ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ:

LIFESTYLE: ο Γκρέγκορυ Βελάσκεθ σιγοτραγούδησε το τελευταίο μελωδικό ρεφραίν ενώ απολάμβανε τις τελευταίες γουλιές ενός χορταστικού ηλεκτρονικού ποτού.

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ: Στο Extra επιβλήθηκε πρόστιμο 20.000 ευρώ για υποβάθμιση ποιότητας προγράμματος την ώρα που ο γιατρός Φικιώρης δίνει τις συμβουλές του στους τηλεθεατές.
ΠΑΡΑΞΕΝΑ: Οι “φτερωτές” γάτες. Η παράδοση θέλει τις γάτες «εφτάψυχες», όμως η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο ευφάνταστη...

Ορισμένες γάτες στην κινεζική επαρχία Σιτσουάν έγιναν «φτερωτές»! Στην αρχή δημιουργήθηκαν στην πλάτη τους εξογκώματα, τα οποία στη συνέχεια εξελίχθηκαν σε νεοπλασίες, που μοιάζουν με φτερά.

Η ιδιοκτήτρια ενός αρσενικού γάτου ανέφερε ότι το αγαπημένο της τετράποδο απέκτησε τις δύο αυτές νεοπλασίες από το άγχος που του δημιουργήθηκε λόγω των επιθέσεων που δέχθηκε από τις θηλυκές γάτες οι οποίες βρίσκονται σε οίστρο.

ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Ανακαλυφθηκε "σκοτεινος" γαλαξιας

Νάτος ----------->

Πάμε... Κολομβία;

Ladies and Gents,

Αυτοί είναι οι Sativa Reggae από την Κολομβία...



http://www.myspace.com/sativareggae

Ένα ποιήμα του Γιάννη Τζανετάκη

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ

Ώσπου το βράδυ τα γυαλιά πιστόλι τραβώντας
έφερα πίσω το κορίτσι μου
Είχαν τα μάτια του διανύσει λεωφόρους
με δυό βολές το τίναξα
κι άρχισε να μ'αγαπάει ξανά
βγήκα στην πόρτα και ακολουθούσε
αίμα και φως το κορίτσι μου

Δεύτε λάβετε stencils

Όταν οι κυβερνώντες κλείνουν χώρους για εργοτάξια, μερικοί βλέπουν τις λαμαρίνες σαν καμβά ή λευκό χαρτί...

Αλλιώς μετράς όταν είσαι παπάς!

Μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα δημιουργήθηκε μεγάλο ζήτημα στα κανάλια και τις εφημερίδες της Κύπρου, μετά από το "μπογιάτισμα" του τεραστιου αγάλματος του Μακαρίου που υπάρχει στο προάυλιο της αρχιεπισκοπής. Εκτός από την κίτρινη και την κόκκινη μπογιά με την οποία έλουσαν το άγαλμα του πρώην προέδρου της Κύπρου, οι άγνωστοι έγραψαν στον τοίχο "for sale. Κάτω τα είδωλα". Το τι έγινε δε λέγεται. Βίντεο από κυκλώματα παρακολούθησης. Ανθρωποκηνυγητό. Προσαγωγές "υπόπτων"(...)

Μερικά χιλιόμετρα παραπέρα και την ίδια χρονική στιγμή, το μνημείο του Κουβανού Jose Marti θα τύχει παρόμοιας αντιμετώπισης, αφού μερικοί βρήκαν τον καλύτερο κατ'εκείνους τρόπο να υπενθυμίσουν ότι "ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΣ". Όσο και να έψαξα δεν βρήκα κάποια αναφορά, σε οποιοδήποτε μέσο για το γεγονός αυτό.

Όπως και να'χει, αλλιώς μετράς όταν είσαι παπάς...

more street art

Όπως πολύ εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς, μια από τις τελευταίες μου λόξες είναι να φωτογραφίζω διάφορα stencils και συνθήματα. Νομίζω ότι ένα σεβαστό μέρος της τέχνης και της φιλοσοφίας των σύγχρονων πόλεων γράφεται στους τοίχους.

