Tζαίησον Ξενάκης - Κάνετε έρωτα όχι τάφους: η νέα θρησκεία

Ο ερωτισμός δε φταίει

(...)Όμως ο τρόπος να αποφύγουμε την έκρηξη δεν είναι να συγκρατήσουμε τον ερωτισμό. Γιατί δεν φταιει αυτός. Ο έρωτας δεν είναι η επιθυμία να κάνεις παιδιά και ούτε ήταν ποτέ. Χρειαστήκαμε αιώνες για να αποσυνδέσουμε εννοιολογικά την ερωτική πράξη από τη γέννηση και πολλοί (όπως όλα τα ζώα και τα φυτά) βρίσκονται ακόμα στο σκοτάδι, σε ό,τι αφορά τη συμπτωματική σχέση αυτών των δύο (οι δύο ή τρεις σωλήνες μπερδεύτηκαν, βλέπετε. Ο Θεός ήταν αδέξιος ή τσιγκούνης, η ζαβολιάρης).
Ο έρωτας είναι μια επιθυμία για, ας πούμε, είσοδο. (Όπως είπε και ο Ιησούς: "κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν") Είναι μια ενόχληση ή ένας πόνος, ας πούμε, ανάμεσα στα πόδια που μπορείς να τον ανακουφίσεις με την ερωτική θεραπεία, αν ξέρεις το πως- γιατί ενώ η ερωτική επιθυμία είναι μάλλον έμφυτη, το πώς το κάνεις χρειάζεται εκπαίδευση. Ο έρωτας είναι και άσκηση (ή ακόμα φάρμακο). Γιαυτό ασχοληθείτε μαζί του για να είσαστε σε φόρμα και να διατηρηθείτε λεπτοί. Αυτό θα 'ναι κέρδος. Γιατί το πάχος είναι μόλυνση. Πολεμήστε την παχομόλυνση με το πήδημα. Και κάνετε έρωτα, όχι βόμβες.
(...) Όμως είναι φανερό ότι στη φύση όλα γίνονται, ακόμα και αυτά που αποκαλούνται διαστροφές. Η φύση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν αξιολογικό κριτήριο. Το να λένε το ερωτικό παιχνίδι διαστροφή είναι βρισιά. Που στηρίζονται; Αν ό,τι είναι φυσικό είναι ηθικό, τότε πως το θεωρούν διαστροφή; Τι παράλογος που είναι ο λόγος του Θεού!- "Μα γι'αυτό ακριβώς λέμε ότι Εκείνος (και όχι Εκείνη;) είναι υπεράνω λογικής".
Αλλά τότε γιατί δε σωπαίνει;

Τζ.Ξενάκης, Χίππηδες και Κυνικοί, εκδ.Απόπειρα

Ο μύθος της ελευθερίας του καταναλωτή

Το ότι η "ελευθερία της αγοράς" δεν είναι παρά ένα μύθευμα για την αποθέωση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, είναι προφανές.

Ελευθερία της αγοράς δεν υπάρχει, από τη στιγμή που δεν μπορούμε να αγοράσουμε ή να πουλήσουμε ελεύθερα ό,τι μας κάνει κέφι (ως εκεί που δεν βλάπτουμε την οικονομία του διπλανού μας). Όπως δηλαδή ορίζεται και η πολιτική μας ελευθερία. O όρος λοιπόν δεν είναι παρά μίαακόμη τεχνική promotion της οικονομικής ανισότητας.

Με την ξέφρενη πορεία ανάπτυξης των πολυεθνικών εταιριών, και την δημιουργία ισχυρών μπλοκ στην αγορά μονοπωλιακού χαρακτήρα, χάνεται και η ψευδαίσθηση της ελευθερίας στην επιλογή του καταναλωτή.

