Τίμοθι Λίρι: Ένας προφήτης της πνευματικής απελευθέρωσης ή ένας καθηγητής που "κάηκε" από τις παραισθησιογόνες ουσίες;

Ο Αμερικανός συγγραφέας και ψυχολόγος Τίμοθι Λίρι (Timothy Francis Leary, γενν.1920 Σπρίγκφιλντ, Μασαχουσέτη-θαν.1996 Μπέβερλι Χίλς, Καλιφόρνια), έμελλε να αποτελέσει μία από τις εξέχουσες αλλά και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του χώρου του στον 20ο αιώνα.

Γιος αξιωματικού του αμερικανικού στρατού, αρχικά στράφηκε και ο ίδιος στην προοπτική μίας καριέρας στρατιωτικού, ιδέα όμως την οποία εγκατέλειψε αμέσως μετά τον πρώτο χρόνο του στην ακαδημία. Στη συνέχεια στράφηκε στην επιστήμη της ψυχολογίας, αποφοιτώντας από το πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα. Ακολούθησαν μεταπτυχιακές σπουδές σε σε Ουάσιγκτον και Μπέρκλεϊ, όπου εκπόνησε το διδακτορικό του. 

Όλα προμήνυαν μία λαμπρή σταδιοδρομία, και τα επόμενα βήματά του σε αυτό συνηγορούσαν: επαγγελματικές θέσεις σε νοσοκομεία και πανεπιστήμια, έκδοση του πρώτου βιβλίου του...1

Η πρώτη γυναίκα του, Μαριάν, αυτοκτόνησε την ημέρα των 35ων του γενεθλίων.²

Έπειτα από τον θάνατο της συζύγου του πέρασε λίγο χρόνο στην Ευρώπη με τα παιδιά του, ενώ του προσφέρθηκε μία θέση στο Χάρβαρντ. Όμως ο Λίρι δεν έμελλε να αποτελέσει έναν ακόμη από τους καθηγητές που ανεβαίνουν στην ακαδημαϊκή ιεραρχία για να διαιωνίσουν το κοινωνικό και επιστημονικό κατεστημένο.

Ένα ταξίδι στο Μεξικό το 1960 θα άλλαζε για πάντα όχι μόνο τον προσωπικό, αλλά και τον ερευνητικό του προσανατολισμό. Εκεί είχε την ευκαιρία, παρά τους αρχικούς διασταγμούς του, να δοκιμάσει τα περιβόητα μαγικά μανιτάρια, γνωστά για την ψυχοενεργή τους δράση λόγω της ψιλοκυβίνης που περιέχουν. Σε συζήτησή του με τον συγγραφέα Άρθουρ Κέσλερ είχε εξομολογηθεί ότι "έμαθε περισσότερα σε έξι ώρες από ότι είχε μάθει τα τελευταία δεκαέξι χρόνια".³

Ο Λίρι από εκείνη τη στιγμή και έπειτα έμελλε να κάνει κάτι για το οποίο λατρεύτηκε από τους θαυμαστές του και κατηγορήθηκε από τους επικριτές του: να χρησιμοποιήσει τη θέση του στο Χάρβαρντ για να υπερασπιστεί τη θεραπευτική χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών για την ανθρώπινη ψυχολογία.

Υπηρέτησε την προσωπική αυτή αποστολή και σε πειραματικό αλλά και σε συγγραφικό επίπεδο.

Στο κείμενο "Your Brain is God"⁴ που ανήκει στην ενότητα κειμένων του "Changing my mind among others" αναφέρει πως

"υπάρχει ένα προφανές, σκληρό ταμπού ενάντια στην 'μεταβολή του μυαλού'. Μέχρι το 1960, όντως, το μυαλό έχει αντικαταστήσει τα γεννητικά ως το απαγορευμένο 

όργανο που δεν πρέπει να αγγιχτεί ή να διεγερθεί από τον ιδιοκτήτη του. Ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο οι εμπειρίες μεταβολής της συνειδητότητας θα μπορούσαν να συζητηθούν ήταν σε φιλοσοφικό-θρησκευτικό πλαίσιο. Ακόμη και ο Βουδισμός, μία άθεη μέθοδος ψυχολογικού αυτό-ελέγχου, επέτρεψε στον εαυτό του να κατηγοριοποιηθεί ως θρησκεία."

