Looks like meat. Tastes like meat. Isn't meat at all.

Δημοσιευμένο στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας "Φιλελεύθερος":

19 Julio 1936

"War is evil, but it is often the lesser evil" 

Στις 19 Ιουλίου 1936 δόθηκε το σάλπισμα ενός ιστορικού πολέμου, του ισπανικού εμφυλίου.

Ένας Βρετανός γεννημένος στην Ινδία, ο Έρικ Άρθουρ Μπλερ, σηκώνει τα όπλα για να πολεμήσει ενάντια στις φάλαγγες του ισπανικού και ευρωπαϊκού φασισμού.

Κι όμως, λίγα χρόνια πριν, ο ίδιος άνθρωπος κρατούσε τα όπλα για λογαριασμό του κράτους, καθώς ήταν αστυνομικός στην Μπούρμα.

Aν τον έβρισκε κάποια σφαίρα σε εκείνη την αιματηρή αναμέτρηση στην Ισπανία, δε θα είχαν γραφτεί ποτέ κείμενα όπως "η Φάρμα των Ζώων" και το "1984". 

Στα βάθη των αιώνων θα είναι γνωστός ως Τζωρτζ Όργουελ.

t-ray! τους γδύνει όλους και συμφέρει

Μας είχαν προϊδεάσει και φαινόταν σαν μία φάρσα. Ωστόσο, όταν αγοράζεις γύρω στα 90.000 ευρώ το μηχάνημα, σίγουρα δεν το κάνεις για πλάκα. Τα συστήματα t-ray έχουν ήδη αρχίσει να εγκαθίστανται σε αεροδρόμια του κόσμου. Κάτι τέτοιο γινόταν ήδη εδώ και καιρό σε δοκιμαστικό επίπεδο, ενώ η πρόσφατη απόπειρα από Νιγηριανό σε αεροσκάφος των Delta Airlines έδωσε μία υπέροχη αφορμή για να διασκεδαστούν οι αλγεινές εντυπώσεις που είχε προκαλέσει το μέτρο ακόμη και στους πιο δεκτικούς ταξιδιώτες. Το ιδιότυπο αυτό scanner προχωρά ένα βήμα πέρα από αυτά που αναγνωρίζαμε μέχρι τώρα ως μέτρα ασφάλειας, αφού κυριολεκτικά γδύνει όποιον περνάει μπροστά του.
Εσείς τι λέτε γι'αυτό, κύριε George;

Όλα ένα talent show

Διαβάζω κλεφτά στην δουλειά "ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ X-FACTOR" με μεγάλα γράμματα στο εξώφυλλο ενός σκανδαλοτηλεκουτσομπολιστικότιναναι περιοδικού, και συνειδητοποιώ ότι τελικά η μόδα των talent show ήρθε για να μείνει.
Εισβάλλοντας στην ζωή μας κατά δουλική μίμηση των ξένων προτύπων, οι εκπομπές τέτοιου στιλ έκαναν "ποδαρικό" με την γνωστή σε όλους εκπομπή του "Μεγαλου Αδελφού". Βασισμένο στην ιδέα του 1984 και του Όργουελ, το show αυτό υποτίθεται ότι θα μας διασκέδαζε με κάτι το οποίο μέχρι τότε μας φόβιζε: την καταγραφή δηλαδή 24 ώρες το 24 ωρο της ζωής ανθρώπων.
Όταν ελήφθη η απόφαση να έρθει η ιδέα αυτή στη χώρα μας, είδαμε την πρώτη διαδήλωση στην ιστορία με αφορμή μία εκπομπή! Τελικά από ότι φάνηκε το show το παρακολούθησαν και αρκετοί από αυτούς που στην αρχή διαδήλωσαν εναντίον του. Θυμάμαι μάλιστα, ότι το έτος εκείνο μία χώρα είχε κάνει πρωτοχρονιά στην τηλεόραση.
Είναι μία καθαρη μνήμη για μένα καθώς ξαναγυρνάω σε κείνες τις μέρες, ότι ανάμεσα στο "πάει ο παλιός ο χρόνος" στην οικογενειακή συγκέντρωση, αρκετοί ήταν καρφωμένοι στο γυαλί για να δουν ποιός θα ήταν τελικά ο μεγαλος νικητής.
Στην ουσία ο νικητής ήταν το κανάλι το οποίο διοργάνωσε το όλο show, και όχι ο καγκουρέ τύπος που κέρδισε το βραβείο και δύο εβδομάδες τηλεοπτικής ζωής. Στο τέλος κυριολεκτικά τον έφαγε το σκοτάδι.
Επειδή όμως το τηλεοπτικό ενδιαφέρον βασίζεται στην εναλλαγή των εικόνων, η δεύτερη προσπάθεια για ένα σόου "μεγάλου αδελφού" δεν είχε την ίδια επιτυχία με την πρώτη.
Σταδιακά ο κόσμος κατάλαβε ότι υπάρχουν πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνει κανείς από το να βλέπει δώδεκα τύπους να ξύνονται σε ένα δωμάτιο και να αναπτύσσουν προβληματισμούς επιπέδου δαπέδου.
Στο κόλπο μπήκε η καθαυτό έννοια του show: τραγούδι, κίνηση, χορός.
Πράμα που σαλεύει βαρβαριστί.
Έτσι είδαμε shows με έμφαση στο τραγούδι. Άλλα στο χορό ή την υποκριτική. Το ζήτημα ειναι ότι άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο γίνονται οι ανελίξεις στο star system της χώρας.
Αυτό λειτούργησε βέβαια προς όφελος των μεγάλων εταιριών και όχι των καλλιτεχνών.
Γιατί μπορεί να ξεκινούσες ως μία κοπελίτσα από την Λάρνακα στα 14 σου, μπορεί να έκανες σχέσεις με τους μισούς συνθέτες και τραγουδιστές της Ελλάδας και να φίλησες κατουρημένες ποδιές, όμως στα 45 σου είσαι η Βίσση, και μπορείς να διαπραγματευτείς με τους δικούς σου όρους τον δίσκο και το συμβόλαιό σου, όπως και τις απολαβές σου.
Το σύστημα αυτό δεν είναι ότι δεν αποφέρει. Αλλά γιατί να το διατηρήσεις όταν μπορεί να σου αποφέρει περισσότερα;
Γιατί από τη στιγμή που έχεις την δική σου δισκογραφική εταιρία (λέω ένα τυχαίο ονομα heaven) και τον δικό σου τηλεοπτικο σταθμο (π.χ. ΑΝΤΕΝΝΑ) να μη φτιάξεις ένα σύστημα σταρ-της-μιας-χρήσης, από παιδάκια που έχουν δίψα να γίνουν γνωστά, και να μην τους προσφέρεις τον δίσκο σαν "επαθλο"; (με τους δικούς σου όρους πάντα)
Την επόμενη τηλεοπτική σαιζόν, θα φτιάξεις νέους σταρ. Και το συμβόλαιο του Νότη, του Κούντου, της Άσπας κλπ, μπορεί να περάσει στον κάλαθο των αχρήστων όπως και τόσα άλλα. That's bussiness.
Εν τω μεταξύ ο λαός της Ελλάδας και της Κύπρου εξακολουθεί να αυνανίζεται με την μοναδική πράξη δημοκρατίας που του έχει απομείνει ως καθημερινή πρακτική, την αποστολή ενός υπερχρεωμένου sms για τον υποψήφιο της αρεσκείας του.
Νενικήκαμεν!

