει μέσα φουριόζα: "Κωνσταντίνα έπαθες κάτι;" την ρωτάει ο ανήσυχος ελλαδίτης συνάδελφός της. "Ετούμπαρα με το αυτοκίνητο" απαντάει η Κωνσταντίνα. "Τούμπαρες; και ήρθες αμέσως;".

Τι δεν κατάλαβε ο δύσμοιρος ελλαδίτης; Ότι το τούμπαρα στην κυπριακή δε σημαίνει "ανέτρεψα το όχημα" όπως στην κοινή, αλλά απλώς "τράκαρα". Που μπορεί να σημαίνει ότι έξυσα το αμάξι του γείτονα βγαίνοντας από το πάρκιγκ.

ατύχημα/δυστύχημα: Και το δεύτερό μου παράδειγμα προέρχεται από την ορολογία της οδικής κυκλοφορίας. Στην Ελλάδα για να οριστεί το αποτέλεσμα μίας σύγκρουσης, λέμε ατύχημα όταν υπάρχουν μόνο υλικές ζημιές, και δυστύχημα όταν υπάρχουν θύματα.

Στον δημοσιογραφικό και τον καθημερινό λόγο όμως της Κύπρου πολύ συχνά ακούει κανείς για "δυστύχημα με υλικές ζημιές" και "ατύχημα με τρεις νεκρούς".

μπετζίνα/κλατς/στόππερ: είναι οι αντίστοιχοι όροι για το γκάζι/συμπλέκτης/φρένο. Όλοι οι όροι είναι διαφορετικοί, και όπως είναι φυσικό περισσότερο επηρεασμένοι από τα αγγλικά. Φανταστείτε όμως τον νεαρό ελλαδίτη που κάνει μάθημα οδήγησης και πρέπει να μεταφράζει ακαριαία κάθε όρο. Άουτς!

βίλλα: Εντάξει, χιλιοπαιγμένο αλλά υπαρκτό.

"Ωραίες βίλλες έχετε στην Κύπρο"

"Τι βιλλάρα είναι αυτή" και λοιπές εκφράσεις ενθουσιασμού μπορούν να περιοριστούν, γιατί στην Κύπρο βίλλα σημαίνει πέος και είναι φυσικό να προκαλέσει χάχανα.

Για τα μεγάλα σπίτια συνηθίζεται η λέξη έπαυλη.

μάππα: Όταν λέμε μάπα στην νεοελληνική κοινή, κάνουμε μία αρνητική κρίση (μάπα το καρπούζι, μάπα η ταινία κλπ). Όταν όμως η λέξη μάππα (σκόπιμα τη γράφω με δύο π γιατί εκτός από ετυμολογικά σωστότερο,προφέρεται και με διπλό π στα κυπριακά), εισάγεται στα συμφραζόμενα της διαλέκτου, σημαίνει τη μπάλα, το ποδόσφαιρο.

Διαφωτιστικό του γιατί συμβαίνει αυτό είναι το λήμμα του λεξικού Πάπυρος (Μέγα Λεξικό της ελληνικής Γλώσσας):

μάπα
και μάππα, η (AM μάππα)· (νεοελλ.) 1. άλλη ονομασία για το κοινό λάχανο, αλλ. κραμπολάχανο· 2. (ναυτ.) η πόρπη· 3. δερμάτινη σφαίρα γεμάτη μαλλιά ή άλλη ελαστική ύλη· 4. πρόσωπο, φάτσα, μούρη· 5. (γεωγραφικός χάρτης που επιπεδογραφεί τα δύο ημισφαίρια ή και μικρότερες εκτάσεις τής υδρογείου· || (μσν.) 1. σφαίρα, μπάλα· 2. αγώνας ιπποδρομίας ή η θέα ίππων που συναγωνίζονται τρέχοντας· || (μσν.-αρχ.) τεμάχιο λευκού υφάσματος το οποίο ανύψωνε ειδικός υπάλληλος στον ιππόδρομο ως σημείο έναρξης τού αγώνα· || (αρχ.) πετσέτα για το σκούπισμα τών χεριών.
[ΕΤΥΜΟΛ. < λατ. mappa «πετσέτα, σημαία»]

Εύκολα λοιπόν μπορεί να καταλάβει κανείς ότι η κυπριακή λέξη για τη μπάλα, προέρχεται από τα υλικά με τα οποία ήταν φτιαγμένη παλαιότερα η "στρογγυλή θεά".

πίσσα: Αν σας την προσφέρουν, μην ανησυχείτε, δεν ακολουθούν τα πούπουλα.
Στα κυπριακά πίσσα σημαίνει μαστίχα, τσίκλα.

καλό: -Μπορείς να με βοηθήσεις λίγο;
-Καλόο! απαντάει ο κύπριος συνομιλητής.
Στην περίπτωση αυτή το "καλό" σημαίνει "βέβαια"

βαρετός: Πραγματικό περιστατικό: ο Αντρέας μετακομίζει και επειδή έχει πολλά βιβλία και απευθύνεται σε μεταφορική εταιρία. Ο υπάλληλος που αναλαμβάνει τη μεταφορά αγκομαχάει κατεβάζοντας τον τεράστιο χάρτινο όγκο και λέει "Πολλά βαρετά τούτα τα βιβλία". "Τι να πω και εγώ που με βάλανε να τα διαβάσω κιόλας" απαντάει ο Ανδρέας.
Έλα όμως που στα κυπριακά το βαρετός σημαίνει βαρύς.

αγγλισμοί: Τα παραδείγματα γλωσσικών παρεξηγήσεων με αφορμή τους αγγλικούς όρους στην κυπριακή είναι, θαρρώ, ανεξάντλητα.

Ένα πρόχειρο παράδειγμα:

Γύρισα μία μέρα τη μισή Λευκωσία ψάχνοντας μία μπαλαντέζα. Μπήκα σε μαγαζιά με φωτιστικά, σε αποθήκες ηλεκτρολογικού υλικού, μέχρι και σε μίνι μάρκετ για να ρωτήσω κάτι που φαινομενικά μου φαινόταν πολύ εύκολο να βρεθεί.

Το ύφος των πωλητών όταν τους ζητούσα τη μπαλαντέζα εξέφραζε την απόλυτη άγνοια. "Δε γίνεται, πρέπει να με δουλεύουν" σκέφτηκα μπαίνοντας στο τέταρτο μαγαζί που βρηκα μπροστά μου, για να δω την ίδια έκφραση να ζωγραφίζεται στα μάτια του υπεύθυνου. Ώσπου μου έκανε τη μαγική πρόταση: "Εξήγα το". Τότε μόνο κατάλαβα ότι μπορεί να υπάρχει πρόβλημα γλωσσικού κώδικα. Μόλις εξήγησα περιφραστικά για τι πράγμα μιλάω, μου είπε αμέσως: "Αααα! Εν εκστένσιον (extention) που θέλεις!"

Ναι, που να πάρει, ήταν εκστένσιον αυτό που ήθελα και δεν συνωμοτούσε ο μισός εμπορικός κόσμος πίσω από την πλάτη μου.

Και μην ακούσω διάφορα υποτιμητικά σχολιάκια για την μανία των κυπρίων με τα αγγλικά, γιατί και στην κοινή χρησιμοποιείται ακριβώς η ίδια λέξη, στην κομμωτική. Μόνο που η σχέση της Κύπρου με τις αγγλικές ορολογίες είναι αρκετά παλαιότερη λόγω αγγλοκρατίας, πριν την ολοκλήρωση της διαδικασίας παγκοσμιοποίησης που έφερε μπόλικους εγγλέζικους (που θα 'λεγε κι ο παππούς μου) όρους και στα δικά μας χωράφια.

Αντίστοιχα με το extension, υπάρχουν πάμπολλες λέξεις αγγλικής προέλευσης που έχουν ενσωματωθεί στη διάλεκτο. Ορισμένες από αυτές:

roundabout ράουνταπάουτ = κυκλικός κόμβος

blinds πλάιντς = οικιακά ρολά

chair τσαέρα = καρέκλα

mobile μόπαιλ = κινητό τηλέφωνο

copy κόπι = φωτοτυπία

traffic τράφικ = κίνηση

angry αγκρίζομαι= θυμώνω

και φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν πολλές ακόμη

--------------

*Γενικά, ο προσδιορισμός των υπηκόων της Ελλάδας στην Κύπρο έχει ιδιαιτερότητες. Η χρησιμοποίηση της λέξης "Έλληνας" σε διάκριση με το "Κύπριος" δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, από τη στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος των Κυπρίων εντάσσει τον εαυτό του στον νέο ελληνισμό. Επομένως, κυριαρχούν οι λέξεις-φράσεις: "ελλαδίτης", "εξ'ελλάδος", "καλαμαράς" (λέξη της καθομιλουμένης προερχόμενη από την παλαιότερη ιδιότητα των ελλαδιτών ως γραφιάδων). Το καλαμαράς μπορεί να έχει θετική είτε αρνητική χροιά, ανάλογα με τον τρόπο που εκφράζεται. Η αρνητική εκφορά συνήθως συνοδεύεται με το πρόθεμα "πουστο-".

Ο χαρακτηρισμός των υπηκόων της Ελλάδας από τους ομογενείς εκτός του κράτους δεν είναι κάτι καινούριο: μπορώ να θυμηθώ την λέξη "κατωμερίτες" που συναντάμε στον πρόλογο της ποντιακής γραμματικής του Ι.Τοπχαρα χωρίς να ξέρω εάν βρισκόταν σε ευρεία χρήση.

Γενέθλια

2011-12-12T10:58:00.002+02:00

Σαν σήμερα
έκλαψα για πρώτη φορά

Σκέφτεσαι εναλλακτικά, ενεργείς καπιταλιστικά

2011-11-29T18:19:00.001+02:00

Τίποτε δεν είναι προδιαγεγραμμένο στην ιστορική διαδικασία: ακόμη και εάν υπάρχουν πρότυπα ή νόμοι τους οποίους χαράζουμε, το απρόβλεπτο της έκβασης είναι κάτι που δίνει ενδιαφέρον όχι μόνο στην ιστορία αλλά και τη ζωή.

Είναι ολοφάνερο ότι το σύστημα στο οποίο γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι είναι και βέβαιη η κατάρρευσή του, ούτε ότι αυτό θα συμβεί νομοτελειακά, όπως αλλάζουν οι φάσεις της σελήνης.

Ο μαρξισμός ως Αποκάλυψη του Ιωάννη

Η ψευδαίσθηση αυτή κυριεύει συχνότερα ορισμένους μαρξιστές, που βλέπουν με βεβαιότητα σε κάθε δυσλειτουργία του καπιταλισμού το διαφαινόμενο τέλος του.

Οι Η.Π.Α. διεξάγουν πολέμους στην Ανατολή; καταρρέει ο καπιταλισμός.

Πτωχεύει η Lehman Brothers; καταρρέει ο καπιταλισμός

Κλυδωνίζεται η ευρωζώνη; καταρρέει ο καπιταλισμός

Κανείς δε μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο τα παραπάνω επεισόδια να αποτελούν τον επιθανάτιο ρόγχο του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, όμως οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι το παρόν οικονομικό μοντέλο έχει ξαναδιαβεί τις ίδιες συμπληγάδες χωρίς να τσακιστεί.

Μπορεί κανείς εύκολα να θυμηθεί το μεγάλο οικονομικό κραχ του 1929, τον διεθνή αντίκτυπο που είχε και την τελική κατάληξη: άνοδος απολυταρχικών καθεστώτων, μεσσιανική πολιτική, στρατιωτικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας, β' παγκόσμιος πόλεμος.

Τι μας εξασφαλίζει ότι ο καπιταλισμός θα πέσει σα χάρτινος πύργος, και ότι στη θέση του θα εγκαθιδρυθεί ένα δικαιότερο σύστημα;

Απολύτως τίποτε. Όπως μας έχει δείξει ο 20ος αιώνας, είναι ακόμη ευκολότερος ο δρόμος προς την καταστροφή. Ο πόλεμος εξασφαλίζει θέσεις εργασίας, μεγιστοποίηση της παραγωγής, μείωση του πληθυσμού, ευημερία δηλαδή των κεϋνσιανών αριθμών μέσω του ολέθρου. Όταν η βλάστηση φτάνει στα όριά της, δεν πρέπει να παραβλέπουμε τους πρόθυμους που θα κορφολογήσουν.

Ο καπιταλισμός ενάντια στην εναλλακτική οργάνωση της κοινωνίας

Ξέρω δύο συστήματα που αντιτάχθηκαν το κεφαλαιοκρατικό σύστημα: τον σοσιαλισμό (διάφορων αποχρώσεων - αναγνώσεων) και την αναρχία. Ο πρώτος διατηρεί μεν το κράτος ως θεσμό, αλλά προτείνει μία οργάνωση της κοινωνίας διαφορετική, προς το όφελος των πολλών. Η αναρχία απορρίπτει το κράτος ως γεννήτρια μηχανισμών καταπίεσης (σχολείο, στρατός, κοινοβούλιο...).

Αδρές οι γραμμές και δεν θέλω να επεκταθώ ιδεολογικά.

Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι οι άνθρωποι της εποχής μου που αμφισβήτησαν τον καπιταλισμό, προσανατολίστηκαν κυρίως προς αυτές τις κατευθύνσεις.

Προκύπτει όμως ένα πρόβλημα πρακτικό: Όποια και να είναι η αντίληψη του καθενός πάνω στα συστήματα οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης, είναι καταδικασμένος στα πλαίσια ενός διεθνοποιημένου κεφαλαιοκρατικού συστήματος, να το τρέφει και να του δίνει ανάσες επιβίωσης.

Οι Η.Π.Α. μέσα στον 20ο αιώνα έπαιξαν τον ρόλο του Προμηθέα του καπιταλισμού. Δεν τον έκαναν απλώς δόγμα και πράξη εντός των συνόρων τους, αλλά προσπάθησαν και επέτυχαν να τον επιβάλλουν σε διεθνές επίπεδο. Θυμόμαστε άλλωστε το πως κυριάρχησε οριστικά ο καπιταλισμός στην Ελλάδα, μέσω του μαστιγίου των όπλων αρχικά (αγγλοαμερικανικές παρεμβάσεις στον εμφύλιο) και του καρότου των επενδύσεων έπειτα (σχέδιο Μάρσαλ).

Η εφαρμογή αυτού του μοντέλου για δεκαετίες έχει στιγματίσει τα μεγαλύτερα μέρη της γης σε ένα συγκεκριμένο τρόπο δράσης.

Το ζήτημα της συνέπειας

Ας σκεφτούμε ένα παράδειγμα: ο Γ. δηλώνει αναρχικός. Έχει έρθει σε επαφή με τα αντίστοιχα θεωρητικά ρεύματα, έχει κοινωνική δράση, έχει κοινωνική συνειδητότητα.

Κάθε μέρα όμως που ξυπνάει, είναι σε κάποιο βαθμό αναγκασμένος να μετουσιώσει την ύπαρξή του σε χρήμα. Πρέπει να ζήσει σε ενοίκιο. Πρέπει να τραφεί. Πρέπει να ντυθεί. Στις πιο ευκατάστατες κοινωνίες, ίσως θελήσει να ενημερωθεί μέσω διαδικτύου, ίσως θελήσει να πάρει τσιγάρα.

Εάν ο Γ. επιτελέσει κάποιο από τα παραπάνω μέσω της αγοράς, καταργεί στην πράξη όλα όσα έχει ενστερνιστεί θεωρητικά.

Για να είναι ο Γ. συνεπής στην κοινωνία που γεννήθηκε, θα πρέπει να γίνει ή απόκληρος ή παράνομος, ανάλογα με το εάν δέχεται τη βία ως τρόπο δράσης ή όχι.

Θα πρέπει δηλαδή ή να μείνει σε κάποιο παράπηγμα, τρώγοντας καρπούς απευθείας από τη φύση, ενδεδυμένος με παλιόρουχα, ή να αποκτήσει με βίαια μέσα από τον καπιταλισμό αυτά που του στέρησε (ληστεία/απαλλοτρίωση). Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, πρέπει να χρησιμοποιήσει χρήματα.

Δεν είναι τυχαίο ότι μεγάλες νεοελληνικές προσωπικότητες που χαρακτηρίστικαν ως αναρχικοί, απέρριπταν τον τίτλο.

Έλεγε ο Νικόλας Άσιμος: "αυτοί μου βάζουν ταμπέλες, άλλοι με λέγανε αναρχικό, τρομοκράτη.. δε ξέρω γω τι άλλο. Εγώ δε δήλωσα ποτέ τέτοια πράγματα, “βλάκας” δήλωσα."

Στο ενδεικτικότερο, ίσως, ποιήμα της σχετικά με το πολιτικό και φιλοσοφικό αυτό ρεύμα, η Κατερίνα Γώγου δεν είπε ποτέ "είμαι αναρχική", παρά "Υπερασπίζομαι την αναρχία".

Το ζήτημα της συνέπειας αποδεικνύει πόσο ψηλό είναι το βουνό που έχει να ανέβει όποιος επιδιώκει να ζήσει εναλλακτικά σε σχέση με τον παραδεδομένο τρόπο ζωής.

Γιατί επιβίωσε μέχρι σήμερα ο καπιταλισμός;

Πολύ εύκολα δαιμονοποιούμε τον καπιταλισμό, πολύ δύσκολα αναλύουμε τους λόγους για τους οποίους παγκοσμιοποιήθηκε και εδραιώθηκε. Η βία είναι, όπως είδαμε παραπάνω, ένα αδιαμφισβήτητο μέσο που μεταχειρίστηκαν οι φορείς του, αλλά κανένας δεν πουλάει ή αγοράζει με την επειλή της σκανδάλης.

Υπάρχουν κάποια δομικά χαρακτηριστικά που τον καθιστούν ανθεκτικό και εγγυώνται την επιβίωσή του.

Ο καπιταλισμός δεν είναι ο Διάβολος επί γης, αλλά ένα σύστημα φτιαγμένο από ανθρώπους για ανθρώπους, το οποίο μάλιστα σε θεωρητικό επίπεδο ευαγγελιζόταν την ευημερία των πολλών. Μπορεί να είναι από την γέννησή του μέχρι σήμερα ένας μηχανισμός ανισοτήτων, αλλά δημιούργησε ένα φαντασιακό συνεχούς βελτίωσης των συνθηκών ζωής. Στην θεωρητική του δηλαδή σύλληψη, δεν επιτάσσει τον πλουτισμό ελαχίστων εις βάρος των μεγάλων μαζών, αλλά την συνεχή αύξηση των εισοδημάτων των περισσοτέρων μέσω της δουλειάς. Τα μεσαία στρώματα, τα οποία θα ενισχύονται στο έργο τους από βιομηχανικές/τεχνολογικές προόδους, θα παράγουν όλο και καλύτερα/φθηνότερα προϊόντα, τα οποία θα έχουν την αγοραστική ισχύ να καταναλώσουν.

Ο καπιταλισμός υποσχέθηκε -και σε αρκετά μέρη το κατάφερε- να δημιουργεί μεγάλο πλούτο για τους λίγους, αλλά ταυτόχρονα ευχάριστη ή ανεκτή ζωή για τους πολλούς (π.χ. ευρωπαϊκό μοντέλο). Ανάμεσα σε όλους αυτούς, πρέπει να συνυπολογίσουμε βεβαίως τους χιλιάδες ανέργους, υπερχρεωμένους ή φτωχούς, που υφίστανται τα αγριότερα αποτελέσματα μίας τέτοιας κοινωνικής οργάνωσης. Σε εποχές κρίσης όπως η σημερινή, τα χαμηλά στρώματα αυξάνονται πληθυσμιακά επιφέροντας τις ανάλογες επιπτώσεις.

Η δυναμική φύση των τάξεων

Η πυραμιδική του σύσταση είναι αναντίρρητη, όμως οι εναλλακτικές θεωρίες δίνουν μεγάλη βάση στην πάλη των τάξεων, και εξετάζουν πολύ λιγότερο την δυναμική φύση των τάξεων.

Πάει να πει ότι ο καπιταλισμός προσφέρει μία ηδονή που μπορεί να παρομοιωθεί μόνο με αυτήν του τζογαρίσματος: Μπορεί να έχεις γεννηθεί πλούσιος και να εκπροσωπείς την τάξη σου, αλλά με μία εσφαλμένη κίνηση να τα χάσεις όλα και να βρεθείς πιο φτωχός από έναν άστεγο. Αντίστοιχα, μπορεί να είσαι το παιδί ενός μέθυσου βιοπαλαιστή, αλλά να καταλήξεις κάποτε πάμπλουτος. Γι'αυτό, άλλωστε, δεν υπάρχουν οι υποτροφίες ακόμη και στα καλύτερα πανεπιστήμια των καπιταλιστικών χωρών; Μπορεί να δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά των πλουσίων να σπουδάσουν χρησιμοποιώντας τους οικογενειακούς πόρους, αλλά τα ευφυή παιδιά των φτωχών σπουδάζουν χωρίς να δώσουν καθόλου χρήματα. Αυτό το ιδιότυπο παιδομάζωμα διατηρεί τον καπιταλισμό σφριγηλό, καθιστώντας παράλληλα τα σύνορα των τάξεων ρευστά. "Μπορείς και εσύ να γίνεις κάποτε γιάπης, αρκεί να παίξεις με τους όρους μας. Και να προσπαθήσεις πολύ" είναι σαν να προτείνουν δελεαστικά οι δομές του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Ακούγεται πολύ ευκολότερο από το παράδειγμα που χρησιμοποιήσαμε παραπάνω με τον "αναρχικό Γ.". Και είναι.

Να λοιπόν άλλος ένας λόγος που ο καπιταλισμός ορθώνεται σαν κοσμοκρατορία: σε αντίθεση με τα σοσιαλιστικά ή αναρχικά προτάγματα για το καλό της κοινωνίας και την συλλογική απελευθέρωση, ο καπιταλισμός ορθώνει εφικτούς, ατομικιστικούς στόχους που βασίζονται σε πολύ κοινότερες σκέψεις: φιλοδοξία, φθόνος, ανταγωνισμός, θέληση για δύναμη και πλουτισμό. Το "τέρας" λοιπόν, τρέφεται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό από όλους εμάς.

Ακόμη και εάν δεν προτιμάμε ή εάν δεν έχουμε τα χρήματα να προμηθευτούμε τα πανάκριβα ρούχα μίας πολυεθνικής και απευθυνθούμε στον ράφτη της γειτονιάς, ενισχύουμε την αγορά, λαμβάνουμε μέρος σε μία ιδιότυπη αιμοδοσία του συστήματος. Το εάν αυτό γίνεται συνειδητά ή ασύνειδα είναι άλλη ιστορία. Τον καπιταλισμό δεν τον οραματίζεσαι, τον ζεις.

Ο κοινωνικός μετασχηματισμός και η ανθρώπινη φύση

Ίσως διαβάζοντας τις γραμμές αυτές να αναρωτηθεί κανείς: είναι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, εν τέλει, ανίκητο;

Το μόνο βέβαιο είναι ότι κάποτε θα αποτελέσει παρελθόν. Όπως διαλύθηκε η φεουδαρχία για να έρθει ο καπιταλισμός. Θα τον γκρεμίσουν δηλαδή κοινωνικοί αγώνες και δε θα πέσει ως ώριμο φρούτο.

Μπορεί με αφορμή αυτή την κρίση, μπορεί και όχι.

Είναι ένα ζήτημα το τι θα ακολουθήσει, ποιά μορφή οικονομικής οργάνωσης θα έρθει στη θέση του.

Τι με κάνει απαισιόδοξο; Η φύση του ανθρώπου που είναι ικανή για το καλύτερο και για το χειρότερο.

Έτσι προδόθηκε η αθηναϊκή δημοκρατία και κατέληξε ηγεμονία.

Έτσι προδόθηκε η αστική επανάσταση και κατέληξε στη φιλελεύθερη κόλαση.

Έτσι προδόθηκε η κομμουνιστική επανάσταση και κατέληξε στην καγκεμπίτικη ανελευθερία.

Εκεί είναι το μεγάλο άλμα: Η υπέρβαση μίας φύσης που η ηχώ της χάνεται μέσα στους αιώνες.

Το κάπνισμα ως κοινωνικό σημείο και ως ποιητικός τόπος

2011-11-12T13:21:00.006+02:00

(Μπανταρισμένα σπαράγματα από το ημερολόγιο του καπνού)

ο Κορνήλιος Καστοριάδης

Τι είναι αυτό που μας κάνει να καπνίζουμε; Αν δει κανείς το θέμα ψυχρά τοξικολογικά, θα μπορούσε να πει ότι η πρόσληψη νικοτίνης και άλλων ουσιών που υπάρχουν στο τσιγάρο ενεργοποιεί τη διέγερση του νευρικού συστήματος.

