Προβληματισμοί για τις "αλυσιδωτές εξεγέρσεις"

Υπάρχει κάτι στις τελευταίες εξεγέρσεις του βορείου αφρικανικού τόξου που με προβληματίζει. Δε μπορώ να μοιραστώ τον ασυγκράτητο ενθουσιασμό που μεταδίδεται από μέσα διάφορων χρωματισμών, ότι ο αραβικός κόσμος παίρνει τις τύχες στα χέρια του και ότι διώχνει τους δυνάστες που τον βασάνιζαν για χρόνια. Το δεδομένο είναι ότι τύποι σαν τον Καντάφι, τον Μουμπάρακ και τον Μπεν Άλι κάθε άλλο παρά σεβάστηκαν τις προσωπικές και συλλογικές ελευθερίες. Έφτιαξαν συστήματα ολοκληρωτισμού και καταπίεσης. Από την άλλη πλευρά, η σκοπιά των "ενθουσιωδών" στην Ευρώπη για κάθε ξεσηκωμό ή στάση κατά των καθεστώτων αυτών, δεν είναι αποκρυσταλλωμένη ηθικά και πολιτικά. Η Αιγύπτιοι διαδηλωτές έδιωξαν τον Μουμπάρακ κακήν-κακώς, για να αναλάβει ποιός; ο στρατός. Στην Λιβύη όταν απέτυχε η "αυθόρμητη" εξέγερση των αντικαθεστωτικών, ανέλαβαν τα όπλα των "συμμάχων". Τραγική ειρωνία, ο κύριος Νόμπελ Ειρήνης οργάνωσε πόλεμο. 

Περισσότερο από όλα με παραξένεψε η στάση του αριστερού χώρου: ειδωλοποίησε τις διαδηλώσεις και τις στάσεις που πραγματοποιήθηκαν, ενώ μερικές μέρες μετά καταδίκασε την στρατιωτική παρέμβαση των "συμμαχικών" δυνάμεων, την οποία οι ίδιοι οι αντικαθεστωτικοί εκλιπαρούσαν και δέχτηκαν με προθυμία. Κάτι μπάζει.

To Iσραήλ δεν είναι μόνο. Το βοηθάει η κυβέρνησή σου

Εντελώς συνειδητά άργησα να γράψω αυτές τις μέρες το ο,τιδήποτε για τα γεγονότα ανοιχτά του Ισραήλ. Ο βασικός λόγος ήταν ότι περισσότερο θα έβριζα παρά θα επιχειρηματολογούσα, κάτι που δε νομίζω να προσέφερε πολλά πέρα από την έκφραση μιας οργής που είναι δεδομένη -θέλω να πιστεύω- για τους περισσότερους. Οι μέρες έχουν περάσει, αλλά η οργή δεν έχει καταλαγιάσει στο παραμικρό...

Με την κίνηση "Ένα καράβι για τη Γάζα" είχαμε ασχοληθεί ήδη από το Πάσχα, στο κείμενο "Οι Ναζωραίοι του τώρα". Δε νομίζω κανείς να μπορούσε να φανταστεί ότι η κατάληξη θα ήταν τόσο τραγική.

Από κει και πέρα, είναι ανώφελο να επαναλάβω αυτονόητα πράγματα, δηλαδή ότι είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το να ξεφορτώνεις κομάντο να θερίσουν κόσμο σε διεθνή ύδατα.

Οι μοναδικοί που δεν το παραδέχονται προσπαθώντας να κάνουν το άσπρο μαύρο είναι οι ισραηλινοί αξιωματούχοι. Εκείνο όμως που πιστεύω πως έχει μεγάλη αξία στο διαρκές έγκλημα της Παλαιστίνης, είναι ότι το Ισραήλ δε θα μπορούσε να κάνει όλα αυτά τα τερατουργήματα εάν δεν είχε την πλήρη κάλυψη ισχυρότατων παραγόντων της διεθνούς πολιτικής.

Οι ΗΠΑ βρίσκονται -δικαίως- στο στόχαστρο αφού δίνουν σε στρατιωτική βοήθεια μεγαλύτερο ποσό για το Ισραήλ από ότι σε όλη την αφρικανική ήπειρο.

Όμως πέρα από την δεδομένη υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, μήπως ξεχνάμε ή θέλουμε να ξεχάσουμε την βαθύτατα υποκριτική στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών που την απαρτίζουν;

Προσωπικά με αηδιάζουν ακόμη περισσότερο από την ξεκάθαρη υποστήριξη του αμερικανικού παράγοντα, οι ανακοινώσεις "ίσων αποστάσεων" των Ευρωπαίων, που εξισώνουν σχεδόν πάντα το θύμα με τον θύτη και κάνουν "εκκλήσεις" καθαρά για λαϊκή κατανάλωση.

Στην Κύπρο οι μάσκες έπεσαν για τα καλά, αφού η κυβέρνηση απέτρεψε τον απόπλου των πλοίων με κατεύθυνση τη Γάζα. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Στεφάνου αποκάλεσε σε επίσημη ανακοίνωσή του "όψιμους αγωνιστές" τους ακτιβιστές της πρωτοβουλίας. Το θέατρο του παραλόγου παίχτηκε την επόμενη μέρα της επίθεσης, όπου το κυβερνών κόμμα ΑΚΕΛ κάλεσε σε...πορεία στην Λευκωσία για συμπαράσταση στην...Παλαιστίνη!

Την συμπαράσταση που μόλις δύο μέρες πριν είχε αρνηθεί με χειροπιαστό τρόπο, τώρα την "προσέφερε" με μία ακόμη εθιμοτυπική πορεία, χιλιόμετρα μακρυά από το επίκεντρο του προβλήματος, που δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να συσπειρώσει το κομματικό μαντρί.

Στην Ελλάδα, το φονικό δίδυμο Παπανδρέου-Δρούτσα προσπαθούσε μέχρι τις 31 Μαϊου το απόγευμα να... ενημερωθεί. Όταν τελικά τα κατάφερε, μας μοίρασε μία ακόμη σελίδα στο συρτάρι των γενικόλογων δηλώσεων "καταδικάζουμε την βία από όπου και εάν προέρχεται", και μία δήλωση του κ. Βενιζέλου ότι "διακόπτονται οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Ελλάδος-Ισραήλ" (αλλά όχι και η συνεργασία να φανταστούμε).

Παράλληλα, βγήκαν στη φόρα διάφοροι "experts" διεθνών σχέσεων, που παπαγάλιζαν δεξιά και αριστερά ότι "Η Τουρκία βρίσκεται σε ανοιχτή ρήξη με το Ισραήλ και δε μας συμφέρει να δίνουμε νερό στο μύλο της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας". Με τόσο χυδαίες τοποθετήσεις, ως ένοχη δε θα μπορούσε να παρουσιαστεί παρά η δική μας οργή, ή η σφεντόνα του Παλαιστινίου.

Τα αγγλικά της αεροσυνοδού και το κυπριακό

Θα έχετε, ίσως, προσέξει σε κάποια αεροπορική πτήση ότι οι αεροσυνοδοί που ενημερώνουν τους επιβάτες, συνήθως "μασάνε" τις αγγλικές ανακοινώσεις, κι ενώ μπορείς να ακούσεις σχετικά άνετα το "Oι επιβάτες παρακαλούνται να κλείσουν όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές", αναρωτιέσαι με ποιο μαγικό τρόπο κάποιος δύσμοιρος που δεν γνωρίζει ελληνικά, θα μπορέσει να αποκρυπτογραφήσει αυτό το "assengersarkandlyrequestedtoturnoffall...ectronic....ices" ! 

  Το μήνυμα είναι ούτως ή άλλως μηχανικό. Η συντριπτική πλειοψηφία των επιβατών έχει ξαναπετάξει, γνωρίζει πάνω-κάτω τι θα ειπωθεί στα μηνύματα, και τα περισσότερα λέγονται για να λέγονται. Απλά η πρόταση στη μητρική γλώσσα είναι πιο στρωτή, πιο κατανοητή, και η αντίστοιχη ξενόγλωσση συνήθως πληρώνει το μάρμαρο.

