Γιορτινή βόλτα στο ημικατεστραμμένο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Περπατώντας πρώτη φορά κατά μήκος των κεντρικών δρόμων της Θεσσαλονίκης μετά τα γνωστά επεισόδια που επακολούθησαν της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, βρέθηκα στην παράξενη εκείνη κατάσταση όπου είσαι σε θέση να διαπιστώσεις μόνο τα αποτελέσματα των πράξεων,προσπαθώντας να ανασυνθέσεις το τι και το πως, προσπαθώντας να συλλάβεις την κλίμακα και το ύφος της εξέγερσης μέσα από τις πληγές που άφησε στο σώμα της πόλης.

Διάβασα έξυπνα αλλά και απλοϊκά συνθήματα, stencils, είδα διάφορες μορφές τέχνης του δρόμου, άλλες ιδιαίτερα επιτυχημένες και άλλες όχι. Η κοινή συνισταμένη; Οργή που μετουσιώνεται σε δημιουργία και καταστροφή μαζί.

Δεν ένιωσα κανένα οίκτο για τα "μαγαζιά του κοσμάκη" όπως τα άκουσα σε τηλεοράσεις και τα διάβασα σε εφημερίδες. Είδα καμμένα ολοσχερώς τα Starbucks αλλά το θρυλικό "Μπλε καφέ" της Καμάρας να εξακολουθεί να λειτουργεί ανέγγιχτο.
Είδα τα Μc Donalds να ετοιμάζονται για ριζική ανακαίνιση και τις ταβερνούλες της Άθωνος να σφύζουν από ζωή. Όχι μόνο δεν τα λυπήθηκα, αλλά έσκασα και ένα κρυφό γέλιο. Ίσως έχω γίνει αναίσθητος, δεν ξέρω.

Από την βόλτα αυτή ξεχώρισα την παραπάνω φωτογραφία από κόλλα Α4 σε μία κολόνα της Πλατείας Αριστοτέλους: Δεν θα μπορούσε να με εκφράζει κάτι περισσότερο. Στο Θεό έχει χρόνια που έπαψα να πιστεύω, επομένως η εθιμική μέρα της γέννησης του Χριστού δεν με συγκλονίζει πλέον. Η νέα χρονιά δεν μου φαίνεται πως θα φέρει κάτι καλύτερο από την περσινή, σε μία χώρα και ένα κόσμο που εξακολουθεί να σκοτώνει τα παιδιά του. Και δεν μιλάω μόνο για τον ελληνικό μηχανισμό καταστολής, αλλά και τα παιδιά της Γάζας που αυτή τη στιγμή εκτελούνται στα πλαίσια του πιο φρικτού έργου που έχει σκαρώσει ο ανθρώπινος νους: τη γενοκτονία. Σε ένα τέτοιο κόσμο που κάθε λεπτό θυσιάζει παιδιά της Αφρικής στο βωμό της αφθονίας του δυτικού τρόπου ζωής, σε μία τέτοια παγκόσμια χωματερή, δυστυχώς δεν θα μπορέσω να γιορτάσω. Ίσως έχω γίνει αναίσθητος.

photostory

Παππούς Σωτήρης

Ο γεννημένος στην Τραπεζούντα του Πόντου γέροντας, ο οποίος είχε τον απόλυτο έλεγχο της πατριαρχικής του οικογένειας (ή να πούμε φατρίας καλύτερα; τρεις γενιές σε ένα σπίτι) στη Θεσσαλονίκη, είχε ζήσει τόσα κοσμοϊστορικά γεγονότα όπως πολλοί άνθρωποι της εποχής του, που η ζωή μας σήμερα φαντάζει βάλτος. Αστική ζωή σε ένα πολυεθνικό περιβάλλον, δημιουργία μεγάλης περιουσίας από την εμπορία υφασμάτων, καταστροφή λόγω του τουρκικού εθνικισμού, φυγή στην Ρωσσία, δίωξη από τους μπολσεβίκους, εγκατάσταση στην ελληνική επαρχία, μετακόμιση στην Θεσσαλονίκη, χαμόσπιτα, ραφτάδικο, ξανά στα πόδια.

Για το άτομο αυτό άκουσα σαν ανέκδοτα μέσα στα χρόνια, πεπραγμένα της ζωής του, στα οποία ίσως επανέλθω μια άλλη φορά.