Ας είμαστε όμως ειλικρινείς: η συνηθισμένη αντίδραση ενός ανθρώπου που έρχεται για πρώτη φορά στη ζωή του σ'επαφή με το κάπνισμα, είναι να αηδιάσει πρώτα απ'όλα με την γεύση που θυμίζει δηλητήριο, και να ξεσπάσει σε δυνατό βήχα. Και αυτή η εμπειρία συνήθως θα συνοδεύεται από γέλια των γύρω "παλιών". Η ιστορία του καπνίσματος, από την πρώτη τζούρα μέχρι την εδραίωσή του ως συνήθεια, είναι σφιχτά συνδεδεμένη με κοινωνικούς κώδικες.

Ο κύριος λόγος για τον οποίο τόσοι άνθρωποι σε όλη τη γη καταφεύγουν στο κάπνισμα, δεν μπορεί να είναι η πρόσληψη ουσιών που ουσιαστικά είναι δηλητηριώδεις. Ας σκεφτούμε τη ζάχαρη. Σαφώς πιο ευχάριστη όταν προσλαμβάνεται, ενεργοποιεί αίσθηση ευφορίας και πληρότητας. Θα φαινόταν όμως τουλάχιστον γελοίο να κυκλοφορούμε με ένα κουτί ζαχαρωτά στην τσέπη μας, κραδαίνοντάς τα κάθε λίγο όταν πίνουμε καφέ, όταν κάνουμε μία συζήτηση ή αφού κάνουμε έρωτα.

Το κάπνισμα είναι σε τέτοιο βαθμό σύμφυτο με τον ανθρώπινο πολιτισμό, που συχνά αποτελεί προέκταση του χαρακτήρα. Από την αυτάρεσκη πόζα μίας ωραίας γυναίκας που προτάσσει το τσιγάρο σαν ένα πέπλο γοητείας, μέχρι το βαθύ βλέμμα ενός φιλοσόφου που κρατάει το τσιγάρο και ο καπνός φεύγει σαν τις σκέψεις από το κεφάλι του, δεν μπορούμε να το αποσυνδέσουμε σε καμία περίπτωση από την γκάμα των κινήσεων που σημασιοδοτούν την ανθρώπινη δράση.

Χωρίς να ξέρω το γιατί, οι περισσότερες φωτογραφίες που είχα κολλημένες επάνω στο γραφείο μου απαθανάτιζαν καπνιστές.

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος σε νεαρή ηλικία

ο Ανδρέας Εμπειρίκος σε μεγαλύτερη ηλικία

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η διαφορά στην πόζα του Ανδρέα Εμπειρίκου (ο οποίος ήταν και φωτογράφος εκτός από ποιητής). Στην πρώτη φωτογραφία, σε νεαρή ηλικία, κρατούσε το τσιγάρο ρουφώντας σχεδόν εμμανώς, με εμφανή ενέργεια και ηδονική έκφραση. Στην δεύτερη, σε πιο προχωρημένη ηλικία, το τσιγάρο κάθεται ανάλαφρα στα χέρια του, σε κάποια απόσταση. Είμαι σίγουρος ότι δε θα μπορούσε να τραβήξει ποτέ την ίδια τζούρα που είδα στην πρώτη φωτογραφία.

Οι κυβερνήσεις έχουν δει τις αρνητικές συνέπεις του καπνίσματος στην ανθρώπινη υγεία , αλλά δεν το καθιστούν παράνομο παρά την λατρεία τους για τις απαγορεύσεις. Η λατρεία για κέρδος υπερισχύει και οι προσοδοφόροι δασμοί/φόροι αποτελούν μεγάλο δέλαρ για την διατήρησή του στη νομιμότητα. Πάντως, παρά το νομικό καθεστώς της κάθε ουσίας, το κάπνισμα αποτελεί και μία προσωπική επιλογή.

Ο Ηλίας Πετρόπουλος

Ο Ηλίας Πετρόπουλος το 'γραψε έτσι:

"Φουμάρω σαν τσιμινιέρα.

Έτσι νοιώθω ελεύθερος

στην κατάκτηση του ιδιωτικού μου καρκίνου."

Οι ποιητές λάτρεψαν το κάπνισμα και το μεταχειρίστηκαν πολλές φορές στα κείμενά τους. Το τσιγάρο ή το γέμισμα του σταχτοδοχείου είναι μία διαφορετική μονάδα μέτρησης χρόνου, που υπόκειται σε προσωπικές σταθερές.

Ο Γιάννης Αγγελάκας

"Όλη μέρα εδώ

Γεμίζω αδειάζω τασάκια

Γεμίζω αδειάζω κουράγιο

Γεμίζω αδειάζω έρωτα

Τίποτα δεν πρέπει να γεμίζει

Πάνω από τα όρια του

Διαφορετικά ξεχειλίζει

Λερώνει

Σε βάζει σε μπελάδες".

Όταν σκέφτομαι το κάπνισμα ως ποιητική στιγμή , δε μπορώ να ξεχάσω τις λέξεις του Καββαδία, όπου το τσιγάρο συνδυάζεται με μία μεγάλη απόδραση, με μία διαφυγή από το μάταιο:

Ο Νίκος Καββαδίας

"Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
κι' ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει.
εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουϊσκυ."

Το φουμάρισμα αρχίζει ως πείραμα, συνεχίζεται ως συνήθεια και καταλήγει ανάγκη.

Ο φιλόσοφος Δημήτρης Λιαντίνης το παραδεχόταν ανοιχτά:

ο Δημήτρης Λιαντίνης

"Α!...φίλε όλα, ευχαρίστως τ’απαρνούμαι, αλλά μη μου κάνει κανείς λόγο για το φούμο μου"

Από την άλλη πλευρά, φαίνεται πως επιταχύνει με πολλούς τρόπους το θάνατό μας. Αρκετοί από τους ανθρώπους των εικόνων αυτής της ανάρτησης, πέθαναν από καρκίνο ή άλλες επιπλοκές στην υγεία. Άλλοι έφυγαν αυτοθέλητα. Εκείνο που τους διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα εκατομμύρια των καπνιστών είναι ότι βρήκαν το χρόνο να αντιμετωπίσουν τον θάνατο ως έννοια και ως πιθανότητα πριν αυτός τους συναντήσει. Και μετουσίωσαν αυτό το χρόνο σε πολύτιμα έργα.

Το κάπνισμα κάνει τον κύκλο της ζωής να κυλάει γρηγορότερα και τον εαυτό μας πιο ευάλωτο στην ηχώ της φθοράς. Μερικοί δέχονται αυτό το κάλεσμα πρόθυμα:

Η Κατερίνα Γώγου

"..να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ
κ’ η σκόνη μαζί με τα τσιγάρα στα πλεμόνια μας
κι ας μην πάρουμε και σήμερα βρε αδερφέ
προφύλαξη για την υγεία μας
κι ούτε να δίνεις συμβουλές
το πως το κατεβάζω έτσι
και πως σκορπιέμαι έτσι
και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα
τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα
να τρέξουνε.."

Πολύ συχνά συγχέεται η διαχείριση του εαυτού κατά το δοκούν με την παραίτηση. Δε συμφωνώ, γιατί η παρακμή μας διδάσκει όσα και η ακμή. Ο καπνιστής πρέπει να έχει το δικαίωμα να καπνίζει, όπως ο αυτόχειρας πρέπει να έχει το δικαίωμα να αυτοκτονεί. Αλλιώς δε μπορούμε να μιλάμε για τη ζωή με όρους ελευθερίας.

"Η ζωή μας είναι
άσκοπα λαχανητά
σε κανονισμένες απεργίες
ρουφιάνους και περιπολικά.
Γι' αυτό σου λέω.
Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε
να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε.
Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.
Μη. Βρέχει. Δόσμου τσιγάρο."

Έφυγε σαν σήμερα.Θα έφευγε και σήμερα.

2011-10-03T15:09:00.000+03:00

Looks like meat. Tastes like meat. Isn't meat at all.

2011-09-13T12:51:00.001+03:00

Δημοσιευμένο στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας "Φιλελεύθερος":

Προδοσία

2011-08-21T23:12:00.002+03:00

Προδοσία μικρών ζωών πεμπτουσία

κάτω από γέφυρες που φιλήθηκαν ρομαντικά κορίτσια

Προδοσία ξάφνιασμα έξοδος από μήτρα

τρικύμισμα αλλιώτικο που φτιάχνει ρότα

Κάνει τα σ'αγαπώ του παρελθόντος και του μέλλοντος

φάρσες ωμές σχολικές

Στιγμές σφυρηλατεί στο αμόνι αρσενικά θηλυκά

ύστερα τα παραδίδει ανίκητα κενά

και υποψιασμένα

στην αγκαλιά της σύμβασης

Προδοσία έξοδος μοναχική στη βροχή

με τους σκύλους να αλυχτάνε στα άδεια στρατόπεδα

μελάνι που χύθηκε για ποιήματα που σκίστηκαν

μια δίψα για καινούρια συντριβή

κορίτσια-γυναίκες-Κυρίες

αγόρια-άνδρες-Κύριοι

Διαδρομές από την αθωότητα στην ξεφτίλα

με κεφαλαία όμως γράμματα

Προδοσία υποτιμημένη αξία των ανθρώπων

που από ντροπή κάλπικη κρύβεται σε πατάρια

άλλοτε πάλι κάτω από γλώσσες

νοητικές διαδρομές και χάχανα

Προδοσία που παραμονεύεις κάτω από φουστάνια

από άρβυλα άμφια και γραβάτες θηλιές
από αγγίγματα ερωτικά και απ' τους όρκους των αδελφοποιητών

Θέλω μια φορά σε σένα να προσευχηθώ

Προδοσία πιο σίγουρη από χίλιους θεούς.

Μικρό καλοκαιρινό

2011-08-17T15:28:00.000+03:00

Ύστερα ξαναμετράω τα χρώματα

γαλάζιο χρυσό μαβί

τρεις θαλασσόπετρες στον αφαλό της

19 Julio 1936

2011-07-19T17:14:00.002+03:00

"War is evil, but it is often the lesser evil"

Στις 19 Ιουλίου 1936 δόθηκε το σάλπισμα ενός ιστορικού πολέμου, του ισπανικού εμφυλίου.

Ένας Βρετανός γεννημένος στην Ινδία, ο Έρικ Άρθουρ Μπλερ, σηκώνει τα όπλα για να πολεμήσει ενάντια στις φάλαγγες του ισπανικού και ευρωπαϊκού φασισμού.

Κι όμως, λίγα χρόνια πριν, ο ίδιος άνθρωπος κρατούσε τα όπλα για λογαριασμό του κράτους, καθώς ήταν αστυνομικός στην Μπούρμα.

Aν τον έβρισκε κάποια σφαίρα σε εκείνη την αιματηρή αναμέτρηση στην Ισπανία, δε θα είχαν γραφτεί ποτέ κείμενα όπως "η Φάρμα των Ζώων" και το "1984".

Στα βάθη των αιώνων θα είναι γνωστός ως Τζωρτζ Όργουελ.

Η πιο δημοκρατική αστυνομία

2011-06-30T13:45:00.001+03:00

"Η ελληνική αστυνομία είναι η πιο δημοκρατική αστυνομία" Αστέριος Ροντούλης, βουλευτής ΛΑΟΣ, 29.6.2011 στη Βουλή (μέσα)

Δυτικές Συνοικίες

2011-06-26T15:49:00.001+03:00

Ο ένας μέσα στο διαμέρισμα του άλλου
να βλέπει κάνοντας τσιγάρο στο ένα μέτρο μπαλκόνι
ένα θλιμμένο μωσαϊκό και τα απλωμένα τζιν σωλήνα
Ένα βήμα ακόμα και σίδερο
εδώ μεγαλώσαμε σα μπάσταρδα οικόσιτα
στοίβα με τα όνειρα που μας έθρεψαν
κι έχουν τώρα απλωθεί στο δρόμο σαν τις κατεστραμμένες παλιές κασέτες
μαζί με το κεφάλι του αγνώστου
απ'τον τέταρτο.

Aποκλειστική συνέντευξη Μπάμπη Μπατμανίδη... τώρα που ανοίγει ο καιρός

2011-06-02T20:02:00.002+03:00

Tο παρόν ιστολόγιο δεν έχει ως πρώτη του δραστηριότητα τις συνεντεύξεις, αλλά για τον συγκεκριμένο κύριο έπρεπε να εγκαινιαστεί το είδος. Στο ταλέντο από τον βορρά που ακούει στο όνομα Babis Batmanidis είχαμε αναφερθεί και στο αντίστοιχο αφιέρωμα "Έλληνες μουσικοί της παρωδίας". Ωστόσο ο Μπάμπης δεν είναι ένας μουσικός δίπλα στους άλλους, είναι ο ιδρυτής ενός είδους μουσικής, του post-dog κινήματος και αξίζει δικαιωματικά μία τουλάχιστον ανάρτηση για πάρτη του.

Σε δορυφορική τηλεδιάσκεψη Λευκωσίας-Σταυρούπολης, μιλήσαμε για τον άνθρωπο και τον καλλιτέχνη Μπάμπη Μπατμανίδη.

1. Έχεις ντυθεί ποδοσφαιριστής, ιερωμένος, Λευκός Πύργος, τι ακολουθεί;

Κυκλοφορεί μάλιστα ένα ανέκδοτο που λέει "ο Τσακ Νόρρις ξέρει την επόμενη μεταμφίεση του Μπατμανίδη"

Χαχαχαχα! Ωραίο το ανέκδοτο. Να πω κι εγώ ένα. Ήταν ένας Τούρκος ένας Έλληνας κι ένας Γερμανος…όχι ψέματα, ένας Ιταλός ένας Γερμανός κι ένας Πόντιος, γάμησέτα το ξέχασα. Θα πω ένα άλλο για να μια μες το κλίμα: Ο Τσακ Νόρις ξέρει τα σμυρνέϊκα τραγούδια ποιος σου τα μαθε .

Καλό ε;

Πάντως μιας και το φερε η κουβέντα, νομίζω ότι κι ένας σκληρός άντρας όπως ο φίλος μου ο Τσακ δεν θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στον πόνο για τον οποίο τραγουδάμε. Όλα αυτά γιατί στα λέω τώρα…διότι δεν ξέρω ακόμη ποια θα ναι η επόμενη μεταμφίεσή μου.

Εσείς?

2. Το είδος το οποίο υπηρετείς με συνέπεια το έχεις ονομάσει post-dog. Πως σκιαγραφείς τον μέσο ακροατή σου; Ένας μπουζουκόβιος που μπορεί να αυτοσαρκάζεται; Ένας alternative που θα ήθελε να διασκεδάσει με μπουζούκια και τα νομιμοποιεί μέσω της σάτιρας; Ένας κνίτης με κρίση ταυτότητας;

Ο μέσος ακροατής μου συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία, που απαιτούνται στο σύγχρονο καλλιτεχνικό στερέωμα. Ταχύτητα δύναμη, κοντρόλ πάσα, οξυδέρκεια, αντίληψη κίνηση με την αλλά και χωρίς την μπάλα. Βέβαια εκτός από μέσους ακροατές, έχουμε και επιθετικούς αλλά και ακραίους ακροατές(και ακαριαίους), και μπορώ να πω ότι όλες οι θέσεις καλύπτονται επάξια. Γι αυτό και στα λάιβ μας ο κόσμος είναι όρθιος.

3. Γνωστή ιστοσελίδα της Θεσσαλονίκης τόλμησε να αμφισβητήσει τις επιτυχίες σου με σκωπτικό τρόπο. Εμφανίστηκαν λοιπόν ορισμένες αναρτήσεις με την υπογραφή "ένοπλες μπατμανιακές φράξιες", και απειλούσαν ευθέως τους διαχειριστές. Πιστεύεις ότι όταν η μουσική γίνεται πάθος και γεννάει οπαδισμό μπορεί δυνητικά να υποθάλψει την τρομοκρατία;

Για τρομοκρατία δεν ξέρω, αλλά το σίγουρο είναι ότι η μουσική μου υποθάλπτει την τρομποκρατία και στο μέλλον εκτός από υποθάλπτει θα είναι και υποθαλάσσια και σου δίνω και τώρα είδηση. Από εκεί και πέρα εμείς δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κάτι άλλο πέρα από όπα-δους καθότι άδουμε το όπα(και το ντιριντάχτα). Και νταξ ναούμε τα παιδιά έχουν παρεξηγηθεί λόγω επειδή τα σπάνε καμιά φορά και μετά τους κατηγορούν για αλήτες αναρχικοί ΠΑΟΚ

4. Μπάμπη γιατί έχασε ο ΠΑΟΚ το εισιτήριο του Τσάμπιονς Λιγκ;

Γιατί δεν έκλεισε έγκαιρα θέση, τα άφησε όλα τελευταία στιγμή κι επίσης δεν είχε εμένα στον πάγκο, διότι από πάγκους ξέρω πολύ καλά, μιας και υπήρξα μαραγκός (όχι ο Σπύρος), αλλά και διότις ο επόμενος δίσκος μου θα λέγεται «Μια ζωή στον πάγκο».

5. Ποιά η θεματολογία των επόμενών σου τραγουδιών; Σε έχουμε θαυμάσει στο στρατευμένο τραγούδι με άσματα όπως το "ΝτεκαφεϊΚΝΕ", το "Γλυκιέ μου αναρχικέ", ή το "Για επανάσταση λέω". Μπορεί το μπουζούκι να γίνει η παντιέρα ενός επερχόμενου κοινωνικού αναβρασμού;

Ασχολούμεθα με τα πάντα, με ότι απασχολεί τον βασανισμένο κοσμάκη. Αφουγκραζόμαστε τον κόσμο και κάνουμε τον πόνο του πενιά, στην εποχή όπου μας έχει ρημάξει η πενία για την οποία έχω ακούσει να λένε πως και τέχνες επεξάργεζετε, άμα χαλάσει τίποτε στο σπίτι θα την φωνάξω για κάνα μερεμέτι . Για να απαντήσω στην ερώτηση σου, το μπουζούκι ναι μπορεί να γίνει αυτό του βρασμού που λες, αρκεί να μετά το πρώτομισάωρο να κατεβάσουμε το μάτι στο 2.

6. Η διεθνής καριέρα σου λέει κάτι;

Προς το παρών να σε πω την αλήθεια δεν είναι μέσα στις προτεραιότητες μου. Αφήνω το πεδίο ελεύθερο σε άλλους εξαίρετους συναδέλφους την Βίσση τον Ρουβά τον Φάνη Γκέκα. Νομίζω ότι δεν έχει έρθει ακόμη το εκπλήρωμα του χρόνου.

7. Ένα στίχο σου για καληνύστα

Θα αφιερώσω σε σένα κα στους αναγνώστας σου ένα οικολογικό ρεφρενάκι, μιας και το θέμα τον καιρικών συνθηκών με απασχολεί χρόνια τώρα και δεν σου κρύβω ότι θα επιθυμούσα μία συνεργασία με τον Σάκη Αρναούτογλου, ουτωσώστε να με εκτιμήσει κι Ελληνίδα μάνα. Έχω εξάλλου τοποθετηθεί παλιότερα πάνω στο ζήτημα(όχι της Ελληνίδας μάνας) και με το κομμάτι μου Πανικός. Το προσεχώς μου κομμάτι θα λέγεται Τσουνάμι

Είσαι στην ζωή τσουνάμι
Κι ο καημός μου παίρνει γκράμι
Άμα τον ετραγουδήσω
Τίποτα όρθιο δεν θα αφήσω

'Γιατί ο Μπάμπης δεν είναι μόνο ένα σαββατοκύριακο στο λάιβ. Ο Μπάμπης είναι ιδέα και έχει επίπτωση σε όλη μας τη ζωή."
αγνώστου ποιητή

Στις πλατείες της απόγνωσης

2011-05-29T21:57:00.002+03:00

Πριν από αρκετό καιρό, μία κοινή διαδικτυακή προσπάθεια είχε θέσει με αφορμή την απεργία της 23ης Φεβρουαρίου, την εξής ερώτηση: "Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα";

Δημοσιοποιούσε με παράδειγμα όσα γίνονταν στις αραβικές εξεγέρσεις, την προοπτική μίας διαδήλωσης διαφορετικής από τις άλλες, όπου δεν θα είχαμε ακόμη μία "πολιτική παρέλαση" για να βγάλουμε πανώ και να πούμε συνθήματα, αλλά θα προέκυπτε μία παλλαϊκή απαίτηση για μία πραγματική πολιτική αλλαγή. Εάν δεν ικανοποιούνταν αυτή η απαίτηση δε θα απομακρυνόταν ο κόσμος από το Σύνταγμα και τις υπόλοιπες μεγάλες πλατείες της χώρας. Κι αν στις 23 Φεβρουαρίου η απήχηση αυτής της ιδέας ήταν ισχνή, λίγους μήνες μετά έγινε πραγματικότητα και μάλιστα σε βαθμό που δε θα το φαντάζονταν πολλοί.

Λόγω απόστασης, δεν έχω την απαραίτητη πληροφόρηση για το εύρος των κινητοποιήσεων και δηλώνω εκ των προτέρων ότι δε μπορώ να κρίνω το φαινόμενο στην πλήρη του διάσταση.

Έχω διαβάσει πολλές αντικρουόμενες αναλύσεις για το θέμα, όπως είναι φυσικό να γίνεται για τα διάφορα πολιτικά φαινόμενα σε συνθήκες πλουραλισμού.

Η βασικότερη κατηγορία ενάντια στους Έλληνες "αγανακτισμένους", όπως επικράτησε να λέγονται (κατά το Iσπανικό indignados), είναι πως πρόκειται για ένα απολιτίκ κίνημα. Η μομφή αυτή εκτοξεύεται κυρίως από κομματικοποιημένους ή κινηματικούς αναλυτές, που δε μπορούν να συλλάβουν μία μαζική κινητοποίηση όπου δε θα δεσπόζουν τα λάβαρα της ιδεολογικής τους ταυτότητας. Μέχρι τώρα οι προσανατολισμοί των ελλαδικών διαδηλώσεων ήταν πολύ διαφορετικοί: συνήθως επρόκειτο για την κινητοποίηση συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων που έβλεπαν τα δικαιώματά τους να ψαλιδίζονται. Διαδηλώσεις δίκαιες και μαχητικές στην πλειοψηφία τους, αλλά εύκολο να διαβληθούν και να συκοφαντηθούν αφού οι ελίτ του κράτους, και ειδικά τα Μ.Μ.Ε. ευρείας απήχησης, θα είχαν κάτι να πουν για τον "κακομαθημένο φοιτητή", για τον "φαρμακοποιό που βγάζει πολλά αλλά κλαίγεται", για τον "φορτηγατζή που δεν καταλαβαίνει την ανάγκη της αγοράς" κ.ο.κ.

Τώρα ο διαδηλωτής δεν έχει συγκεκριμένο πρόσωπο. Δεν έχει επαγγελματική ταμπέλα. Δεν έχει καν κομματική ταυτότητα.

Γι'αυτό και το κίνημα στο οποίο συμμετέχει είναι τόσο διαφορετικό από τα άλλα.

Το κίνητρό του δεν είναι μία κομματική νίκη, δεν είναι η ακύρωση κάποιου συγκεκριμένου νόμου, ούτε η γιγάντωση κάποιας απεργίας. Είναι η ατόφια απόγνωση για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο ίδιος και το κοινωνικό σύνολο.

Αυτόματα προκύπτει το ζήτημα των αιτημάτων: ήδη έχω διαβάσει πολλά, τα περισσότερα από τα οποία ευσταθούν και είναι υλοποιήσιμα. Είναι ένα μεγάλο στοίχημα το πώς θα προωθηθούν και θα γίνουν πράξη.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, ότι μία κοινωνική δράση που δημιουργεί πρόβλημα στην εκάστοτε εξουσία, σπάνια την οδηγεί στο να παραδώσει εκούσια τα σκήπτρα της. Το παράδειγμα των Ισπανών indignados είναι ενδεικτικό, αφού η αστυνομία επιχείρησε με χρήση βίας να απομακρύνει τους διαμαρτυρόμενους από τη Βαρκελώνη. Το πως θα αντιμετωπιστεί μία πιθανή χρήση βίας από την πλευρά του κράτους, ίσως θα έπρεπε να έχει μπει ήδη στη συζήτηση.

Η πιο παράξενη 19η Μαΐου της ζωής μου

2011-05-19T23:03:00.002+03:00

Είναι νύχτα, στο τελευταίο σπίτι πριν την νεκρή ζώνη στην παλιά Λευκωσία. Έξω από την οικία βλέπω δύο σημαίες, ελληνική και κυπριακή. Λίγο παραπέρα δύο ακόμη, μία τουρκική και μία του ψευδοκράτους. Στην κατεχόμενη πλευρά ακούγεται ένα νταούλι. Ο απόηχός του φτάνει μέσα στο σαλόνι μου από τα ανοιχτά παράθυρα. Η νύχτα είναι τόσο ήσυχη από εδώ, κι όμως ο επίμονος σταθερός ήχος του κρουστού οργάνου είναι σαν να την τραυματίζει. Απέναντι γιορτάζουν και πρόκειται για εορτή εθνική. Σαν σήμερα επιβιβάστηκε ο Μουσταφά Κεμάλ στο λιμάνι της Σαμσούντας, μιας από τις εξέχουσες πόλεις του ποντιακού χώρου, για να ξεκινήσει την αντεπίθεση του τουρκικού εθνικισμού και την παράλληλη εκδίωξη με κάθε μέσο των "ξένων" στοιχείων. Άσχετα εάν οι εν λόγω "ανεπιθύμητοι" είχαν μία ιστορική συνέχεια χιλιετηρίδων στη συγκεκριμένη περιοχή. Η βίωση της μυθικής Κολχίδας, που χάνεται στα βάθη των χρόνων και ίσως είναι συνομίλικη του ελληνικού στοιχείου, γίνεται στάχτη μέσα σε λίγες μέρες. Ένας ζωντανός οργανισμός με τη δική του κουλτούρα, διάλεκτο, συνείδηση ξεριζώνεται με τον πιο πικρό τρόπο.