Tζαίησον Ξενάκης - Κάνετε έρωτα όχι τάφους: η νέα θρησκεία

Ο ερωτισμός δε φταίει

(...)Όμως ο τρόπος να αποφύγουμε την έκρηξη δεν είναι να συγκρατήσουμε τον ερωτισμό. Γιατί δεν φταιει αυτός. Ο έρωτας δεν είναι η επιθυμία να κάνεις παιδιά και ούτε ήταν ποτέ. Χρειαστήκαμε αιώνες για να αποσυνδέσουμε εννοιολογικά την ερωτική πράξη από τη γέννηση και πολλοί (όπως όλα τα ζώα και τα φυτά) βρίσκονται ακόμα στο σκοτάδι, σε ό,τι αφορά τη συμπτωματική σχέση αυτών των δύο (οι δύο ή τρεις σωλήνες μπερδεύτηκαν, βλέπετε. Ο Θεός ήταν αδέξιος ή τσιγκούνης, η ζαβολιάρης).
Ο έρωτας είναι μια επιθυμία για, ας πούμε, είσοδο. (Όπως είπε και ο Ιησούς: "κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν") Είναι μια ενόχληση ή ένας πόνος, ας πούμε, ανάμεσα στα πόδια που μπορείς να τον ανακουφίσεις με την ερωτική θεραπεία, αν ξέρεις το πως- γιατί ενώ η ερωτική επιθυμία είναι μάλλον έμφυτη, το πώς το κάνεις χρειάζεται εκπαίδευση. Ο έρωτας είναι και άσκηση (ή ακόμα φάρμακο). Γιαυτό ασχοληθείτε μαζί του για να είσαστε σε φόρμα και να διατηρηθείτε λεπτοί. Αυτό θα 'ναι κέρδος. Γιατί το πάχος είναι μόλυνση. Πολεμήστε την παχομόλυνση με το πήδημα. Και κάνετε έρωτα, όχι βόμβες.
(...) Όμως είναι φανερό ότι στη φύση όλα γίνονται, ακόμα και αυτά που αποκαλούνται διαστροφές. Η φύση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν αξιολογικό κριτήριο. Το να λένε το ερωτικό παιχνίδι διαστροφή είναι βρισιά. Που στηρίζονται; Αν ό,τι είναι φυσικό είναι ηθικό, τότε πως το θεωρούν διαστροφή; Τι παράλογος που είναι ο λόγος του Θεού!- "Μα γι'αυτό ακριβώς λέμε ότι Εκείνος (και όχι Εκείνη;) είναι υπεράνω λογικής".
Αλλά τότε γιατί δε σωπαίνει;

Τζ.Ξενάκης, Χίππηδες και Κυνικοί, εκδ.Απόπειρα

Ο μύθος της ελευθερίας του καταναλωτή

Το ότι η "ελευθερία της αγοράς" δεν είναι παρά ένα μύθευμα για την αποθέωση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, είναι προφανές.

Ελευθερία της αγοράς δεν υπάρχει, από τη στιγμή που δεν μπορούμε να αγοράσουμε ή να πουλήσουμε ελεύθερα ό,τι μας κάνει κέφι (ως εκεί που δεν βλάπτουμε την οικονομία του διπλανού μας). Όπως δηλαδή ορίζεται και η πολιτική μας ελευθερία. O όρος λοιπόν δεν είναι παρά μίαακόμη τεχνική promotion της οικονομικής ανισότητας.

Με την ξέφρενη πορεία ανάπτυξης των πολυεθνικών εταιριών, και την δημιουργία ισχυρών μπλοκ στην αγορά μονοπωλιακού χαρακτήρα, χάνεται και η ψευδαίσθηση της ελευθερίας στην επιλογή του καταναλωτή.

Για παράδειγμα πως θα σας φαινόταν αν τα έσοδα από όλες τις μάρκες μπύρας που βλέπετε εδώ, κατέληγαν στο... ίδιο πορτοφόλι; Απίστευτο αλλά αληθινό. Μέσω της εταιρίας "Αθηναϊκή Ζυθοποιία"

Ευχαριστώ τον φίλο Σταύρο Παναγιωτίδη για την σχετική ενημέρωση, όπου αναφέρονται και τα εξής:

"Η Επιτροπή Ανταγωνισμού στην Ελλάδα είναι ΥΠΗΡΕΤΗΣ των συμφερόντων της ΟΛΛΑΝΔΙΚΗΣ -ΑΘΗΝΑΙΚΗΣ ΖΥΘΟΠΟΙ ΙΑΣ.
Καταγγελίες επώνυμες υπάρχουν.
Δημοσιεύσεις στις εφημερίδες υπάρχουν.
Δεν υπάρχει όμως διάθεση από το κράτος να λυθεί το θέμα
Περιμένουμε μόνο την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έχουν το 85% της Ελληνικής αγοράς μπύρας.

Την τελευταία 10ετια έχουν ΚΕΡΔΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 9 ΔΙΣ ΕΥΡΩ.

