Mωρά στη Φωτιά- Cougar Baby Smoking Rabbit

Η δυναμική μουσική  που έκανε γνωστά τα "Μωρά στη Φωτιά" εξακολουθεί να ηλεκτρίζει, αλλά ο στίχος τους είναι πιο συνειδητοποιημένος και ώριμος από ποτέ. Ο νέος τους δίσκος που κυκλοφορεί από την Baby Records (ανεξάρτητη προσπάθεια του τραγουδιστή Στέλιου "Σαλβαδόρ" Παπαϊωάννου), είναι διαθέσιμος για αγορά από την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος.

Παραθέτω ένα μικρό κολλάζ από στίχους και τραγούδια του καινούριου δίσκου ως πρώτη γεύση:

Μαύρη Μαγιονέζα:"Κατέβασέ το"

Το να περιγράψω τους "Μαύρη Μαγιονέζα" είναι μία πολύ δύσκολη διαδικασία από την οποία παραιτούμαι γιατί έχουν στιγματίσει τα εφηβικά-μετεφηβικά μου χρόνια και ελάχιστα αντικειμενικά μπορώ να προσεγγίσω την πορεία τους.

Χτες βρέθηκα στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης στην παρουσίαση-live του καινούριου τους δίσκου με τίτλο "Κατέβασέ το". Επιβεβαίωσα  μία από τις βασικές μου πεποιθήσεις σχετικά με την μπάντα, ότι είναι φτιαγμένη για να παίζει σε κλειστούς παρεϊστικους χώρους, εκεί που η ροκ γεννιέται και αναπνέει καλύτερα. Ο ήχος ήταν τέλειος σε αντίθεση με αυτόν σε κάποια φεστιβάλ και ανοιχτές συναυλίες που αλλοιώνουν το τελικό αποτέλεσμα.  Μία ηχητική τελειότητα όπως η χτεσινή σπάνια βγαίνει στην τύχη, κατά κανόνα είναι αποτέλεσμα πολύωρης και σοβαρής συνεργασίας μεταξύ συγκροτήματος και ηχολήπτη.

Το καινούριο album εκτός από την ξεκάθαρα πολιτικοποιημένη άποψη του "κατέβασέ τους" έχει να κάνει και με την φύση του, δηλαδή είναι πλήρως downloadable από την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος , ενώ είναι επίσης διαθέσιμο σε συλλεκτικά αντίτυπα cd, usb και βινύλιο. 

Με κέρδισε το άψογο μουσικά και στιχουργικά "Τα πράγματα", η ευφάνταστη διασκευή "Σερίφη το πιστόλι σου", αλλά και το δυνατό "Βροχή". Αδικώ όμως σίγουρα πολλά τραγούδια αναφέροντας μόνο αυτά τα τρία.

Εκτός από τον καινούριο δίσκο, το συγκρότημα έπαιξε κομμάτια από την μεγάλη πορεία του και έκανε ένα βράδυ Παρασκευής πολύ ομορφότερο. 

Οι "Μαύρη Μαγιονέζα" σε μία εποχή από την οποία δύσκολα μπορείς να εμπνευστείς, διανύουν μία από τις καλύτερες δημιουργικά φάσεις τους. Μακάρι να κρατήσει πολύ.

Μαύρη Μαγιονέζα- Τα πράγματα

Το τραγούδι που με εντυπωσίασε περισσότερο από το νέο άλμπουμ των "Μαύρη Μαγιονέζα" με τίτλο "κατέβασέ το" , μας υπενθυμίζει μία απλή αλήθεια που φαντάζει εκτός πραγματικότητας (αλλά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ) σε ένα κόσμο που έχει καταστήσει τα πάντα εμπορεύματα.

Κοινωνική και Πολιτική μελαγχολία 2009

Και προκήρυξαν, λέει, εκλογές στην Ελλάδα. Και ήταν τακτικό, λέει, το παιχνίδι. Δηλαδή υπήρχε μία δέσμη σκληρών μέτρων τα οποία πρέπει να παρθούν ούτως ή άλλως εάν είναι να συνεχίσουμε στην νεοφιλελεύθερη στράτα.

Και γιατί σου λέει ο Κωνσταντίνος ο Β', να το πάρω εγώ το κρίμα και να πέσω καμία 10 μονάδες πίσω; Γιατί να μην πάει ο Γεώργιος ο Β' ο τρίτος της δυναστείας των Παπανδρεϊδών, και σε δύο χρόνια να είμαι πίσω καβάλα στο άλογο;

Έτσι τα άκουσα στο δρόμο, έτσι τα γράφω.