Ο οργανοπαίκτης που συμμετέχει στην γιορτή απέναντι είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν ξέρει τίποτε από όλα αυτά, και δεν τον απασχολούν. Διασκεδάζει συμμετέχοντας σε μία άλλη ιστορική αφήγηση, από την άλλη όψη του νομίσματος. Εκείνος χαίρεται με την ψυχή του που ένας ειδωλοποιημένος άνθρωπος σαν τον Μουσταφά Κεμάλ, οργάνωσε την άμυνα της πατρίδας του που την επιβουλεύονταν τόσοι.

Δεν υπάρχει περίπτωση να τα διάβασε κάτι άλλο στο σχολικό του βιβλίο, δεν νομίζω να αναζήτησε ή να του είπαν κάτι διαφορετικό στη διάρκεια της ζωής του, δεν ξέρει πόσο αίμα συνεπάγεται αυτό που γιορτάζει. Η πράξη του πλέον γίνεται μηχανικά, ενώ γύρω σε κύκλο, χορεύουν με δυναμισμό τα παιδιά των τουρκοκυπρίων και των Τούρκων εποίκων. Ο χορός αυτός είναι... ποντιακός! Και όμως. Στα δικά τους μάτια, αυτή η περήφανη πολεμική κίνηση την οποία οι ελληνοπόντιοι ονομάζουν "σέρρα", είναι η υπέρτατη ενσάρκωση του τουρκικού πνεύματος. Στα τουρκικά η χορευτική αυτή τελετουργία έχει άλλο όνομα, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο για εκείνους να την ετυμολογήσουν: λέγεται "horon".

Πως μπορεί κάτι τόσο όμοιο να σηματοδοτεί τόσο αντικρουόμενες πράξεις και συμπεριφορές;

Με τον ίδιο τρόπο είναι διάσπαρτη η ποντιακή γλώσσα με χιλιάδες τουρκογενείς λέξεις, κι όμως οι περισσότεροι πόντιοι υπερηφανεύονται μόνο για τα αρχαιοελληνικά στοιχεία της διαλέκτου τους (που οντως υπάρχουν).

Προσπαθώ να καταλάβω εάν μπορεί η χαρά να γεννηθεί μέσα από το μίσος. Δε βρίσκω δρόμο.

Μετά φυλλομετρώ τα όσα μας χωρίζουν. Είναι τόσα πολλά.

Κλείνω τα παράθυρα και σκέφτομαι μία παλιά συζήτηση με την τουρκοκύπρια φίλη μου, τη λένε Ηδύλη. Μιλώντας για την Ανατολία, της είχα αναφέρει την πατρική καταγωγή μου, και είχε πει: "Ξέρω την ιστορία των Ελλήνων της Μαύρης Θάλασσας. Τόσο θλιβερή ιστορία...". Θυμάμαι τα μάτια της να χαμηλώνουν με τόση στεναχώρια, που δε μπορώ να περιγράψω με λέξεις. Θυμάμαι ακόμα πως απάντησα: "Δεν ήμουν εγώ, δεν ήσουν εσύ". Η θάλασσα μπροστά μας λεγόταν Akdeniz (Λευκή θάλασσα). Αλλά βλέποντας κάτω την Κερύνεια, το μάτι μου πλημμύρισε κόκκινο.

Δε γράφω

2011-05-02T15:56:00.000+03:00

Σίγουρα το να γράφεις κάτι για να εξηγήσεις γιατί δε γράφεις είναι οξύμωρο. Απλά απαντώ στους αγαπητούς συναρρώστους που ενδιαφέρθηκαν, ότι οι λόγοι της αποχής δεν είναι απαραίτητα αρνητικοί.

Στη ζωή μου αυτή τη στιγμή αναπτύσσονται ανεξήγητες σε μένα δυνάμεις που δε μπορώ να ελέγξω. Περισσότερο θέλω να τις βιώσω παρά να τις περιγράψω. Soundtrack αυτής της διαδικασίας είναι το παρακάτω τραγούδι:

Ξεσκονίζοντας

2011-04-08T16:42:00.000+03:00

Ξαναπερνώντας κάποιες εφηβικές σημειώσεις, έπεσα πάνω σε αυτό το ποίημα, που είχε μείνει ξεχασμένο για χρόνια σε ένα τετράδιο. Τρόμαξα από τους κύκλους που μπορεί να κάνει η ζωή των ανθρώπων, γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γραφτεί τώρα, στο κατώφλι ενός άλλου Μάη. Ίσως με διαφορετικά λόγια, αλλά με παρόμοιες αφορμές. Είπα λοιπόν μετά από αρκετό καιρό να το βγάλω από τη σιωπή του.

ΑΛΥΣΙΔΑ

Ο σεισμός αυτός δεν θέλει αγάπη.
Ταλανίζεται ανάμεσα
στα σκάγια της ύβρης

Φυγοπονεί γιατί ο Μάης που έρχεται
είναι ήλιος, είναι θάνατος.

Η αιώρηση εξωλέμβια
κι η λέμβος μας στο χώμα
Το χώμα ποτέ δεν μας ανήκε
ούτε και το κορίτσι.

Προβληματισμοί για τις "αλυσιδωτές εξεγέρσεις"

2011-03-25T15:04:00.000+02:00

Υπάρχει κάτι στις τελευταίες εξεγέρσεις του βορείου αφρικανικού τόξου που με προβληματίζει. Δε μπορώ να μοιραστώ τον ασυγκράτητο ενθουσιασμό που μεταδίδεται από μέσα διάφορων χρωματισμών, ότι ο αραβικός κόσμος παίρνει τις τύχες στα χέρια του και ότι διώχνει τους δυνάστες που τον βασάνιζαν για χρόνια. Το δεδομένο είναι ότι τύποι σαν τον Καντάφι, τον Μουμπάρακ και τον Μπεν Άλι κάθε άλλο παρά σεβάστηκαν τις προσωπικές και συλλογικές ελευθερίες. Έφτιαξαν συστήματα ολοκληρωτισμού και καταπίεσης. Από την άλλη πλευρά, η σκοπιά των "ενθουσιωδών" στην Ευρώπη για κάθε ξεσηκωμό ή στάση κατά των καθεστώτων αυτών, δεν είναι αποκρυσταλλωμένη ηθικά και πολιτικά. Η Αιγύπτιοι διαδηλωτές έδιωξαν τον Μουμπάρακ κακήν-κακώς, για να αναλάβει ποιός; ο στρατός. Στην Λιβύη όταν απέτυχε η "αυθόρμητη" εξέγερση των αντικαθεστωτικών, ανέλαβαν τα όπλα των "συμμάχων". Τραγική ειρωνία, ο κύριος Νόμπελ Ειρήνης οργάνωσε πόλεμο.

Περισσότερο από όλα με παραξένεψε η στάση του αριστερού χώρου: ειδωλοποίησε τις διαδηλώσεις και τις στάσεις που πραγματοποιήθηκαν, ενώ μερικές μέρες μετά καταδίκασε την στρατιωτική παρέμβαση των "συμμαχικών" δυνάμεων, την οποία οι ίδιοι οι αντικαθεστωτικοί εκλιπαρούσαν και δέχτηκαν με προθυμία. Κάτι μπάζει.

Γεια σου μεγάλε Μανόλη Ρασούλη!

2011-03-16T10:44:00.001+02:00

Τι να γράψω και να μην φανεί φανφάρα για αυτόν τον άνθρωπο.

Σε μένα αφήνει τη μνήμη από την τελευταία φορά που τον είδα, ένα μαγαζί φίσκα έτοιμο να ακούσει μουσική, κι εκείνος να κάνει ένα βήμα μπροστά από το συγκρότημά του λέγοντας: "Πριν ξεκινήσουμε το πρόγραμμά μας θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικούς προβληματισμούς για την διεθνή κατάσταση". Και αρχίζει μία διεθνιστική ανάλυση πάνω από είκοσι λεπτά, φουλ αντιεμπορικό για διάφορες κυράτσες που είχανε βάλει τα καλά τους για να πάνε να ακούσουν "μπουζούκι", αλλά το βλέμμα του Ρασούλη να λέει σε όλους τους τόνους "αυτός είμαι".

Εκείνο που μου έμεινε από την ομιλία του ήταν η περιγραφή μίας δύσκολης προσπάθειας στον σύγχρονο άνθρωπο να συμβιβάσει το τοπικό -την αγάπη για το σπίτι των γονιών του και τη γειτονιά του- με το διεθνές, το κοινό σπίτι όλων των ανθρώπων.

Και είναι, μερικές φορές, διαβολικές αυτές οι συμπτώσεις. Όπως σκεφτόμουν αυτά που είπε ο Ρασούλης με αφορμή την δημοσιοποίηση του θανάτου του, βγαίνει μαζί η είδηση για την διαρροή ραδιενέργειας στην Ιαπωνία. Το τοπικό είναι πλέον αναμφισβήτητα διεθνές, στην πιο τραγική του διάσταση. Και έχουμε χρέος στην μνήμη του μεγάλου Ρασούλη να κάνουμε το κοινό μας σπίτι έναν άξιο τόπο να ζήσει κανείς, και όχι μία ραδιενεργή αποθήκη.

Θα μείνουν εκτός από τα ανεκτίμητα τραγούδια και βιβλία του, αρκετοί δημοσιοποιημένοι προβληματισμοί του στο διαδίκτυο στην διεύθυνση http://rasoulis.blogspot.com/

Αντίο και ειρήνη ημίν.

Σεροτονίνη

2011-03-06T14:12:00.000+02:00

Αν είχαμε αναλύσει όλες τις παραμέτρους
Αν είχαμε επιστημονική τεχνογνωσία
θα το λύναμε εν τη γενέσει
Όμως τώρα πρέπει να δράσουμε αναδρομικά
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι
οι κάλπικες σχέσεις
οι ξεφτιλισμένοι συμβιβασμοί
το τώρα που κατάντησε αβίωτο
Το πρόβλημα δεν είναι η παραγωγή
δεν είναι που ζούμε στρατιωτάκια
δεν είναι που ξεπουλιόμαστε και χαριζόμαστε
είναι απλά
θέμα ενός
νευροδιαβιβαστή

Λυπήσου τον εαυτό σου γιατρέ.
Σε ικετεύω.

Grain: Απέναντι όχθη (dead man walking)

2011-03-01T00:21:00.002+02:00

Τους grain τους ανακάλυψα εντελώς τυχαία σε κάποια διαδικτυακή βόλτα. Μαζί με τους ήχους που προσεγγίζουν τις μουσικές μου προτιμήσεις, με κέρδισαν από την πρώτη στιγμή οι στίχοι, που θα μπορούσαν να σταθούν και μόνοι τους ως ποίηση.

Σήμερα το τραγούδι "Απέναντι όχθη (dead man walking)" στριφογυρνούσε επίμονα στο μυαλό μου.

Σε κείνους που δεν άντεξαν
τη λάμψη της αυγής
Σε κείνους που ξεσπάνε
στα τοπία της κραυγής
Σ'αυτούς που λούζουνε τη νύχτα με το φως τους
Σ'εκείνους που δεν έχουνε πια τίποτα δικό τους
τίποτα δικό τους

Οι μέρες που περνάνε στην απέναντι όχθη
Οι μέρες που περνάνε στην απέναντη όχθη

Σε κείνους που ξεχάστηκαν
στις ράγες κάποιου τρένου
που δεν ξεκίνησε ποτέ
Σε κείνους που ξυπνήσαν με τα μάτια τους κλειστά
κι απλώσανε φτερά μ'ένα σημάδι στην καρδιά
κι απλώσανε φτερά μ'ενα σημάδι στην καρδιά
μ'ένα σημάδι...

Οι μέρες που περνάνε στην απέναντι όχθη
Οι μέρες που περνάνε στην απέναντι όχθη

Στις ώρες που περάσαμε στις φυλακές του Παραδείσου
παίρνοντας το τίποτα γυμνοί στα σύνορα του οίκτου
Στις ώρες που περάσαμε στις φυλακές του Παραδείσου
βάζοντας το τίποτα νεκροί πως λυώνουμε θυμήσου

Dead man walking, dead man walking, dead man walking, dead man walking, dead man walking, dead man walking, dead man walking, dead man walking, dead man walking, dead man walking, dead man walking, dead man walking

* Οι Grain δεν έχουν βγάλει ακόμη δίσκο και από όσο έψαξα δε βρήκα κάπου καταγεγραμμένους τους στίχους. Οπότε η καταγραφή είναι από όσα άκουσα και ίσως να μην είναι εντελώς ακριβής.

**Oι grain στο myspace (με μουσική) http://www.myspace.com/grainmusicgr

Για τη βία στα γήπεδα (και πάλι)

2011-02-24T20:21:00.001+02:00

Με αφορμή το πρόσφατο Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, ανακάλυψαν όλοι -μέχρι την επόμενη φορά- το θέμα της βίας στα γήπεδα. Παιχνίδι που μύριζε απο πριν μπαρούτι, κανονικό γκολ που ακυρώθηκε, συμπλοκές οπαδών-παικτών-παραγόντων-μπράβων. Τίποτε πρωτόγνωρο για το ελληνικό ποδόσφαιρο, δηλαδή.

Έχει μέρες λοιπόν που σχετικοί και άσχετοι τοποθετούνται επί του θέματος, άλλοτε ως κήνσορες και άλλοτε στρουθοκαμηλίζοντες. Πολύ κοκό και από αυγό τίποτε που λέμε στην ποδοσφαιρική.

Το τραγικότερο όλων, όμως, έγινε σήμερα. Μετά τον σάλο που ξέσπασε από όσα έγιναν στο παιχνίδι, ο υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Νικητιάδης κάλεσε τους προέδρους των δύο ομάδων στο γραφείο του. Εάν νομίζετε ότι ο σκοπός των συναντήσεων αυτών ήταν για να επιβάλλει ποινές ή έστω να επιπλήξει, κάνετε λάθος. Ο κύριος Νικητιάδης φέρεται να τους είπε: «Θέλω τις προτάσεις και τα μέτρα σας ώστε να μην ανοίξει ούτε μύτη μέχρι το τέλος της σεζόν».

Δηλαδή ζήτησε προτάσεις για την λύση του προβλήματος από αυτούς που το δημιούργησαν!

Αυτή η αποθέωση ανορθολογισμού δεν είναι τυχαία. Είναι η ενσάρκωση ενός κράτους-ποντίου πιλάτου που δεν έχει ούτε λόγο ούτε συγκεκρμένο πλάνο αλλαγής των πραγμάτων στον αθλητισμό.

Και πως να υπάρχει τέτοιο πλάνο, από τη στιγμή που οι ίδιοι άνθρωποι που διαπλέκονται με τις πολιτικές του ηγεσίες (βλ. Μαρινάκης, Βγενόπουλος, Πατέρας και άλλοι) είναι οι ίδιοι που διευθύνουν τα συμβούλια των επαγγελματικών σωματείων...

Οι παράγοντες αυτοί, όπως και οι προκάτοχοί τους (Κόκκαλης, Βαρδινογιάννης, Κοσκωτάς κλπ.) εξαγόρασαν την κοινωνική αποδοχή που τυχόν έχαναν από τις αδηφάγες και αδιάφανες επιχειρηματικές τους δραστηριότητες, με την παρουσία τους στις ΠΑΕ.

Ο ίδιος λιμενεργάτης που πληρώνεται μισθούς πείνας, επαναποθέτει μέρος των πενιχρών του εξόδων στον Χ εφοπλιστή, τον οποίο θα είχε χίλιους λόγους να πολεμήσει, αλλά τον αποθεώνει επειδή διοικεί την αγαπημένη του ποδοσφαιρική ομάδα.

Έτσι οι περισσότερες αθλητικές εταιρίες έχουν υποταχθεί σε μία λογική "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", όπου σκοπός βάλε την ενίσχυση κάποιας ομάδας και όπου μέσα βλέπε "περίεργο" πλουτισμό, ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, μαφιόζικες μεθοδεύσεις.

Ενώ τα παραπάνω είναι γνωστά στους περισσότερους, δε γράφονται σχεδόν ποτέ στις αθλητικές εφημερίδες ή ιστοσελίδες. Αυτές περιορίζονται σε απλά φερέφωνα των επιχειρηματιών, και μετατρέπονται σε εργολάβους οπαδικών συνειδήσεων. Εφημερίδες πράσινες, κόκκινες, κίτρινες, ασπρόμαυρες, πάντα προασπιζόμενες υποτίθεται το συμφέρον τον ομάδων, ουσιαστικά όμως υπηρετώντας τους διαπλεκόμενους ιδιοκτήτες τους. Αρκετοί κονδυλοφόροι βρίσκονται ακόμα και στο payroll ποδοσφαιρικών εταιριών, μαζί με τους λογιστές και τους καθαριστές των γραφείων. Άλλοι λαμβάνουν πολυτελή δώρα (π.χ. κοσμήματα, αυτοκίνητα) για να μαλακώσουν ή να αλλάξουν τη στάση τους απέναντι σε κάποιον "μεγάλο". Τέτοια είναι η σχέση εξάρτησης που έχει η συντριπτική πλειοψηφία των αθλητικογράφων.

Το κράτος δε μπορεί να βρει λύση για τη βία στα γήπεδα. Γιατί είναι ο μεγάλος κερδισμένος από την ύπαρξή της. Τα επεισόδια στα γήπεδα είναι κυρίως δύο ειδών: αυτά μεταξύ αντιμαχόμενων οπαδών, κι αυτά μεταξύ αστυνομίας και οπαδών.

Και οι δύο περιπτώσεις νομιμοποιούν τη βία του κράτους. Όταν διαπληκτίζονται οπαδοί δύο διαφορετικών ομάδων, το κράτος επωφελείται γιατί εκτονώνονται κοινωνικές ομάδες (νέοι, άνεργοι και άλλες) που υπό άλλες προϋποθέσεις θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον του.

Όταν διαπληκτίζονται οπαδοί με αστυνομικούς, το κράτος μπορεί να τους φερθεί ως πειραματόζωα (με δακρυγόνα, κάρτες φακελώματος, κάμερες παρακολούθησης, εξοντωτικές καταδίκες κ.α.), αφού η ταμπέλα των "χούλιγκαν" είναι ένα στίγμα και εξαγοράζει τη σιωπή της υπόλοιπης κοινωνίας. Μίας κοινωνίας που δείχνει ανίκανη να αντιληφθεί πως τα μέτρα αυτά αργότερα θα γενικευτούν και θα αφορούν το σύνολο.

Βέβαια οι συλληφθέντες για λόγους βίας οπαδοί δεν είναι όλοι στην ίδια κατηγορία: Υπάρχουν αυτοί που θα πληρώσουν με εξοντωτικά πρόστιμα (ή μήνες στο κελί) μία τους πράξη, ενώ υπάρχουν κι εκείνοι οι οποίοι θα απελευθερωθούν άμεσα ή έμμεσα κατόπιν παρέμβασης των "ισχυρών ανδρών" των ΠΑΕ. Ο δικηγόρος της ΠΑΕ αναλαμβάνει την υπεράσπισή τους, κάποτε απαλάσσονται των κατηγοριών αμέσως, και άλλοτε αθωώνονται στο δικαστήριο.

Τελικά, οι αθωωθέντες ή αποφυλακισθέντες με το "μαγικό χέρι" του προέδρου-επιχειρηματία, γίνονται συχνότατα μέλη του άτυπου ιδιωτικού του στρατού.

Χρωστώντας αιώνια ευγνωμοσύνη σε αυτούς που τους ξέμπλεξαν με τη "δικαιοσύνη", και καμιά φορά παίρνοντας "χαρτζηλίκι", πρωταγωνιστούν σε νέα σκηνικά βίας προς όφελος (και με εντολή) των διοικούντων.

Η βία στα γήπεδα είναι μέρος της βίας στην κοινωνία. Βρομάει από πολλές πλευρές, αλλά περισσότερο βρομάει απ'το κεφάλι...

Mωρά στη Φωτιά- Cougar Baby Smoking Rabbit

2011-02-21T21:58:00.002+02:00

Η δυναμική μουσική που έκανε γνωστά τα "Μωρά στη Φωτιά" εξακολουθεί να ηλεκτρίζει, αλλά ο στίχος τους είναι πιο συνειδητοποιημένος και ώριμος από ποτέ. Ο νέος τους δίσκος που κυκλοφορεί από την Baby Records (ανεξάρτητη προσπάθεια του τραγουδιστή Στέλιου "Σαλβαδόρ" Παπαϊωάννου), είναι διαθέσιμος για αγορά από την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος.

Παραθέτω ένα μικρό κολλάζ από στίχους και τραγούδια του καινούριου δίσκου ως πρώτη γεύση:

ΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ
"Δε θέλω να μπω στα ραδιόφωνά σας, έτσι κι αλλιώς δεν είμαι ένα απ'τα φερέφωνά σας"

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ SOS

"Σήκω επάνω φίλε, μην αργείς μη στέκεσαι στο χθες
κοίταξε τι γράψανε στον τοίχο: ζήσε τη ζωή σου όπως θες"

"Τόλμησε να κάνεις λάθος, δείξε όλο σου το πάθος,
μη φοβάσαι, είσαι ζωντανός..."

ΜΟΙΡΑΙΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ

"Τα πράγματα δε θα 'πρεπε να είναι έτσι βαλμένα
όμως κανείς δεν τα κουνάει, τα παίρνει ως δεδομένα
Δε μας φοβίζει φίλε μου το πέρασμα του χρόνου
μονάχα οι συμβιβασμοί του καθενός ατόμου
Κανείς δε μας εμπόδισε να βρούμε ευτυχία
Στο καραβάνι της ζωής ν'αλλάξουμε πορεία..."

ΧΛΩΜΗ ΦΩΤΙΑ

"Στην καρδιά μου καίει μία χλωμή φωτιά
του άλλου κόσμου αν είχα τα κλειδιά, θα έλυνα του πόνου τα μυστήρια"

Νέο συλλογικό ιστολόγιο: "23 Φεβρουαρίου 2011. Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;"

2011-02-17T01:18:00.003+02:00

Ο λόγος που άρχισα να γράφω στο διαδίκτυο ήταν η προοπτική συνάντησης προσωπικων σκέψεων, εμμονών, απόψεων
με άλλες. Όχι απαραίτητα με σκοπό την συμφωνία ή την αποδοχή.

Αλλά η προοπτική μίας -οποιουδήποτε τύπου- αλληλεπίδρασης.

Να είστε σίγουροι, αγαπητοί συνάρρωστοι, ότι εάν δεν είχαμε βρεθεί, εάν δεν είχε γράψει κανείς για τη συμφωνία, τη διαφωνία, τον ενθουσιασμό ή την οργή του για όσα κατατέθηκαν εδώ, δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίσω να γράφω.

Και γι'αυτό χαίρομαι διπλά όταν κόσμος που δημοσιεύει τις σκέψεις του, δημιουργεί συλλογικές προσπάθειες για να επιτευχθεί μία πραγματική πολυφωνία.

Μία τέτοια προσπάθεια είναι το ιστολόγιο "23 Φεβρουαρίου 2011. Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;"

Με αφορμή μία ερώτηση, μία υπόθεση, μία πιθανότητα: Τι θα γινόταν αν με αφορμή τη γενική απεργία στις 23 Φεβρουαρίου, δε φεύγαμε από το Σύνταγμα;

Να λοιπόν η δική μου απάντηση:

Η ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ 2008 ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν μία γνήσια λαϊκή εξέγερση που βιώθηκε, συζητήθηκε, αναλύθηκε από πολλούς και με διαφορετικές οπτικές γωνίες. Προέκυψε από ένα αστάθμητο γεγονός όπως η δολοφονία ενός ανηλίκου από τις δυνάμεις καταστολής, χωρίς να μπορεί κανείς να πει ότι δεν υπήρχαν οι υποβόσκουσες αιτίες για το ξέσπασμα που προέκυψε στα σύγχρονα Δεκεμβριανά. Η αστυνομική αυθαιρεσία και ατιμωρησία, η Ελλάδα της πρώτης κρίσης και της ύφεσης, ο νωπός ξεσηκωμός της νεολαίας στον αγώνα για το άρθρο 16. Υπήρχε μία σειρά από προϋποθέσεις που έδωσαν στο αποτρόπαιο γεγονός της δολοφονίας Γρηγορόπουλου μία αίσθηση του «δεν πάει άλλο», μία διάθεση αντίδρασης στην ψυχολογική και σωματική βία που ήταν -και παραμένει- φαινόμενο καθημερινό.