  Κατεβαίνοντας από ένα τέτοιο αεροπλάνο στην Λάρνακα και έχοντας ακούσει τις κατακρεουργημένες ανακοινώσεις για πολλοστή φορά, έτυχε να δω τον πρωθυπουργό της Ελλάδας ο οποίος είχε έρθει επίσκεψη στην Κύπρο να δηλώνει: "Θέλουμε μία δίκαιη και βιώσιμη λύση για το κυπριακό, χωρίς ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες, βασισμένη στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, με ένα κράτος, μία ιθαγένεια, μία διεθνή εκπροσώπηση."

  Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα "Παίρνω το αεροπλάνο αρκετά συχνά, αλλά τη συγκεκριμένη κασέτα την έχω ακούσει περισσότερο από αυτή της αεροσυνοδού". Η πρόταση είναι "φορεμένη" στα χείλη πολιτικών της Ελλάδας και Κύπρου, για ο,τιδήποτε ρωτηθούν σε σχέση με το κυπριακό πρόβλημα, από τη στιγμή που απορρίφθηκε το σχέδιο Ανάν και έπειτα. Από δεξιά μέχρι αριστερά, η ίδια ρητορική. 

  Από τη μία λες ότι είναι πρωτόγνωρο το να υπάρχει μία κοινή γραμμή στην εξωτερική πολιτική από όλο το πολιτικό φάσμα, αλλά από την άλλη ο "σιδηρόδρομος" αυτός, εκτός του ότι είναι τόσο μα τόσο βαρετός, αγνοεί όλες τις υπόλοιπες διαστάσεις του θέματος: θέτει το κυπριακό ψυχρά ως ένα πολιτειακό ζήτημα, σαν να υπάρχει ήδη μία ομογενοποιημένη κοινότητα που θέλει να κάνει κράτος, σαν να μην υπάρχουν προβλήματα μεταξύ των δύο κοινοτήτων, σαν ο κυπριακός λαός να έχει μία συνείδηση και κουλτούρα επανένωσης. 

  Κάτι που δεν θα μπορούσε να ανταποκρίνεται λιγότερο στην αλήθεια: οι εκλογές στα κατεχόμενα εδάφη, έδειξαν ακριβώς αυτή τη δυσκολία. Το ίδιο εκλογικό κοινό το οποίο ψήφισε "ναι" στο σχέδιο Ανάν, σήμερα ανέδειξε για εκπρόσωπό του έναν σκληρό πολιτικό παλαιάς κοπής, αδιάφορο για το όραμα της όποιας επανένωσης. Την ίδια στιγμή, στην άλλη πλευρά του οδοφράγματος, οι φωνές του "εμείς εδώ κι αυτοί εκεί", ακούγονται δυνατότερες.

  Πίσω από τις γραφειοκρατικές έννοιες και τους διεθνείς διπλωματικούς χειρισμούς, υπάρχουν ριζωμένες αντιλήψεις δεκαετιών και νέα δεδομένα που καθιστούν ακόμα δύσβατο το μονοπάτι του διαλόγου μεταξύ των δύο βασικών πληθυσμιακών ομάδων της νήσου. Πράγμα που η ελίτ των πολιτευτών δείχνει να αγνοεί επιδεικτικά. Στον τομέα της επαναπροσέγγισης της καθημερινής ζωής, έχουν γίνει ελάχιστα. Που είναι η συμβίωση, εκτός από τα "ψώνια στα κατεχόμενα"; Που είναι οι κοινοί κοινωνικοί αγώνες; (όχι οι προκάτ εκδηλώσεις για τα μάτια του κόσμου) Που είναι οι συμβολικές κινήσεις "από τα κάτω";  

  Προσπαθώ να φανταστώ πόσο ευκολότερη θα ήταν η διαδικασία της πολιτειακής επίλυσης, αν υπήρχαν οι παραπάνω προϋποθέσεις. Και πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση τώρα, που βλέπουμε την κορυφή και λέμε ότι έχουμε σκαρφαλώσει ήδη το βουνό. Κατά κανόνα σε τέτοιες περιπτώσεις, η πτώση πονάει περισσότερο.

Κάνοντας τους... Σουηδούς για την ποντιακή γενοκτονία

Μία βόμβα έσκασε στη Σουηδία αλλά λίγοι στην Ελλάδα μπόρεσαν να ενημερωθούν για τα γεγονότα στην πλήρη τους διάσταση. Το κοινοβούλιο της χώρας αναγνώρισε τις γενοκτονίες Αρμενίων, Ποντίων, Ασσυρίων και άλλων μειονοτικών πληθυσμών στις αρχές του 20ου αιώνα. Είναι αξιοπρόσεκτο το ότι πολλές ελληνικές ιστοσελίδες και εφημερίδες ακόμη, απέκρυψαν το γεγονός της αναγνώρισης* της ποντιακής γενοκτονίας, αναφέροντας μόνο την αρμενική.

Είναι μία ώρα περίεργη στα εθνικά θέματα, όπου τα πολλά "ψαλίδια" σε οικονομικές δαπάνες αναμένεται να αγγίξουν και τα στρατιωτικά κονδύλια. Δε συμφέρει επομένως μία κλιμάκωση έντασης με την Τουρκία. Ξέρουμε άλλωστε ότι τα θέματα αυτά αποτελούν ταμπού για την τουρκική κοινή γνώμη, που δεν είναι έτοιμη να αποκαθηλώσει τα είδωλα του δικού της εθνικισμού, τα ριζωμένα μετά από δεκαετίες προπαγάνδας και θεωρημένα ως σωτήρια στην πορεία της χώρας κατά τον 20ο αιώνα.

Η ερώτηση βέβαια που λογικά προκύπτει είναι τι σχέση έχουν όλα αυτά με την ιστορική πραγματικότητα που καθορίστηκε την εποχή της σύνθεσης εθνών-κρατών, και τις "εθνοκαθάρσεις" που έγιναν. Ως πότε θα γίνονται διπλωματικά παιχνίδια με την μνήμη ανθρώπων και πολιτισμών που χάθηκαν άδοξα μετά από αδιάλειπτη πορεία αιώνων. 

Και μου έρχονται στο νου τα λόγια του Ψαθά**: «...ούτε επιτρέπεται να θυσιάζουμε την ιστορική αλήθεια σε καμία σκοπιμότητα, όπως, δυστυχώς, καθιερώθηκε να γίνεται απ’ τον καιρό που χαράχτηκε η λεγόμενη ελληνοτουρκική φιλία. Η άστοχη τακτική της αποσιώπησης των γεγονότων της Ιστορίας ήταν ίσως κι ένας απ’ τους λόγους που τόσο άσκημα πορεύτηκε η ‘φιλία’ με τους Τούρκους. Να ρίξουμε τον πέπλο της λήθης στο παρελθόν αλλά να ξέρουμε, όχι να κρύβουμε...».

