Οι αυτόχειρες

Πίσω από τις σελίδες, μου ασκούσαν πάντοτε μεγάλη γοητεία οι αυτόχειρες...

Αυτοί που τάραξαν τα νερά της μετριότητας

Ο νέος χρόνος μας κλείνει πονηρά το μάτι.

Και για ευχή λέω να κάνουμε όλοι ένα βήμα πιο κοντά 

σ'αυτούς.

Σε δωμάτια οθόνες σελίδες ήχους

χρωστάω την γνωριμία μου μ'αυτούς που τάραξαν τα νερά της μετριότητας

Ανθρώπους ήμερους μαζί και μανιασμένους

Ανθρώπους που χάραξαν μία γραμμή πέρα απ'το όριο του χάρτη

Ανθρώπους από άλλες εποχές κι από άλλες παραδόσεις, μα με κοινή μεγαλοσύνη
Τον σκύλο Διογένη τον πρώτο αρνητή της απόλυτης εξουσίας
Τον φιλόσοφο-αυτοκράτορα Ιουλιανό
Τον Γεώργιο Τραπεζούντιο που έριξε τον θεμέλιο λίθο στην ελληνοτουρκική συνεννόηση
Τον Διονύσιο Σολωμό, τρανό ρομαντικό και προσκυνητή της λαϊκής λαλιάς
Τον Τζωρτζ Γκόρντον Μπάιρον τον Έλληνα
Τον Αναστάσιο Παπαδόπουλο ή Κοτζά Αναστάς, οπλαρχηγό στο αντάρτικο του Πόντου, και κοινωνό της άμεσης δημοκρατίας του Τοπ Τσαμ
Τον Γιάννη Εϊτζιρίδη ή Γιοβάν Τσαούς που μάγεψε για μια στιγμή με τις μελωδίες του τον Σουλτάνο και ύστερα όλους εμάς τραβώντας τον δρόμο του Οδυσσέα
Τον Άγιο Μάρκο Βαμβακάρη, που τραγούδησε και τραγουδήθηκε, που έστρωσε για να φάνε όλοι οι άλλοι
Τον Γιώργο Μπάτη, του γέλιου, της ατόφιας δημιουργίας, του ταξιδιού στην φυσική ψυχεδέλεια
Τον Ανδρέα Εμπειρίκο, μέγα Ανατολικό και ερωτικό
Τον Κ.Γ. Καρυωτάκη, πλάστη ενός θλιμμένου μεγαλείου
Τον πρίγκηπα Παύλο Σιδηρόπουλο, δισέγγονο του Ζορμπά και σύγχρονο Ίκαρο
Τον Ηλία Πετρόπουλο, ερμηνευτή του υπογείου
Την Κατερίνα Γώγου, πριγκήπισσα της απόγνωσης και της αντίστασης
Τον Νικόλα Άσιμο με τη δική του πατρίδα
Τον Τζαίησον Ξενάκη,νήμα που ενώνει τους χίππηδες με τους κυνικούς
Τον Κορνήλιο Καστοριάδη, που άλλαξε την ριζοσπαστική σκέψη 
Τον Δημήτρη Λιαντίνη που χαρτογράφησε την Γκέμμα
Τον Γιάννη Κανίδη που δίδαξε στο Μπεσλάν πως πρέπει να φέρεται ένας Δάσκαλος

Αστέρια σ'ένα μαύρο ουρανό

Ελπίζω να απολαύσατε τη διαδρομή όσο εγώ

Tζαίησον Ξενάκης - Κάνετε έρωτα όχι τάφους: η νέα θρησκεία

Ο ερωτισμός δε φταίει

(...)Όμως ο τρόπος να αποφύγουμε την έκρηξη δεν είναι να συγκρατήσουμε τον ερωτισμό. Γιατί δεν φταιει αυτός. Ο έρωτας δεν είναι η επιθυμία να κάνεις παιδιά και ούτε ήταν ποτέ. Χρειαστήκαμε αιώνες για να αποσυνδέσουμε εννοιολογικά την ερωτική πράξη από τη γέννηση και πολλοί (όπως όλα τα ζώα και τα φυτά) βρίσκονται ακόμα στο σκοτάδι, σε ό,τι αφορά τη συμπτωματική σχέση αυτών των δύο (οι δύο ή τρεις σωλήνες μπερδεύτηκαν, βλέπετε. Ο Θεός ήταν αδέξιος ή τσιγκούνης, η ζαβολιάρης).
Ο έρωτας είναι μια επιθυμία για, ας πούμε, είσοδο. (Όπως είπε και ο Ιησούς: "κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν") Είναι μια ενόχληση ή ένας πόνος, ας πούμε, ανάμεσα στα πόδια που μπορείς να τον ανακουφίσεις με την ερωτική θεραπεία, αν ξέρεις το πως- γιατί ενώ η ερωτική επιθυμία είναι μάλλον έμφυτη, το πώς το κάνεις χρειάζεται εκπαίδευση. Ο έρωτας είναι και άσκηση (ή ακόμα φάρμακο). Γιαυτό ασχοληθείτε μαζί του για να είσαστε σε φόρμα και να διατηρηθείτε λεπτοί. Αυτό θα 'ναι κέρδος. Γιατί το πάχος είναι μόλυνση. Πολεμήστε την παχομόλυνση με το πήδημα. Και κάνετε έρωτα, όχι βόμβες.
(...) Όμως είναι φανερό ότι στη φύση όλα γίνονται, ακόμα και αυτά που αποκαλούνται διαστροφές. Η φύση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν αξιολογικό κριτήριο. Το να λένε το ερωτικό παιχνίδι διαστροφή είναι βρισιά. Που στηρίζονται; Αν ό,τι είναι φυσικό είναι ηθικό, τότε πως το θεωρούν διαστροφή; Τι παράλογος που είναι ο λόγος του Θεού!- "Μα γι'αυτό ακριβώς λέμε ότι Εκείνος (και όχι Εκείνη;) είναι υπεράνω λογικής".
Αλλά τότε γιατί δε σωπαίνει;

Τζ.Ξενάκης, Χίππηδες και Κυνικοί, εκδ.Απόπειρα