Μία εδραιωμένη αντίληψη για τον Δεκέμβρη σε αναλύσεις διάφορων πολιτικών αφετηριών, είναι ότι «σταμάτησε για τις γιορτές». Ότι δηλαδή οι συμμετέχοντες στις πορείες και τις δράσεις εκείνων των ημερών, στην πλειοψηφία τους νέοι, υπέκυψαν στην «κανονικότητα» των χειμερινών γιορτών και «ξεθύμαναν» για να γυρίσουν στα σπίτια τους και να κάνουν τα καθιερωμένα Χριστούγεννα.

Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει όμως από μία ψύχραιμη ανάγνωση των γεγονότων. Πρέπει πρώτα απ’ όλα να σημειωθεί ότι η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν κράτησε λιγότερο από τους περισσότερους κοινωνικούς ξεσηκωμούς της εποχής μας. Πρόσφατες είναι οι εξεγέρσεις στο βόρειο αφρικανικό τόξο, όπου είδαμε πως μέσα σε μερικές μέρες η λαϊκή οργή είχε ξεσπάσει και κοπάσει. Το θέμα είναι τι έχει καταφέρει μία εξέγερση μέχρι να περάσει στην Ιστορία.

Τα σύγχρονα Δεκεμβριανά λοιπόν, δεν έλαβαν τέλος λόγω εορτών. Έλαβαν τέλος λόγω μίας απουσίας άμεσων κοινωνικών αιτημάτων, που θα τοποθετούνταν επιτακτικά όσο το σίδερο της οργής ήταν ακόμη καυτό. Τι ήταν αυτό που έκρινε τον Δεκέμβρη ως μία εξέγερση με πρωτοφανή κλίμακα, αλλά ελάχιστα κοινωνικά οφέλη; Ο Δεκέμβρης δεν ήταν έτοιμος να πει «δε φεύγουμε από το δρόμο αν δεν φύγει αυτή η κυβέρνηση». Δεν ήταν έτοιμος να πει «δε φεύγουμε αν δεν αφοπλίσετε τα ΜΑΤ». Και αυτό του κόστισε σε αποτελεσματικότητα, σε κοινωνικά κέρδη.

Ωστόσο, η δράση και τα διδάγματά του δεν είναι αμελητέα. Απέδειξαν ότι ο βασιλιάς μπορεί να ματώσει. Απέδειξαν ότι οι κοινωνικές αλλαγές είναι ζήτημα του τώρα και δεν μπορούν να αναβάλλονται σε ένα αφηρημένο μέλλον στα πρότυπα του χριστιανικού παραδείσου.

Εάν δούμε τους λόγους για τους οποίους βγήκε ο κόσμος στους δρόμους τότε, δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι τα πράγματα μάλλον προς το χειρότερο οδηγήθηκαν παρά προς το καλύτερο. Η αστυνομία αναδεικνύεται σε φύλακα συμφερόντων των ελάχιστων και προβαίνει καθημερινά σε απίστευτης ωμότητας κατασταλτικές δραστηριότητες σε όλη τη χώρα. Η πολιτική σκηνή έχει οδηγήσει το κράτος σε ένα τέλμα που ούτε ο πιο απαισιόδοξος φανταζόταν το 2008. Οι τότε οικονομικά ευάλωτοι, σήμερα είναι οικονομικά εξαθλιωμένοι. Ποιες είναι οι προοπτικές του τώρα;

Από τη στιγμή που όλα τα παραπάνω έχουν εντείνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, λείπει μόνο ο σπινθήρας που θα πυροδοτήσει τη νέα φλόγα. Η ημερομηνία αυτή μπορεί να είναι η 23^η του Φλεβάρη, με την αφορμή την πρωτοφανή επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα. Μπορεί να είναι κάτι που ούτε να το φανταστούμε μπορούμε στη συγκεκριμένη φάση.

Το δις εξαμαρτείν ου λαού σοφού όμως. Είναι ανάγκη να βρεθούν εκείνοι που μπροστά σε μία τέτοια ιστορική στιγμή να έχουν την οξυδέρκεια για αξιολόγηση των διδαγμάτων του παρελθόντος, αλλά και της διεθνούς σκηνής. Όπως η πλατεία Ταχρίρ είπε «δε φεύγουμε αν δεν παραιτηθεί ο Μουμπάρακ», να ακουστεί δυνατά η φωνή που να λέει «δε θα φύγουμε εάν δεν λυτρωθούμε από την οικονομική υποδούλωση»

Να λέει «δε θα φύγουμε αν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη για την κλοπή δημοσίου χρήματος»

Να λέει «δε θα φύγουμε εάν δεν γίνουν οι συγκοινωνίες, η παιδεία και η υγεία μας πραγματικά δημόσια αγαθά».

Μόνο τότε η γνήσια οργή θα γίνει δημιουργία, και η εθνική μας κατάθλιψη θα γίνει αισιοδοξία, πίστη στη δύναμή μας μέχρι τη νίκη.

δημοσίευση: http://23flevari.wordpress.com/2011/02/16/xamenieykairia/

[Λοιπόν εγώ δεν είμαι το τσιράκι του Αγίου Βαλεντίνου]

2011-02-14T17:28:00.000+02:00

Λοιπόν εγώ δεν είμαι το τσιράκι
του Αγίου Βαλεντίνου
Άστοργα λόγια
Μπορώ να υποσχεθώ
Βρώμικους στίχους κάτω απ'το φεγγαρόφωτο
Γλώσσες μαστίγια
Μικρόβια πυρκαγιές
Ναυάγια δευτερολέπτων
Μαυλιστικές διαδρομές
Στη χώρα των νεκρών φαλλών
Το άρωμα των θυμωμένων νυχτολούλουδων
Το θάνατο

Γιάννης Αγγελάκας, Σάλια μισόλογα και τρύπιοι στίχοι, Νέα Σύνορα 1995

Η ερωτική θεολογία του Εμπειρίκου

2011-02-11T23:57:00.003+02:00

Φωτογραφία: Α.Ε.

Οι περισσότεροι δε θα φτάσουν ποτέ, μέσα στην απεραντοσύνη των βιβλίων που κυκλοφορούν στον κόσμο, σε αυτό το κείμενο.
Οι αναγνώστες που θα επιχειρήσουν να το διαβάσουν, ίσως βρουν το οκτάτομο αυτό έργο δαιδαλώδες και να το αφήσουν σε μια άκρη.
Οι ηθικολόγοι ίσως σκανδαλιστούν από τις πολλές ερωτικές του σκηνές και το αρνηθούν.
Οι φιλόλογοι θα το θεωρήσουν ένα κείμενο έξω από το ακαδημαϊκό τους ενδιαφέρον και θα το απορρίψουν ως πορνογράφημα.
Οι "ορθόδοξοι" κάθε είδους θα το θεωρήσουν ιερόσυλο και τρελό.
Κι όμως, εγώ νιώθω ευτυχισμένος που έζησα και το διάβασα. Και κάπου εδώ που το προσωπικό συναντάει το κοινωνικό, νιώθω χρέος μου να κοινωνήσω την ερωτική θεολογία του και να δηλώσω πιστός.

"Τι έφταιγε αυτός -εσκέπτετο καθώς έπλενε τας χείρας του ο αγαθός θαλαμηπόλος-, τι έφταιγε αυτός, αν ήσαν τόσον ωραία τα κορίτσια; Μήπως δεν έφτιαξε και αυτόν και εκείνα ο Θεός, ο Παντοδύναμος Θεός, ο Παντοκράτωρ; Τι φταίνε τα δένδρα και η χλόη, όταν θροΐζουν ή μανίζουν, κάτω απ' την ήπια ή την αγρία, μα οπωσδήποτε ακατανίκητη πνοή του ανέμου; Τι φταίνε τα ηφαίστεια, όταν από το στόμα τους σκάει και πετιέται η λάβα; Τι φταίνε η γύρις, το άνθος, ο στήμων ο υψιτενής; Τι φταίει η θάλασσα, τι φταίει το κήτος, όταν ο ποντοπόρος Λεβιάθαν, όταν ο μέγας Φυσητήρ, αναδυόμενος εξαίφνης, πετά έναν πίδακα στον ουρανό σαν σπέρμα; ΤΙ φταίει ο άνθρωπος και η φ ύ σ ι του, αφού το βασικόν του όργανον, φουσκώνει τρομακτικά, επιμηκύνεται, σκληραίνει και υψώνεται σαν ράβδος χονδρή, σαν ρόπαλον, σαν ράβδος ζωντανή που οργά και πάλλεται και εν τέλει χύνει, εμπρός στην τρυφεράδα των βυζιών, εμπρός στην γοητεία των χειλιών και μέσα-μέσα στην σαγήνη της μυστικής, βαθύκολπης σπηλιάς με την πανήδονη γαλακτερή πηγή της ήβης.

Αλλά προς τι -εσκέφθη εις το σημείον τούτο ο θαλαμηπόλος- προς τι οι φιλοσοφίες, τα λόγια, τα "μούπες-σούπα", προς τι η άντλησις από το παρελθόν, όταν υπήρχε δίπλα του, εις απόστασιν μόλις ενός μέτρου, ολόσωμον το Έαρ το γλυκύ, ολόκληρος ο Παράδεισος, ολόκληρη η Εδέμ!... Προς τι η παρελθοντολογία, αφού ήτο ή ημπορούσε γρήγορα να γίνη, τόσο ωραίον το παρόν!...

Όχι! Ο αληθώς ευτυχισμένος άνθρωπος δεν χρειάζεται ούτε το παρελθόν, ούτε το μέλλον, αλλοιώς παρά μονάχα ως υπόσχεσιν και εγγύησιν της διαιωνίσεως της Ηδονής, και εκείθεν, της διαιωνίσεως της Ζωής και του ωραίου Σύμπαντος που μας εδόθη προς Έ ρ ω τ α, προς Μ έ θ ε ξ ι ν και προς τελείαν τ α ύ τ ι σ ι ν με το άπειρον Σ ώ μ α και το άπειρον Π ν ε ύ μ α, και προς διηνεκή μετασχηματισμόν του Χθές, του Σήμερον και του Αύριον, εις εν αδιαίρετον και άτερμον Σ ύ ν ο λ ο ν Ε υ δ α ι μ ο ν ί α ς και α θ α ν α σ ί α ς. Διότι ο ευδαίμων δεν έχει πια καημούς, μήτε εχθρούς, μήτε άγχος ή φόβον. Έχει τον όλβον του Θεού, μέσα στην αιώνια δόνησιν της Ενέργειας, εν ηδονή διαβιών και εν εκστάσει υπάρχων στον κόσμον τούτον τον παντοτινόν, στον κόσμον τον ανέσπερον, όπου το "Εγώ", δια τον πλήρη άνθρωπον, σημαίνει "Εκείνος", και ο εκάστοτε και εκασταχού "Εκείνος" σημαίνει πάλι Εγώ- ε γ ώ που είμαι εν Θεώ και συνεπώς Θεός, εν Ηδονή και Κραδασμώ και εις τους αιώνας των αιώνων..."

Ανδρέας Εμπειρίκος, Ο Μέγας Ανατολικός, βιβλίο δεύτερο, σ.195-196

Έλληνες μουσικοί της παρωδίας

2011-02-04T07:29:00.003+02:00

Η παρωδία είναι αναπόσπαστο μέρος κάθε μορφής τέχνης, και η μουσική δεν μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση. Κάθε κείμενο, τραγούδι, σχέδιο, βασίζεται σε προϋπάρχοντα έργα, δε μπορεί να κατανοηθεί έξω από τα κοινωνικά και ιστορικά συμφραζόμενα που το γέννησαν. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις που αυτή η συζήτηση με προηγούμενα έργα είναι ανοιχτή, απροκάλυπτη και σατιρική.

Ένα από τα νέα είδη που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια στην ελληνική μουσική, είναι αυτό του παρωδιακού σκυλάδικου (ω, ναι!). Είμαστε εμείς οι Ρωμιοί μία ωραία ατμόσφαιρα, γιατί η ελληνική ποπ μουσική διαφέρει από τις αντίστοιχες των δυτικών χωρών. Το τσιφτετελάκι, το μπουκάλι στα μπουζούκια, τα γαρούφαλα (ή χαρτοπετσέτες σε low budget κωλάδικα) είναι ελληνικές πατέντες και γι'αυτό, όπως πιθανό να γνωρίζετε, είμαστε έθνος ανάδερφο. Πήραμε το ποπ και το σμίξαμε με το σκυλάδικο φτιάχνοντας το σκυλοπόπ, όπως σμίξαμε τον ελληνισμό με τον χριστιανισμό και γεννήσαμε τον ελληνοχριστιανισμό.

Χωρίς να το έχω εξακριβώσει, πιστεύω ότι πρώτος του είδους πρέπει να είναι ο Ζωρζ Πιλαλί, ένας άνθρωπος με αστείρευτο χιούμορ που είχε ξεχωρίσει για το ύφος του από την δεκαετία του 80', και εξακολουθεί να παίζει σε σκηνές της Ελλάδας.
Ένα χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς του:

Και ενώ το είδος του Πιλαλί φάνταζε σαν κάτι εντελώς προσωπικό και αμίμητο, προέκυψε πριν λίγα χρόνια η υπόθεση Άννα Γούλα.

Το ψευδώνυμο αυτό διάλεξε μία φοιτήτρια για μία ακαδημαϊκή εργασία της, που όμως πέτυχε πολύ περισσότερα από μία απλή παρουσίαση. Πέτυχε να περιγράψει την νεοελληνική υπερβολή και το παράλογο ορισμένων νοοτροπιών ή τρόπων διασκέδασης.

Ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά της Άννας Γούλα (ή Γούλας;) είναι κάπως έτσι:

Μία τέτοια προσωπικότητα, δε θα μπορούσε παρά να χτυπήσει την αγορά δυναμικά και να εδραιωθεί ως η "πρέσβειρα του νεοελληνικού ξεφαντώματος". Το κλιπ "Τα πίνω όλα" ήταν μάλλον επικό:

Ακολουθεί το αγαπημένο "καβάλα", πριν το τραγούδι όμως υπάρχει ένα διαφημιστικό το οποίο αναφέρεται στην γνωστή απόπειρα της λαϊκής τραγουδίστριας Έφης Σαρρή να διαπρέψει στον πολιτικό στίβο:

Δε μπορείς βέβαια να πεις ότι η Άννα Γούλα σατιρίζει μόνο μία τραγουδίστρια. Φέρνει λίγο σε Βανδή, λίγο σε Βίσση, λίγο σε Κοκκίνου, και το ότι όλες αυτές συσπειρώνονται σε μία καρικατούρα είναι το ανησυχητικό!

Αξίζει να αναφερθεί ότι με αφορμή την Άννα Γούλα ο γνωστός δημοσιογράφος Κ. Βαξεβάνης γύρισε ντοκιμαντέρ με θέμα την νεοελληνική νοοτροπία. Μπορείτε να το δείτε εδώ

Η προσωπική μου όμως συμπάθεια, είναι ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος Babis Batmanidis. Δεν είναι δυνατόν η Θεσσαλονίκη να σέρνει το χορό των μπουζουκερί και να μην έχει τον Μέσσι της παρωδίας, τον Malmsteen του μπουζουκιού στις γειτονιές της.

Δε θα γράψω άλλα, γιατί οι λέξεις είναι πολύ μικρές μπροστά του.

Ladies and gents, meet Batmanidis.

Θα αρχίσω με το "Υπονοούμενο", ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια που έχει μελωδία-ξουράφι με ένα ανεπανάληπτο λογύδριο στην αρχή:

Δεν ξέρω για σας, αλλά ο στίχος
"μη μου μιλάς άλλο με -ισμούς για κοίτα λίγο τους...λογαριασμούς" με έχει στοιχειώσει...

Ο Μπάμπης εκτός από ερωτικά θέματα ασχολείται και με το πολιτικό τραγούδι, έχοντας δώσει στην ανθρωπότητα το τραγούδι-σταθμό "ΣΥΡΙΖΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΣΥΡΙΖΑ". Το παραθέτω:

"Μες το μυαλό διάσπαση / τα πάνω κάτω φέρνεις / με τούτη την κατάσταση / πια στην καρδιά δε μπαίνεις / Σύριζα μωρό μου σύριζα / πέρασες μπροστά μου μα δε γύρισα / σύριζα μωρό μου με διακόσα, κι είσαι ακόμα μία συνιστώσα"

Για όσα λέει ο Μπατμανίδης σε ένα στίχο, η Αυγή χρειάζεται δεκαπέντε φύλλα, τι να λέμε τώρα...

Στο τραγούδι "Γλυκιέ μου αναρχικέ", o Μπατμανίδης προσπαθεί να οικοδομήσει μία διαφορετική εικόνα για τον μπρουτάλ κοινωνικό αγωνιστή.

Τελειώνω με τον ρεφορμιστικό, σχεδόν σχιζοφρενικό ύμνο "Για επανάσταση λέω" με φόντο τον Λευκό Πύργο όπου ξεσπάσει η εξέγερση της νέας εποχής όταν θα πάρει το κύπελλο ο ΠΑΟΚ.

Kαλημέρα σε όλους.

*Ενώ συμπλήρωνα την ανάρτηση ένας φίλος πολύ σωστά μου θύμισε ότι με την παρωδία έχει ασχοληθεί σε ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφίας του και ο Τζίμης Πανούσης. Κάτι αδιαμφισβήτητο, αλλά ο Τζίμης είναι κεφάλαιο μόνος του.

Zeitgeist, Moving Forward

2011-01-29T15:53:00.002+02:00

Πρόκειται για την τρίτη ταινία της σειράς Zeigeist, την οποία μπορείτε να δείτε ολόκληρη στο παραπάνω video.
Για όσους χρειάζονται ελληνικούς υπότιτλους, υπάρχει η επιλογή "cc" στην κάτω δεξιά πλευρά του βίντεο.

Πρόταγμα-για την αυτονομία και την άμεση δημοκρατία

2011-01-21T15:42:00.001+02:00

Με την ομάδα "Αυτονομία ή Βαρβαρότητα" (και το περιοδικό Μάγμα το οποίο εξέδιδε) είχαμε ασχοληθεί και παλαιότερα. Κάποιες βαθιές πολιτικές διαφωνίες (κυρίως για την φύση και την χρησιμότητα της βίας όταν αυτή χρησιμοποιείται ως πολιτικό μέσο) οδήγησαν στην διάσπαση της ομάδας.

Το περιοδικό "Πρόταγμα" διαδέχτηκε το "Μάγμα", αλλά η θεματολογία του παραμένει σταθερή, δηλαδή ασχολείται με θέματα άμεσης δημοκρατίας και αυτονομίας.

Οι άνθρωποι που διαφώνησαν με τις μέχρι τώρα ιδέες της ομάδας σχημάτισαν την ιστοσελίδα http://www.arguments.gr/, ενώ για το "Πρόταγμα" και την "Πολιτική ομάδα για την αυτονομία" μπορείτε να ενημερωθείτε εδώ: http://protagma.wordpress.com/

Γηράσκω αεί διασπώμενος; Αν θέλεις πες το κι έτσι.

Πάντως το περιοδικό που πήρα προχτές στα χέρια μου αξίζει να το διαβάσεις και να προβληματιστείς. Γι'αυτό και το προτείνω.

O Mιχαλολιάκος χαιρέτησε φασιστικά;

2011-01-19T15:36:00.006+02:00

(Και τι θέλατε να κάνει; Να τραγουδήσει το "bandiera rossa";)

Θεωρώ προσποιητή την έκπληξη διάφορων (δημοσιογράφων, πολιτικών αναλυτών κλπ) για το επεισόδιο στο δημοτικό συμβούλιο Αθηνών. Ο Μιχαλολιάκος, λέει, χαιρέτησε φασιστικά. Λες και όποιος έχει ασχοληθεί πάνω από μία βδομάδα με την πολιτική σκηνή αυτής της χώρας, δε γνωρίζει τα πιστεύω αυτής της ομάδας. Οι τωρινοί "έκπληκτοι" είναι οι ίδιοι που πριν λίγο καιρό τους φιλοξενούσαν ως "οργισμένους πολίτες" σε τηλεπαράθυρα, στο βωμό της τηλεθέασης. Και τους επαινούσαν επειδή ασχολήθηκαν, λέει (παρακρατικά και τραμπούκικα πάντα) με το θέμα του Παντελεήμονα. Καλή χώνεψη λοιπόν.

Φωτογραφία από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, το βράδυ των δημοτικών εκλογών.

Για το περιοδικό "Δίφωνο"

2011-01-11T17:15:00.000+02:00

Το περιοδικό "Δίφωνο" είναι από τα ιστορικότερα έντυπα με θέμα την ελληνική μουσική. Μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου στο γυμνάσιο να τρέχει στο περίπτερο για να το αγοράσει, αφού εκτός από τα άρθρα ατόμων που είχαν βιωματική και συνεχή εμπειρία με τη μουσική, συνοδευόταν από ένα cd.

Δε λέω για την τελευταία "μόδα" του "τζάμπα να ναι κι ό,τι να ναι" που έχει κατακλύσει εφημερίδες και περιοδικά, επειδή η μουσική βιομηχανία έχει πάρει την κάτω βόλτα.

To δισκάκι του Διφώνου ήταν μία προσεκτικά επιλεγμένη μουσική πρόταση, είτε επρόκειτο για συλλογή τραγουδιών, είτε για προσωπικές δουλειές καλλιτεχνών.

Δεν είναι ψέμα ότι ο τομέας των εκδόσεων, είτε πρόκειται για περιοδικά είτε για βιβλία διανύει μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις των τελευταίων ετών. Κρίση που αφορά βέβαια πρώτιστα τους χιλιάδες υπαλλήλους, αρθρογράφους κ.α. που χάνουν τη θέση τους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι δυνατόν να έκαναν καλά τη δουλειά τους μέχρι χθες και σήμερα να είναι περιττοί.

Η περίπτωση "Δίφωνο", μαζί με τόσες άλλες πρώην ακμαίες επιχειρήσεις, δείχνει και το αδιέξοδο παραγωγής που αντιμετωπίζει η ελληνική εργασία στο σύνολό της. Οι όμιλοι που είχαν την ιδιοκτησία θα στραφούν σε άλλες επενδυτικές κατευθύνσεις, όμως η ανάγκη που κάλυπταν τα έντυπα δεν θα αναπληρωθεί εύκολα.

Οι εργαζόμενοι του περιοδικού έχουν στήσει ένα blog, και ζητούν τη στήριξή μας.

Περισσότερα στο : http://e-difono.blogspot.com/

Βόλτα στο εγκαταλειμμένο στρατόπεδο

2011-01-07T22:41:00.004+02:00

"Στρατόπεδα που δεν χρησιμοποιούνται και θα ανακαινιστούν θα χρησιμοποιηθούν ως κέντρα υποδοχής και στέγασης παράνομων μεταναστών, καθώς στα υπάρχοντα Κέντρα Φιλοξενίας ο συνωστισμός έχει δημιουργήσει απάνθρωπες συνθήκες παραμονής. Εντείνονται οι συζητήσεις και για τον φράχτη στον Έβρο" news247.gr

Στρατόπεδο Καρατάσιου, Θεσσαλονίκη

Σήμερα πήγα μία βόλτα στο παλιό στρατόπεδο της γειτονιάς μου. Εδώ και μερικά χρόνια δεν χρησιμοποιείται, αφού οι μονάδες που φιλοξενούσε μεταφέρθηκαν. Στην μεγάλη του έκταση, ένιωθα μία αίσθηση απόλυτης ερημιάς, και έκανα μία βόλτα που καθάρισε για λίγο το μυαλό μου. Πολλά πράγματα ήταν εκεί σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Οι εγκαταστάσεις που παλιά φιλοξενούσαν γραφειοκρατικές υπηρεσίες, οι χώροι άθλησης, ο ιστός χωρίς σημαία, ένα πεσμένο κουβούκλιο σκοπιάς.

Κάπου όμως αυτή η εικόνα έσπαγε, από κάποιο γείτονα που έκανε βόλτα με τον σκύλο του, από μερικά πιτσιρίκια που έκαναν γκράφιτι επάνω στα παλιά κτίσματα.

Τα στρατόπεδα μέσα στις τσιμεντένιες πόλεις έχουν ήδη αλλάξει χρήση, κι έχουν γίνει δημόσια με την πλήρη έννοια του όρου, άσχετα εάν δεν συντηρούνται επαρκώς.

Γυρνώντας στο σπίτι, διάβασα την είδηση ότι τα εγκαταλειμμένα στρατόπεδα θα μετατραπούν σε "κέντρα" συγκέντρωσης μεταναστών.