*λίγα παραδείγματα: cosmo.gr, forthnet, newstrap, tvxs
*Δημήτρη Ψαθά, Γη του Πόντου, πρόλογος

Η Ελλάδα επιστρέφει στην ατμόσφαιρα των 50s

"Το ελληνικό Δημόσιο πρέπει να πουλήσει μερίδια που διαθέτει σε εταιρείες και παράλληλα να πουλήσει και άλλα περιουσιακά στοιχεία, όπως είναι για παράδειγμα, τα ακατοίκητα νησιά"

Φρανκ Σκάεφλερ, Γερμανός βουλευτής

«Σας δίνουμε μετρητά, μας δίνετε την Κέρκυρα»

Μάρκο Βάντερβιτς, μέλος του κόμματος CDU στο οποίο προεδρεύει η Άγκελα Μέρκελ

 «Άκουσα επίσης τη συμβουλή ότι πρέπει να πουλήσουμε την Ακρόπολη. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες προτάσεις» 

Δημήτρης Δρούτσας, αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας

  Δηλαδή, για τον Έλληνα αναπληρωτή υπουργό εξωτερικών, το κακό της πρότασης είναι στο timing. Ενώ εάν γινόταν υπό διαφορετικές προϋποθέσεις μπορεί και να το σκεφτόταν;

Προσπαθώντας να επιστρατεύσουμε όση λογική μας έχει απομείνει, πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τα οικονομικά συμφέροντα και οι πολιτικοί τους εκφραστές έχουν χάσει πλέον κάθε μέτρο, προβάλλοντας αξιώσεις και σχέδια που λίγο καιρό πριν θα ήταν αδιανόητα. Αλλού γράφουν ότι έχουν ήδη... κοστολογήσει την Ακρόπολη και υπολόγισαν ότι μπορεί να αποφέρει πακτωλό χρημάτων, οπότε... warum nicth?

  Στο νου μου ήρθε μία από τις πολύ μεγάλες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, πριν παραδοθεί σε διάφορα αρπακολατζίδικα love stories, ο Δράκος. Εάν απαριθμήσεις τους συντελεστές του αριστουργήματος αυτού, δεν ξέρεις που να πρωτοσταθείς. Σκηνοθεσία Κούνδουρος, σενάριο Ιάκωβος Καμπανέλλης, πρωταγωνιστεί ο Ηλιόπουλος στην καλύτερη κατά τη γνώμη μου ερμηνεία της καριέρας του, συμμετέχει το καλύτερο μέταλλο της ελληνικής ηθοποιίας της εποχής (Θανάσης Βέγγος, Κατερίνα Παπαγεωργίου, Ανέστης Βλάχος κ.α.) και η μουσική φέρει την υπογραφή κάποιου... Μάνου Χατζηδάκι.

  Ένα αξεπέραστο έργο που σε ένα διάλογό του, κι ενώ ο πρωταγωνιστής έχει μπλέξει με κάποια ομάδα του υποκόσμου, έρχεται το σενάριο περί...πώλησης της Ακρόπολης. Σε μία εποχή που η ταλαιπωρημένη από τους πολέμους Ελλάδα, με κακό προφίλ στο εξωτερικό προσπαθεί να ανακάμψει οικονομικά. Κατά την διάρκεια των προηγούμενων ετών είχε δεχτεί την "ένεση" του Σχεδίου Μάρσαλ, και μετρούσε βήμα-βήμα την πορεία προς το ξεπούλημα.

 Η ταινία (φυσικά) ήταν εμπορική αποτυχία, (φυσικά) κατηγορήθηκε ως ανθελληνική και (φυσικά) αναγνωρίστηκε για τις καλλιτεχνικές της αρετές όσο περνούσαν τα χρόνια.

  Νομίζω ότι η κατάσταση και η ψυχολογία του ελληνικού λαού κάθε μέρα προσεγγίζει περισσότερο την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής. Και δεν ξέρω αν θα αντέξει όλα αυτά τα χαστούκια στην αξιοπρέπειά του ο κόσμος. Ίσως το ναδίρ αυτό να τον οδηγήσει σε μία νέα συνειδητοποίηση της ταυτότητάς του, των λανθασμένων πολιτικών, των καθημερινών συμβιβασμών. Ίσως.
------------------------

Δείτε:  Ταινία "Ο Δράκος" (1956)
Διαβάστε: Καθημερινή: Προτείνουν να πουλήσουμε νησιά, οι Γερμανοί

Είναι αυστηρά οικονομικό το πρόβλημα της Ελλάδας;

Η οικονομία είναι το αγαπημένο θέμα των περισσότερων δημοσιογράφων και των πολιτευτών μας. Πολύπλοκες έννοιες, spread, ομόλογα, ΑΕΠ, δείκτες, τα οποία μονοπωλούν τα τηλεοπτικά πάνελ ή την αρθρογραφία, και σίγουρα δεν γίνονται κατανοητά από την πλειοψηφία των "αναγνωστών-τηλεθεατών-υπηκόων". Τα αποτελέσματα από την προτίμηση αυτή είναι,βασικά, δύο: 

α) μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ του τεχνοκράτη-πολιτευτή και του ψηφοφόρου του, που αναγνωρίζει την έννοια της ανάπτυξης ως κεντρική για την βελτίωση της καθημερινότητάς του, αλλά δεν μπορεί να ακολουθήσει τον ειρμό της επιχειρηματολογίας γιατί είναι διάσπαρτη από εξειδικευμένους τεχνικούς όρους. Ας μην ξεχνάμε ότι επιθυμητό από πολλούς πολιτευτές είναι ακριβώς αυτό: να μιλούν χωρίς να εκτίθενται, χωρίς να αφήνουν ένα διακριτό στίγμα, να μένουν όσο πιο αλώβητοι γίνεται σε πιθανή κριτική (χωρίς πολλή σκέψη ο καθένας από μας μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του  χαρακτηριστικά παραδείγματα βουλευτών που "μιλούν χωρίς να λένε τίποτα")

β) δίνεται βάρος στην διαχειριστική και όχι στην ιδεολογική πλευρά της πολιτικής, αφού κάθε συζήτηση ξεκινάει με δεδομένο ότι βρισκόμαστε σε ένα κεφαλαιοκρατικό κόσμο και προαπαιτούνται για οποιαδήποτε ανάλυση οι έννοιες κατανάλωση, εργασία, ανάπτυξη.

  Τον τελευταίο καιρό, τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας έχουν πέσει στην Ελλάδα με αφορμή την οικονομία. Και ήταν η καλύτερή τους. Ένας ανελέητος πόλεμος ξεκίνησε για να δείξει το πόσο φταίνε διάφορες ομάδες ανθρώπων για τα χάλια της ελλαδικής οικονομίας: οι γιατροί που φοροδιαφεύγουν, οι ταξιτζήδες που δε θέλουν να κόβουν απόδειξη, οι υπάλληλοι της ΕΡΤ που χρυσοπληρώνονται κλπ...

  Πράγματα που χωρίς να μπορεί κανείς να πει ότι είναι σωστά, συνέβαιναν και τότε που οι πολιτικοί μας ηγήτορες φούσκωναν από υπερηφάνεια, χρεώνοντας την χώρα μέχρι τα τρισέγγονα στο "στοίχημα των Ολυμπιακών Αγώνων". Τι έγινε και μέσα σε 5-6 χρόνια η χώρα που είχε την άνεση να διοργανώσει ένα τέτοιο δαπανηρό αθλητικό διαγωνισμό βρίσκεται τώρα στο χείλος της καταστροφής;