Τα εγγόνια του τα υπεραγαπούσε, όμως είχε πάντα για την οικογένεια το αυστηρότερο πρόσωπο. Δίκαιο και αυστηρό.
Τα παιδιά που ήταν μεγαλωμένα με μία τέτοια λακωνική νοοτροπία, φέρονταν αναλόγως.
Μανιακοί καπνιστές, σταματούσαν στις ερημιές των μακεδονικών βουνών όταν ήθελαν να απολαύσουν τη φούμα τους, κατά την διάρκεια των οικογενειακών εκδρομών. Άφηναν το αυτοκίνητο στα δεξιά και απομακρύνονταν αρκετά ωστε να μη γίνουν αντιληπτοί. Τόση ήταν η αίσθηση ντροπής και σεβασμού που έτρεφαν.

Μια μέρα λοιπόν, ενώ ήταν κατάκοιτος και ήξερε πως έφτανε το τέλος, κάλεσε τα δύο εγγόνια και τους είπε κάποιες τελευταίες κουβέντες μαλακωμένος. Επίσης είπε: "...και δεν πρέπει να νομίζετε ότι δεν σας έχω καταλάβει. Ξέρω ότι καπνίζετε. Λοιπόν θέλω μία τελευταία χάρη: να καθίσετε εδώ και να κάνετε ένα τσιγάρο μαζί μου."

Τα δύο αδέρφια αφού αλληλοκοιτάχτηκαν με έκπληξη αποκρίθηκαν με λίγη καθυστέρηση: "Τι λες παππού! Αφού εμείς δεν καπνίζουμε"

"Σας ευχαριστώ..." είπε με ειλικρίνεια και τους έδιωξε. Λίγο μετά ξεψύχησε.

--------------------------------------------------------------------

Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο προπάππος μου, Σωτήριος Δημητριάδης.
Και η ιστορία ήταν από το φετινό χριστουγεννιάτικο τραπέζι, σαν από τα χείλη της νύφης του, που ζει ακόμη. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες για μένα αφηγήσεις αυτές τις γιορτές. Μία ψηφίδα ιστορίας.

Mε όπλο τους στίχους...

http://www.e-poema.eu/poem.php?id=154&pid=

Το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση e-poema παίρνει την πρωτοβουλία να συσπειρώσει εγνωσμένους Ελληνες ποιητές -της παλαιότερης και της νεότερης γενιάς- με στόχο μια διαφορετική αντιμετώπιση και τοποθέτηση έναντι της περιρρέουσας πραγματικότητας των τελευταίων ημερών. Με μόνο όπλο τους στίχους.

Συμμετέχουν με ποιήματα γραμμένα εν θερμώ ή, σε περιπτώσεις, με ήδη υπάρχοντα τα οποία προφητικά ταιριάζουν στην περίσταση, οι:

Μαριγώ Αλεξοπούλου, Νάνος Βαλαωρίτης, Γιώργος Βέης, Φοίβη Γιαννίση, Mιχάλης Γκανάς, Βερονίκη Δαλακούρα, Γιώργος Δουατζής, Γιάννης Ευθυμιάδης, Σταύρος Ζαφειρίου, Δημήτρης Καλοκύρης, Γιάννης Κοντός, Γιάννης Λειβαδάς, Χριστόφορος Λιοντάκης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Μιχαήλ Μήτρας, Γιώργος Μπλάνας, Δάφνη Νικήτα, Λευτέρης Ξανθόπουλος, Παυλίνα Παμπούδη, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Γιάννης Η. Παππάς, Στρατής Πασχάλης, Σταμάτης Πολενάκης, Βασίλης Ρούβαλης, Ντίνος Σιώτης, Γιάννης Στίγκας, Νατάσα Χατζιδάκι, Γιώργος Χουλιάρας.

Τα 28 ποιήματα είναι μια ελάχιστη αντίδραση στα τρέχοντα γεγονότα, ένα αντίδοτο στην κατάθλιψη, την απαξίωση και την αίσθηση υποχώρησης των πάντων, σε πολιτιστικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Το ανθολόγιο που προκύπτει από αυτή την αυθόρμητη κίνηση, δημοσιεύεται άμεσα στο περιοδικό (www.e-poema.eu) και ήδη αποστέλλεται σε περίπου 7.000 παραλήπτες e-mail, ως «Ποίημα της εβδομάδας».

Μία επίκαιρη φωτογραφία

Η ματιά μου σήμερα έπεσε σε μία φωτογραφία αρχείου από τα γεγονότα της εξέγερσης για το άρθρο 16...

Eντόπισε τους φίλους σου, δίνοντας απλά τον αριθμό του κινητού!