Για παράδειγμα πως θα σας φαινόταν αν τα έσοδα από όλες τις μάρκες μπύρας που βλέπετε εδώ, κατέληγαν στο... ίδιο πορτοφόλι; Απίστευτο αλλά αληθινό. Μέσω της εταιρίας "Αθηναϊκή Ζυθοποιία"

Ευχαριστώ τον φίλο Σταύρο Παναγιωτίδη για την σχετική ενημέρωση, όπου αναφέρονται και τα εξής:

"Η Επιτροπή Ανταγωνισμού στην Ελλάδα είναι ΥΠΗΡΕΤΗΣ των συμφερόντων της ΟΛΛΑΝΔΙΚΗΣ -ΑΘΗΝΑΙΚΗΣ ΖΥΘΟΠΟΙ ΙΑΣ.
Καταγγελίες επώνυμες υπάρχουν.
Δημοσιεύσεις στις εφημερίδες υπάρχουν.
Δεν υπάρχει όμως διάθεση από το κράτος να λυθεί το θέμα
Περιμένουμε μόνο την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έχουν το 85% της Ελληνικής αγοράς μπύρας.

Την τελευταία 10ετια έχουν ΚΕΡΔΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 9 ΔΙΣ ΕΥΡΩ.

Οι Ολλανδοί με τα λεφτά του μέσου Έλληνα που κερδίζουν ,εξαγοράζουν άλλα εργοστάσια μπύρας στην Ευρώπη.

Μόνο ψίχουλα από αυτά τα κέρδη επανα-επενδύονται στην Ελλάδα.

Η Ηeineken πουλιέται στα Ελληνικά Σούπερ Μάρκετς 60% υπερτιμημένη
από τα αντίστοιχα Oλλανδικά !!!!!.

Και όλα αυτά με τις ΕΥΛΟΓΙΕΣ και την ΑΝΟΧΗ του Ελληνικού Κράτους.

Το ΟΛΛΑΝΔΙΚΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ μπύρας είναι ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ.

Εκβιάζει, πιέζει, υποβάλλει κανόνες, μπλοκάρει τον ανταγωνισμό.

Στα Σουπερ μάρκετς, πρατήρια, κάβες, χονδρεμπόρους, εστιατόρια, ταβέρνες, σουβλατζίδικα. καφενεία, μπαρ, ψιλικατζίδικα, φαστ φουντάδικα, πιτσαρίες κτλ
δεν βρίσκει άλλες μπύρες παρά μόνο της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας.

Κάνουν ΠΑΡΑΝΟΜΑ ιδιωτικά συμβόλαια για την αποκλειστική διάθεση των προϊόντων τους.

Γέμισαν την αγορά με ΔΩΡΕΑΝ ψυγεία , όπου υπάρχει χώρος ΜΟΝΟ για τα προϊόντα τους..."

Γκρουεφσκαμανλής

Επειδή οι επιστολές αυτές του σήμερα σίγουρα θα αξιολογηθούν από την ιστοριογραφία του αύριο, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να σχολιάσω την απάντηση του πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Καρμανλή στην επιστολή του Γκρουέφσκι.

Οι δύο επιστολές, είναι λες και γράφτηκαν για να γραφτούν. Ένα "συμφωνούμε ότι διαφωνούμε", που φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια μεγάλη αλήθεια: το όνομα δεν είναι το (μόνο) πρόβλημα ανάμεσα στα δύο κράτη. Έχουμε να κάνουμε με μία τυπική σύγκρουση εθνικισμών, και όσο περιοριζόμαστε στο όνομα βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Έχουμε από την μία την καινούρια κυβερνητική τάξη της γείτονος χώρας, (σπουδαγμένη σε αρκετές περιπτώσεις με κεφάλαια του Kokkalis Foundation) που φοράει την μακεδονική περικεφαλαία (τι μου θυμίζει τι μου θυμίζει) και από την άλλη τον κύριο Καραμανλή και την κυβέρνησή του, που καταγγέλει τον εθνικισμό (!) της FYROM ενώ παράλληλα αρνείται την διαχρονική ύπαρξη όχι μόνο της σλαβομακεδονικής μειονότητας, αλλά και οποιασδήποτε άλλης.