  Πρόκειται, άραγε, μόνο για μία περίπτωση "κακού οικονομικού μάνατζμεντ";
  Η μορφή του γαλλικού Μάη του 68 και νυν ευρωβουλευτής των Πρασίνων Ντανιέλ Κον Μπεντίτ σε μία οργισμένη ομιλία του έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: "Ένα από τα προβλήματα της Ελλάδας είναι ο προϋπολογισμός της για την Άμυνα. Το 4,3% του ελληνικού ΑΕΠ πηγαίνει στην άμυνα. Το πρόβλημα είναι η Κύπρος και οι σχέσεις με την Τουρκία. Που είναι η πρωτοβουλία της Επιτροπής για να λυθεί το κυπριακό ώστε να ελαφρυνθεί το ΑΕΠ της Ελλάδας από το βάρος αυτής της ηλίθιας και βλακώδους εμπλοκής που θα πρέπει να επιλύσουν ως Ευρωπαίοι; Τι έκανε η Επιτροπή; Μηδέν, απολύτως τίποτα"
  Οι Έλληνες πολιτευτές θεωρούν αυτονόητη την ύπαρξη αυτών των εξόδων, όπως θεωρούν αυτονόητο ότι για να βρουν τα χρήματα αυτά θα πρέπει να αυξήσουν τις φορολογίες και να ψαλιδίσουν εργασιακά ωφελήματα.
  Πίσω από τις περίπλοκες ορολογίες για ομόλογα,spread και διεθνείς οίκους αξιολόγησης, κρύβεται μία αλήθεια τόσο απλή που μπορεί να την καταλάβει μέχρι και ο τελευταίος Έλληνας ανειδίκευτος εργάτης: την κρίση που δημιούργησαν οι μεγάλοι, θα την πληρώσεις εσύ.
  Μία μέρα μετά την δήλωση του Κον-Μπεντίτ στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ανακοινώθηκε από τον Έλληνα υπουργό Άμυνας Πάνο Μπεγλίτη, η αγορά 6 γαλλικών φρεγατών Fremm, αξίας 2.5 ΔΙΣ ευρώ. Η χρεοκοπημένη Ελλάδα που κόβει τις προσλήψεις στον δημόσιο τομέα, που αυξάνει την φορολογία και δέχεται ουσιαστική συνδιοίκηση των οικονομικών της με ευρωπαϊκούς παράγοντες, κάνει μία αγορά που χαρακτηρίζεται δαπανηρή όπως και να την εξετάσει κανείς.
   Τι συμβαίνει λοιπόν; 
  Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, ήταν ότι "αγοράζουμε όπλα για να έχουμε πολιτική στήριξη". Στην περίπτωση των αμερικανικών αμυντικών συστημάτων, βέβαια, είδαμε να διαψεύδεται αυτή η φήμη με το χειρότερο τρόπο, αφού οι ΗΠΑ αναγνώρισαν μονομερώς το συνταγματικό όνομα της ΠΓΔΜ, δεν πίεσαν καθόλου την Τουρκία στο κυπριακό ή τα υπόλοιπα διμερή θέματα και γενικά δεν κινήθηκαν καθόλου προς στο συμφέρον του ελληνικού κράτους όσον αφορά τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
  Τώρα έχουμε το χτίσιμο μίας άλλης υποτιθέμενης σχέσης εξάρτησης, δηλαδή ότι αγοράζουμε όπλα για να κερδίσουμε οικονομική στήριξη. Η πραγματικότητα είναι ότι οι ξένες χώρες χρειάζονται μία αδύναμη Ελλάδα όσο  και οι ίδιοι οι πολιτευτές της, που με διάφορα προσχήματα εξασφαλίζουν αγορές δισεκατομμυρίων ευρώ για τα υπουργεία τους, τη στιγμή που μεγάλα τμήματα του πληθυσμού (που υποτίθεται πως τους εξέλεξε), ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. 
  Η Ελλάδα δε χρεοκόπησε οικονομικά. Χρεοκόπησε πολιτικά με την ευρύτερη δυνατή έννοια της λέξης. Δεν είναι θέμα ενός ελλείμματος. Είναι ότι η βιτρίνα την οποία χρησιμοποιούν διάφοροι οικονομικοί κολοσσοί (π.χ. SIEMENS) για να περνούν τα ευνοϊκότερα δυνατά μέτρα (μέσω της τάξης του πολιτευτή και την αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία) έχει ραγίσει προ πολλού. 
 Οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν τη διαχείριση του καραβιού που λέγεται Ελλάδα, εκλέγονται από μειοψηφίες. Ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών που αισθάνεται ότι πραγματικά "δεν αλλάζει τίποτα" απέχει από κάθε εκλογική διαδικασία, είτε λόγω παράδοσης στο παραμύθι του ατομικισμού, είτε λόγω συνειδητής ολοκληρωτικής απαξίωσης της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Όσο γι'αυτούς που επιμένουν να ψηφίζουν, η έλλειψη απλής αναλογικής και τα μαγειρέματα του εκλογικού νόμου από τα δύο κυβερνητικά κόμματα, μοιράζουν την τράπουλα πολύ διαφορετικά από ότι υποτίθεται ότι εκφράζεται η βούλησή τους.
  Η διαδικασία της εκλογής αντιπροσώπων είναι το νόμιμο αλλά όχι ηθικό ξέπλυμα των ενοχών και της παθογένειας που έχει δημιουργήσει η κάστα του πολιτευτή, ενός ανθρώπου προικισμένου με δυνατό μνημονικό για να θυμάται μικρά ονόματα, με γνώσεις οικονομικής θεωρίας κεφαλαιοκρατικής προσέγγισης, και ρητορική ικανότητα (προαιρετικά)."Ο λαός τους ψήφισε" είναι το ύστατο επιχείρημα για όποιον ασκήσει κριτική ως προς τον ρόλο ή την χρησιμότητα των ανθρώπων αυτών και των κομματικών σχηματισμών τους. Στην ουσία δεν τους ψηφίζει κανένας λαός, αλλά το κλειστό κύκλωμα που οι ίδιοι τρέφουν. 
  Και έρχονται χωρίς ίχνος θράσους οι περισσότεροι απ'αυτούς, να ρίξουν τις ευθύνες για τις δικές τους κακές προτεραιότητες και χειρισμούς στις πλάτες ανθρώπων που εργάζονται και φορολογούνται. Στρέφουν μέσω των δημοσιογράφων τη μία ομάδα ενάντια στην άλλη, τους δημόσιους ενάντια στους ιδιωτικούς υπαλλήλους "γιατί αυτοί φοροδιαφεύγουν", τους τηλεθεατές ενάντια στα μπόνους των δημοσίων, τους δημοσιογράφους της ιδιωτικής ενάντια στους δημοσιογράφους της δημόσιας τηλεόρασης, και πάει λέγοντας. "Φταίτε όλοι" υπονοούν.
  Είναι νομίζω, η ώρα να ακούσουν με όσο πιο ηχηρό τρόπο γίνεται από αυτούς που θεωρούν "υπηκόους" τους, την απάντηση "ΔΕ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΑΣ"!
--------------------------
σσ1: Στη φωτογραφία ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ την εποχή του Μάη

σσ2: Ο πρωθυπουργός πριν γίνει πρωθυπουργός: http://www.youtube.com/watch?v=IJ3S44yJJU4

σσ3: Αξίζει να διαβάσει κανείς το 3ο τεύχος του περιοδικού "Μάγμα" το οποίο φέρνει στο ελλαδικό προσκήνιο τα αδιέξοδα του συστήματος ανάπτυξης και ανοίγει την προοπτική της απο-ανάπτυξης

