-->

6.2.10

Ο ψηφιακός μας εαυτός


H πρώτη απόλυση γραμματέα υπουργείου λόγω...facebook απέδειξε με τον πιο τρανό τρόπο ότι η διαδικτυακή μας παρουσία δεν είναι πια ένα πάρεργο ή μία δραστηριότητα που είναι άσχετη με αυτό που λέμε "πραγματική ζωή". Τα όρια της "πραγματικότητας" έχουν διευρυνθεί τόσο μέσα στη διαδικασία της τεχνολογικής προόδου, ώστε να συμπεριλαμβάνουν και τις ενέργειες στις οποίες προβαίνουμε μπροστά σε μία οθόνη. 
Κι αλήθεια, όσο η τεχνολογία φαίνεται να μας βοηθάει σε ζητήματα επικοινωνίας, άλλο τόσο μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον μας σε πολλές περιπτώσεις.
Οι σελίδες και οι υπηρεσίες κοινωνικής επαφής ή δικτύωσης έχουν εξαπλωθεί τόσο πολύ που όλοι αφήνουμε λιγότερα ή περισσότερα στίγματα της προσωπικότητας και των ιδεών μας στα κιτάπια τους.
Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι επικοινωνούμε σε αυτό εδώ το ιστολόγιο μέσω μίας τέτοιας εφαρμογής. 
Διαθέτουμε ένα είδος ψηφιακού ιστορικού που μπορεί να φτάσει μέχρι και την πρώτη μας δημοσίευση, ή μέχρι ένα φευγαλέο πολιτικό σχόλιο που κάναμε πριν 2 χρόνια. Μέχρι μία παλιά φωτογραφία ή τον προηγούμενο εργοδότη μας. 
Ο "γραμματέας για μία μέρα" του αρχικού παραδείγματος,είχε την απρονοησία να ανανεώσει τον λογαριασμό του στο facebook με αιχμές κατά της κυβέρνησης που έμελλε να τον διορίσει σε υπουργείο. Φαντάζομαι ότι δε θα εκφραζόταν με τον ίδιο τρόπο εάν μιλούσε στους συναδέλφους του ή στον πολιτικό του προϊστάμενο. Και είναι αλήθεια ότι συχνά το ύφος προσαρμόζεται ανάλογα με το μέσο που χρησιμοποιείται. Το προφανές είναι ότι ο άνθρωπος αυτός υπέπεσε σε μία ιντερνετική γκάφα: πίστευε ότι οι κατηγορίες και το "χιούμορ" του περιοριζόταν σε φίλους και γνωστούς.
Το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και με τον οποιονδήποτε δώσει σε διαδικτυακό χώρο περισσότερες ή διαφορετικές πληροφορίες από αυτές που δηλώνει δημόσια.
Bloggers έχουν παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη για κείμενά τους, κι ας έγραφαν με ψευδώνυμα.
Παραγωγοί διαδικτυακών ραδιοφώνων έχουν προσαχθεί για απόψεις που εξέθεσαν.
Λογαριασμοί πολιτευτών και δημοσίων προσώπων σε facebook και twitter εκτίθενται στις ειδήσεις.
Όπως είχαμε αναφέρει και σε μία παλαιότερη ανάρτηση, αμφιλεγόμενοι μεν, υπαρκτοί δε, "ψυχολόγοι κοινωνικών δικτύων" βγάζουν ακόμη και συμπεράσματα για την ψυχοσύνθεση ατόμων, χρησιμοποιώντας  τα ψηφιακά τους ίχνη.
Τα όρια ανάμεσα στον βιολογικό και τον ψηφιακό μας εαυτό έχουν γίνει δυσδιάκριτα. 
Η μία διάσταση μοιάζει πλέον προέκταση της άλλης.

Σε αυτή τη διαδικασία έχω δει πολλούς να υιοθετούν μία φοβική στάση: πολλοί γνωστοί μου δεν έχουν λογαριασμούς σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, φοβούμενοι το "φακέλωμα". 
Αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μία πλοήγηση στο διαδίκτυο χωρίς facebook, msn, blogger, twitter και άλλες παρόμοιες σελίδες όπου άνθρωποι έρχονται σε επαφή, είναι δυνατή για την πλειοψηφία των χρηστών του. 
Ίσως ο πιο ρεαλιστικός τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων αυτών θα ήταν να πάρουμε τον ψηφιακό εαυτό στα χέρια μας. 
Να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα που μας συμβαίνουν στο διαδίκτυο με την ίδια υπευθυνότητα που αντιμετωπίζουμε την "έξω ζωή"
Να δείχνουμε όσα πραγματικά θέλουμε και όχι όσα μας καλούν να δείχνουμε.
Να προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε εμείς την τεχνολογία, και όχι αυτή εμάς, όσο δύσκολο και αν φαίνεται.
Τι λέτε;

2 σχόλια:

  1. Ο λόγος που πολλές από τις υπηρεσίες κοινωνική δικτύωσης έχουν επιτυχία, είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι που τις χρησιμοποιούν (στην πλειοψηφία τους) συμπεριφέρονται αυθόρμητα. Επίσης, σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο ψηφιακός εαυτός του καθενός ανταποκρίνεται σε πραγματικά πρόσωπα με πραγματικά στοιχεία και δεν υπάρχουν ψευδώνυμα και ψεύτικα στοιχεία.