1984

To 1949 o Eric Arthur Blair, γνωστός ως George Orwell, γράφει ένα μυθιστόρημα φαντασίας που έμεινε στην ιστορία ως ένα χτύπημα ενάντια στον ολοκληρωτισμό και την παρακολούθηση της ιδιωτικής ζωής των πολιτών. Το βιβλίο αυτό ονομάστηκε "1984", και παρουσιάζει μία κοινωνία δομημένη με τέτοιο τρόπο, ώστε μία πολύ μικρή κοινότητα εκμεταλλεύεται το σύνολο, που παρακολουθείται με τεχνολογικά μέσα για να μην εξεγερθεί εναντίον της.

Είναι αλήθεια ότι ρουφιανιά πάντα υπήρχε. Και η κάθε εξουσία έχει μία μεγάλη έξη στο να πληροφορείται τον ιδιωτικό βίο των πολιτών της, σε παραμέτρους που μπορεί να είναι παράνομες, ή και σε άλλες που δεν είναι. Ανεξάρτητα από το πολίτευμα.

Το ζήτημα είναι ότι από ένα σημείο και μετά η τεχνολογία έκανε τα πράγματα πιο εύκολα: παλιά μπορεί να ήταν ο περιπτεράς της γειτονιάς σου, που θα ψιθύριζε στον χωροφύλακα ποιά εφημερίδα αγοράζεις.
Τώρα μπορεί να είναι χιλιάδες κάμερες τοποθετημένες στους δρόμους, με την πρόφαση να ελέγχουν το κυκλοφορικό (ποιος ελέγχει τι ελέγχουν άραγε;), ενώ στην ουσία εστιάζουν σε πρόσωπα συμμετεχόντων σε διαδηλώσεις.
Τώρα μπορεί να είναι το δορυφορικό σύστημα παρακολούθησης, (το γνωστό ως συνωμοσιολογία) Echelon, που παρόλαυτά έχει αναγνωριστεί ως υπάρχον από το Ευρωκοινοβούλιο. (Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε και το ντοκιμαντέρ του ΡΙΚ, το νησί των κατασκόπων , μία από τις σπάνιες κρίσεις ειλικρίνειας της κυπριακής τηλεόρασης)

Το 1984, χρονιά που είδα το πρώτο φως, και σημεία του μυθιστορήματος είχαν αρχίσει να γίνονται από φαντασία καθημερινό βίωμα, ένα συγκρότημα από την Δυτική Θεσσαλονίκη έπαιζε ήδη τα τραγούδια του σε τοπικά μπαράκια, με μια χούφτα οργισμένους τινέιτζερ για κοινό. Τα παιδιά αυτά τραγουδούσαν:

Η ασφάλεια ξέρει τη γκόμενά μου και τι ώρα σπίτι μου γυρνάω

Η ασφάλεια ξέρει τη μάρκα απ' τα βρακιά μου και ενοχλείται στη δουλειά μου αν δε πάω

Τα ξέρει όλα και συμφέρει στην κοινωνία και σε μας και όταν αρχίζει πάνω χέρι κάτω χέρι βρες το κουράγιο να τραγουδάς...