Και είναι σαν να είδα μπροστά στα μάτια μου τη συνέχεια. Στοίβαγμα χιλιάδων μεταναστών μέσα στους χώρους αυτούς, εγκληματικότητα, ξενοφοβία εκ μέρους των κατοίκων, ρατσιστικές συγκρούσεις.

Μαζί με το άνοιγμα των ασκών του Αιόλου σε κοινωνικό επίπεδο, θα χαθεί ένας από τους τελευταίους πνεύμονες πρασίνου και άθλησης.

Το στρατόπεδο της γειτονιάς μου, όπως και όλα τα στρατόπεδα που αφέθηκαν στη μοίρα τους, αντί να κάνουν την ζωή των κατοίκων καλύτερη, θα χρησιμοποιηθούν στο πιο νοσηρό σύστημα που εφηύρε ο άνθρωπος: τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Και τι κάνεις τότε;

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Αντί ευχών

2010-12-29T00:02:00.001+02:00

Αφήνοντας πίσω μία χρονιά (και μία δεκαετία)

κι ενόψει της έλευσης του 2011,

μοιράζομαι μαζί σας κάτι που έγραψα σε ένα κομμάτι χαρτί

όχι ως ευχή αλλά ως ελπίδα

"Μαχητές" κατά της βίας και "κινήματα" που δεν κατεβαίνουν στις εκλογές

2010-12-26T22:34:00.003+02:00

Δύο ειδήσεις φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους με έχουν προβληματίσει τις τελευταίες μέρες σχετικά με τη σύγχυση σκοπών-μέσων στην ελλαδική κοινωνία αυτή τη στιγμή.

Εμφανίστηκε, λέει, κάποια οργάνωση με το όνομα "Μαχητές των Πόλεων". Μία νέα τρομοκρατική οργάνωση σε συσκευασία δώρου, η οποία εξέδωσε την παρθενική της προκήρυξη.

Αρχίζει με τα -μνημειώδη- παρακάτω λόγια:

"Την 27η Νοεμβρίου 2010 συστήθηκε Επαναστατική Οργάνωση με το όνομα οι Μαχητές των Πόλεων.

Σύμφωνα με το καταστατικό, τα ιδρυτικά στελέχη, οι Πολέμαρχοι, αφού ορκιστήκαμε στα ιδεώδη της οργάνωσης, εκλέξαμε ως αρχηγό μας, τον Τιμωρό."

Θα στοιχημάτιζα από ένστικτο ότι η προκήρυξη αυτή είναι ένα πολύ μεγάλο καλαμπούρι. Η ανακοίνωση σύστασης είναι σαν συμβολαιογραφική πράξη, ενώ το λεξιλόγιο βγαλμένο από σίριαλ του Φώσκολου.

Παρακάτω δηλώνεται με σαφήνεια: "Η οργάνωσή μας δεν θα προβεί ποτέ σε ενέργειες κατά της ζωής και της περιουσίας πολιτών."

Εύλογα αναρωτιέσαι: Τι σόι οργάνωση μαχητών πόλης είναι αυτή, που καταδικάζει οποιαδήποτε βία και φθορά περιουσίας; Σε τελική ανάλυση, ποιούς θα αντιμάχονται;

Προς το τέλος, η "προκήρυξη" σημειώνει κι αυτό: "Χαιρετούμε (sic) την κίνηση του Μίκη Θεοδωράκη και την ίδρυση του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών."

Eαν είσαι ανενημέρωτος, αγαπητέ συνάρρωστε, το "Κίνημα" του Μίκη Θεοδωράκη ονομάζεται Σπίθα και είναι μία πρωτοβουλία του μουσικοσυνθέτη που θέλει να επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Με ποιόν τρόπο;

Ο ίδιος ο Θεοδωράκης φροντίζει να μας το διευκρινίσει στην "Ιδρυτική Διακήρυξη" του κινήματος:

"Με την εξαγγελία για τη δημιουργία ενός Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών δεν αποσκοπώ στον σχηματισμό ενός κόμματος ούτε ενός οργανωμένου λαϊκού κινήματος με οργανώσεις, μέλη και ηγεσία.Το μοναδικό μου κίνητρο είναι να βοηθήσω να δημιουργηθεί ένα κίνημα και μια ζύμωση ιδεών, ανεξάρτητα και μακριά από το υπάρχον πολιτικό-κομματικό κατεστημένο, με επίκεντρο τον ανεξάρτητο πολίτη..."

Το "κίνημα" έχει και το δικό του Φόρουμ, που ονομάζεται "spithabook" (δεν αστειεύομαι εγώ έτσι το ονόμασαν).

Ένα αφηρημένο "κίνημα" χωρίς οργάνωση, που δεν θα κατεβαίνει στις εκλογές.

Μου είναι δύσκολο να δω πως μπορεί με μία τέτοια "λέσχη διαλογικών συζητήσεων" να ανατραπεί ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα.

Ακόμη και εάν ένας μεγάλος αριθμός πολιτών συσπειρωθεί γύρω από αυτό το πράγμα, αδυνατώ να καταλάβω πως θα ξεριζωθεί η παθογένεια της νεοελληνικής πολιτικής χωρίς να γίνουν οι απαραίτητες συγκρούσεις.

Τι είναι πιο πιθανό; Να έχει ιδρυθεί η "Σπίθα" με σκοπό να έρθει πολιτική αλλαγή μέσω "ρευμάτων ιδεών", ή μήπως για να φροντίσει ο Μίκης Θεοδωράκης την πολιτική του υστεροφημία;

Πιστεύω ότι ο μουσικοσυνθέτης, άσχετα από την άποψη που μπορεί να έχει ο καθένας για το καλλιτεχνικό του έργο, αυτή τη στιγμή το μόνο που έχει να διεκδικήσει είναι η υστεροφημία. Και μία από τις μεγαλύτερες κηλίδες σ'αυτή είναι η κάθοδός του με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας το 1990, και η μετέπειτα υπουργοποίησή του, που τσαλάκωσε το προφίλ του "πατριώτη αριστερού" με το οποίο πορεύτηκε στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του ο Μίκης.

Η "Σπίθα" έχει την επιθυμία να κάνει πολιτική χωρίς εκλογές και χωρίς μέλη, όπως οι "Μαχητές των Πόλεων" θα διεξάγουν τον πόλεμό τους χωρίς βία.

Η αντίσταση "στα λόγια" είναι χειρότερη από την απάθεια.

Ιανού Δεσκάλα: Έλεγχος Βαρών Ευσυγκινήτου

2010-12-14T16:31:00.002+02:00

Ο Ιανός Δεσκάλας είναι νέος ποιητής που ζει στην Αθήνα.Ο "Έλεγχος Βαρών Ευσυγκινήτου" είναι ένα ποιήμα οργανωμένο γύρω από το αστικό τοπίο, με υπέροχες κατά τη γνώμη μου εικόνες. Δημοσιεύεται εδώ για πρώτη φορά.

Έλεγχος Βαρών Ευσυγκινήτου

Ξυπνώντας,
Πρώτη σκέψη:
"Πώς με τύλιξε ο νυχτερινός αυτός κισσός
που αδράνεια έχει απλώσει στο κοιμισμένο μου κορμί"

Ξυπνώντας πρώτη κίνηση:
Ξερίζωμα,
Ν' αποδεσμευτείς πρέπει από το φρικτό αναρριχώμενο
Από τα ρουθούνια να βγει και από το λαιμό να ξεριζωθεί
Από τις κόγχες να απομακρυνθεί

Θα μετρήθείς πάλι,
Θα μετρηθείς και θα μετρήσεις,
πόσους χυμούς σου άφησε.

Έπειτα,
Θα φτιάξεις τον χρόνο
σαν οργάνωση στιγμών
και θα απλωθείς στον τόπο σαν οργάνωση ύλης
και σαν οργάνωση χώρου.
Μύτες και μάτια θα οργανώσεις σε ανθρώπους.

Όταν κάθισες στο παγκάκι,
Μίλησες στον συνταξιούχο,
Σου έφαγε την γλώσσα,
Ήταν κουφός.

Στο μετρό, όταν χαμογέλασες στην κοπέλα
Σου ξερίζωσε τα χείλη,
Τα ήθελε δικά της.

Στην υπηρεσία ένευσες στην καθαρίστρια
Σου έριξε βιτριόλι,
Δεν είχε πρόσωπο.

Στο καροτσάκι, μην χαϊδέψεις το παιδικό κεφάλι
Θα σου δαγκώσει τα δάκτυλα.
Πεινά για αγάπη.

Στην επιστροφή τα απλωμένα χέρια του ζητιάνου
Κλειδώσανε δόκανο
Στην κνήμη σου,
Τον έσερνες μαζί σου μέχρι το βράδυ,
Ήθελε να είναι σημαντικός για κάποιον.

Άντεξες μέχρι την νύχτα
Σε αυτό το αλλόκοτο πανηγύρι.
Έγινες αντικείμενο τόσων και άλλων τόσων ανείπωτων βίτσιων.
Ποιο δικό σου ικανοποίησες τάχα;

Ξαπλωμένος πλέον
Και η αδράνεια,
Μπότα σε πάτησε στο λαιμό
Και το αναρριχώμενο
Ανασκίρτησε.

Ξυπνώντας,
Πρώτη Σκέψη:

Γιάννης Δημητράκης: Η "συμμορία με τα μαύρα" δεν υπάρχει!

2010-12-11T14:31:00.000+02:00

"τα ΜΜΕ αναφέρουν και αναμασάνε την ιστορία ''των ληστών με τα μαύρα" που δεν υπάρχει"

Έχει συλληφθεί σε συμπλοκή κατά τη διάρκεια ληστείας, έχει παραδεχτεί ότι ανήκει ιδεολογικά στον αντιεξουσιαστικό χώρο, και αυτές τις μέρες δικάζεται ως μέλος της "συμμορίας με τα μαύρα". Μίας ομάδας που αναφέρεται πολύ συχνά στα ΜΜΕ, και το Υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" έχει επικηρύξει με 600.000 ευρώ.

(Εννοείται ότι δε θα δημοσιεύσω την φωτογραφία του από τη σύλληψη που έχει πλημμυρίσει τα μέσα. Αρνούμαι να παρουσιάσω τον άνθρωπο αυτό "ανφάς-προφίλ" όταν απαγορεύεται να δημοσιεύονται οι φωτογραφίες από βιαστές ανηλίκων.)

Ούτε λίγο ούτε πολύ, η "συμμορία με τα μαύρα" παρουσιάζεται από αστυνομικούς και δημοσιογράφους ως ενεργή από το 2002, και είναι μία ένοπλη ομάδα που κλέβει τράπεζες και χρηματοδοτεί ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις. Δημιουργείται εύλογα το ερώτημα: ΠΟΙΕΣ;

Αντιγράφω δηλώσεις του Χρυσοχοϊδη, τότε υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ., από δημοσίευμα της εφημερίδας "Βήμα" της 27 Οκτωβρίου 2009:

«δεν μπορούμε να μην αναζητούμε άτομα και να δημιουργούμε νέους Κουφοντίνες. Οπως συνέβη δηλαδή με το μέλος της 17Ν που ήταν καταζητούμενος από τη δεκαετία του ΄80, είχε αλλοιώσει τα στοιχεία της ταυτότητάς του και συνέχιζε την ένοπλη δράση του. Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι έχουν εξαφανιστεί και έξι ακόμη νεαρά παιδιά, για τα οποία έχουνπροκύψει σχέσεις και με την οργάνωση “Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς”».

Το 2006, ο Δημητράκης τραυματίζεται κατά τη διάρκεια ληστείας, και συνδέεται με την "συμμορία" κατά την απόδοση κατηγοριών. Παράλληλα, επικηρύσσονται άτομα του κύκλου του.

Όμως ληστείες εξακολουθούν να γίνονται και να αποδίδονται στην "συμμορία με τα μαύρα" και προκύπτει άλλο ένα ερώτημα: ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ;

Στο ίδιο δημοσίευμα εφημερίδας διαβάζουμε: "Επιπλέον οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. έχουν υπόνοιες ότι ίσως η «συμμορία με τα μαύρα», με νέα σύνθεση, κρύβεται πίσω από τις ληστείες που σημειώθηκαν στις 3 Μαΐου 2007 στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο Λαύριο και στις 29 Μαΐου 2007 στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο Κορωπί, με συνολική λεία περίπου 35.000 ευρώ."

Έχουμε και λέμε λοιπόν: υπάρχει μία συμμορία η οποία φοράει μαύρα και χτυπάει τράπεζες, χρηματοδοτώντας ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις. Η συμμορία αυτή αν και έχει χάσει εκτελεστικό βραχίονα λόγω σύλληψης, και με τους υπόλοιπους συνεργούς επικηρυγμένους, συνεχίζει να ενεργεί σαν να μην έχει συμβεί τίποτε, με νέα σύνθεση (όπως αλλάζει η σύνθεση μίας ποδοσφαιρικής ομάδας, ας πούμε).

Λίγο παρακάτω στο άρθρο συνδέεται η συμμορία και με τον "ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ"

Σε κειμενό του στις 27/10/2009 ο δημοσιογράφος Σ.Κούλογλου καταθέτει το εξής: "Από την οδό Κατεχάκη διέρρευσε ότι υπήρξε ταυτοποίηση του DNA κάποιων από τους καταζητούμενους ληστές με τον Επαναστατικό Αγώνα, αλλά τέτοιες διαρροές θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη: το βέβαιο είναι ότι κάποιες ενδείξεις υπάρχουν και η επικήρυξη επιδιώκει να αναγκάσει να περάσουν στην άμυνα, κάποιους που πιθανότατα ετοιμάζονταν για επίθεση."

Επομένως η ύπαρξη ή όχι στοιχείων που να συνδέουν τους "ληστές με τα μαύρα" με συγκεκριμένες ένοπλες οργανώσεις τέθηκαν εν αμφιβόλω, κάτι το οποίο ποτέ δε διέψευσε η ελληνική αστυνομία ή το αρμόδιο υπουργείο.

Πέρα από όλα τα κενά και τις αμφιβολίες που αφήνει η επίσημη αφήγηση κράτους-Μ.Μ.Ε. για την παρουσία και την δράση αυτής της ομάδας, υπάρχει και κάτι πολύ πιο κραυγαλέο: Γιατί να πιστέψουμε πως κάθε ληστής με μαύρα ρούχα ανήκει στην ίδια ομάδα;

Αλήθεια, ποιός είναι ο πιο συνηθισμένος ρουχισμός για την τέλεση οποιονδήποτε παράνομων πράξεων; Δεν φοράει το 90% των ληστών μαύρα ρούχα για να μην παρέχει διακριτικά γνωρίσματα στους πιθανούς μάρτυρες;

Κανείς δε μπορεί να είναι σίγουρος, αλλά εάν οι δηλώσεις του Δημητράκη ευσταθούν, θα πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες απάτες κατασκευής κοινωνικών κινδύνων στην σύγχρονη Ελλάδα.

Κάτι ανάλογο δηλαδή με την χρήση της "Αλ Κάιντα" στα αμερικανικά μέσα: ο,τιδήποτε συμβαίνει επάνω στον κόσμο που αντιστέκεται στα αμερικανικά συμφέροντα, είναι δρομολογημένο από την Αλ Κάιντα ή είναι "παρακλαδι" της Αλ Κάιντα.

Εάν οι "ληστές με τα μαύρα" είναι ένα παιχνίδι προπαγάνδας και τίποτε άλλο, δημιουργείται έντεχνα μία απο-ιδεολογικοποίηση των πράξεων. "Μην τους παίρνετε για ιδεολόγους, είναι κοινοί εγκληματίες και τίποτε άλλο". Και αυτό κρατάει χρόνια πολλά.

Μουσική υπόκρουση:

Που πας αδελφέ; Kardes Nereye?

2010-12-08T13:03:00.004+02:00

«Πού πάς αδελφέ: Μια Ιστορία Αποχωρισμού»

Κardeş Nereye : Bir Ayrilik Oykusu

Mία ιδέα του καταγόμενου από την Ορντού, Τούρκου ερευνητή, İbrahim Dizman, την οποία ανέλαβε να υλοποιήσει ο εκδότης Ömer Asan. (http://www.omerasan.com/)

Σκοπός τους είναι, 90 χρόνια μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, να παρακολουθήσουμε τις συνέπειες των «τραυμάτων», που άφησε ο μεγάλος ξεριζωμός μέσα από ένα ντοκιμαντέρ που θα κινείται πάνω στο τρίπτυχο«αποχωρισμός-φιλία-νοσταλγία».

Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 15 Σεπτεμβρίου, με συνεντεύξεις προσφύγων από την Ελλάδα που εγκαταστάθηκαν στην Ορντού (Κοτύωρα του Πόντου) και θα συνεχιστούν στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης και της Κατερίνης, με συνεντεύξεις Ορντουλήδων Ποντίων.

Η ιδέα αυτή θα παρουσιαστεί την Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010 , 9:30 μ.μ. , στο νέο Χώρο Πολιτισμού «@Ρουφ»Κωνσταντινουπόλεως 10 & Ανδρονίκου 18, Αθήνα, τηλ. : 2103837191

Ομιλητές : Ömer Asan , Στέλιος Ελληνιάδης, Βλάσης Αγτζίδης.

Συντονίζει ο Στέλιος Θεοδωρίδης.
Θα ακολουθήσει ποντιακό παρακάθ(ι) με λύρα, τραγούδι,
ποτό και ότι άλλο ήθελε προκύψει …

Την εκδήλωση στηρίζουν :

-Χώρος Πολιτισμού «στο Ρουφ»,

-«Ψωμιάδειον» Πολιτιστικό Κέντρο Ποντιακού Ελληνισμού,

-Ένωση Ποντίων Bielefeld Γερμανίας “19η Mάη”

- Σύλλογος Ποντίων και φίλων Παλατιτσίων Ημαθίας (δήμου Βεργίνας)

και τα ιστολόγια:

-«40 Mήλα Κόκκινα»- (http://sarantamilakokkina.wordpress.com/)

- «Anadolu »- ( http://anadolu.mylivepage.com/home/index/ )

-«Γεννηθείς εις Καύκασον Ρωσίας» – (http://kafkasios-pontokomitis.blogspot.com/)

-«Έφηβος» – (http://efhbos.wordpress.com/)

-«Η Σπηλιά του Νοσφεράτου»- (http://nosferatos.blogspot.com/)

-«Ιστολόγιο του Εξαποδώ» – (http://eksapodo.wordpress.com/)

-«Κανάλι» – (http://kanali.wordpress.com/),

-«Με το τουφέκι και τη λύρα» – (http://metotoufekikaitilyra.wordpress.com/)

-«Ου παντός πλειν ες Πόντον» – (http://vripolidis.blogspot.com/)

-«Παλαλός» – ( http://palalos.blogspot.com/)

-”ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ” Κομοτηνής (http://.paremvasikomotini.blogspot.com/)

- «Πεντανόστιμη» -( http://pentanostimi.blogspot.com/)

-”Πλάνητας” – (http://planitas.blogspot.com/)

«Ποντιακή ιστορία» - (http://pontiakiistoria.blogspot.com/)

-«Πόντος και Αριστερά» – (http://pontosandaristera.wordpress.com/),

- ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ Χαλκιδικής – (http://respentza.blogspot.com/)

-«Σχεδόν κάλμα» – (http://sxedonkalma.wordpress.com/)

- «Pontos World» – (http://pontosworld.com/)

- «santatsormik» – (http://www.santatsormik.gr/)

-«Τhalassa-Karadeniz» – (http://thalassa-karadeniz.mylivepage.com/)

-«Und ich dachte immer» – (http://kars1918.wordpress.com/)

Μαύρη Μαγιονέζα:"Κατέβασέ το"

2010-12-05T00:15:00.001+02:00

Το να περιγράψω τους "Μαύρη Μαγιονέζα" είναι μία πολύ δύσκολη διαδικασία από την οποία παραιτούμαι γιατί έχουν στιγματίσει τα εφηβικά-μετεφηβικά μου χρόνια και ελάχιστα αντικειμενικά μπορώ να προσεγγίσω την πορεία τους.

Χτες βρέθηκα στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης στην παρουσίαση-live του καινούριου τους δίσκου με τίτλο "Κατέβασέ το". Επιβεβαίωσα μία από τις βασικές μου πεποιθήσεις σχετικά με την μπάντα, ότι είναι φτιαγμένη για να παίζει σε κλειστούς παρεϊστικους χώρους, εκεί που η ροκ γεννιέται και αναπνέει καλύτερα. Ο ήχος ήταν τέλειος σε αντίθεση με αυτόν σε κάποια φεστιβάλ και ανοιχτές συναυλίες που αλλοιώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Μία ηχητική τελειότητα όπως η χτεσινή σπάνια βγαίνει στην τύχη, κατά κανόνα είναι αποτέλεσμα πολύωρης και σοβαρής συνεργασίας μεταξύ συγκροτήματος και ηχολήπτη.

Το καινούριο album εκτός από την ξεκάθαρα πολιτικοποιημένη άποψη του "κατέβασέ τους" έχει να κάνει και με την φύση του, δηλαδή είναι πλήρως downloadable από την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος , ενώ είναι επίσης διαθέσιμο σε συλλεκτικά αντίτυπα cd, usb και βινύλιο.

Με κέρδισε το άψογο μουσικά και στιχουργικά "Τα πράγματα", η ευφάνταστη διασκευή "Σερίφη το πιστόλι σου", αλλά και το δυνατό "Βροχή". Αδικώ όμως σίγουρα πολλά τραγούδια αναφέροντας μόνο αυτά τα τρία.

Εκτός από τον καινούριο δίσκο, το συγκρότημα έπαιξε κομμάτια από την μεγάλη πορεία του και έκανε ένα βράδυ Παρασκευής πολύ ομορφότερο.

Οι "Μαύρη Μαγιονέζα" σε μία εποχή από την οποία δύσκολα μπορείς να εμπνευστείς, διανύουν μία από τις καλύτερες δημιουργικά φάσεις τους. Μακάρι να κρατήσει πολύ.

To FBI απέτρεψε "βομβιστική επίθεση" που το ίδιο είχε στήσει!

2010-11-28T11:57:00.002+02:00

Την ελεγχόμενη χρήση του φαινομένου της "τρομοκρατίας" ήρθε να επιβεβαιώσει για ακόμη μία φορά η περίπτωση του 19χρονου Αμερικανού με καταγωγή από τη Σομαλία Mohamed Osman Mohamud.

Με αφορμή κάποια e-mail (είπατε τίποτε για το απόρρητο της αλληλογραφίας;) τα οποία είχε στείλει στο Πακιστάν, το FBI τον εντόπισε και με μία επιχείρηση-παγίδα άρχισε να τον προσεγγίζει.

Υπό κάλυψη πράκτορες οργάνωσαν το "τρομοκρατικό χτύπημα" και έψαχναν το "πρόθυμο χέρι" που θα έπαιζε τον ρόλο του ποντικού στη φάκα. Έτσι συννενοήθηκαν με τον Mohamud να "χτυπήσουν" στην παρουσίαση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου του Πόρτλαντ, μία κοινωνική εκδήλωση που συγκεντρώνει χιλιάδες κόσμου στην "Pioneer Square". O νέος υποτίθεται πως θα πάρκαρε ένα παγιδευμένο με εκρηκτικά φορτηγάκι στην πλατεία, και θα χρησιμοποιούσε ένα κινητό τηλέφωνο ως πυροκροτητή.

Τίποτε από τα παραπάνω όμως δεν ήταν πραγματικό: εκρηκτικά δεν υπήρχαν, οι "οργανωτές-τρομοκράτες" ήταν το ίδιο το FBI και ο επίδοξος... βομβιστής βρέθηκε σε λίγα λεπτά πίσω από τα σίδερα.

Ενδιαφέρον, ωστόσο, παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο τα Μ.Μ.Ε. των ΗΠΑ κάλυψαν το θέμα. Ο 19χρονος παρουσιάστηκε, ούτε λίγο ούτε πολύ ως... παρακλάδι της Αλ Κάιντα, και η δράση του FBI ως "χτύπημα κατά της τρομοκρατίας".

Το katunews του Πόρτλαντ εμφανίζει "σοκαρισμένους" τους κατοίκους της περιοχής μετά την "αποκάλυψη" της ενέργειας, ενώ στα δεκάδες σχόλια που ακολουθούν το άρθρο, εκφράζεται από πολύ κόσμο η "αναγκαιότητα των συστημάτων ανίχνευσης", η "σκιαγράφηση προφίλ" για τους πολίτες, αλλά και εξαπολύεται ισλαμοφοβική ρητορική του στιλ "δεν είναι όλοι οι Ισλαμιστές τρομοκράτες, αλλά οι περισσότεροι τρομοκράτες είναι ισλαμιστές". Αυτοί που δηλώνουν απρόθυμοι να εκχωρήσουν τις ελευθερίες τους με το πρόσχημα της αντιτρομοκρατικής δράσης, είναι ελάχιστοι.