"Δεν υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα. Ποτέ δεν υπήρξε. Κάθε αντίθετος ισχυρισμός, είναι απόλυτα αθεμελίωτος και πολιτικά υποκινούμενος, χωρίς σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα της περιοχής"

Ρωτάμε, λοιπόν, με όση λογική μας απέμεινε:

Δεχόμαστε για την οικονομία της επιχειρηματολογίας μας ότι δεν υπάρχει μακεδονική εθνικότητα.
Αυτή η μειονότητα στην Φλώρινα η οποία συσπειρώνεται γύρω από τον κομματικό σχηματισμό "Ουράνιο Τόξο", δεν αποτελεί μειονότητα; Έστω ότι είναι 100, 200, 1000 άτομα, τι απειλή μπορούν να αποτελέσουν αυτοί οι άνθρωποι για την περιβόητη "εθνική κυριαρχία"; Πόσοι αιώνες πρέπει να περάσουν για να δεχτεί ο μέσος Έλληνας ότι στα όρια της χώρας μπορούν να ζουν και άνθρωποι που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες;

Ονόμασέ τους Σλαβομακεδόνες, ονόμασέ τους Σλάβους ή εξωγήινους αν θέλεις. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, πόση αξιοπρέπεια μας στερεί η αναγνώριση των ανθρώπων διαφορετικής εθνικότητας;

Η πρόταση της ημέρας; Το άρθρο των Αναστάς Βανγκελί και Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου "sickness has fun"

Μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι

Ήταν Μάιος του 2004. Ο έλλην εντερτέινερ μετά των δύο συμπαθεστάτων ρουβιτσών πλην τίμιων μοντέλων, ξεκινούσε ένα ξέφρενο ροντέο προς την ευρωπαϊκή καταξίωση. Όμως δεν ήταν μόνος. Είχε μαζί του δέκα και πλέον εκατομμύρια ελληνικές καρδιές, είχε τις προσευχές όλων των μανάδων του κόσμου που κοιμούνται με ένα αυτόγραφο του γραμμωμένου Saki(iiii) κάτω από το μαξιλάρι. Η επιτυχία ήτο βεβαία. Όμως, μια σειρά ατυχεστάτων ψηφοφοριών έφερε τον Sakis στο τρίτο σκαλί του βάθρου, ένα παιδί από ατόφιο χρυσό που υποβιβάστηκε στον χαλκό... Τα δάκρυα του ελληνικού έθνους αναβλύζουν καυτά, ο τραγουδοποιός δηλώνει "οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι ήταν κομπλεξικοί, το καλοκαίρι θα χτυπιούνται στα κλαμπ της Μυκόνου με το shake it", πόσο δίκιο είχε ο πεφωτισμένος αυτός Έλλην ποιητής...

Λίγα χρόνια μετά όμως, η μοίρα έμελλε να του επιστρέψει όσα τόσο άδικα του στέρησε. Ο Sakis, περιμένοντας καρτερικά την ΕΡΤ να του ξαναδώσει το βαρύτιμο χρίσμα, επιβραβεύεται γιατί είναι παιδί-μάλαμα (και δόντι-ασήμι), και ξεκινάει για νέες περιπέτειες. Ευσυγκίνητος καθώς είναι, δεν αντέχει τη στιγμή της αναγγελίας του σε επίσημο εθνικό μας σταρ για την eurovision 2009. Ο Sakis λυγίζει. "Μεγάλη ευθύνη" χαρακτηρίζει την νέα του αποστολή και ζητά ωσάν νέος Κολοκοτρώνης κάτι παραπάνω από τις 800.000 ευρώ που ξόδεψε το μικρό πλην ταπεινό Καλομοιράκι πέρισυ, κάτι που είναι πολύ πιθανό.