Σκέψεις για την ποντιακή γενοκτονία

  "Ποντιακή Γενοκτονία" χαρακτηρίζεται ο βίαιος εκτοπισμός μέσω διωγμών, δολοφονιών και πολιτισμικής εξόντωσης μίας διακριτής ομάδας ανθρώπων που ζούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, και είχαν αναπτύξει μέσα σε μία μεγάλη ιστορική διαδικασία τη δική τους διάλεκτο, τις δικές τους συνήθειες μα πάνω απ' όλα τη συνείδηση ότι συνέστησαν μία διακριτή ψηφίδα του ελληνισμού όπως π.χ. ο κρητικός ή ο κυπριακός.
  Η γενοκτονία αναγνωρίστηκε από τα κοινοβούλια της Ελλάδας και της Κύπρου, και ορίστηκε ως ημέρα μνήμης η 19η του Μάη, μέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ έφτασε στη Σαμψσούντα (1919) και οργάνωσε την επίθεση του τουρκικού εθνικισμού ενάντια στα διαφορετικά φύλα της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής. Βεβαίως, η ιστορία των διωγμών δεν ξεκινάει το 19, αφού ήδη αρκετά χρόνια πριν είχαν δρομολογηθεί και εφαρμοστεί πλάνα γενοκτονίας σε Έλληνες, Αρμένιους, Ασσύριους και άλλες πληθυσμιακές ομάδες της Ανατολίας.
  Είναι, νομίζω, περιττό να αναφερθεί ότι η Τουρκία μέχρι σήμερα έχει αρνηθεί την ποντιακή γενοκτονία, όπως και την γενοκτονία των Αρμενίων που την ξεπερνά σε μέγεθος ανθρώπινων απωλειών. Ο κεμαλισμός αποτελεί ως τώρα το επίσημο κρατικό πολιτικό δόγμα. Ο Μουσταφά Κεμάλ είναι ίσως η μοναδική αγιοποιημένη φιγούρα των αρχών του 20ου αιώνα που δεν αποκαθηλώθηκε, όπως συνέβη με λαοπρόβλητους ηγέτες άλλων χωρών.
  Ως προς την διεθνή αναγνώριση, λίγα έχουν επιτευχθεί. Διεθνείς ενώσεις ακαδημαϊκών και ακτιβιστών ειδικές σε θέματα γενοκτονίας έχουν παραδεχτεί την διάπραξή της και την ενσωμάτωσή της στις γενοκτονίες του 20ου αιώνα, όμως σε επίπεδο επίσημων τοποθετήσεων κρατών, λόγοι πολιτικών ισορροπιών (η Τουρκία θεωρεί "κόκκινο πανί" την αναγνώριση για το κράτος που θα τολμήσει να το πράξει) δεν επιτρέπουν μέχρι τώρα τουλάχιστον την παραδοχή από τρίτα κράτη και οργανισμούς.
  Για το συγκεκριμένο ζήτημα, αποδεικνύεται περίτρανα ότι παρά τις παγκόσμιες ανθρωπιστικές κορώνες για "ανθρωπισμό" και "διεθνές δίκαιο", ο κινητήριος μοχλός είναι το συμφέρον.
  Δεν είναι τυχαίο ότι μεγάλη κινητικότητα στο θέμα της αναγνώρισης της ποντιακής γενοκτονίας έχει παρατηρηθεί στην περιοχή της Νότιας Αυστραλίας, όπου υπάρχει έντονο και δραστήριο ελληνικό στοιχείο. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην περίπτωση της γενοκτονίας των Αρμενίων, οι οποίοι έχουν μία μεγάλη πληθυσμιακή κοινότητα στη Γαλλία και έχουν καταφέρει να επιτύχουν την αναγνώρισή της εκ μέρους του κοινοβουλίου.
  Φαίνεται λοιπόν, ότι οι περισσότερες χώρες θεωρούν την αναγνώριση των γενοκτονιών έναν "κακό μπελά", επιλέγοντας μία φροντισμένη σιωπή για τα θέματα αυτά, εκτός εάν πιεστούν πολιτικά από τις εθνικές μειονότητες που ζουν στα εδάφη τους, που πιέζουν με την μορφή λόμπυ. Στην ουσία η στάση  των κρατών που επιλέγουν να μην τοποθετηθούν,δεν είναι ουδέτερη, αφού ολοκληρώνει το κρισιμότερο βήμα μίας γενοκτονίας, την αποσιώπηση.
  Και οι δύο λέξεις της φράσης "Ποντιακή Γενοκτονία"έχουν αμφισβητηθεί στην σύγχρονη Ελλάδα.
  Αυτό έχει γίνει από δύο σκοπιές: Έχει ακουστεί η άποψη ότι η γενοκτονία δεν ήταν ένα μεμονωμένο ποντιακό φαινόμενο από το οποίο θα πρέπει να αποκλειστούν τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα. Κατά την αντίληψη αυτή λοιπόν,η γενοκτονία θα πρέπει να χαρακτηρίζεται ως "ελληνική γενοκτονία της Μικράς Ασίας", και να περιλαμβάνει όλες τις διώξεις που υπέστησαν οι πληθυσμοί αυτοί σε Πόντο, Σμύρνη, Καππαδοκία, Πόλη, Ίμβρο-Τένεδο.
  Το δυνατότερο επιχείρημα της άποψης αυτής είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν ξεριζώθηκαν επειδή ήταν Πόντιοι, αλλά επειδή ήταν Έλληνες χριστιανοί (είναι καλό να μην ξεχνάμε ότι οι διαχωρισμοί όπως και οι μετέπειτα διακρατικές συνθήκες έγιναν στη βάση του θρησκεύματος).
  Αναθεωρητικές αντιλήψεις της νεοελληνικής ιστοριογραφίας αλλά και πολιτικοί κύκλοι έχουν αρνηθεί να χαρακτηρίσουν ως γενοκτονία αυτό που έγινε στους ελληνικούς πληθυσμούς τις αρχές του 20ου αιώνα. Κατά τη δική τους θεώρηση, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις πέρασαν από φάσεις έντονης βίας, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του καθορισμού των συνόρων μεταξύ των δύο κρατών, και η λέξη γενοκτονία δεν είναι η κατάλληλη για να περιγράψει όλα αυτά.
Οι απόψεις αυτές δίνουν ιδιαίτερο βάρος στα επεισόδια βαρβαρότητας Ελλήνων στρατιωτών στο μικρασιατικό μέτωπο, και τις περισσότερες περιπτώσεις ενστερνίζονται, ακόμη κι όταν αυτό δεν δηλώνεται καθαρά, την μέθοδο του συμψηφισμού. "Μας έκαναν-τους κάναμε, ας τα αφήσουμε πίσω" για να το παραφράσω σε αδρές γραμμές.
Το επιπρόσθετο αδιαμφισβήτητο στοιχείο ότι τα γεγονότα στον Πόντο αναγνωρίστηκαν από την ελληνική βουλή ως γενοκτονία μόλις το 1994, και υπό την πίεση των οργανωμένων ποντιακών φορέων και πολιτικών, χρησιμοποιείται συχνά ως επιχείρημα. Σε μία στιγμή όπου τα ελληνοτουρκικά βρίσκονταν σε κατάσταση έντασης, ο οργανωμένος ποντιακός χώρος έδρασε όπως ακριβώς και τα αντίστοιχα λόμπυ στις ξένες χώρες και μόλις δόθηκε η ευκαιρία επέβαλλε ένα αίτημα που ίσως σήμερα να φαντάζει στα μάτια ορισμένων υπερβολικό.
  Ως άνθρωπος που προέρχεται από προσφυγική οικογένεια, και διαβάζοντας τα τελευταία χρόνια τις παραπάνω απόψεις, μελαγχολώ με την προχειρότητα με την οποία πολλοί από μας είμαστε πρόθυμοι να "σβήσουμε" τις ζωντανές μνήμες μίας γενοκτονίας πέρα για πέρα πραγματικής, της οποίας τα αποτελέσματα βιώνουμε και μεις σήμερα σε κάποιο βαθμό.
  Η ετυμολογία της λέξης γενοκτονία παραπέμπει σε θανάτωση ενός γένους. Και για όσα έγιναν στον Πόντο την δεκαετία του 1910 και 1920, δεν υπάρχει πιο κατάλληλη λέξη.
 Εάν δεν ήταν γενοκτονία, η γιαγιά μας δεν θα ζούσε σήμερα σε μία αστική συνοικία της Θεσσαλονίκης αλλά θα απολάμβανε τη βόλτα της στο λιμάνι της Τραπεζούντας.
  Εάν δεν ήταν γενοκτονία, τα γλέντια και οι χοροί των Ποντίων δε θα γίνονταν στο Βέρμιο αλλά στην επτάκωμη Σάντα ή στο όρος Μελά.
  Εάν δεν ήταν γενοκτονία, τα ποντιόπουλα θα ήξεραν σήμερα βιωματικά το τι σημαίνει δείσα. Γιατί αν πας να κοιτάξεις σε λεξικό το τι σημαίνει δείσα, θα διαβάσεις ότι είναι η ποντιακή λέξη για την ομίχλη. Η δείσα όμως δεν ήταν ομίχλη με την κοινή έννοια, ήταν μία αυστηρά τοπική λέξη για ένα τοπικό φαινόμενο. Ήταν αυτό που είναι σήμερα για τη Θεσσαλονίκη ο Βαρδάρης, τον οποίο αν περιγράψεις ως βορειοδυτικό άνεμο, έχεις χάσει την υπόσταση και την ιδιαιτερότητά του.
  Προσωπικά αναγνωρίζω τον προσδιορισμό "ποντιακή" στην γενοκτονία γιατί η βίαιη διαδικασία εθνοκάθαρσης στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έπληξε έναν αυτόνομο πολιτισμό με διάλεκτο, ήθη και συνείδηση διακριτή από τις υπόλοιπες ομάδες του σύγχρονου ελληνισμού (αυτό δε σημαίνει ότι η δίωξη δεν έπληξε τις υπόλοιπες ομάδες με τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα και την ίδια ακριβώς αιτιολογία,δηλαδή την διαφορετικότητά τους από τον τουρκικό εθνικό κανόνα που αναδυόταν)
   Ενστερνίζομαι τη φράση "ποντιακή γενοκτονία" ως έχει, αλλά με μελαγχολεί η εργαλειοποίησή της για σκοπούς συντήρησης του μίσους, και όχι ενδελεχούς εξήγησής του και τελικά υπέρβασής του.
  Και έχω μία θέση ακόμη πιο προκλητική για την ιστορική αυτή διαδικασία, που δεν έχω ακούσει από κανέναν προσφυγοπατέρα αλλά δυστυχώς και κανέναν κριτικό αναθεωρητή της ιστορίας, που επιμένει να υπερτονίζει τις βαρβαρότητες του δικού του εθνικισμού και να υποβαθμίζει τις αντίστοιχες βαρβαρότητες των άλλων.
  Φρονώ πως η ποντιακή γενοκτονία σχεδιάστηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, πραγματοποιήθηκε στην Τουρκία και ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα.
 Γιατί αποτέλεσε τον χαρακτηριστικότερο βιασμό του τοπικού στοιχείου εκ μέρους του έθνους κράτους. Η πολυεθνική αυτοκρατορία που πέθαινε ως θεσμός και ως βιώσιμη μορφή εξουσίας, έδωσε τη θέση της στην ουτοπία ενός μονοεθνικού κράτους. Στο όνομα αυτής της ιδέας, έγιναν φόνοι, εκτοπισμοί, ανταλλαγές, όλα μεθοδευμένα.
  Η Τουρκία δεν ανέχτηκε τους αλλοεθνείς, αλλόθρησκους και αλλόγλωσους πολίτες που ζούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι η Ελλάδα τους έκανε δεκτούς ως ίσους.
  Οι ελληνοπόντιοι, παρά την φαντασιακή τους ταυτοσημία με τους Έλληνες πολίτες του "εθνικού κορμού", όταν αναγκάστηκαν με βίαιο τρόπο να εισαχθούν στην νεοελληνική κρατική πραγματικότητα, αντιμετωπίστηκαν ως παρείσακτοι, ως ξένα σώματα. Μνημονεύονται ακόμη τα χτυπήματα με τον χάρακα σε διαλεκτόφωνα παιδιά μέχρι να μάθουν να "τα λένε σωστά". Μνημονεύονται ακόμη τα "τουρκόσποροι" και τα "τουρκομερίτες". Η επίσημη ιστοριογραφία όπως και η επίσημη πολιτική, θα αφήσει τους Πόντιους, όπως και τους Μικρασιάτες, όπως και τους βορειοηπειρώτες και τους Κύπριους, στο προχώλ της ιστορίας. Θα τους ενσωματώσει στην νεοελληνική πραγματικότητα ή θα τους αφήσει στην λήθη, μαζί με τα προβλήματα και τις ιδιαιτερότητές τους.
  Το γράφω όχι απλά για να μη ξεχαστεί, αλλά για να μην το ξεχάσω και γω ο ίδιος, ότι η ποντιακή γενοκτονία ολοκληρώθηκε εδώ, σε χώμα που μας τ'ορκίζονται ελληνικό. Αλλά αντιλαμβάνονται τον ελληνισμό ως κάτι μονοδιάστατο. Τον αντιλαμβάνονται ως νεοελληνική κοινή και ως Αθήνα. Γι'αυτό και δεν μπορούν να γίνουν κοινωνοί σ'αυτόν ούτε οι ίδιοι οι πρόσφυγες, ούτε οι απόγονοί τους. Επειδή αντιλαμβάνονται ότι στα όρια που τους έχουν χτίσει, δεν χωρούν.