Εξίσου "σοβαρή" είναι η αντιμετώπιση από δίκτυα όπως το CNN, που επικεντρώνεται στο ότι ο Mohamud είχε γράψει άρθρα για... γυμναστική σε αγγλόφωνο ισλαμικό περιοδικό. Στα ίδια χνάρια και το τηλεοπτικό δίκτυο MSNBC.
Όσο για τα ελλαδικά δίκτυα ενημέρωσης, τα οποία καταφεύγουν συχνά σε μία μέθοδο "copy paste" για την παρουσίαση του διεθνούς ρεπορτάζ, μετέδωσαν αφιλτράριστη την είδηση, χωρίς να αναφερθούν στην μεθόδευση του FBI που ουσιαστικά συνέλαβε αυτό που δημιούργησε από μόνο του.
Το newsday, λοιπόν, μας λέει ότι "απετράπη τρομοκρατική επίθεση στο Πόρτλαντ", το newsit (του γνωστού για την "ευαισθησία" σε θέματα τρομοκρατίας Ευαγγελάτου) αναφέρει "To FBI ξεγέλασε επίδοξο βομβιστή αυτοκτονίας!"
Όμως την πιο απολαυστική παρουσίαση του γεγονότος μας χάρισε το εθνικιστικό "hellenic revenge":

"ΣΟΜΑΛΟΣ ΙΣΛΑΜΟΝΑΖΙ (ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ) ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ ΝΑ ΑΝΑΤΙΝΑΞΕΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΜΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟ ΟΡΕΓΚΟΝ ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ ΑΛΑΧ ΑΚΜΠΑΡ!"

Πέρα από το γκροτέσκο της περιγραφής και την προσθήκη άσχετων χαρακτηρισμών, είναι ενδεικτική η ευκολία με την οποία ο συγκεκριμένος χώρος καταπίνει αμάσητη την προπαγάνδα του FBI:

"Ένας ειδικός πράκτορας του FBI λέει ότι ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Ο Σομαλός ήταν αποφασισμένος να φέρει το σχέδιο του εις πέρας και μιλάμε για μεγάλης κλίμακας επίθεση. Ο ειδικός πράκτορας ισχυρίζεται πως ο Σομαλός σχεδίαζε την επίθεση επί μήνες. Από τα 15 σχεδίαζε την επίθεση όπως ομολόγησε και ήθελε να κάνει την χριστουγεννιάτικη γιορτή και όλον τον κόσμο στην τελετή πυροτέχνημα. Μάλιστα είπε πως θα ήταν ένα πολύ μεγαλοπρεπές θέαμα."

Εάν αναρωτιέστε ποιά είναι η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο 19χρονος, είναι "χρήση όπλου μαζικής καταστροφής" και αντιμετωπίζει ποινή ισόβιας κάθειρξης και χρηματικού προστίμου 250.000 δολαρίων.

Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία δείχνουν τα δόντια τους στην Κύπρο

2010-11-08T11:11:00.001+02:00

Η ακροδεξιά στην Κύπρο, ήταν κατά τα τελευταία χρόνια μία γραφική υπόθεση. Ομάδες μπερδεμένων πιτσιρικάδων που έγραφαν με σπρέι, παππούδες παλαίμαχοι της ΕΟΚΑ Β' και υπερσυντηρητικοί που σιγόνταραν χωρίς καμία σοβαρή οργάνωση.
Τον τελευταίο καιρό, η δραστηριοποίηση της οργάνωσης ΕΛΑΜ, η οποία παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά μίας νεοφασιστικής ομάδας δυτικού τύπου, έχει καταφέρει να συσπειρώσει τις παραπάνω ετερόκλητες ομάδες, οργανώνοντας "ομάδες κρούσης" που παρεμβαίνουν σε διάφορες περιπτώσεις επιδιώκοντας την βίαιη σύγκρουση και την πόλωση.
Η Κύπρος έχει την ιδιαιτερότητα μίας αριστεράς που εκτός από ενωμένη, είναι και κυβερνητική.
Έχει δηλαδή την ουσιαστική ευθύνη του κρατικού πολιτικού σχεδιασμού. Είναι επομένως μεγάλο το ακροατήριο εκείνων που θέλουν να εισπράξουν την οργή για τα κακώς κείμενα σε κοινωνικό επίπεδο, από αντισυστημική σκοπιά.
Όταν άρχισαν τις πορείες ενάντια στους μετανάστες στο κέντρο της Λευκωσίας, πολλοί είπαν "έλα βρε τριάντα άνθρωποι σε ένα δρόμο". Όταν χτύπησαν μετανάστη αρκετοί γύρισαν την πλάτη. Κάτι τέτοιο όμως δεν πρέπει να το επιτρέψει ξανά κανείς, ανεξάρτητα από τις πολιτικές του απόψεις.
Περιττό να πούμε ότι η αστυνομία δεν προχώρησε σε καμία σύλληψη από την πλευρά των νεοφασιστών, αν και είναι εμφανές από το βίντεο ότι περνούν δίπλα τους ανενόχλητα άτομα με κράνη που εκσφενδονίζουν καρέκλες σε παιδάκια.
Η σιωπή είναι συνενοχή.

Δημοτικές και περιφερειακές εκλογές: Ο Μαυρογιαλλούρος ζει και βασιλεύει!

2010-11-01T16:33:00.001+02:00

Περνώντας τους τελευταίους μήνες στην Θεσσαλονίκη δε θα μπορούσα να παραμείνω ανεπηρέαστος από το γαϊτανάκι που φουντώνει όσο πάει και ονομάζεται δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.

Για τις εκλογές λέμε και ακούμε πολλά, άλλοι τις παρουσιάζουν ως ψήφο διαμαρτυρίας ενάντια στο ΔΝΤ και το μνημόνιο, άλλοι ως ευκαιρία να λυθούν τοπικά προβλήματα...

Εκείνο που δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να δεχτούν όσοι παράγουν τον πολιτικό λόγο και διαμορφώνουν την εκλογική ατμόσφαιρα (πολιτευτές, δημοσιογράφοι και παρατρεχάμενοι) είναι η ελάχιστη απόσταση που έχουμε διανύσει από την εποχή του παλιού, καλού, ασπρόμαυρου κινηματογράφου στην οποία δέσποζε η εικόνα-καρικατούρα του Μαυρογιαλλούρου.

Ποιούς βλέπω να διεκδικούν την ψήφο των συμπολιτών τους;

Θα μιλήσω για τον κανόνα και όχι για τις φωτεινές εξαιρέσεις, που πιστεύω πως υπάρχουν.

Ο κανόνας λοιπόν λέει πως υπάρχουν κομματικά στελέχη τα οποία τον καιρό των εκλογών παίρνουν σβάρνα δρόμους, μαγαζιά και πλατείες κι αρχίζουν την επιχείρηση "επικοινωνιακή καταιγίδα".

Ο "αρχηγός" που κατεβαίνει για δήμαρχος βέβαια, στην κομματική ιεραρχία συνήθως είναι μούτσος.

Συνηθισμένο επάγγελμα; Δικηγόρος, πολιτικός μηχανικός ή έμπορος.

Στήνει ένα επιτελείο, συνήθως στελεχωμένο από κάποιο εκπαιδευτικό της περιοχής, από μία κυρία που κουμαντάρει κάποια λέσχη ή σωματείο, και σχεδόν πάντοτε από μία σαραντάρα με ταγέρ (οι δύο τελευταίες θέσεις μπορεί και να ταυτίζονται, ειδικά στους χαλεπούς καιρούς της τρόικας).

Συμπληρώνει τις θέσεις του ψηφοδελτίου με διάφορα πιτσιρίκια είκοσι με εικοσιπέντε ετών, τα οποία φοράνε το καλό τους κοστούμι (στην ανάγκη αγοράζουν), πηγαίνουν στο κοντινότερο φωτογραφείο και εξασφαλίζουν κάποιες αστραφτερές πόζες με τις οποίες "ντύνουν" το προεκλογικό τους φυλλάδιο.

Χρήσιμοι στο ρόλο αυτό είναι φοιτητές των κομματικών παρατάξεων στα Πανεπιστήμια, που έχουν ήδη κάνει "προθέρμανση" στον πολιτικό στίβο του ΑΕΙ-ΤΕΙ τους, και γνωρίζουν πως να διοργανώνουν πάρτι, πως να μιλούν 10 λεπτά χωρίς να πουν τίποτε, και πως να πλασάρουν σωστά τον εαυτό τους δημιουργώντας φίλους μέσα από τα κόμματα.

Συνήθως βέβαια όλα τα παραπάνω δεν τους χρησιμεύουν πολύ, αφού ο δήμαρχος είναι αυτός που θα εκτεθεί περισσότερο, μιλώντας σε κάποια συνέντευξη, ή ένα τρίλεπτο σε πανελλήνιας εμβέλειας κανάλι.

Τι είναι αυτό που μετράει περισσότερο;

ΤΑ ΚΟΥΚΙΑ, αφελή μου νεαρέ, ΤΑ ΚΟΥΚΙΑ. Τα ψηφαλάκια.

Πάει να πει κρατάς από σόι τρανό; Ανήκεις στους αποταυτέους ή τους κεινόπουλους; Μπορείς να βγεις σε φωτογραφίες χωρίς να χαλάει το φιλμ; Μας κάνεις.

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, είναι η μεγάλη επιτυχία του συστήματος.

Μας κάνουν να φερόμαστε για λίγους μήνες όπως εκείνοι οι "μεγάλοι" που βλέπουμε στην τηλεόραση και σιχτιρίζουμε. Κάποιοι απεχθανόμενοι τη φύση και τη συμπεριφορά τους, κάποιοι (πολύ περισσότεροι) όμως, γιατί θα θέλαμε πολύ να ήμασταν σαν αυτούς.

Και κάποιοι από μας ακολουθούν τον δρόμο του αυτο-εξευτελισμού.

Αρχίζουν και μιλούν με κουβέντες δανεικές, για δήθεν αξιοκρατία και ακεραιότητα, σε ένα πολιτικό σύστημα που είναι γνωστό ότι σ'αυτά έχει έλλειμμα.

Προσπαθούν να παρουσιάσουν σχεδόν πάντοτε τα ψηφοδέλτια στα οποία συμμετέχουν ως "ουδέτερα" και "πολυσυλλεκτικά", ενώ σχεδόν πάντα είναι δεμένα σε κάποιο κομματικό άρμα και εξυπηρετούν πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα.

"Για την πόλη μας πάνω απ'όλα, φίλε μου! Για την πόλη μας" θα ακούσεις να ξεφουρνίζουν με το κιλό.

Όσο για την ιδεολογική αντιπαράθεση; Αυτή έχει πάει περίπατο από την αρχή.

Οι παράγοντες που εξασφαλίζουν την εκλογική νίκη και ευθύνονται για την ήττα είναι οι εξής:

επισκέψεις σε ΚΑΠΗ όπου οι πολιτευτές υπόσχονται εκδρομές και λεφτά
επισκέψεις σε εκκλησίες όπου οι πολιτευτές επιδεικνύουν την ευσέβειά τους και κάνουν προπαγάνδα στους ομόθρησκούς τους
επισκέψεις σε πολιτιστικά σωματεία, αθλητικούς συλλόγους και συνδέσμους οπαδών όπου δίνονται δεκάδες υποσχέσεις και λεφτά
μοίρασμα εκλογικού υλικού από ειδικά συνεργεία και εκτύπωση χιλιάδων φυλλαδίων, πανώ, καρτών κ.α.

Και ύστερα από όλο αυτό το πανηγύρι, όπου ο κάθε υποψήφιος έχει επενδύσει χιλιάδες (χώρια τα τραπεζώματα), έρχονται και δεσμεύονται ότι πρώτο μέλημά τους με το που αναλάβουν το δήμο θα είναι η...οικονομική διαφάνεια.

Δεν κάνεις λάθος, αγαπητέ συνάρρωστε.

Εσένα λένε μαλάκα κατάμουτρα.

Θέλεις και συ όμως την παραμύθα σου.

Δεν εξηγείται αλλιώς γιατί όλο μαύρο τους τάζεις, κι όλο βγαίνει πρασινομπλέ.

Πιστεύω

2010-10-20T16:23:00.001+03:00

Πιστεύω στους αιρετικούς και στους τρελούς για τη συμβατική λογική
Πιστεύω στην ελευθερία ως στιγμή
Πιστεύω στην οργή όταν δεν είναι κάλπικη
Πιστεύω στην φύση που δε καταπατήθηκε ακόμη
Πιστεύω σε όσους υπάρχουν πραγματικά και δεν επιβιώνουν από συνήθεια
Στο ζεστό γυναικείο φιλί
Στα μάτια του πατέρα μου
Στους τάφους των φίλων που έφυγαν νωρίς
Σε τίποτε άλλο δε πιστεύω.

Πήραμε το νόμπελ;

2010-10-16T00:47:00.006+03:00

Η είδηση ότι ένας Κύπριος, ο καθηγητής του L.S.E. Χριστόφορος Πισσαρίδης, βρίσκεται ανάμεσα στους τρεις βραβευθέντες με βραβείο Νόμπελ δε θα μπορούσε να μην απασχολήσει τα Μ.Μ.Ε. σε Ελλάδα και Κύπρο.

Τα σχόλια είναι γνωστά και θριαμβευτικά. Για τον άνθρωπο που δόξασε με το έργο του την πατρίδα του και μας "φούσκωσε" όλους από "εθνική υπερηφάνεια".

Βέβαια ελάχιστοι γνωρίζουν τον λόγο για τον οποίο κέρδισε αυτό το βραβείο, κι ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν τη ζωή και το έργο του Alfred Nobel, ο οποίος θεμελίωσε το συγκεκριμένο βραβείο.
Ο επιστήμονας και εφευρέτης Nobel, έχει ως γνωστότερη ανακάλυψή του την δυναμίτιδα, ενώ ασχολήθηκε σε μεγάλο βαθμό με τις εκρηκτικές ύλες (αν και δεν ήταν η μοναδική του ενασχόληση).
Εξέφρασε στη διαθήκη του την επιθυμία ίδρυσης συγκεκριμένων βραβείων σε πέντε τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας: την ιατρική, την φυσική, την λογοτεχνία, και την ειρήνευση.
Τα τέσσερα πρώτα βραβεία ήταν λογικά εάν διαβάσει κανείς τον βίο και το έργο του A.Nobel. Το βραβείο ειρήνης όμως;

"Τα κίνητρα πίσω από το Νομπέλ Ειρήνης είναι (...) πιο δυσδιάκριτα. Πολλοί υπέθεσαν ότι ο Αλφρέδος θέλησε κατ'αυτόν τον τρόπο να εξιλεωθεί για την ανάπτυξη εκρηκτικών υλών" *
Όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς, ο Πισσαρίδης δεν πήρε Νόμπελ για καμία από τις παραπάνω κατηγορίες, αλλά βραβεύτηκε στις οικονομικές επιστήμες.
Πως κατέστη αυτό δυνατό;
Η αλήθεια είναι ότι το Νόμπελ οικονομικών επιστημών εισήχθη 70 ολόκληρα χρόνια μετά από τον θάνατο του Α. Νόμπελ και πουθενά στην διαθήκη του δεν υπάρχει πρόνοια για τέτοιο βραβείο.
Η απόφαση αυτή είναι καθαρά πολιτική και προέκυψε από την ανάγκη επιβράβευσης ενός συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου, του κεφαλαιοκρατικού, που βρισκόταν σε ολομέτωπη σύγκρουση με το σοβιετικό.
Δεν είναι τυχαίο μάλιστα, ότι η Σοβιετική Ένωση είχε θεσπίσει διαφορετικά βραβεία, τα βραβεία Λένιν (ή Στάλιν όσο κυριαρχούσε ο σταλινισμός), τα οποία είχαν παραπλήσια στόχευση και χαρακτήρα.
Τα βραβεία Νόμπελ επομένως, δεν έχουν την παγκοσμιότητα και την ουδετερότητα που προπαγανδίζεται συχνότατα, αλλά είναι βραβεία με συγκεκριμένο ιδεολογικό προσανατολισμό.
Μία ματιά στη λίστα με τους βραβευθέντες θα πείσει*: οι Αμερικανοί βραβευθέντες από την ίδρυση του βραβείου φτάνουν τους... 46, ενώ όλες οι υπόλοιπες χώρες της υφηλίου έχουν λιγότερα από τα μισά!
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η σταθερή υπερδύναμη στον αιώνα που μας πέρασε ήταν οι Η.Π.Α. και είναι λογικό να είχαν ανθρώπους που διέπρεψαν στο χώρο της επιστήμης, αλλά κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι η μοναδική χώρα που βγάζει οικονομολόγους!
Η πολιτική/ιδεολογική κατεύθυνση του Νόμπελ ήταν ιδιαίτερα εμφανής στον καιρό της σύγκρουσης των οικονομικών συστημάτων, δηλαδή τον Ψυχρό Πόλεμο, και είναι αξιοσημείωτο ότι μόνο ένας Σοβιετικός έχει πάρει το βραβείο σε όλη του την ιστορία,ο Λεωνίδας Καντόροβιτς, και αυτό μάλιστα το μοιράστηκε με έναν... Αμερικανό, τον Κόοπμανς!

Οι Σοβιετικοί, πάλι, είχαν δώσει το βραβείο Λένιν σε ανθρώπους πολλών διαφορετικών εθνικοτήτων***, αλλά με σαφή ιδεολογικά κριτήρια. Συχνότατα οι βραβευθέντες ήταν μέλη κομμουνιστικών κομμάτων άλλων χωρών.

Την ξεκάθαρη ιδεολογική κατεύθυνση των βραβείων Nobel επιβεβαίωσε κατά κάποιο τρόπο και ο ίδιος ο κύριος Πισσαρίδης, αφού την επομένη της βραβευσής του φιλοξενήθηκαν σε διάφορα μέσα δηλώσεις του, με τις οποίες υπεραμυνόταν των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Ειδικότερα για την ελλαδική περίπτωση, εισηγήθηκε πώληση των ζημιογόνων δημοσίων οργανισμών σε ιδιώτες και το παράλληλο άνοιγμα της ιδιωτικής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Όσο για την έρευνα που του χάρισε το Nobel, αυτή βασιζόταν στο ερώτημα: "πως είναι δυνατόν να υπάρχουν κενές θέσεις εργασίας ενώ την ίδια στιγμή αυξάνεται η ανεργία", καταλήγοντας στο ότι ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό το ύψος του επιδόματος ανεργίας. Εάν μηδενίζαμε τις κοινωνικές παροχές δε θα στρέφαμε πολλούς απεγνωσμένους στην εργασία;
Οι αριθμοί θα ευημερούσαν, αλλά οι πολίτες;

Γνωρίζω ότι υπεραπλουστεύω μία πολύ σύνθετη εργασία στα οικονομικά. Γνωρίζω ότι ο δρ. Πισσαρίδης πρέπει να είναι ένας πολύ καλός επιστήμονας, με γνώσεις στο αντικείμενό του. Όπως υπάρχουν χιλιάδες άλλοι άνθρωποι με γνώσεις και έρευνα, που δεν θα βραβευτούν ποτέ γιατί οδήγησαν με το έργο τους σε έναν άλλο δρόμο.
Ας μην ξεχνάμε τον Σαρτρ ο οποίος το 1964 αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας που του επενεμήθη, δηλώνοντας πως δεν ήθελε να γίνει "καθεστώς". Ουσιαστικά αρνήθηκε να βραβευθεί ως ένας "επικριτής των ολοκληρωτικών κρατών της Ανατολικής Ευρώπης". Θα το έκαναν πολλοί εάν τους έδιναν ένα Νόμπελ στα χέρια;
Τροφή για σκέψη και όχι δόγμα.

----------------------------
*Ο Αλφρέδος Νομπέλ και το βραβείο που κόντεψε να μην αθλοθετηθεί, Του Lawrence Altman αναδημοσίευση από The New York Times στην Καθημερινή
**List of Nobel laureates in Economics, wikipedia, προσβ. 16/10
***Βραβείο Ειρήνης Λένιν, βικιπαιδεία, προσβ.16/10

η γειτονιά μου

2010-10-10T21:32:00.001+03:00

Τι όμορφη που είναι η γειτονιά μου όταν κοιμάται...

Ας κρατήσει λίγο ακόμη τ'ονείρεμα
Ως το πρωί που ξεκινάει η ξεφτίλα

Μαύρη Μαγιονέζα- Τα πράγματα

2010-10-09T22:40:00.001+03:00

Το τραγούδι που με εντυπωσίασε περισσότερο από το νέο άλμπουμ των "Μαύρη Μαγιονέζα" με τίτλο "κατέβασέ το" , μας υπενθυμίζει μία απλή αλήθεια που φαντάζει εκτός πραγματικότητας (αλλά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ) σε ένα κόσμο που έχει καταστήσει τα πάντα εμπορεύματα.

αντικοινωνική συμπεριφορά

2010-10-08T22:31:00.000+03:00

Ήμασταν μαζί στο σχολείο και όταν ο καθηγητής έλεγε κάτι, εσύ ολοκλήρωνες τη φράση του για να δείξεις ότι τον παρακολουθείς. Σε θυμάμαι ύστερα να ψάχνεις για σπουδές με "επαγγελματική αποκατάσταση", γνωρίζοντας από τα 16 σε πιο πανεπιστήμιο θα βρεθείς (με λίγη βοήθεια από τη μαμά). Σε βλέπω τώρα στη δουλειά να γλύφεις ακόμη κι εκεί που δε χρειάζεται να γλύψεις, να πηγαίνεις Σάββατα για να κάνεις καλή εντύπωση και να κουνάς το κεφάλι όταν το αφεντικό ανακοινώνει τις "νέες δύσκολες συνθήκες". Σε βλέπω να παρακολουθείς τις κοινωνικές εξελίξεις μόνο μέσα από το φίλτρο της τηλεόρασής σου, και όταν γίνονται άδικες συλλήψεις να λες "κάτι θα έκαναν τα τσογλάνια". Σε βλέπω να τρίβεις τα χέρια επειδή έκοψαν 300 ευρώ από το γείτονά σου, γιατί "είναι δημόσιος υπάλληλος και αυτοί μόνο ξύνονται". Σε βλέπω να ψηφίζεις τα ίδια χάλια με διαφορετικές κάθε φορά φάτσες. Σε βλέπω να κουνάς με περιφρόνηση το κεφάλι για αυτούς που μεγάλωσαν και "δεν έβαλαν μυαλό" (δηλαδή δεν έγιναν όμοιοί σου). Σε βλέπω να φοροδιαφεύγεις και να μιλάς βαρύγδουπα για την "οικονομική κατάσταση της χώρας μας". Σε βλέπω που έχεις μία σχέση ή ένα γάμο από ανασφάλεια ή για κοινωνική επιβεβαίωση. Σε βλέπω που δε κάνεις έρωτα. Νιώθω την τεράστια οργή και την ανείπωτη θλίψη πίσω από το τεράστιο χαμόγελό σου και αυτό είναι που σιχαίνομαι: το φόβο ή την ανικανότητά σου να τα εκδηλώσεις.
Δε φταίω μόνο εγώ, είσαι και συ παντού. Κάνε ένα φάκελο και γράψε "αντικοινωνική συμπεριφορά".

Κουτσοί ναζί στον Άγιο Παντελεήμονα

2010-09-29T00:56:00.001+03:00

24 γράμματα- ηλεκτρονικό περιοδικό για τη γλώσσα, την ιστορία, τον πολιτισμό

2010-09-24T20:36:00.012+03:00

Με ενημέρωσαν για την ύπαρξή του, μου άρεσε και το μοιράζομαι. Το ηλεκτρονικό περιοδικό "24 γράμματα" είναι ένα κομμάτι από το ψηφιδωτό που λείπει στην νεοελληνική λογοτεχνία και όχι μόνο.

Αναρωτήθηκα πολλές φορές γιατί να έχουμε τόσα πολλά έντυπα περιοδικά (μία βόλτα σε κεντρικά βιβλιοπωλεία θα σας εκπλήξει για το πλήθος τους), τα οποία θέλουν περισσότερη εργασία κι έξοδα (σελιδοποίηση, στήσιμο,εκτύπωση), και να μην έχουμε αντίστοιχο αριθμό ηλεκτρονικών προσπαθειών που προσφέρουν αντίστοιχες (ή περισσότερες) δυνατότητες.

Φωτεινές εξαιρέσεις που έχω εντοπίσει ως τώρα είναι τα ηλεκτρονικά περιοδικά e-missos, istros, elogos και λέξημα.

Θέλεις λίγο η εμμονή των λογοτεχνών και θεωρητικών με την έντυπη εικόνα του κειμένου, θέλεις η προβληματική σχέση πολλών από αυτούς με την τεχνολογία, μας αναγκάζουν να μη γνωρίσουμε ποτέ κείμενα-διαμάντια. Να όμως που αυτό το σκηνικό πάει δειλά-δειλά να αλλάξει.

Τα "24 γράμματα" έχουν αυτή την εβδομάδα στην πρώτη σελίδα ένα ωραίο αφιέρωμα στον μεγάλο σύγχρονο ποιητή Μίλτο Σαχτούρη.