Άλλωστε η Eurovision είναι πλέον ένας βασικός συνεκτικός κρίκος του Έθνους, μαζί με το πειρατικό του Όττο, τα δοξασμένα στρατά και τον Νίκο Χατζηνικολάου. Με αυτούς τους φωτεινούς φάρους να φουσκώνουν την εθνική μας υπερηφάνεια, μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι...

Ρολόγια

Από την ταινία "Ο χαμένος τα παίρνει όλα" του Ν. Νικολαϊδη

Παιδεία-Μπακάλικο

Διαβάζοντας το πρωτοσέλιδο και την ανάλυση αυτή της εφημερίδας "Μακεδονία", μου έρχονται στο μυαλό προσωπικές αναμνήσεις από συζητήσεις που γίνονταν στην τάξη την κρίσιμη -για την Ελλάδα- περίοδο του Λυκείου, όταν καλούμασταν (είναι όντως αστείο) στην ηλικία των 16-17 χρόνων να λάβουμε "αποφάσεις ζωής" σχετικά με το πανεπιστημιακό μας μέλλον.

Πέρα από τις εγγενείς αδυναμίες του νεοελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, που μας καθιστούσαν περισσότερο "λύτες" παρά μαθητές με την πλήρη έννοια της λέξης μετακινώντας το ενδιαφέρον από την διαδικασία της μετάδοσης γνώσεων σε αυτήν της αξιολόγησης, είχαμε και την επιλογή σχολής με καθαρά οικονομικά κριτήρια, πόσο μακρυά είναι από το σπίτι μου, πόσα λεφτά θα μου αποφέρει η απόκτηση του πτυχίου σε μία χ,ψ σχολή, εάν υπάρχει επαγγελματική αποκατάσταση άμεσα ή μακροπρόθεσμα κλπ.

Να σημειώσω ότι η νοοτροπία αυτή, δεν περιοριζόταν στα παιδιά εκείνα που αντιμετώπιζαν προβλήματα οικονομικής στενότητας, αλλά βρισκόταν σε μία ξεκάθαρη πλειοψηφία ανεξάρτητα από την οικονομική και κοινωνική προέλευση.

Παιδεία-μπακάλικο, λοιπόν, από τους καθηγητάδες μας που διδάσκουν (;) το μάθημα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού, από τους γονείς μας που υπολογίζουν περισσότερο την τσέπη τους παρά την κατάρτισή μας, από εμάς τους ίδιους που μετράμε βάσεις και σχολές όπως τις τιμές του κωλόχαρτου.

Περαστικά

Ένα stencil από την Παλιά Λευκωσία

Όντως...

Εκδήλωση για τον νόμο Ορφανού

Με τον παράλογο και αντισυναγματικό νόμο Ορφανού είχαμε ασχοληθεί και σε προηγούμενη δημοσίευση.
Το κάλεσμα αυτό είναι μια συνέχεια στις δυναμικές αντιδράσεις εκ μέρους των οπαδών.
Όπως εύστοχα έγραψε ένας από αυτούς:

"Κάποτε ήταν οι κομμουνιστές. Τώρα είναι οι οπαδοί. Αν ανάψεις πυρσό σε προεκλογική συγκέντρωση, μπαίνεις στο δημόσιο. Αν το κάνεις στο γήπεδο, μπαίνεις φυλακή. Η ίδια πράξη να έχει τελείως διαφορετικές συνέπειες στον ενεργό της είναι πέρα από κάθε ερμηνεία του Συντάγματος."

Μία βόλτα απ'τον Φεγγίτη

Το άτακτο έντυπο "Φεγγίτης" το συνάντησα σε μία από τις μεταμεσονύκτιες βόλτες μου στην πλατεία Ναβαρίνου στην Θεσσαλονίκη. Ο χαρακτήρας του μπορεί ίσως να ξενίσει, ιδίως από την στιγμή που θα δεσμευτούμε σε όρους σύμβασης, στράτευσης, ταυτότητας.
Προτείνω ανεπιφύλακτα μία βόλτα από το blog τους, από το οποίο αναδημοσιεύω το κείμενο "Αθηναϊκή Τοπογραφία"