Και όπως τα γράφω με πιάνει μία μελαγχολία πιο βαρειά για εμάς τις χιλιάδες μικρές μονάδες, που σε τελική ανάλυση μας παίζουν σα μαριονέτες οι ευγενείς της κληρονομικής δημοκρατίας και τα αφεντικά τους, για μας που αγωνιούμε εάν θα μας πάρουν στη σχολή χωρίς να έχουμε εξασφαλισμένη θέση στη Μασαχουσέτη, για μας που μπορεί να βγάζουμε κανένα τάληρο την ώρα στη δουλειά και την ίδια στιγμή να κοστίζει τόσο μόνο ένα ποτήρι καφές, για μας που αισθανόμαστε τόσο μικροί και παραδομένοι στην πραγματικότητα στην οποία μας έχουν εγκλωβίσει, τόσο ανίσχυροι, που το ένα στα εκατομμύρια της ψήφου μας κάθε λίγα χρόνια να φαντάζει γροθιά στο μαχαιρι. Ξέρω τι θα μου πεις, ότι αν όλες αυτές οι γροθιές ενωθούν θα τον χτυπήσουμε κάποτε τον γίγαντα, όμως οι γροθιές είναι πάντα μετρημένες, πάντα εγκλωβισμένες στα θέλω μερικών ριζοσπαστών,και οι μάζες αντίστοιχα είναι πάντα θύματα της μαζικής κουλτούρας, της μαζικής ενημέρωσης και της μαζικής ψήφου στην διπλή παραλλαγή ενός ενιαίου δόγματος και μιας συγκεκριμένης πορείας. Η κοινωνική αυτή μηχανική έχει μετατρέψει τα πάντα σε παιχνίδι Βίσση-Βανδή, Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού. Για ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, δεν υπάρχει κάτι πέρα από θλιβερά ψευτοδιλήμματα. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία του συστήματος, να κάνει τον περισσότερο κόσμο να πιστέψει πως η τωρινή πραγματικότητα είναι η μόνη εφικτή κατάσταση.

Και τι να απολαύσεις μέσα σε όλο αυτό; Τι να κρατήσεις;

Τις στιγμές. Αυτές σίγουρα.

Και όσες στιγμές έγιναν απαρχή δημιουργίας, ακόμη περισσοτερο.

Έλα ρε Νικόλα.

flashback

Κάποτε το να είσαι έφηβος στην Ελλάδα ήταν κάπως έτσι...

...και σήμερα τους εφήβους τους κλαίμε

Η ελληνική μουσική και η αστυνομία

Μετά από μια κουβέντα με τον παλιόφιλο Μάρκο, και με αφορμή τα όσα γίνονται στην Ελλάδα αυτές τις μέρες, μου ήρθε η ιδέα να ψάξω μερικές στιγμές που η ελληνική μουσική ασχολήθηκε με το σώμα της Αστυνομίας. Από όσα μπόρεσα να ανακαλέσω στη μνήμη μου, δε βρήκα κάποια στιγμή εγκωμίου απέναντι στην ΕΛ.ΑΣ. Από την αντίθετη όχθη, τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, δείγμα του ότι το πρόβλημα της κρατικής καταστολής δεν βρίσκεται μόνο στα μυαλά μερικών "αναρχικών", ή "κουκουλοφόρων".

Τα πρώτα δείγματα υπάρχουν ήδη από τη δεκαετία του 30, όπου οι ρεμπέτες διώκονταν για κάθε συμπεριφορά τους που ξέφευγε από τις νόρμες του καθωσπρεπισμού. Τα τραγούδια ως το 36 που επεβλήθη η λογοκρισία, είναι γεμάτα με αναφορές στην διαδικασία της καταδίωξης και της καταστολής, για διάφορους λόγους, όπως οι μουσικές επιλογές, ο τρόπος ένδυσης, τα τυχερά παιχνίδια ή η χρήση απαγορευμένων ουσιών.

Το πρώτο μας παράδειγμα λοιπόν, θα είναι ο μεγάλος Μπάτης:

ΤΟΥΤΟΙ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΟΥ'ΡΘΑΝ ΤΩΡΑ

Αλλά και οι πασίγνωστοι "Λαχανάδες" (Κάτω στα λεμονάδικα) που προέρχεται από παλιό μουρμούρικο τραγούδι.
Εκεί υπάρχουν και οι αλησμόνητοι στίχοι:

Κυρ αστυνό-, βρε κυρ αστυνό-, κυρ αστυνόμε μη βαράς
γιατί κι εσύ το ξέρεις
πως η δουλειά μας είναι αυτή
και ρέστα μη γυρεύεις

ΛΑΧΑΝΑΔΕΣ (ΚΑΤΩ ΣΤΑ ΛΕΜΟΝΑΔΙΚΑ)