    Πολλοί είναι αυτοί που τους κουράζουν τα applications στο facebook, ελάχιστοι είναι όμως αυτοί που βαριούνται τη συζήτηση, την κόντρα, το πείραγμα, το "κουτσομπολιό" κλπ μέσα σε μια τέτοια υπηρεσία.

    Αν οι χρήστες που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης, αποφασίσουν να προσέξουν τη συμπεριφορά τους, τότε θα έρθει και το τέλος της χρήσης τους - αρκεί μια εβδομάδα για να καταντήσουν ανιαρές.

    Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί αυτη τη στιγμή το facebook και όλες οι παρόμοιες υπηρεσίες, είναι ότι κάθε τι που αφορά ένα χρήστη είναι διαθέσιμο σε όλους τους "φίλους" του και δεν μπορεί να ελέγξει ποιά από τις πράξεις, απόψεις, φωτογραφίες και σχόλια είναι ορατά και το σημαντικότερο *σε ποιόν είναι ορατά*.

    Ο μόνος τρόπος για να προστατευθεί κάποιος από τα "αδιάκριτα μάτια" π.χ. κάποιου εργοδότη, είναι να μην δημοσιεύει απρόσεκτα.

    Με το σκεπτικό ότι το facebook και οι ιδιοκτήτες του θέλουν τον κόσμο να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες τους (και να μην καταντήσουν βαρετές), πιστεύω ότι το επόμενο βήμα τους είναι να δώσουν τη δυνατότητα να μπορεί κάποιος να φτιάξει groups από φίλους και πρίν από οποιαδήποτε δημοσίευση, να αποφασίζει σε ποιό από τα groups θα είναι ορατή η δημοσίευση.

    Αυτά όσον αφορά το ίδιο το μέσο (facebook κλπ).

    Όσον αφορά τη χρήση του μέσου:
    Η χρήση τέτοιων υπηρεσιών, απαιτεί προσοχή και ωριμότητα από τους ίδιους τους χρήστες. Εδώ είναι που θα συμφωνήσω με την ανάρτησή σου και θα συμπληρώσω ότι η χρήση τέτοιων υπηρεσιων απαιτεί ακόμη περισσότερη σοβαρότητα από αυτή της καθημερινότητας, γιατί πλέον ό,τι γράφεις "μένει". Δεν μπορείς να αρνηθείς κάτι που έχεις πει και δεν μπορείς να ελέγξεις την διαχείρηση των προσωπικών σου στοιχείων. Συνεπώς, η καθημερινή προσπάθειά μας φτιάξουμε τη φήμη μας στην "πραγματική" μας ζωή πρέπει να περάσει και στην online συμπεριφορά μας - γιατί "ουδείς κρυπτός...".

    Η "γενιά" των τωρινών χρηστών είναι η γενιά που δοκιμάζει τέτοιες υπηρεσίες για πρώτη φορά και δικαιολογείται να κάνει λάθη και παραλείψεις. Από τα λάθη αυτά μαθαίνουμε σιγά σιγά και θα περάσει στη συνέιδηση του καθενός ότι χρειάζεται προσοχή και επιμέλεια. Μέχρι τότε το δικό μας πάθημα ελπίζω να είναι γνώση για τους επόμενους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αστέριε, εάν είσαι ο Αστέριος που γνωρίζω και έχει σχέση με το αντικείμενο, (άτιμες υπογραφές και ψευδώνυμα!) θα ήθελα να σε ρωτήσω και κάτι:

    Που σταματάει η ηθική του προγραμματιστή τέτοιων εφαρμογών;
    Είχα ακούσει σε συζητήσεις ότι εταιρίες-κολοσσοί είχαν δοκιμάσει μέχρι και την παρακολούθηση άλλων ιστοσελίδων (tabs) ή ακόμη και ήχου που έρχεται από τον υπολογιστή του καθενός την ώρα που βρίσκεται μέσα στη σελίδα τους.

    Υπάρχει τέτοια πιθανότητα από τεχνολογικής άποψης ή απλά άκουσα μία ράδιο-αρβύλα;

    Θέλω να πω ο σχεδιαστής του κάθε blogger, του κάθε facebοοk και του κάθε msn, τι δυνατότητες έχει απέναντι στους χρήστες που γίνονται συνδρομητές στην υπηρεσία του;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