Αθηναϊκή Τοπογραφία

Αθήνα. Μια μητρόπολη του σύγχρονου κόσμου. Μια πόλη ζωντανή, προκλητική και θρασύτατη, που η ολοένα και οργιαστικά ακμάζουσα γοητεία της, την μετατρέπει σε σύγχρονη χώρα των Λωτοφάγων. Μια βραδιά στην λάγνα Αθήνα αρκεί για σύνδρομα μανιακής μεταδημότευσης. Οι τελευταίοι ειδωλολάτρες μελετητές του αστικού φαινομένου πολύ εύστοχα εδώ και μια δεκαετία περίπου παρατηρούν την μείωση του ελεύθερου πληθυσμού και συνεπώς την παρακμή των αρχαίων πόλεων, όπως το Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο, η Λάρισα, η Νέα Υόρκη. Η Αθήνα τώρα!!! Η αντίδραση στην ολοένα και αυξανόμενη κυριαρχία της λαϊκής παρακμής, της προλεταριακής μιζέριας και της προαστιακής λεηλασίας της αυθεντικής ζωής απέκτησε γρήγορα μια συγκεκριμένη μορφή στο αίτημα για τη δημιουργία ενός σύγχρονου αστικού κέντρου που στον πυρήνα του θα βρίσκεται ένας πολίτης, ο οποίος θα υπηρετεί σχεδόν με θρησκευτική στάση την επιτέλεση ενός νέου κοινωνικού περιεχομένου. Ενός κοινωνικού περιεχομένου που απαιτεί σαν κοινωνικό μέσο την δράση του κάθε πολίτη εντός και μόνο της πόλης ωσάν να κατέχει το αξίωμα magister untriusque militiae. Η Αθήνα, λοιπόν, σαν μια νέα κοινωνικοφιλοσοφική στάση και θέση στην ανθρωπολογική ερωτηματοθεσία «που πάει ο άνθρωπος». Αλλά ποιοι είναι επιτέλους αυτοί οι Αθηναίοι. Ας αφήσουμε τους ελεύθερους Αθηναίους να μας συστηθούν και να μας συστήσουν την πόλη τους. Στα ίχνη του Νίκου Παπασωτηρίου, διάσημου σχεδιαστή ρούχων. Στα ιδιαίτερα δωμάτια του Φράββιτου Παιδικούλη, εικαστικού και συγγραφέα. Τέλος, ανάμεσα στις σκέψεις της Γάλλας Hadrill Δεληβοριά, ηθοποιός, σκηνοθέτης, ποιήτρια, κοινωνιολόγος. Όλοι τους Αθηναίοι, στην ερώτηση «πως νιώθουν κάνοντας απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας τους» απαντούν πως απλά έκαναν το χρέος τους απέναντι στις προσωπικές τους δεσμεύσεις. Ο Νίκος Παπασωτηρίου δεν έχει κόμπλεξ, έχει όμως δύναμη, ξέρει κόσμο και διαθέτει προσωπικότητα. Οι υποχρεώσεις του δεν του αφήνουν χρόνο για τίποτε. Δεν παρακολουθεί τηλεόραση, δεν βλέπει θέατρο, δεν πηγαίνει σινεμά και φυσικά δεν γνωρίζει το παραμικρό για τα ελληνικά εικαστικά δρώμενα. Στο εξωτερικό όμως πηγαίνει σε εκθέσεις, βιβλιοπωλεία, δισκάδικα. Ξεκίνησε