Aυτοπροσδιορισμός: μία έννοια με πολλές προεκτάσεις

Συζητάμε πολύ συχνά για τον αυτοπροσδιορισμό ως δικαίωμα ατόμων και ευρύτερων σχηματισμών, αποδεχόμαστε δηλαδή σε γενικές γραμμές ότι πρέπει να αναγνωρίζεται η επιλογή από έναν άνθρωπο, μία οργάνωση ή ένα κράτος να τοποθετηθεί ως προς τις ιδιότητές του ή το όνομά του και η τοποθέτηση αυτή να γίνει σεβαστή.

Κάτι σεβαστό όμως,σημαίνει και αποδεκτό;

Από την καθημερινή μας ζωή μέχρι την διεθνή πολιτική σε υψηλό επίπεδο, αυτή η διαδικασία αποδεικνύεται τόσο πολύπλοκη που καταργείται η απόλυτη χρήση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού.

Κι αυτό συμβαίνει όταν ο αυτοπροσδιορισμός του ενός εμποδίζει τον αυτοπροσδιορισμό ενός άλλου.

Θα χρησιμοποιήσω δύο πολιτικά παραδείγματα όπου νομίζω ότι φαίνεται αυτή η σύγκρουση αυτοπροσδιορισμών:

α ) Λάος ή Λαός; 

Το ελληνικό κόμμα Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (το ίδιο ισχυρίζεται πως είναι λαϊκή δεξιά, άλλοι το κατατάσσουν στην ακροδεξιά, άλλο ένα ζήτημα σύγκρουσης προσδιορισμών!) έχει υιοθετήσει τα αρχικά ΛΑ.Ο.Σ . Δημοσιογράφοι και πολιτευτές άλλων κομμάτων, όταν μιλούν γι' αυτό και επάνω στην ροή του λόγου προφέρουν "Λάος". Συνήθως οι εκπρόσωποι του πολιτικού αυτού σχηματισμού διαμαρτύρονται έντονα επικαλούμενοι το "δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό". Πως είναι δυνατόν όμως να παραβλέψει κανείς ότι ο τονισμός "Λαός" είναι ένα λογοπαίγνιο επικοινωνιακής στόχευσης, και σχετίζεται με την έννοια του λαού, της λαϊκής έκφρασης;

Ποιός μπορεί να μιλάει εξ'ονόματος του λαού; Δύσκολη η ερώτηση έτσι;

Θα πείτε εύλογα ότι εξ'ονόματος του λαού μιλούν όλοι λίγο-πολύ οι πολιτευτές, είτε της δεξιάς είτε της αριστεράς, και αυτό είναι μία κατάχρηση της λειτουργίας εκπροσώπησης των κοινοβουλευτικών δημοκρατιών. Μπορεί όμως να χρησιμοποιεί κάποιος τον λαό για να κάνει promotion με έναν τίτλο, όπως θα έκανε ο κάθε διαφημιστής της τηλεόρασης;

Που τελειώνει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού για ένα πολιτικό σχηματισμό και που αρχίζει το δικαίωμα του υπόλοιπου λαού να μην καπελώνεται;

β) Σκόπια ή Μακεδονία; 

Μην περιμένετε να το λύσουμε εδώ! Απλώς επιλέγω το παράδειγμα αυτό γιατί  ο αυτοπροσδιορισμός είναι ίσως το βασικότερο επιχείρημα της πολιτικής ηγεσίας της γειτονικής με την Ελλάδα χώρας. "Δεν μας αφήνουν να χρησιμοποιούμε το όνομά μας" λένε διπλωματούχοι και πολίτες, και εκ πρώτης όψεως κάτι τέτοιο φαίνεται να είναι εύλογο.