Πηγαίνοντας σε πιο σύγχρονα λημέρια, δεν μπορούμε να μην θυμηθούμε το τραγούδι του Παύλου Σιδηρόπουλου "Άντε και καλή τύχη μάγκες!", που αναφέρεται στην αντίδραση της κοινωνίας μετά από μία ληστεία τράπεζας.
Απο εκεί ξεχωρίζω τους στίχους:

"Στον μπάτσο βλέπεις πέρασε μονάχα η κοροϊδία,
να έχει την ψευδαίσθηση πως είναι εξουσία
και τώρα η χήρα του με δύο ορφανά
με τρεις κι εξήντα σύνταξη τη μοίρα βλαστημά
και άγνωστη η αιτία..."

ΑΝΤΕ... ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΜΑΓΚΕΣ

Συνέχεια με τις ΤΡΥΠΕΣ (αδυναμίες είναι αυτές) και το τραγούδι ΑΣΦΑΛΕΙΑ του οποίου τους στίχους παραθέτω αυτούσιους:

Η ασφάλεια ξέρει τη γκόμενά μου
και τι ώρα σπίτι μου γυρνάω
Η ασφάλεια ξέρει τη μάρκα απ' τα βρακιά μου
και ενοχλείται στη δουλειά μου αν δε πάω

Τα ξέρει όλα και συμφέρει στην κοινωνία και σε μας
και οταν αρχίζει πανω χέρι κάτω χέρι
βρες το κουράγιο να τραγουδάς

Η ασφάλεια ξέρει και το λέει στο μπαμπά μου
άμα γουστάρω ή όχι να καπνίζω
Η ασφάλεια ξέρει πότε κάνω τα κακά μου
και ποια τραγούδια σαν φοβάμαι ψιθυρίζω

Τα ξέρει όλα και συμφέρει στην κοινωνία και σε μας
και οταν αρχίζει πανω χέρι κάτω χέρι
βρες το κουράγιο να τραγουδάς

Η ασφάλεια ξέρει στη ζωή μου τι φταίει
και όμως γουστάρει να με βλέπει να χτυπιέμαι
Η ασφάλεια ξέρει αν είμαι ή όχι gay
και θέλει κάτι να μου δώσει να τρυπιέμαι

Τα ξέρει όλα και συμφέρει στην κοινωνία και σε μας
και οταν αρχίζει πανω χέρι κάτω χέρι
βρες το κουράγιο να τραγουδάς

ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Βέβαια με το θέμα έχει ασχοληθεί και το ελληνόφωνο ραπ, με χαρακτηριστικότερο νομίζω τραγούδι το "ΠΟΛΙΣΜΑΝΙΑ" των Βαβυλώνα (και με ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο κλιπ):

ΠΟΛΙΣΜΑΝΙΑ



Στο ίδιο μοτίβο και το "Παραμύθι" των FFC:

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Σκληραίνοντας τα ακούσματα αλλά και τους στίχους, περνάμε στο συγκρότημα ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ και το τραγούδι ΕΛ.ΑΣ:

ΕΛ.ΑΣ

Σίγουρα η παράθεση ήταν συνειρμική και όχι συστηματική, και όποιος θυμηθεί κάτι ακόμη είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτος να σύρει το χορό...

ΜΩΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ- ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ

Κάποτε θα πέσουνε οι τοίχοι
και θα μένουμε για πάντοτε παιδιά
θα 'χουν όλοι νόημα οι στίχοι
θα μπορούν όλοι να βγάλουνε φτερά
στα ψηλά τ'αστέρια να πετάξουν
για να πάρουν αγκαλιά τον ουρανό
για να μην τους βρουν όσο κι αν ψάξουν
σ'ένα σπίτι ερειπωμένο και υγρό.

Θέλω να σου πω ότι νομίζω
τα κλουβιά πως δεν τα φτιάχνουν για πουλιά
τα 'χουνε γι'αυτούς που συνηθίζουν
να κρατάνε τη ζωη μες στα κελιά.
Πού με πάνε, θα 'θελα να ξέρω,
τι έχω κάνει,και ποιον έχω για κριτή
κι όμως,κρίνω,κρίνομαι,υποφέρω
τι έχω κάνει, και με πέταξαν στη γη;

Δε θυμάμαι,κι όμως νιώθω μοναξιά
μ'έναν πόθο κι ένα φόβο, να γυρίσω στην καρδιά.
Το 'χουν πλέον καταλάβει,
αγαπάμε τη ζωή
ο εκβιασμός προστάζει θάνατος ή υποταγή.

Κοινό Μυστικό

Ladies and gentlemen,

Οι "Μαύρη Μαγιονέζα"