από την Κηφισιά για να κατέβει και να αλώσει το Κολωνάκι. Οι κατευθύνσεις της γνώσεις του ακούγονται παράλογες. Τι πάει να πει αφηρημένη γνώση. Ο Νίκος Παπασωτηρίου καταλαβαίνει μόνο την παραστατική γνώση των πραγμάτων. Εξάλλου, τα αντικείμενα που σχεδιάζει είναι συγκεκριμένα. Και σε ότι αφορά τις κατευθύνσεις, τα βράδια κατευθύνεται στο Γκάζι, για κλάμπινγκ, χορό και αγοραίο έρωτα. Αυτοπεποίθηση και απενεχοποίηση λοιπόν. Ο Φράββιτος Παιδικούλης λατρεύει την Κοκκινιά και την Ηλιούπολη, συχνάζει στο Μπρίκι, στο ψυγείο του υπάρχει πάντα κοκακόλα λάιτ και η capture R60/80tm abrasion rides του Dior, θα ήθελε να ζούσε στον Μεσαίωνα και το φετίχ του είναι το πλυντήριο πιάτων. Αγαπημένος του καλλιτέχνης είναι κάποιος Simon Olmsted. Μπορεί και να υπάρχει. Όπως όλοι οι σύγχρονοι Αθηναίοι έτσι και ο Φράββιτος πρέπει να περιγράφει τον εαυτό του με μοναδικό τρόπο. Η αβασάνιστη ελευθερία και η έμφυτη σοφία του δεν του παρέχουν δωρεάν την ατομική του ευτυχία και αυτοπραγμάτωση. Αυτά τα έχουν όλοι οι Αθηναίοι. Χρειάζεται ένα λεξιλόγιο που η κατανόησή του απαιτεί κόπο, την γνώση ενός μυστικού μύθου για την τέχνη της ηδονής, μια στροφή στο μεταφυσικό επαναδιατυπωμένο με όρους βιρτσουαλ ριαλιτι. Η ζωή του Φράββιτου είναι για τον ίδιο ένα αίνιγμα που κάθε πρωί του διατυπώνεται με νέα εκφορά. Με αυτοπεποίθηση ο Φράββιτος Παιδικούλης είναι εδώ και τώρα, παντού και πουθενά. Η Γάλλα Hardill Δεληβοριά δηλώνει παράφορα ερωτευμένη με την πόλη και τους κατοίκους της. Αν μπορούσε θα είχε κάνει έρωτα με όλους. Αλλά δεν μπορεί. Δεν αντέχει την μονοτονία και την επανάληψη και πως θα μπορούσε άλλωστε ζώντας σε μια πόλη που υπόσχεται τα πάντα. Η ζωή για την Γάλλα είναι συναρπαστική και ξεπερνά με την ορμή της φόβους, ταμπού, κόμπλεξ. Και αυτό το ανακαλύπτει κάθε φορά στο κρεβάτι του πλαστικού χειρουργού. Τη συναντάμε στον ιατρείο του Σάκη Σκούρα στο Κολωνάκι, με γυψονάρθικα στη μύτη, να διαβάζει κάτι για τον βιταλισμό και τη ρωτάμε τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει τους Αθηναίους. «Οι Αθηναίοι έχουν αυτοπεποίθηση». Όπως καταλαβαίνουμε όλοι, αυτό δεν είναι απλά αυτοπεποίθηση. Αυτό είναι η ΝΕΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΑΥΤΟΠΗΠΟΙΘΗΣΗ.