Τι γίνεται όμως όταν ο δικός τους αυτοπροσδιορισμός εμποδίζει τον αυτοπροσδιορισμό του Έλληνα κατοίκου του γεωγραφικού διαμερίσματος Μακεδονίας;

Τι γίνεται όταν μία χώρα που είναι εμφανώς σλαβικής καταγωγής προσπαθεί να οικειοποιηθεί ένα αρχαίο παρελθόν με το οποίο ελάχιστη σχέση έχει από άποψη πολιτισμικής ιστορίας;

Τι γίνεται όταν ένας Έλληνας κάτοικος του διαμερίσματος Μακεδονίας ταξιδεύει στο εξωτερικό και πει "I'm Macedonian"; Θα καταλάβουν ότι είναι Έλληνας ή μήπως θα θεωρηθεί Σλαβομακεδόνας;

Ο αυτοπροσδιορισμός του, πέρα από κάθε εθνικιστική διάθεση έχει πάει περίπατο.

Σε τελική ανάλυση, γενικές έννοιες που έχουν αναγνωριστεί ως πανανθρώπινα δικαιώματα βλέπουμε πως στην πράξη δεν είναι τόσο απλό εφαρμοστούν χωρίς προβλήματα.

Η ζωή μας από την καθημερινή της απλή διάσταση μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια πολιτικής είναι διάσπαρτη με προσδιορισμούς, άλλοι απευθύνονται στον εαυτό μας και άλλοι προς τρίτους. Μία διαδικασία αναπόφευκτη όταν έχουμε να κάνουμε με λέξεις και πράγματα.

Ένα δικαίωμα όμως όπως αυτό, φαίνεται πως εξαρτάται άμεσα με τα πλέγματα δύναμης τα οποία επιτρέπουν σε κάποιους να αυτοπροσδιορίζονται, με την ίδια ευκολία που το απαγορεύουν σε άλλους.

Αν είναι να κλέψεις...

Το έλλειμμα τελικά είναι... διπλάσιο

Το πρώτο και σπουδαιότερο ζήτημα που προκάλεσε την έκπληξη και την οργή των Ευρωπαίων εταίρων αποτελεί το ύψος τους ελλείμματος. Συγκεκριμένα, ο υπουργός οικονομικών, κ.Παπακωνσταντίνου παραδέχθηκε επισήμως ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας αγγίζει πλέον το 12,5% του ΑΕΠ. Ωστόσο, η απερχόμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είχε στείλει λίγο πριν τις εκλογές επίσημα στοιχεία στην Κομισιόν, σύμφωνα με τα οποία το έλλειμμα άγγιζε μόλις το 6,5% του ΑΕΠ, δηλαδή το μισό από αυτό που δηλώνει η νέα κυβέρνηση. «Η απόκλιση είναι εντυπωσιακή», δήλωσε σε έντονους τόνους κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου μετά τη λήξη των εργασιών της ευρωζώνης ο προεδρεύων Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, προσθέτοντας: «Το παιχνίδι τελείωσε, χρειαζόμαστε σοβαρές στατιστικές».

πηγή: http://www.tvxs.gr/v23924

Δεν είναι η πρώτη φορά που βγαίνει προς τα έξω μία τέτοια είδηση. Το μεγάλο γέλιο είναι, όταν το ελλαδικό κράτος βγαίνει και καταδικάζει τον φοροφυγά που δηλώνει πλαστά στοιχεία στην εφορία, ή εκείνον που δεν κόβει απόδειξη. Εγγυημένο, ξεκαρδιστικό γέλιο.

Για μια ακόμη φορά, επιβεβαιώνεται το ρητό της πιάτσας που λέει ότι "αν είναι να κλέψεις, κλέψε καλά"

Περί εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας

Η φωτογραφία αυτή είναι από τις ιστορικότερες στο τραγικό επεισόδιο της εισβολής του τουρκικού εθνικισμού στην Κύπρο. Λόγω των περιστάσεων κάτω από τις οποίες τραβήχτηκε, της ευκρινούς απεικόνισης των αιχμαλώτων αλλά και της προβολής της από εφημερίδες και λοιπά μέσα, έγινε το σύμβολο του αγώνα για την διαλεύκανση της υπόθεσης των αγνοουμένων της Κύπρου. Η μικρή ιστορία που διηγείται η εικόνα αυτή, πήρε τώρα το οριστικό της τέλος. Και ήταν αυτό που φοβούνταν όλοι, αυτό που φοβούνταν για όλους τους αγνοούμενους του 74, που υπερβαίνουν τους 1.500. Σε ομαδικο τάφο σε πηγάδι βρέθηκαν τα οστά των στρατιωτών Κορέλλη Αντωνάκη (30), Νικολάου Πανίκου (26), Σκορδή Χριστόφορου (25) και Χατζηκυριάκου Ιωάννη (19), εφέδρων στο 388 Τάγμα Πεζικού Εθνικής Φρουράς.

Την Παρασκευή 14 Αυγούστου, ημέρα σύλληψης και εκτέλεσής τους, θα πραγματοποιηθεί συμβολικά και η κηδεία τους.

Πολιτικοί φορείς στη μεγαλόνησο μίλησαν για "εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας" και δεν μπορεί να μην είναι έτσι. Ανεξάρτητα από το νομικό κρυφτούλι που υπάρχει πίσω από την περίπτωση της Κύπρου, υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία για τις εν ψυχρώ εκτελέσεις, τους βιασμούς και τις εκτοπίσεις που υπέστη ο πληθυσμός της νήσου.

Είναι πολύ σημαντικό να υπάρξουν καταδίκες για τις περιπτώσεις αυτές. Όχι επειδή με μία καταδίκη μπορεί να δικαιωθεί το λαϊκό αίσθημα, όχι επειδή μπορεί να πονέσει λιγότερο ένας συγγενής θύματος. Αλλα επειδή η έννοια του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να δέχεται καθημερινά χαστούκια, δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει ο κόσμος να ανέχεται δύο μέτρα και δύο σταθμά τόσο απροκάλυπτα. Το δίκαιο έχει ξεχαρβαλωθεί και σε αυτήν την περίπτωση στα μέτρα των ισχυρών, και δεν τους παίρνει άλλο. Τους ξεσκεπάζουν οι φωτογραφίες, οι μαρτυρίες, οι αδιάψευστες παραδοχές.

Στο Άγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο

Παρατήρησα την Hillary Clinton να δηλώνει στην παγκόσμια κοινή γνώμη ότι η ενέργεια του προέδρου Σελάγια να πραγματοποιήσει μερικά συμβολικά βήματα στα χώματα της χώρας του ήταν "απερίσκεπτη"

Όπως οι περισσότεροι θα γνωρίζετε, ο κ. Σελάγια είναι ο πρόεδρος της Ονδούρας ο οποίος ανετράπη με πραξικοπηματικό τρόπο. Οι ΗΠΑ, αν και καταδίκασαν αρχικά το πραξικόπημα, δεν έκαναν από την αρχή κάτι για να αντιπαλέψουν τους σφετεριστές της εξουσίας με οποιονδήποτε τρόπο. Τις επόμενες μέρες, τήρησαν στάση ανοχής και συγκατάβασης απέναντι στο νέο καθεστώς.

Ας αφήσουμε στην άκρη την γνωστή επιλεκτική ευαισθησία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, που βλέπει ως θανάσιμες απειλές μερικούς Ταλιμπάν στην άλλη άκρη του κόσμου ενώ αφήνει (για να μην πούμε "προκαλεί") στρατιωτικά πραξικοπήματα εντός της αμερικανικής ηπείρου.

Μου προκάλεσε απίστευτη εντύπωση η ευκολία με την οποία μία υπουργός χαρακτηρίζει ως απερισκεψία και ως εμπρηστική κίνηση την παρουσία ενός προέδρου στα εδάφη της χώρας του.