Οι γυναίκες της γειτονιάς

2010-09-14T12:04:00.003+03:00

Απ'τις γωνιές πάντα πεζές ξεπροβάλλουν
οι γυναίκες της γειτονιάς με τα πεζά τους ρούχα
Από αυτές που ποτέ δε μάλωσαν με τους γονείς
Από αυτές που ποτέ δεν έδωσαν δικαίωμα
Πήρανε ένα παιδί καλό από τα κοντινά σπίτια
κι έκαναν ένα παιδί ή δύο
Τις βλέπω πάλι που παχύσαρκες ιδρώνουν
να χτυπήσουν με λύσσα το χαλί στο μπαλκόνι
και από τα μάτια τους μπροστά κάτω στο δρόμο
κυλάει η ζωή ως παρατήρηση
Ψηφίζουν τώρα ό,τι ο άντρας τους
αλλά μέσα τους τον μισούν τον παλιομαλάκα
μια ζωή συμβιβασμός και όνειρα από βραζιλιάνικα
για μια αγάπη που δεν ήρθε ή προσπέρασε
Κανείς δε θέλει να είναι μικροαστός
κι έτσι τις φτύνουν όλοι
απ'τους καπιτάλες ως τους αναρχικούς
Οι γυναίκες της γειτονιάς
δεν ενσαρκώνουν το όνειρο κανενός
φοράνε ρόμπες και τσόκαρα
δε ξέρουν πολλά να σου πουν
δε θέλουν να σε σώσουν
Καμιά μέρα λέω να τις πιάσω ξαφνικά
να πω καταλαβαίνω για όλα
να πω δε πειράζει
να τους φιλήσω το μέτωπο
Κι όμως χρόνια τώρα προσπερνάω
και βαριά ψελλίζω μία "καλημέρα"

Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης 2010

2010-09-13T13:01:00.002+03:00

Η διεθνής έκθεση Θεσσαλονίκης είναι, όπως και να το πάρεις, ένας θεσμός με ιστορία.

Από τις λίγες φορές που βρέθηκα Σεπτέμβρη στην πόλη, είπα να πάω γιατί σκέφτηκα πως έχω χίλιους λόγους.

Για "πρεμιέρα" φέτος, δε μας επιφύλαξε τίποτε το ιδιαίτερο.

Η πόλη όπως ήταν προαποφασισμένο γέμισε ένστολους που απέκλεισαν ολόκληρο το κέντρο, οι πορείες είπαν τα δικά τους και γύρισαν πίσω αναγκαστικά, ο εκτελών χρέη πρωθυπουργού έφαγε ένα σκηνοθετημένο παπούτσι (το σκηνικό από ότι φαίνεται είχε στήσει ρεπόρτερ του bbc για να στείλει ένα πιασάρικο βίντεο back home), έζησαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα.

Σε επίπεδο πολιτικής, ήταν μεγάλο σοκ για μένα η επικοινωνιακή στρατηγική που διάλεξε το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου, υιοθετώντας το σλόγκαν "Ναι, γίνεται", το οποίο είναι μετάφραση του ομπαμικού "yes, we can!". Μου δείχνει ότι απευθύνεται σε ιθαγενείς με αισθητική βραζιλιάνικου σίριαλ, όπως στο παλιότερο (προεκλογικό) βίντεο με τα σηκωμένα μανίκια. Σοφό -και εδώ- το "κάθε φέτος και χειρότερα"...

Κάτι όμως κράτησα από όλο το βράδυ του Σαββάτου καθώς κάπνιζα ένα τσιγάρο απελπισίας στην περιοχή της Καμάρας.
Ήταν κοντά μου μία γυναίκα σαραντάρα και μιλούσε στον διπλανό της, τον οποίο προφανώς είχε γνωρίσει την ίδια μέρα: "Χαίρομαι πολύ που σε γνώρισα ρε συ. Είσαι πολύ τρελός για να ζήσεις και πολύ σπάνιος για να πεθάνεις"
Δεν περίμενα ότι υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε ακόμη έτσι. Χωρίς να θέλουν να πουλήσουν τίποτε.

Οι αυτόχειρες

2010-09-09T12:26:00.003+03:00

Πίσω από τις σελίδες, μου ασκούσαν πάντοτε μεγάλη γοητεία οι αυτόχειρες...

Περί λεξιπενίας

2010-09-07T12:22:00.001+03:00

"Ενδεχομένως λοιπόν ο όρος λεξιπενία θα ήταν ακριβέστερο να νοηθεί ως η γνώση ενός περιορισμένου λεξιλογίου, όταν δηλαδή κάποιος γνωρίζει λιγότερες λέξεις από όσες η ηλικία του ή το μορφωτικό επίπεδό του θα του επέτρεπαν"

Φοίβος Παναγιωτίδης

Αναγκάστηκα για εκπαιδευτικούς λόγους να έρθω και πάλι σε επαφή με εκείνα τα πομπώδη κείμενα που διδαχτήκαμε στο Λύκειο για την υποτιθέμενη "λεξιπενία" της γλώσσας. Η αναφορά στην λεξιπενία είναι ίσως το χειρότερο χούι των ανθρώπων που (αυτο)αποκαλούνται διανοούμενοι, ειδικά των φιλολόγων παλαιάς κοπής που έχτισαν όνομα τις περασμένες δεκαετίες και πλέον έχουν αποκτήσει τον ρόλο του ξερόλα (καταλαβαινόμαστε και χωρίς ονοματεπώνυμα)

Ο ρόλος της γλώσσας ανέκαθεν ήταν επικοινωνιακός, ενώ είναι γνωστό σε οποιονδήποτε πρωτοετή φοιτητή φιλολογικής σχολής ότι δεν υπάρχουν "ανώτερες" και "κατώτερες" γλώσσες, ότι δεν υπάρχει "άλαλος" λαός και ότι οι μοναδικοί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν πρόβλημα γλώσσας είναι όσοι έχουν κάποια εγκεφαλική ιδιαιτερότητα ή βλάβη.
Αφού όλα τα παραπάνω είναι γνωστά μέσω των ανακαλύψεων της γλωσσολογίας, πως υπάρχουν ακόμη αυτοί που αποδίδουν στη γλώσσα υπερφυσικές ιδιότητες;
Πως είναι δυνατόν να γράφεται από πένα ακαδημαϊκών ότι η γλώσσα μας έχει "στερέψει" και ότι επίκειται "αφανισμός";
Πίσω από τα κροκοδείλια δάκρυα για την "κατάντια" της νεοελληνικής, κρύβεται μία επικίνδυνη αυταρέσκεια του δικτύου των "πνευματικών ανθρώπων" (α ρε έκθεση με τους τύπους σου!), μία ηθικολογική δήλωση πίσω από την γλωσσική.
Η ιδιαίτερη γλώσσα των γραφιάδων, των πολιτικών και των εκπαιδευτικών, με τους δικούς της τύπους και κανόνες, έχει αναγνωριστεί κοινωνικά ως ανώτερη. Υπάρχει από αυτή την γλωσσική ομάδα μία περιφρόνηση για οτιδήποτε δεν συμπίπτει με τις δικές της γλωσσικές επιλογές. Συχνά ακούμε για την νεολαία των "τριακοσίων λέξεων", κι αυτό εμένα μου δείχνει ότι κανείς από τους κινδυνολόγους διανοούμενους δεν έχει σκύψει πάνω από την νεολαία, δεν έχει ακούσει τους διαλόγους της. Γιατί εάν το είχε πράξει, δεν θα τολμούσε να μιλήσει για τριακόσιες λέξεις, παρά για μία πληθώρα νεολογισμών και καινοτομιών, που ίσως να ξενίζει τους μεγαλύτερους, αλλά δεν περιορίζεται σε καμία περίπτωση σε λίγες εκατοντάδες.
Την ίδια τύχη επιφυλάσσει ο νεοέλληνας "πνευματικός" στις διαλέκτους. Καμιά φορά καμαρώνουμε για τις αρχαίες λέξεις που συναντάμε π.χ. στα κρητικά αλλά κανένας κρητικός βουλευτής δε θα διάβαζε την προεκλογική του ομιλία στην πλατεία του Ηρακλείου σε διάλεκτο.
Όπως και στην Κύπρο όπου η καθημερινή ομιλία γίνεται εξολοκλήρου στη διάλεκτο, κανένας δημοσιογράφος δε τολμάει να εκφωνήσει τις ειδήσεις στα κυπριακά.
Η αντίληψη ότι η νεοελληνική κοινή, και μάλιστα η "ξύλινη",κεκαθαρμένη (χο χο!) εκδοχή της είναι η "σοβαρή" γλώσσα ενώ οτιδήποτε εκτός αυτής μιαρό, περιορίζει τα σύνορα των λεξιλογικών μας επιλογών, κάτι το οποίο υποτίθεται ότι θέλουν να αποφύγουν οι νεοέλληνες "διαννοούμενοι".
Να μη μιλήσουμε για τις διάφορες κοινωνικές διαλέκτους, όπως η γλώσσα των γηπέδων, η γλώσσα των χρηστών απαγορευμένων ουσιών ή των ομοφυλοφίλων, γιατί φαντάζομαι ότι αυτοί κατατάσσονται χωρίς δεύτερη σκέψη στους "γλωσσικά φτωχούς".
Κι όμως, θέλω να κάνουμε μία υπόθεση εργασίας:
Σε κάποιο γήπεδο, εμφανίζεται ένας καθηγητής ομιλών περί λεξιπενίας, ενώ προκύπτει μία αμφισβητούμενη φάση και ο διπλανός του λέει "κοίτα το κοράκι!"
Δίνω 90% πιθανότητες ο καθηγητής να κοιτάξει τον ουρανό και να ψάχνει για το πουλί, παρά να δει τον διαιτητή στο κέντρο του γηπέδου.
Δάσκαλε που δίδασκες, άκου και τα παιδιά σου.

Επτά στους δέκα...

2010-08-30T17:58:00.001+03:00

Η ΕΙΔΗΣΗ: Επτά στους δέκα Έλληνες πτυχιούχους θέλουν να φύγουν στο εξωτερικό
Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΑΠΟΡΙΑ: Τι περιμένουν οι υπόλοιποι 3;

Vienna street art

2010-08-23T12:16:00.000+03:00

Από ένα πέρασμα στη Βιέννη μέσα στο καλοκαίρι. Ένα απίστευτο σχέδιο δίπλα στο Δούναβη. Ευχαριστώ τον συνάρρωστο Μάρκο που το απαθανάτισε με τη φωτογραφική του.

Πως τολμάς και ξαναβαφτίζεις τον Οζίλ;

2010-08-19T11:39:00.000+03:00

Βραδινές ειδήσεις, αθλητικό ρεπορτάζ. Πλάνα από την συνέντευξη τύπου της Ρεάλ Μαδρίτης που παρουσιάζει το καινούριο της μετεγγραφικό απόκτημα. Σπικάζ του Έλληνα δημοσιογράφου, ο οποίος περιγράφει με στόμφο: "Την απόκτηση του [ˈmeːzut ˈøːzil] ανακοίνωσαν οι Μαδριλένοι..."

Του ποιού;

Κανείς δε κατάλαβε ποιόν παίκτη πήρε η Ρεάλ, αν και η ισπανική ομάδα είναι γνωστό ότι δαπανά πολλά χρήματα κάθε χρόνο και φέρνει τρανταχτά ονόματα. Όταν ο φακός πήγε στον...νεοφερμένο ποδοσφαιριστή, πολλοί αναρωτήθηκαν: "Ρε συ, αυτός δεν είναι ο Οζίλ;"

Ο εν λόγω δημοσιογράφος έκανε ένα ολέθριο λάθος: διάβασε το όνομα του Γερμανού ποδοσφαιριστή...σωστά! Με τα umlaut, με τα z και τον ορθό τονισμό που φανερώνουν την τουρκική καταγωγή του παίκτη, εν ολίγοις με όλα τα στοιχεία που θα λάτρευε ένας γλωσσολόγος και θα μισούσε ο μέσος φίλαθλος.

Ο λόγος της παρανόησης είναι απλός: ο παίκτης είχε "βαφτιστεί" κατά τη διάρκεια του πρόσφατου Μουντιάλ, όταν έγινε ευρύτερα γνωστός στο ελληνικό κοινό μέσω των μεταδόσεων της ΕΡΤ.

Ο αθλητικογράφος, όταν έχει να κάνει με ξένους παίκτες που το όνομά τους υπακούει σε άλλα γλωσσικά συστήματα, γίνεται ένας μικρός νονός. Κατά το θυμόσοφο "καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα", πολλές φορές είναι μάταιες ακόμη και οι διευκρινίσεις των ίδιων των παικτών σχετικά με τα ονόματά τους.

Μάταια προσπαθούσε ο κακομοίρης Καμερουνέζος τερματοφύλακας Pierre Ebéde ("βαπτισμένος" Έμπεντε υπό αγνώστου δημοσιογράφου) να πείσει ότι η σωστή προφορά του ονόματός του είναι Έμπιντι.

Το ίδιο συνέβαινε και με τον παλαίμαχο πλέον Μπλάντεν Φορτούλα, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν (και είναι) Φούρτουλα. Βέβαια ο ίδιος δείχνει να έχει συμβιβαστεί με τον "επαναβαπτισμό" του, αφού σήμερα πολιτεύεται με το "νέο" του επίθετο.

Κάπως διαφορετικά είχε αντιμετωπίσει το θέμα ο Αιγύπτιος ποδοσφαιριστής Abdel Sattar Sabry για τον οποίο πονοκεφάλιαζαν οι αθλητικογράφοι και αποφάσισαν να τον ρωτήσουν κατά την άφιξή του στο αεροδρόμιο: Το όνομά σου διαβάζεται Σάμπρι ή Σαμπρί;

"Διαβάστε το όπως θέλετε, αρκεί να το θυμάστε"

Μία ξεχωριστή, σίγουρα, θέση στην Βαβέλ των ποδοσφαιρικών ονομάτων έχει ο Ολλανδός ποδοσφαιριστής Dirk Kuijt, του οποίου το όνομα έχει διαβαστεί από τους Έλληνες αθλητικογράφους ως Κάουτ, Κόιτ, Κούιτ αλλά και Κάιτ, κάτι σαν τον άνθρωπο με τα χίλια ονόματα.

Όλα τα παραπάνω παραδείγματα (και υπάρχουν πολλά ακόμη) είναι σαφέστατες ενδείξεις ότι το σωστό και το λάθος δεν είναι σταθερές έννοιες, αλλά διαμορφώνονται με βάση το κριτήριο μίας γλωσσικής κοινότητας. Κάπως έτσι δεν καταλήξαμε να θεωρούμε και την λέξη "νοικοκυρά" (την_οικοκυρά) σωστή ; Άσχετα εάν ένας Γερμανός ποτέ δεν πρόκειται να μας καταλάβει όταν του πούμε για το πόσο παικταράς είναι... ο Οζίλ.

Ο κήνσορας, ο κέρσορας και δυο αυγά Τουρκίας

2010-08-16T23:23:00.006+03:00

Η εφημερίδα "Ελεύθερος Κόσμος" δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρανοήσεις: μία επίσκεψη στην ηλεκτρονική της μορφή είναι αρκετή για να δει κανείς τα ενδιαφέροντα και την ιδεολογική κατεύθυνση των εκδοτών: ένα αφιέρωμα στον Ίωνα Δραγούμη, μία είδηση για τον θάνατο του πρώην δικτάτορα Ιωαννίδη (με μία δόση συμπάθειας προς τον εκλιπόντα), αλλά και ένα κείμενο για την... ηρωϊκή αντίσταση της ΕΟΚΑ Β...

Ο υπότιτλος της εφημερίδας; "Καθημερινή ενημέρωση χωρίς δεσμεύσεις" (!)

Η αδέσμευτη λοιπόν αυτή εφημερίδα, έχει όπως φαίνεται και αθλητικές ανησυχίες.

Ένα από τα κεντρικά θέματά της σήμερα ήταν το καίριο ερώτημα "στα χέρια αντιεξουσιαστών η Θύρα 4;"

Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο, δίνει την εντύπωση πως πρόκειται για στιγμιότυπο από την ιστοσελίδα του γνωστού συνδέσμου του Π.Α.Ο.Κ.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα κολλάζ και μάλιστα με συγκεκριμένη στόχευση. Συστατικά του, τα παρακάτω:

Το πραγματικό banner της ιστοσελίδας (Θ4) δεσπόζει στην κορυφή έτσι ώστε να δίνεται η εντύπωση ότι αναπαράγεται όπως δημοσιεύτηκε
Μία φωτογραφία από ένα παιχνίδι στο οποίο είχε ανέβει τουρκική σημαία από τους ασπρόμαυρους οπαδούς (η οποία όμως είχε σηκωθεί ειρωνικά σε τοπικό ντέρμπι ως απάντηση σε αντεθνικά συνθήματα)
Ένα απόσπασμα από παλαιότερη ανακοίνωση στην οποία γινόταν αναφορά στα ελληνοτουρκικά
Ένα υστερόγραφο από πρόσφατη ανακοίνωση σε σχέση με τον επικείμενο αγώνα εναντίον της τουρκικής ομάδας Φενέρμπατσέ

Όλα τα παραπάνω, αφού υπέστησαν μία γκαιμπελικού τύπου συρραφή, διαμόρφωσαν την εικόνα μιας ιστοσελίδας που μοιάζει περισσότερο με αυτή του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών, παρά με αυτή του συνδέσμου!

Στο κείμενο του "Ε.Κ." διαβάζουμε τα συγκλονιστικά:

"Μέχρι που έσκασαν μύτη οι αναρχικοί και αριστεριστές, που θέλουν να «πολιτικοποιήσουν» τον ιστορικό σύλλογο, να χρησιμοποιήσουν τους οπαδούς του για την επίτευξη των σκοπών τους: να μπολιάσουν τους φιλάθλους με το εθνομηδενιστικό τους δηλητήριο, να τους καταστήσουν έρμαια του κάθε Σόρος, να στρατολογήσουν για τα «μπάχαλα» και ποιος ξέρει και για τι άλλο..."

Η λέξη "εθνομηδενισμός", το πιο καυτό trend της ελληνικής νέας ακροδεξιάς, μαζί με τον Σόρος που ασφαλώς πρέπει να κρύβεται πίσω από ο,τιδήποτε αριστερό ή αναρχικό.

Πιο κάτω ο συγγραφέας μας δίνει τον καλύτερο εαυτό του:

"Οι επαγγελματίες μπαχαλάκηδες, τα παιδάκια της Νέας Τάξης, κάνουν εισοδισμό στους συνδέσμους φιλάθλων. Έχουν όμως γνώση οι φύλακες."

Κι εκεί που ο συντάκτης λέει "τι έχω γράψει ο άνθρωπος, αυτό δεν είναι κείμενο είναι κέντημα"... τον προδίδει η πένα του, ως άλλη αχίλλειος πτέρνα.

"...τραβάει την προσοχή ο κήνσορας-ελικοπτεράκι (που παραπέμπει προφανώς στην απόδραση Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλλό)..."

Τελικά, ο κέρσορας της Νέας Τάξης έγινε κήνσορας, που σημαίνει τιμητής εδώ και κάτι αιώνες. Εάν οι φύλακες δεν είχαν γνώση, τι θα διάβαζαν τα μάτια μας;

Η πολιτική εκμετάλλευση των Ποντίων (με αφορμή την επαναλειτουργία της Παναγίας Σουμελά)

2010-08-15T13:11:00.000+03:00

Η επαναλειτουργία της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα είναι αδιαμφισβήτητα ένα ιστορικό γεγονός. Κοντά εννιά δεκαετίες παρέμεινε κλειστή η μονή του όρους Μελά, και οι πιστοί που ανήκουν στην ποντιακή παράδοση δίνουν μία εξέχουσα θέση στον επιβλητικό αυτό χώρο.

Από εδώ και πέρα τελειώνει το συναίσθημα και αρχίζει το συμφέρον: την ίδια στιγμή που χιλιάδες κόσμου (στην πλειοψηφία τους ηλικιωμένοι) στοιβάζονταν στον προαύλιο χώρο και έβλεπαν τη λειτουργία από γιγαντοοθόνες, πολιτικοί από την Ελλάδα φορούσαν τις διαπιστεύσεις τους και στήνονταν στις πρώτες σειρές εντός του ναού.

Είναι οι ίδιοι πολιτικοί που κωφεύουν συστηματικά για το ζήτημα της γενοκτονίας, αρνούμενοι συνειδητά να το θέσουν ως θέμα στα διεθνή fora, με αποτέλεσμα να υπάρχει αναγνώριση σε άλλα κράτη από προσπάθειες ομογενών (βλ. Σουηδία, Αυστραλία) και όχι από τους επίσημους εκπροσώπους του κοινοβουλίου.

Η φορκλοροποίηση της ποντιακής ταυτότητας είναι μία ιστορία που κρατάει καιρό και βολεύει αφάνταστα τους πολιτικούς υπεύθυνους για την κατάσταση της ιδιαίτερης αυτής ομάδας, της οποίας η πολιτισμική ιστορία χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και διάφορες οργανώσεις έχουν περιορίσει την έννοια του "ποντιακού" σε χορευτικές εκδηλώσεις και χριστιανική θρησκευτικότητα, προωθώντας μία στατική αντίληψη της παράδοσης.

Το στερεότυπο του Πόντιου θρησκόληπτου χορευταρά αφήνει εκτός συζήτησης διάφορα αμείλικτα ερωτήματα που έχουν να κάνουν με τον ακρωτηριασμό της ποντιακής διαλέκτου και πολιτισμού από τα κράτη της Ελλάδας και της Τουρκίας στα χρόνια που ακολούθησαν το μεγάλο διωγμό.

Ποιός ευθύνεται για την βίαιη μετατόπιση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων από τις πατρογονικές τους εστίες;

Ποιός ευθύνεται για την έλλειψη καλλιέργειας και προστασίας της ποντιακής διαλέκτου σε Ελλάδα και Τουρκία; (βλ. δίωξη Ομέρ Ασάν, βλ. τον πασίγνωστο "χάρακα" του δασκάλου στα ελληνικά σχολεία που κοκκίνιζε τα χέρια των παιδιών τα οποία μιλούσαν διάλεκτο)

Ποιός ευθύνεται για την άρνηση της ποντιακής γενοκτονίας και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου; (βλ.δημόσιες δηλώσεις του κ. Ρέππα και τις πάγιες θέσεις του υπ.εξ. της Τουρκίας)

Το μεγάλο στοίχημα για όσους έχουν προσφυγικές ρίζες, είναι να αντιμεωπίσουν την παράδοση δημιουργικά και να διεκδικήσουν την ιστορική δικαίωση της μνήμης ενός πολιτισμού που το παρελθόν του χάνεται μέσα στο μύθο.

Και αυτή η επίπονη αναζήτηση, πρέπει να λάβει χώρα έξω από τις αγκαλιές των διάφορων προσφυγοπατέρων, έξω από τα μισόλογα μιας πολιτικής σκηνής που αντιμετωπίζει την κοινότητα σαν λόμπι ψηφοφόρων, έξω από βολικές αλήθειες και στερεότυπα.

Διαβάστε επίσης: Σκέψεις για την ποντιακή γενοκτονία

Από το troktiko στο tromaktiko ή το αδιέξοδο της ατομικής ένοπλης δράσης

2010-08-09T02:19:00.001+03:00

Δεν ξέρω ποιοι απαρτίζουν την "Σέχτα Επαναστατών". Δεν με ενδιαφέρει η αστυνομική πλευρά της υπόθεσης, να πω δηλαδή το μακρύ ή το κοντό μου για το εάν πρόκειται περί ένοπλης πολιτικής βίας, για το αν είναι προβοκάτορες, κοινοί ποινικοί ή ό,τιδήποτε άλλο. Άλλωστε τα παραπάνω έχουν ειπωθεί για όλες τις οργανώσεις, από όλους τους "απέξω" που δεν ξέρουν τίποτε για την ταυτότητα των ατόμων που δρουν σ'αυτές.

Είναι επίσης γνωστή η άποψή μου για ιστολόγια όπως το τρωκτικό (είχαμε συζητήσει μάλιστα για το θέμα των "δημοσιογραφικών" ανώνυμων blogs σε προηγούμενη ανάρτηση), και δεν ανήκω σε αυτούς που θα θεοποιήσουν την δουλειά του Σ. Γκιόλια επειδή έχασε τη ζωή του.

Όμως κάποια πράγματα "βγάζουν μάτι" σχετικά με τα αδιέξοδα του συγκεκριμένου τρόπου δράσης: η "Σέχτα Επαναστατών", μερικές μέρες μετά την εκτέλεση Γκιόλια, έβγαλε προκήρυξη με την οποία αναλαμβάνει την ευθύνη, αλλά και εξηγεί τους λόγους για τους οποίους προέβη στη συγκεκριμένη πράξη. Από τον τρόπο γραφής είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς πως οι δράστες είχαν την εντύπωση πως σκοτώνοντας τον Γκιόλια, καταφέρουν ένα πλήγμα στην δημοσιογραφία αυτού του είδους.