SPYMIGO! Ποιόν θέλεις να εντοπίσεις ;
Δώσε τον αριθμό του φίλου σου και δες που βρίσκεται τώρα!
ΟΛΕ! ΟΛΕ! ΟΛΕ!
http://www.bobmobile.gr/landingpages/spymigo2/index.php?source=gr_glispa_lp_spy#

ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ

Ελληνικά Γήπεδα του Δεκέμβρη 2008

Είναι τελικά η μπάλα το όπιο του λαού; Ή μήπως τα γήπεδα είναι ακόμη ένας χώρος στον οποίο παράλληλα με την αθλητική δράση, πραγματοποιούνται οι ίδιοι λίγο πολύ αγώνες που βλέπουμε έξω από αυτά; Τελικά οι οπαδοί της Ελλάδας δεν ανταποκρίνονται στο μοντέλο του κοντόφθαλμου, μανιακού χούλιγκαν που έχει δημιουργηθεί γι'αυτόν.

Τα παραδείγματα από τα παιχνίδια της Κυριακής είναι ενδεικτικά:

Τούμπα: ΠΑΟΚ-Αστέρας Τρίπολης

Αγρίνιο: ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ-ΓΡΕΒΕΝΑ



Λαμία: ΛΑΜΙΑ-ΕΝΩΣΗ ΘΡΑΚΗΣ
















ΙΩΑΝΝΙΝΑ: ΠΑΣ (ομάδα με της οποίας τα διοικητικά
ασχολήθηκε και ο Α. Κούγιας)

ΟΑΚΑ: ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ

1η εβδομάδα

















2η εβδομάδα:











Χαριλάου (ΑΡΗΣ)

Οι οπαδοί του Άρη δεν σήκωσαν άλλα πανώ παρά όσα αναφέρονταν στην δολοφονία του Αλέξη
Συγκεκριμένα, στη Θύρα 3 τα μηνύματα ήταν:

«6/12/08: 15 ΧΡΟΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ - ΑΥΡΙΟ ΙΣΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ»

«ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ»

«ΗΤΑΝ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ, ΗΤΑΝ ΟΠΑΔΟΣ, ΑΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕ Ο… “ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ”».

-------------------------------

Οι οπαδοί της χώρας έζησαν πρώτοι την καταστολή στο πετσί τους, όταν ο "Νόμος Ορφανού" έβαλε ανθρώπους στα σίδερα χωρίς αναστολή. Ήταν οι πρώτοι που αντιμετωπίστηκαν ως ζώα που πηγαίνουν σε σφαγή και όταν αυτοί έρχονταν αντιμέτωποι με τις "υπερβάσεις καθήκοντος" και τον "υπερβάλλοντα ζήλο", πολλοί είχαν την εντύπωση ότι όλα σε αυτή τη χώρα εξακολουθούν να πηγαίνουν καλά. Τελικά, τίποτε δεν είναι τυχαίο...

Μία εύλογη ερώτηση

Παρακολούθησα την Γενική Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος να κατηγορεί τον Σύριζα ότι "χαϊδεύει τ'αυτιά των κουκουλοφόρων", για να τους εκμεταλλευτεί εκλογικά βεβαίως βεβαίως. Βλέπω επίσης μία συντονισμένη προσπάθεια να αποδειχτεί ότι αυτοί οι οποίοι δημιουργούν τα επεισόδια είναι δέκα είκοσι αλήτες.
Τελικά, πόσες φορές ψηφίζουν αυτοί οι ελάχιστοι ταραχοποιοί, και έχει ανάγκη ένα κοινοβουλευτικό κόμμα να τους κολακέψει;

Η ελληνική μουσική και η αστυνομία

Μετά από μια κουβέντα με τον παλιόφιλο Μάρκο, και με αφορμή τα όσα γίνονται στην Ελλάδα αυτές τις μέρες, μου ήρθε η ιδέα να ψάξω μερικές στιγμές που η ελληνική μουσική ασχολήθηκε με το σώμα της Αστυνομίας. Από όσα μπόρεσα να ανακαλέσω στη μνήμη μου, δε βρήκα κάποια στιγμή εγκωμίου απέναντι στην ΕΛ.ΑΣ. Από την αντίθετη όχθη, τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, δείγμα του ότι το πρόβλημα της κρατικής καταστολής δεν βρίσκεται μόνο στα μυαλά μερικών "αναρχικών", ή "κουκουλοφόρων".