Οι Ολλανδοί με τα λεφτά του μέσου Έλληνα που κερδίζουν ,εξαγοράζουν άλλα εργοστάσια μπύρας στην Ευρώπη.

Μόνο ψίχουλα από αυτά τα κέρδη επανα-επενδύονται στην Ελλάδα.

Η Ηeineken πουλιέται στα Ελληνικά Σούπερ Μάρκετς 60% υπερτιμημένη
από τα αντίστοιχα Oλλανδικά !!!!!.

Και όλα αυτά με τις ΕΥΛΟΓΙΕΣ και την ΑΝΟΧΗ του Ελληνικού Κράτους.

Το ΟΛΛΑΝΔΙΚΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ μπύρας είναι ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ.

Εκβιάζει, πιέζει, υποβάλλει κανόνες, μπλοκάρει τον ανταγωνισμό.

Στα Σουπερ μάρκετς, πρατήρια, κάβες, χονδρεμπόρους, εστιατόρια, ταβέρνες, σουβλατζίδικα. καφενεία, μπαρ, ψιλικατζίδικα, φαστ φουντάδικα, πιτσαρίες κτλ
δεν βρίσκει άλλες μπύρες παρά μόνο της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας.

Κάνουν ΠΑΡΑΝΟΜΑ ιδιωτικά συμβόλαια για την αποκλειστική διάθεση των προϊόντων τους.

Γέμισαν την αγορά με ΔΩΡΕΑΝ ψυγεία , όπου υπάρχει χώρος ΜΟΝΟ για τα προϊόντα τους..."

Γκρουεφσκαμανλής

Επειδή οι επιστολές αυτές του σήμερα σίγουρα θα αξιολογηθούν από την ιστοριογραφία του αύριο, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να σχολιάσω την απάντηση του πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Καρμανλή στην επιστολή του Γκρουέφσκι.

Οι δύο επιστολές, είναι λες και γράφτηκαν για να γραφτούν. Ένα "συμφωνούμε ότι διαφωνούμε", που φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια μεγάλη αλήθεια: το όνομα δεν είναι το (μόνο) πρόβλημα ανάμεσα στα δύο κράτη. Έχουμε να κάνουμε με μία τυπική σύγκρουση εθνικισμών, και όσο περιοριζόμαστε στο όνομα βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Έχουμε από την μία την καινούρια κυβερνητική τάξη της γείτονος χώρας, (σπουδαγμένη σε αρκετές περιπτώσεις με κεφάλαια του Kokkalis Foundation) που φοράει την μακεδονική περικεφαλαία (τι μου θυμίζει τι μου θυμίζει) και από την άλλη τον κύριο Καραμανλή και την κυβέρνησή του, που καταγγέλει τον εθνικισμό (!) της FYROM ενώ παράλληλα αρνείται την διαχρονική ύπαρξη όχι μόνο της σλαβομακεδονικής μειονότητας, αλλά και οποιασδήποτε άλλης.

"Δεν υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα. Ποτέ δεν υπήρξε. Κάθε αντίθετος ισχυρισμός, είναι απόλυτα αθεμελίωτος και πολιτικά υποκινούμενος, χωρίς σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα της περιοχής"

Ρωτάμε, λοιπόν, με όση λογική μας απέμεινε:

Δεχόμαστε για την οικονομία της επιχειρηματολογίας μας ότι δεν υπάρχει μακεδονική εθνικότητα.
Αυτή η μειονότητα στην Φλώρινα η οποία συσπειρώνεται γύρω από τον κομματικό σχηματισμό "Ουράνιο Τόξο", δεν αποτελεί μειονότητα; Έστω ότι είναι 100, 200, 1000 άτομα, τι απειλή μπορούν να αποτελέσουν αυτοί οι άνθρωποι για την περιβόητη "εθνική κυριαρχία"; Πόσοι αιώνες πρέπει να περάσουν για να δεχτεί ο μέσος Έλληνας ότι στα όρια της χώρας μπορούν να ζουν και άνθρωποι που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες;

Ονόμασέ τους Σλαβομακεδόνες, ονόμασέ τους Σλάβους ή εξωγήινους αν θέλεις. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, πόση αξιοπρέπεια μας στερεί η αναγνώριση των ανθρώπων διαφορετικής εθνικότητας;

Η πρόταση της ημέρας; Το άρθρο των Αναστάς Βανγκελί και Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου "sickness has fun"

Μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι

Ήταν Μάιος του 2004. Ο έλλην εντερτέινερ μετά των δύο συμπαθεστάτων ρουβιτσών πλην τίμιων μοντέλων, ξεκινούσε ένα ξέφρενο ροντέο προς την ευρωπαϊκή καταξίωση. Όμως δεν ήταν μόνος. Είχε μαζί του δέκα και πλέον εκατομμύρια ελληνικές καρδιές, είχε τις προσευχές όλων των μανάδων του κόσμου που κοιμούνται με ένα αυτόγραφο του γραμμωμένου Saki(iiii) κάτω από το μαξιλάρι. Η επιτυχία ήτο βεβαία. Όμως, μια σειρά ατυχεστάτων ψηφοφοριών έφερε τον Sakis στο τρίτο σκαλί του βάθρου, ένα παιδί από ατόφιο χρυσό που υποβιβάστηκε στον χαλκό... Τα δάκρυα του ελληνικού έθνους αναβλύζουν καυτά, ο τραγουδοποιός δηλώνει "οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι ήταν κομπλεξικοί, το καλοκαίρι θα χτυπιούνται στα κλαμπ της Μυκόνου με το shake it", πόσο δίκιο είχε ο πεφωτισμένος αυτός Έλλην ποιητής...

Λίγα χρόνια μετά όμως, η μοίρα έμελλε να του επιστρέψει όσα τόσο άδικα του στέρησε. Ο Sakis, περιμένοντας καρτερικά την ΕΡΤ να του ξαναδώσει το βαρύτιμο χρίσμα, επιβραβεύεται γιατί είναι παιδί-μάλαμα (και δόντι-ασήμι), και ξεκινάει για νέες περιπέτειες. Ευσυγκίνητος καθώς είναι, δεν αντέχει τη στιγμή της αναγγελίας του σε επίσημο εθνικό μας σταρ για την eurovision 2009. Ο Sakis λυγίζει. "Μεγάλη ευθύνη" χαρακτηρίζει την νέα του αποστολή και ζητά ωσάν νέος Κολοκοτρώνης κάτι παραπάνω από τις 800.000 ευρώ που ξόδεψε το μικρό πλην ταπεινό Καλομοιράκι πέρισυ, κάτι που είναι πολύ πιθανό.

Άλλωστε η Eurovision είναι πλέον ένας βασικός συνεκτικός κρίκος του Έθνους, μαζί με το πειρατικό του Όττο, τα δοξασμένα στρατά και τον Νίκο Χατζηνικολάου. Με αυτούς τους φωτεινούς φάρους να φουσκώνουν την εθνική μας υπερηφάνεια, μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι...

Ρολόγια

Από την ταινία "Ο χαμένος τα παίρνει όλα" του Ν. Νικολαϊδη

Παιδεία-Μπακάλικο

Διαβάζοντας το πρωτοσέλιδο και την ανάλυση αυτή της εφημερίδας "Μακεδονία", μου έρχονται στο μυαλό προσωπικές αναμνήσεις από συζητήσεις που γίνονταν στην τάξη την κρίσιμη -για την Ελλάδα- περίοδο του Λυκείου, όταν καλούμασταν (είναι όντως αστείο) στην ηλικία των 16-17 χρόνων να λάβουμε "αποφάσεις ζωής" σχετικά με το πανεπιστημιακό μας μέλλον.

Πέρα από τις εγγενείς αδυναμίες του νεοελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, που μας καθιστούσαν περισσότερο "λύτες" παρά μαθητές με την πλήρη έννοια της λέξης μετακινώντας το ενδιαφέρον από την διαδικασία της μετάδοσης γνώσεων σε αυτήν της αξιολόγησης, είχαμε και την επιλογή σχολής με καθαρά οικονομικά κριτήρια, πόσο μακρυά είναι από το σπίτι μου, πόσα λεφτά θα μου αποφέρει η απόκτηση του πτυχίου σε μία χ,ψ σχολή, εάν υπάρχει επαγγελματική αποκατάσταση άμεσα ή μακροπρόθεσμα κλπ.

Να σημειώσω ότι η νοοτροπία αυτή, δεν περιοριζόταν στα παιδιά εκείνα που αντιμετώπιζαν προβλήματα οικονομικής στενότητας, αλλά βρισκόταν σε μία ξεκάθαρη πλειοψηφία ανεξάρτητα από την οικονομική και κοινωνική προέλευση.

Παιδεία-μπακάλικο, λοιπόν, από τους καθηγητάδες μας που διδάσκουν (;) το μάθημα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού, από τους γονείς μας που υπολογίζουν περισσότερο την τσέπη τους παρά την κατάρτισή μας, από εμάς τους ίδιους που μετράμε βάσεις και σχολές όπως τις τιμές του κωλόχαρτου.

Περαστικά