Η χώρα των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς να θέλω να μηδενίσω καταστάσεις, πέρασε σε μία αλλαγή που ήταν σε συμβολικό επίπεδο πολύ σημαντική. Ένα νέο αστραφτερό πρόσωπο με επικοινωνιακές αρετές, μειονοτικής προέλευσης και με πρωτοποριακές ιδέες βρίσκεται στην κορυφή της εκπροσώπησης της χώρας. Ο άξονας λήψης αποφάσεων όμως, τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που στηρίζουν την κορυφή αυτής της πυραμίδας, παραμένουν ίδια κι απαράλλαχτα όσα χρόνια κι αν περνούν. Τελικά Αμέρικα είσαι όπως σε στόλισε ο Καρυωτάκης και όπως σε έψαλλε ο Ξυλούρης. Όπως τότε ίδια τώρα.

Στο Άγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο

Λευτεριά, Λευτεριά σχίζει, δαγκάνει
τους ουρανούς το στέμμα σου. Το φως σου,
χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου.
Πεταλούδες χρυσές οι Αμερικάνοι,
λογαριάζουν, πόσα δολάρια κάνει
σήμερα το υπερούσιο μέταλλό σου.
Λευτεριά, Λευτεριά, θα σ' αγοράσουν
έμποροι και κονσόρτια κι εβραίοι.
Είναι πολλά του αιώνος μας τα χρέη,
πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν
οι γενεές, όταν σε παρομοιάσουν
με το πορτραίτο του Dorian Gray.
Λευτεριά, Λευτεριά, σε νοσταλγούνε,
μακρινά δάση, ρημαγμένοι κήποι,
όσοι άνθρωποι προσδέχονται τη λύπη
σαν έπαθλο του αγώνος, και μοχθούνε,
και τη ζωή τους εξακολουθούνε,
νεκροί που η καθιέρωσις του λείπει.

Οι δύο όψεις του ρατσισμού

Η Διάσκεψη του ΟΗΕ για τον ρατσισμό είναι το πρώτο θέμα σήμερα στα διεθνή δίκτυα ειδήσεων, με αφορμή την τοποθέτηση του Ιρανού προέδρου για το Ισραήλ.
Εκτός από την χώρα στην οποία επιτέθηκε φραστικά ο Αχμαντινετζάντ, την διάσκεψη είχαν αποφασίσει ήδη να μποϋκοτάρουν πολλές δυτικές χώρες, με πρώτη τις ΗΠΑ και αρκετές συμμάχους της. Πολύ περισσότεροι εκπρόσωποι, αποχώρησαν με το που άρχισε η τοποθέτηση του Ιρανού.
Καταρχήν, πρέπει να πω ότι τρομάζω όταν ακούω έναν ηγέτη χώρας να αρχίζει τον λόγο του "στο όνομα του Αλλάχ, του φιλεύσπλαχνου...". Όχι ότι έχω κάτι το συγκεκριμένο απέναντι σε αυτή τη θρησκεία, αλλά γιατί μου φαίνεται αδιανόητο να μιλάς στο όνομα μίας εξωκοσμικής οντότητας και μετά για τον λαό που υποτίθεται ότι εκπροσωπείς.
Η ομιλία ήταν όντως ενα δριμύ κατηγορώ ενάντια όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά και σε αυτούς που καλύπτουν το καθεστώς. Μίλησε για τις δολοφονίες, την παράνομη κατοχή, την τρομοκρατία και την προπαγάνδα που πηγάζουν από τους ανθρώπους της ισραηλινής κυβέρνησης. Αυτά τα πολύ σωστά βέβαια, βγήκαν από το στόμα ενός κυβερνήτη που διώκει τους αλλόθρησκους bahai με λύσσα, που διατηρεί τιμωρίες με λιθοβολισμό και ορθώνει τον φονταμενταλισμό ως κανόνα της πολιτικής.
Γιατί δεν με άγγιξε όμως ούτε ο απολυταρχικός λόγος του ιρανού κυβερνήτη, ούτε οι βαθύτατα υποκριτικές αποχωρήσεις των εκπροσώπων διάφορων κρατών;
Γιατί μου φαίνονται οι φαινομενικά τόσο αντίθετες στάσεις ως οι δύο όψεις του ρατσισμού;
Από την μία πλευρά, μίας φανατικής ισλαμικής μανίας ενάντια σε ο,τιδήποτε εβραϊκό (δεν είναι τυχαίο ότι η ρητορική αυτή μπερδεύει το Ισραήλ με τους σιωνιστές, τους σιωνιστές με τους εβραίους κλπ)
Από την άλλη, οι δυτικοί που παριστάνουν τα τέρατα ηθικής και κλείνουν εδώ και χρόνια τα μάτια στο έγκλημα που γίνεται εις βάρος του παλαιστινιακού λαού; Πότε αποχώρησαν από σύσκεψη με ισραηλινούς όταν εκείνοι άνοιξαν πυρ μέχρι και κατά ανθρωπιστικής βοήθειας;
Άραγε, μπορούσε να αποτύχει περισσότερο μία διάσκεψη για την καταπολέμηση του ρατσισμού;

Γκρουεφσκαμανλής

Επειδή οι επιστολές αυτές του σήμερα σίγουρα θα αξιολογηθούν από την ιστοριογραφία του αύριο, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να σχολιάσω την απάντηση του πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Καρμανλή στην επιστολή του Γκρουέφσκι.

Οι δύο επιστολές, είναι λες και γράφτηκαν για να γραφτούν. Ένα "συμφωνούμε ότι διαφωνούμε", που φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια μεγάλη αλήθεια: το όνομα δεν είναι το (μόνο) πρόβλημα ανάμεσα στα δύο κράτη. Έχουμε να κάνουμε με μία τυπική σύγκρουση εθνικισμών, και όσο περιοριζόμαστε στο όνομα βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Έχουμε από την μία την καινούρια κυβερνητική τάξη της γείτονος χώρας, (σπουδαγμένη σε αρκετές περιπτώσεις με κεφάλαια του Kokkalis Foundation) που φοράει την μακεδονική περικεφαλαία (τι μου θυμίζει τι μου θυμίζει) και από την άλλη τον κύριο Καραμανλή και την κυβέρνησή του, που καταγγέλει τον εθνικισμό (!) της FYROM ενώ παράλληλα αρνείται την διαχρονική ύπαρξη όχι μόνο της σλαβομακεδονικής μειονότητας, αλλά και οποιασδήποτε άλλης.

"Δεν υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα. Ποτέ δεν υπήρξε. Κάθε αντίθετος ισχυρισμός, είναι απόλυτα αθεμελίωτος και πολιτικά υποκινούμενος, χωρίς σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα της περιοχής"

Ρωτάμε, λοιπόν, με όση λογική μας απέμεινε:

Δεχόμαστε για την οικονομία της επιχειρηματολογίας μας ότι δεν υπάρχει μακεδονική εθνικότητα.
Αυτή η μειονότητα στην Φλώρινα η οποία συσπειρώνεται γύρω από τον κομματικό σχηματισμό "Ουράνιο Τόξο", δεν αποτελεί μειονότητα; Έστω ότι είναι 100, 200, 1000 άτομα, τι απειλή μπορούν να αποτελέσουν αυτοί οι άνθρωποι για την περιβόητη "εθνική κυριαρχία"; Πόσοι αιώνες πρέπει να περάσουν για να δεχτεί ο μέσος Έλληνας ότι στα όρια της χώρας μπορούν να ζουν και άνθρωποι που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες;

Ονόμασέ τους Σλαβομακεδόνες, ονόμασέ τους Σλάβους ή εξωγήινους αν θέλεις. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, πόση αξιοπρέπεια μας στερεί η αναγνώριση των ανθρώπων διαφορετικής εθνικότητας;

Η πρόταση της ημέρας; Το άρθρο των Αναστάς Βανγκελί και Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου "sickness has fun"