Κατά πόσο όμως ανταποκρίνεται αυτό στην πραγματικότητα;

Το "τρωκτικό", δημιούργημα του Σωκράτη Γκιόλια, που λάμβανε βοήθεια από μία μικρή ομάδα συντελεστών, ανέστειλε τη λειτουργία του μετά το θάνατο του ιδρυτή.

Εκτός από το γεγονός ότι blogs παρόμοιου ύφους και θεματολογίας συνέχισαν να ζουν και να βασιλεύουν, πετάχτηκε σαν μανιτάρι ένα νέο ιστολόγιο. Και το όνομα αυτού; tro-ma-ktiko

Με τον ίδιο σχεδιασμό, με το ίδιο στιλ και την ίδια ανώνυμη κυκλοφορία φημών που έκανε διάσημο το "original" τρωκτικό. Το αποτέλεσμα ήταν το tro-ma-ktiko να έχει πάνω από 1 εκατομμύριο επισκέψεις τις τρεις πρώτες μέρες λειτουργίας του.

Αποδεικνύοντας πως η δημοτικότητα ρηχών ιστοσελίδων και μέσων, η απήχηση μίζερων ιδεών και πρόχειρων αναλύσεων, δε λύνεται στην άκρη μίας κάννης.

Η ένοπλη δράση αυτού του είδους, όποια κι αν είναι τα κίνητρά της, μπορεί να εξοντώνει άτομα αλλά κρατά ανέπαφες τις κοινωνικές δομές καταπίεσης (αν δεν τις δυναμώνει).

Μνήμη 1974

2010-07-26T02:32:00.001+03:00

Ανησυχούμε που αρχίσαμε να μην ανησυχούμε,
ανησυχούμε που αρχίσαμε να μη μένουμε πια άγρυπνοι τις νύχτες
Κ.Μόντης

Την έχουν χαρακτηρίσει πολλές φορές "κυπριακή τραγωδία" αλλά στις τραγωδίες έρχεται μία κάθαρση. Αυτό που έγινε στην Κύπρο το 1974 δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παρά σαν ένας διαρκής εφιάλτης που στοιχειώνει όσους έχουν ακόμη αξιοπρέπεια και στοιχειώδη ευαισθησία.

Η λέξη εφιάλτης πιστεύω ότι είναι η πιο σωστή για την περίπτωση,που στα ελληνικά κρατάει απ'το όνομα ενός προδότη σε πολεμικό μέτωπο.

Όπως ο Εφιάλτης έδειξε το πέρασμα και την ευάλωτη πλευρά των συμπατριωτών του, έτσι φρόντισαν διάφοροι που ορκίζονταν στην πατρίδα και στην "τιμή των όπλων", το έτος 1974, να ανοίξουν την πόρτα στον εισβολέα, να αποσύρουν την μεραρχία του ελληνικού στρατού στη νήσο, να εμπνευστούν ένα αιματηρό πραξικόπημα, να συστήσουν την προκλητική "αυτοσυγκράτηση" τη στιγμή που ο τουρκικός στρατός αποβιβαζόταν, να μην καλέσουν τις ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις της Ελλάδας στο πεδίο της μάχης που οι ίδιοι πυροδότησαν.

Γεννήθηκα σε ένα δρόμο μίας συνοικίας στη Θεσσαλονίκη, οδός Κύπρου.

Άλλα πράγματα για το νησί αυτό δεν ήξερα, ούτε τα ταραγμένα γεγονότα που οδήγησαν στην εισβολή, ούτε την μετά κατάσταση.

Ήρθα σε επαφή με αυτό το έγκλημα όταν ήμουν στο δημοτικό, διαβάζοντας ένα βιβλίο που αναφερόταν στα γεγονότα της εισβολής. Νομίζω λεγόταν "Επιστροφή στην Κερύνεια", χωρίς να θυμάμαι παραπάνω στοιχεία ούτε την υπόθεσή του. Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι κατά την διάρκεια της ανάγνωσής του οι εικόνες ζωντάνευαν μπροστά μου (αλήθεια, πόσο διαφορετική ήταν η διαδικασία της ανάγνωσης τότε!) , έβραζα από εκνευρισμό και δάκρυζα για τα όσα περιγράφονταν.

Στα 17 και κάτι βρέθηκα μέσα σε ένα αεροπλάνο και πέταξα για κείνο τον τόπο.

Εκεί είδα πολλά πράγματα που δεν είχα διαβάσει ούτε στα λογοτεχνικά αφηγήματα ούτε στο βιβλίο Ιστορίας του λυκείου. Γνώρισα τους Κυπραίους με τα καλά τους και τα στραβά τους. Είδα από κοντά τους τουρκοκύπριους και τους Τούρκους. Προσπάθησα να δω τα πράγματα όσο δυνατόν πιο μακρυά από την προπαγάνδα του κράτους που με γέννησε.

8 χρόνια αργότερα, ξαναγύρισα στην οδό Κύπρου και μου φαίνονται όλα τόσο μακρινά. σαν να πρόκειται για την ζωή ενός άλλου.

Όμως κάθε που ζεσταίνει το κατακαλόκαιρο αποπνικτικά, κάθε που με αφήνει ο Ιούλης δε φεύγει με τίποτε αυτός ο κόμπος στο λαιμό, κι η μνήμη του 74 με σφίγγει τανάλια.

---------------------------------------------------------

Διαβάστε επίσης:

Ερυκίνη: 20 του Ιούλη: http://erykini.blogspot.com/2010/07/20.html

Πόντος και Αριστερά: Kύπρος ’74: Δεν Ξεχνώ (ούτε τους χουντικούς πραξικοπηματίες, ούτε τους Τούρκους εισβολείς): http://pontosandaristera.wordpress.com/2009/07/15/15-7-2009/

"Ιστορικά" Ελευθεροτυπίας: Φάκελος Κύπρου, τα απόρρητα ντοκουμέντα, Σάββατο 17 Ιουλίου

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=183073

Τι θα γινόταν αν κανείς από μας δε "δήλωνε" το κινητό του τηλέφωνο;

2010-07-10T13:25:00.000+03:00

"Σ'εκείνους που θα παραχωρούσαν ζωτικές ελευθερίες για λίγη προσωρινή ασφάλεια, δεν αξίζει ούτε η ελευθερία ούτε η ασφάλεια"

Benjamin Franklin

Το παραπάνω ρητό έχει γίνει τον τελευταίο καιρό αρκετά δημοφιλές στην Ελλάδα, νομίζω λόγω μίας ταινίας που το χρησιμοποίησε. Όπως τα περισσότερα μεγάλα ρητά, κυκλοφορεί σε διάφορες εκδοχές, παραλλαγές και μεταφραστικές κακοποιήσεις, αλλά το "ζουμί" του είναι προφανές: ο Benjamin Franlin, (τον οποίο οι περισσότεροι από μας γνωρίζουμε ως Βενιαμίν Φρανκλίνο λόγω της εμμονής του ελλαδικού εκπαιδευτικού συστήματος να "εξελληνίζει" όλους τους συγγραφείς/εφευρέτες/καλλιτέχνες που δεν έτυχε να είναι ημεδαποί) μας εκφράζει σε λίγα λόγια ένα σύνθετο φαινόμενο που βασίζεται, νομίζω, στον φόβο: ποιός ο λόγος να δεχτεί κάποιος να κοινοποιούνται τα προσωπικά του στοιχεία σε τρίτους, ποιός ο λόγος να δεχτεί να καταγράφονται οι τηλεφωνικές και ηλεκτρονικές του συνομιλίες, ποιός ο λόγος να δεχτεί κάποιος μία κάμερα πάνω από το κεφάλι του εάν δεν υπάρχει το αντίβαρο ενός φόβου, ενός φόβου πραγμάτων χειρότερων, πιο καταστροφικών ; Ο φόβος αυτός μπορεί να στηρίζεται σε ρεαλιστικά ή μη ρεαλιστικά στοιχεία, τα οποία ίσως και να μην αφορούν τον πολύ κόσμο. Στην εδραίωση του φόβου επάνω στις μάζες, δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παίζουν τον πρώτο ρόλο.

Η επιτυχία του συστήματος αυτού έγκειται στο ότι ο οποιοσδήποτε προβληματισμός για αυτά τα θέματα θεωρείται "συνωμοσιολογία", ενώ είναι προφανής ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται ο φόβος για να μειώσει ελευθερίες των πολιτών (βλ. τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε το "οπλοστάσιο μαζικής καταστροφής" για τον πόλεμο στο Ιράκ).

Αφορμές τα κράτη βρίσκουν πάντα, γιατί όπως και να το κάνουμε τα βίαια φαινόμενα, μικρότερης ή μεγαλύτερης κλίμακας πάντα υπάρχουν.

Στις ΗΠΑ και την Αγγλία κινήσεις περιορισμού της ελευθερίας και εγκαθίδρυσης συστημάτων παρακολούθησης πέρασαν μετά από πολύνεκρα τρομοκρατικά χτυπήματα, χωρίς να σημαίνει ότι άλλες χώρες δεν ακολούθησαν τα ίδια ακριβώς βήματα, και με μικρότερες συμφορές.

Τα παραδείγματα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι χαρακτηριστικά:

Η Ελλάδα είναι μία χώρα που δεν έχει τρομοκρατία με την κυριολεκτική έννοια του όρου: δεν έχουμε κινήσεις που να στρέφονται ενάντια σε τυχαίες μάζες πολιτών, δεν έχουμε εκρήξεις στο μετρό ή το σιδηροδρομικό δίκτυο. Εκείνο που υπάρχει είναι το πολιτικό έγκλημα.Υπάρχουν ένοπλες ομάδες οι οποίες στρέφονται κατά μεμονωμένων ατόμων, η κλίμακα και η φύση του φαινομένου είναι διαφορετική σε σχέση με ό,τι έγινε ας πούμε το 1995 στο Τόκυο ή στις ΗΠΑ το 2001.

Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Κύπρου: η συζήτηση για το άρθρο 17 του Συντάγματος και την άρση του απορρήτου των τηλεφωνικών συνομιλιών άνοιξε μετά την δολοφονία του οικονομικού παράγοντα των ΜΜΕ Άντη Χατζηκωστή, με την πρόφαση ότι η διαλεύκανση της υπόθεσης θα προχωρούσε με γρηγορότερους ρυθμούς εάν υπήρχε χαλαρότερο νομοθετικό πλαίσιο όσον αφορά τις παρακολουθήσεις. Μία υπόθεση που ούτως ή άλλως, με ή χωρίς την παρακολούθηση τηλεφώνων, οδεύει προς την εξιχνίαση.

Είναι περιττό να αναλυθεί παραπάνω: τα κράτη θα προχωρούσαν ούτως ή άλλως στις κινήσεις παρακολούθησης της καθημερινής μας ζωής, αλλά οι μικρότερες οι μεγαλύτερες αφορμές είναι μία υπέροχη ευκαιρία για να εγκαθιδρύσουν τα μέτρα αυτά χωρίς σοβαρή αντίδραση.

Το πιο πρόσφατο μέτρο αυτής της φύσης (στα δικά μας χωράφια) είναι η ονομαστικοποίηση των κινητών τηλεφώνων στην Ελλάδα.

Επειδή ανήκα σε αυτούς που πηγαινοέρχονταν στη χώρα, δεν είχα ποτέ σύνδεση αλλά χρησιμοποιούσα την προπληρωμένη κάρτα. Τους τελευταίους μήνες, λαμβάνω συνεχώς από την εταιρία παροχής το μήνυμα "ΔΗΛΩΣΕ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΣΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΗ ΙΟΥΛΙΟΥ. ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΣΟΥ ΜΗ ΤΟ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ".

Δεν ήξερα εάν θα πάω να το δηλώσω. Μίλησα με αρκετό κόσμο, και οι περισσότεροι είχαν μία αδιάφορη στάση για το θέμα. "Έλα μωρέ, γιατί όχι;" και όντως, φαινομενικά είναι κάτι που δεν παραχωρεί πολλά προσωπικά στοιχεία. Άντε και να ξέρει η Cosmote, η Wind ή η Vodafone ότι αυτός που χρησιμοποιεί αυτό το τηλέφωνο έχει την τάδε ταυτότητα, το τάδε όνομα.

Η προσωπική μου απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα είναι "ΓΙΑΤΙ ΝΑΙ;" Τι έχουν κάνει οι παραπάνω εταιρίες για να αξίζουν την εμπιστοσύνη μου;

Πάντως ξέρω τι έχουν κάνει για να μην την αξίζουν.

Τα κινητά τηλέφωνα καινούριας τεχνολογίας έχουν τόσες επιπρόσθετες λειτουργίες (βλ. σύστημα GPS) που ακόμη και ένας άνθρωπος χωρίς γνώσεις τεχνολογίας μπορεί να εντοπίσει τον οποιονδήποτε. Ίσως να μη μπορούμε να φανταστούμε τι μπορούν να κάνουν κάποιοι σε άλλες θέσεις, με άλλες γνώσεις. Ίσως όλη η ιστορία της τρομοκρατίας να μην αξίζει αυτό το πανελλήνιο φακέλωμα, για τον επιπρόσθετο λόγο ότι δεν πρόκειται να αποδειχτεί αποτελεσματική για το σκοπό που υποτίθεται ότι εφαρμόστηκε.

Κανένας επίδοξος βομβιστής ή δολοφόνος δε θα δοκιμάσει να μιλήσει για ευαίσθητα επιχειρησιακά στοιχεία από το δηλωμένο στο όνομά του νούμερο.

Και ας κάνουμε τώρα μία υπόθεση εργασίας:

Τι θα έκαναν οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας εάν όλοι μας, ή η πλειοψηφία όσων έχουν κινητό, δε δήλωναν την ταυτότητά τους;

Θα έκοβαν τα τηλέφωνα όλου του πληθυσμού ή μήπως θα κατέρρεε το μέτρο;

Κρίση νοήματος

2010-07-03T20:17:00.000+03:00

"Είμαστε αντί-εξουσιαστές στην εξουσία. Ήρθαμε για ανατροπές. Δεν ήρθαμε για να στρογγυλοκαθίσουμε στις καρέκλες της εξουσίας."
Γ.Α. Παπανδρέου, πρωθυπουργός της Ελλάδας, 4/6/2010

"Είμαι μία αριστερή που ψηφίζει ΠΑΣΟΚ"
Τίνα Μπιρμπίλη, υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, 20/6/2010

Ο παπάς φαντάρος και ο πόλεμος της Κορέας

2010-06-25T20:46:00.000+03:00

Σήμερα 25 Ιουνίου συμπληρώνονται 60 χρόνια από την έναρξη του πολέμου της Κορέας. Έχω την εντύπωση ότι εάν ρωτήσεις αυτή τη στιγμή 10 Έλληνες πολίτες οι 9 θα δηλώσουν άγνοια σχετικά με τη συμμετοχή του ελληνικού στρατού στην εμπόλεμη αυτή κατάσταση τη δεκαετία του 50. Και πως να είναι διαφορετικά, όταν η εντύπωση που λαμβάνουμε από εκπαιδευτικό σύστημα και Μ.Μ.Ε. είναι της "μικρής αλλά έντιμης χώρας που έχει μόνο αμυντικό στρατό".

Βλέποντάς την επέτειο το πρωί σε κάποια "σαν σήμερα" εκπομπή, μου ήρθε στο νου μία προ τριετίας γνωριμία που είχα κάνει στο αεροδρόμιο του Σίδνεϊ.

Τις παρέες του αεροδρομίου τις εκτιμώ και τις θυμάμαι, γιατί ένας άνθρωπος που βλέπεις για πρώτη και τελευταία φορά, μπορεί να σου πει πράγματα που δε θα έλεγε σε κάποιον γνωστό του από χρόνια.

Η κούραση ήταν αρκετά μεγάλη εκείνη τη μέρα, αλλά συνδυαζόταν με την γλυκιά αίσθηση του να διανύεις ένα μεγάλο μέρος της Γης μέσα σε 24 ώρες. Είχα ξεκινήσει από Κύπρο, με ενδιάμεσες στάσεις Αθήνα-Σιγκαπούρη-Σίδνεϊ, για να καταλήξω στην Αδελαϊδα και στο πανεπιστήμιο που θα με φιλοξενούσε για τους επόμενους μήνες. Μετά την απογείωση από Αθήνα σταμάτησα, όπως είναι φυσικό, να ακούω ελληνικά γύρω μου αφού οι επιβάτες προέρχονταν από άλλες χώρες.

Η τελευταία πτήση είχε, όμως, δύο απρόσμενους συνταξιδιώτες: ένα υπερήλικα παπά από την Ελλάδα με την παπαδιά του. Με πλησιάζει και αρχίζει την παντομίμα για να ρωτήσει τι ώρα φεύγει το αεροπλάνο: μία δείχνοντας το ρολόι του μία κουνώντας τα χέρια, μέχρι να με ακούσει να του λέω "μιλήστε ελληνικά" και να αλλάξει δέκα χρώματα από τη χαρά του.

Νησιώτης ήταν (από τη Λήμνο εάν δε με απατάει η μνήμη μου), του είπα ότι είμαι από τη Θεσσαλονίκη και αμέσως αρχίσαμε όπως οι περισσότεροι Έλληνες όταν συναντιούνται να βρούμε γνωστούς για να βγούμε στη χειρότερη κοντοχωριανοί και στην καλύτερη συγγενείς.

Βέβαια το πείραμα ήταν λίγο αποτυχημένο γιατί ο παπάς με ρωτούσε αν ξέρω κάτι καλόγριες στο μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας ή τον επίτροπο της ενορίας Αγίου Παύλου. Υπήρχε δηλαδή ένα χάσμα γενεών και αντιλήψεων, αλλά η συζήτηση συνεχίστηκε παρά τα όποια εμπόδια.

Αν και ρασοφόρος, είχε μία προφορά παλιού μάγκα, ήταν ένας ιερέας παλιάς κοπής και λαϊκός άνθρωπος.

Μου είπε ότι πήγαινε να συναντήσει τον αδερφό του που τον κάλεσε στην Αυστραλία. "Έχω καμιά δεκαπενταριά χρόνια να τον δω, μπορεί και να μη τον γνωρίσω τώρα" μου είπε.

Τον ρώτησα αν είναι η πρώτη φορά που βγαίνει από τη χώρα "Όχι έχω βγει πολλές φορές και στην Ευρώπη που πήγαμε με την ενορία και στην Κορέα όταν ήμουνα μικρός".

"Έχει ελληνορθόδοξους στην Κορέα;"

"Πριν γίνω παπάς πήγα, μικρός, να πολεμήσω"

Και τότε ήταν η δική μου σειρά να αλλάξω δέκα χρώματα.

Ήταν μια συζήτηση που δεν μπορούσα να περιμένω ότι θα κάνω με το συγκεκριμένο άνθρωπο, αλλά γι'αυτές τις περιπτώσεις βγήκαν παροιμίες όπως "τα φαινόμενα απατούν". Ο γέρος που είχα μπροστά μου ήταν ένας από τους 1.000 που είχαν αποσταλεί εκ μέρους της Ελλάδας στην άλλη άκρη του κόσμου, για να λάβουν μέρος σε ένα "πόλεμο δύο κόσμων". Η υποτιθέμενη διαμάχη μεταξύ της Βόρειας και της Νότιας Κορέας, οδήγησε στην εμπλοκή πολλών χωρών, και την σύγκρουση των δύο παγκόσμιων στρατοπέδων,σε ένα πεδίο μάχης από τα σφοδρότερα στην διάρκεια του 20ου αιώνα.

Κι άρχισε να εξιστορεί χωρίς να του κάνω πολλές πιεστικές ερωτήσεις:

"Έρχονταν και μας έλεγαν: "σας εδόθη η τιμή να υπερασπίσετε τα ελληνικά όπλα εις την Κορέα".Εάν ήσουν μάχιμος, και δεν είχες τα κοινωνικά φρονήματα λερωμένα πήγαινες".

"Ούτε θυμάμαι πόσους σκότωσα. Έρχονταν οι σχιστομάτηδες κατά κύματα. Πρώτη γραμμή δεύτερη γραμμή εμείς με τα δυνατά τα όπλα τους καθαρίζαμε κρατούσαμε τη θέση μας. Μετά έκλαιγες όταν σκεφτόσουν πόσους έφαγες αλλά τι να κάνεις; Ή θα τον σκότωνες εσύ ή θα σε σκότωνε αυτός. Άλλη περίπτωση δεν υπήρχε"

"Όταν μας στείλανε με τους Αμερικανούς εκεί ήτανε ζάχαρη. Αυτοί τρώγανε ένα πρωϊνό που εμείς δε το είχαμε ξαναδεί ποτέ, τι αυγά θες τι μπέικον τι μαρμελάδες λες και ήμασταν σε ξενοδοχείο"

"Κάποιοι είχανε σχέσεις εκεί στην Ασία είχε πολύ καλές γυναίκες, πολύ καλές. Άλλοι αφήσανε εγκύους πίσω και θέλανε να μείνουν εκεί, αλλά οι αξιωματικοί δε τους αφήνανε και φεύγανε με δάκρυα στα μάτια. Δεν αφήνανε ελληνικό κορμί εκεί λέγαν τόσους έφερα τόσους θα πάω πίσω. Και που να ξαναπάς μετά στην Κορέα έπρεπε να δουλεύεις μια ζωή να βρεις τα εισιτήρια, μη τα συζητάς"

Ύστερα ήρθαν και τον κάθισαν σε ένα καροτσάκι γιατί είχε προτεραιότητα ως ηλικιωμένος για να μπει πρώτος στο αεροπλάνο. Του φαινόταν υπέροχο που τον πρόσεχαν τόσο και καμάρωνε ενώ ο υπάλληλος τον έσερνε μακρυά από τα μάτια μου.

Πόσο παράδοξο ήταν ότι ένας άνθρωπος που γνώρισε και άσκησε τόση βία στη ζωή του να γίνει ιερέας; Πολύ, αλλά σε τελική ανάλυση μπορεί να ήταν η υγιής αντίδραση ενός απλού ανθρώπου, το τελευταίο καταφύγιο ενός φτωχού νησιώτη από τις τύψεις. Δε μπόρεσα να μισήσω αυτό τον άνθρωπο ποτέ. Όμως δε θα σταματήσω ποτέ να μισώ εκείνους που τον εργαλειοποίησαν με τέτοιο φρικτό τρόπο, και τον έστειλαν σε ένα άγνωστο μέρος να σκοτώσει αγνώστους, εφοδιασμένο με πολλά κιλά προπαγάνδας και "συμμαχικών" όπλων.

Έαρ σαν πάντα

2010-06-20T14:07:00.002+03:00

Περνώντας πάλι από κάποιες φωτογραφίες του Α. Εμπειρίκου σήμερα το πρωί, θυμήθηκα πως είναι να αντλείς αισιοδοξία και δύναμη υγείας μέσα από την τέχνη.

Και συνειρμικά μου ήρθε στο νου το παρακάτω ποιήμα του:

ΕΑΡ ΣΑΝ ΠΑΝΤΑ

Καλύπτουσα τα κύματα του δορυάλωτου χωριού με το κόκκινό της φόρεμα
Πρώτα μικρή κ’ έπειτα μεγάλη
Ανεβαίνει στην κορυφή του πύργου
Και πιάνει τα σύννεφα και τα συνθλίβει επί του στήθους της
Ίσως ποτέ να μην υπήρξε μεγαλείτερος καϋμός απ’ τον δικό της
Ίσως ποτέ να μην έπεσαν ψίθυροι πιο πεπυρακτωμένοι στην επιφάνεια ενός προσώπου

Ίσως ποτέ δεν εξετέθη στην κατανόησι ανθρώπου έκθεσις πιο εκτεταμένη

Έκθεσις πιο ποικίλη πιο περιεκτική από την ιστορία που λεν τα νέφη αυτής της εξομολογήσεως
Εδώ κ’ εκεί τα κόβουν λαιμητόμοι
Θερμές σταγόνες πέφτουνε στην γη
Ο γήλοφος που σχηματίσθηκε στο κυριώτερο σημείο της πτώσεως
Φουσκώνει και ανεβαίνει ακόμη
Κανείς δασμός δεν είναι βαρύτερος από μια τέτοια σταγόνα
Κανένα διαμάντι πιο βαρύ
Κανείς μνηστήρ πιο πλήρης πάθους
Στιλπνά τα κράσπεδα του λόφου και γυαλίζουνε στον ήλιο
Στην κορυφή του περιμένει μια λεκάνη
Είναι γιομάτη ως επάνω
Κι απ’ τα νερά της αναδύεται μια πολύ μικρή παιδίσκη ωραιότατη.
Ελπίδα μας αυριανή.

Ακούστε το ποιήμα σε ανάγνωση του ίδιου του Α.Ε.

Δολοφονούν το μέλλον μας στον κόλπο του Μεξικού

2010-06-19T20:20:00.000+03:00

Δεν μπορεί κανείς να γράψει πολλές κουβέντες όταν υπάρχουν αυτές οι εικόνες