Τα πρώτα δείγματα υπάρχουν ήδη από τη δεκαετία του 30, όπου οι ρεμπέτες διώκονταν για κάθε συμπεριφορά τους που ξέφευγε από τις νόρμες του καθωσπρεπισμού. Τα τραγούδια ως το 36 που επεβλήθη η λογοκρισία, είναι γεμάτα με αναφορές στην διαδικασία της καταδίωξης και της καταστολής, για διάφορους λόγους, όπως οι μουσικές επιλογές, ο τρόπος ένδυσης, τα τυχερά παιχνίδια ή η χρήση απαγορευμένων ουσιών.

Το πρώτο μας παράδειγμα λοιπόν, θα είναι ο μεγάλος Μπάτης:

ΤΟΥΤΟΙ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΟΥ'ΡΘΑΝ ΤΩΡΑ

Αλλά και οι πασίγνωστοι "Λαχανάδες" (Κάτω στα λεμονάδικα) που προέρχεται από παλιό μουρμούρικο τραγούδι.
Εκεί υπάρχουν και οι αλησμόνητοι στίχοι:

Κυρ αστυνό-, βρε κυρ αστυνό-, κυρ αστυνόμε μη βαράς
γιατί κι εσύ το ξέρεις
πως η δουλειά μας είναι αυτή
και ρέστα μη γυρεύεις

ΛΑΧΑΝΑΔΕΣ (ΚΑΤΩ ΣΤΑ ΛΕΜΟΝΑΔΙΚΑ)

Πηγαίνοντας σε πιο σύγχρονα λημέρια, δεν μπορούμε να μην θυμηθούμε το τραγούδι του Παύλου Σιδηρόπουλου "Άντε και καλή τύχη μάγκες!", που αναφέρεται στην αντίδραση της κοινωνίας μετά από μία ληστεία τράπεζας.
Απο εκεί ξεχωρίζω τους στίχους:

"Στον μπάτσο βλέπεις πέρασε μονάχα η κοροϊδία,
να έχει την ψευδαίσθηση πως είναι εξουσία
και τώρα η χήρα του με δύο ορφανά
με τρεις κι εξήντα σύνταξη τη μοίρα βλαστημά
και άγνωστη η αιτία..."

ΑΝΤΕ... ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΜΑΓΚΕΣ

Συνέχεια με τις ΤΡΥΠΕΣ (αδυναμίες είναι αυτές) και το τραγούδι ΑΣΦΑΛΕΙΑ του οποίου τους στίχους παραθέτω αυτούσιους:

Η ασφάλεια ξέρει τη γκόμενά μου
και τι ώρα σπίτι μου γυρνάω
Η ασφάλεια ξέρει τη μάρκα απ' τα βρακιά μου
και ενοχλείται στη δουλειά μου αν δε πάω

Τα ξέρει όλα και συμφέρει στην κοινωνία και σε μας
και οταν αρχίζει πανω χέρι κάτω χέρι
βρες το κουράγιο να τραγουδάς

Η ασφάλεια ξέρει και το λέει στο μπαμπά μου
άμα γουστάρω ή όχι να καπνίζω
Η ασφάλεια ξέρει πότε κάνω τα κακά μου
και ποια τραγούδια σαν φοβάμαι ψιθυρίζω

Τα ξέρει όλα και συμφέρει στην κοινωνία και σε μας
και οταν αρχίζει πανω χέρι κάτω χέρι
βρες το κουράγιο να τραγουδάς

Η ασφάλεια ξέρει στη ζωή μου τι φταίει
και όμως γουστάρει να με βλέπει να χτυπιέμαι
Η ασφάλεια ξέρει αν είμαι ή όχι gay
και θέλει κάτι να μου δώσει να τρυπιέμαι

Τα ξέρει όλα και συμφέρει στην κοινωνία και σε μας
και οταν αρχίζει πανω χέρι κάτω χέρι
βρες το κουράγιο να τραγουδάς

ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Βέβαια με το θέμα έχει ασχοληθεί και το ελληνόφωνο ραπ, με χαρακτηριστικότερο νομίζω τραγούδι το "ΠΟΛΙΣΜΑΝΙΑ" των Βαβυλώνα (και με ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο κλιπ):

ΠΟΛΙΣΜΑΝΙΑ



Στο ίδιο μοτίβο και το "Παραμύθι" των FFC:

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Σκληραίνοντας τα ακούσματα αλλά και τους στίχους, περνάμε στο συγκρότημα ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ και το τραγούδι ΕΛ.ΑΣ:

ΕΛ.ΑΣ

Σίγουρα η παράθεση ήταν συνειρμική και όχι συστηματική, και όποιος θυμηθεί κάτι ακόμη είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτος να σύρει το χορό...