Tin Alley

Ladies and Gentlemen,

οι Tin Alley



Γρκέιτ μιούζικ, γκρικ μπλόουκς φρομ Μέλμπουρν, Αουστράλια.

εντζόυ.

official website: www.tinalley.net

Μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις

The great experiment

Λονδίνο

Αμερικανοί ερευνητές παρακολούθησαν μυστικά τις μετακινήσεις 100.000 ατόμων, μέσω των κινητών τους τηλεφώνων (όλε!) , και επιβεβαίωσαν ότι οι άνθρωποι είναι πλάσματα της συνήθειας: οι περισσότεροι περνούν σχεδόν όλη τη ζωή τους σε μια ακτίνα 10 χλμ από το σπίτι.

Το συμπέρασμα της μελέτης μπορεί να φαίνεται αυτονόητο, στην πραγματικότητα όμως το θέμα είναι πολύ δύσκολο να μελετηθεί επιστημονικά.

Τα στοιχεία που δίνει για πρώτη φορά η έρευνα αναμένεται να βοηθήσουν για παράδειγμα τους επιδημιολόγους, ώστε να μπορούν να προβλέπουν μοτίβα στη μετάδοση ασθενειών, αλλά και τους συγκοινωνιολόγους στην αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού και το σχεδιασμό μεταφορικών δικτύων.

Η μελέτη, που δημοσιεύεται στο περιοδικό Nature, παρουσιάζει όμως ενδιαφέρον και όσον αφορά την ανθρώπινη ψυχολογία. «Παρόλο που θεωρούμε τους εαυτούς μας αυθόρμητους και απρόβλεπτους [...] στην πραγματικότητα ακολουθούμε σχέδια, και για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων η απόσταση είναι μικρή]» σχολίασε ο Αλμπερτ-Λάζλο Μπαραμπάσι, μέλος της ερευνητικής ομάδας στο Πανεπιστήμιο Northwestern στο Σικάγο.

Οι ερευνητές ανέλυσαν τις μετακινήσεις 100.000 ατόμων για διάστημα έξι μηνών εξετάζοντας τα δεδομένα χρήσης κινητών τηλεφώνων που τους προμήθευσε μια ευρωπαϊκή εταιρεία κινητής. (όλε! όλε!) Οι καταγραφές έδειχναν με ποιους σταθμούς βάσης (κεραίες) επικοινωνούσαν οι χρήστες όταν τηλεφωνούσαν ή έστελναν μηνύματα.

Η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας και η χώρα στην οποία πραγματοποιήθηκε το πείραμα δεν αποκαλύπτονται για λόγους προστασίας των προσωπικών δεδομένων. (όλε! όλε! όλε!)

Αν και ο Δρ Μπαραμπάσι διαβεβαιώνει ότι τα ονόματα και οι αριθμοί των χρηστών ήταν άγνωστα στην ερευνητική ομάδα, μεταμφιεσμένα σε πολυψήφιους αλφαριθμητικές περιγραφές, ορισμένοι ανεξάρτητοι ειδικοί κατηγορούν την ομάδα ότι δεν σεβάστηκε το προσωπικό απόρρητο των χρηστών.

Ο Ρομπ Κένι, εκπρόσωπος της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών, δήλωσε ότι αυτού του είδους η παρακολούθηση, για την οποία δεν έχουν δώσει ρητή συγκατάθεση οι χρήστες, θα ήταν παράνομη στις ΗΠΑ.

Ο Δρ Μπαραμπάσι υποστηρίζει ότι δεν χρειαζόταν να πάρει άδεια από κάποια επιτροπή ηθικής επειδή η έρευνα αφορά τον τομέα της φυσικής και όχι της βιολογίας. Ωστόσο ο Αρθουρ Κάπλαν, γνωστός ειδικός σε θέματα βιοηθικής στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, θεωρεί ότι πρόκειται για παραβίαση του προσωπικού απόρρητου.

«Το κινητό μου τηλέφωνο δεν είναι δημόσιο. Το κινητό μου τηλέφωνο είναι προσωπικό. Η παρακολούθησή του, και επομένως η παρακολούθηση του κατόχου του, είναι ενεργή παραβίαση της ιδιωτικής ζωής» είπε.

Παρόλα αυτά, τα ευρήματα είναι ενδιαφέροντα: Στους έξι μήνες της παρακολούθησης, το 83% των χρηστών παρέμεινε σε μια ακτίνα 37 χλμ από τα σπίτια τους, ενώ περίπου το 50% πολύ σπάνια απομακρύνεται περισσότερο από 10 χλμ.

Μόνο το 3% απομακρυνόταν σχετικά συχνά πάνω από 320 χλμ και μόνο το 1% ταξιδεύει συχνά περισσότερο από 1.000 χλμ.

(αναδημοσίευση από http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=907114&lngDtrID=252 )

*Οι σημειώσεις δικές μας!