Από το 1960 μέχρι το 1962 ο Λίρι είναι από τους στυλοβάτες του Harvard Psilocybin Project, με την υποστήριξη του μεγάλου συγγραφέα Άλντους Χάξλεϊ (Aldous Huxley) που έχει ήδη καταξιωθεί με παγκοσμίως γνωστά βιβλία όπως το "Brave new world" και "Doors of Perception". Τους πλαισιώνουν ο Κέσλερ καθώς και ο καθηγητής Ρίτσαρντ Άλπερτ (Richard Alpert), ο προϊστάμενός τους Ντέιβιντ Μακ Κλίλαντ (David Mc Clelland) ο Φρανκ Μπάρον (Frank Barron) και δύο προπτυχιακοί φοιτητές που ενδιαφέρονταν για τις ενθεογενείς ουσίες.

Σφοδρή κριτική σχετικά με την προοπτική και την ασφάλεια του προγράμματος δημοσιεύτηκε στο Harvard Crimson, την καθημερινή φοιτητική εφημερίδα του αμερικανικού πανεπιστημίου, ενώ η αρνητική δημοσιότητα και η αντίθεση που εκφράστηκε οδήγησε αφενός μεν στην διακοπή του προγράμματος, αφετέρου στην απομάκρυνση του Λίρι και του Άλπερτ από την ακαδημία.

Οι δύο επιστήμονες κατηγορήθηκαν ότι χρησιμοποιούσαν τον επιστημονικό τους ρόλο για να προωθήσουν την χρήση των παραισθησιογόνων ουσιών, ότι παρέβησαν τους κανόνες δειγματοληψίας και διεξαγωγής πειραμάτων κ.α.

Ενώ φαινομενικά αυτό ήταν το τέλος της καριέρας του Τίμοθι Λίρι, ήταν η αρχή της εξωσυστημικής του πορείας που θα τον έκανε μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της αντικουλτούρας της δεκαετίας του 60'.

Το 1964 γράφει το σημαντικότερο ίσως βιβλίο του με τίτλο "The psychedelic experience", όπου συσχετίζει τις ψυχεδελικές εμπειρίες με τα στάδια Bardo, μεταβάσεις μεταξύ θανάτου και επαναγέννησης, με βάση το θιβετιανό βιβλίο των νεκρών. Κατά τον Λίρι, οι ψυχεδελικές μεταβάσεις Bardo κατηγοριοποιούνται ως εξής:

Ι. Η περίοδος της απώλειας του "εγώ" και της ενάργειας του φωτός

II. Η περίοδος των παραισθήσεων

ΙΙΙ. Η περιόδος της επανεισόδου⁵

Ο Λίρι δεν παρατηρεί απλώς τη διαδικασία, αλλά έχει ως σκοπό να καταγράψει ένα εγχειρίδιο καθοδήγησης έτσι ώστε να συνδέσει την ψυχεδελική εμπειρία με αρχέγονες παραδόσεις που πηγαίνουν πίσω στον σαμανισμό, τον βουδισμό και τα αρχέγονα μυθικά πρότυπα. Πιστεύει ότι η υπέρβαση μέσω της ψυχεδελικής εμπειρίας μπορεί να κάνει μακροπρόθεσμα τον άνθρωπο καλύτερο, προσηλωμένο στην πληρότητα και την ευδαιμονία, εφόσον δει την όλη διαδικασία σε βάθος και αρνηθεί να υποκύψει σε διάφορες παιγνιώδεις μορφές που προκύπτουν κατά την εμπειρία αυτή (ηδονή, παιχνίδια εξουσίας κ.α), καθώς και στην προσπάθεια ελέγχου και απόλυτης εκλογίκευσης. Ναι, κατά τον Λίρι όλα μπορεί να συμβαίνουν στον εγκέφαλο, αλλά και ο εγκέφαλος από μόνος του κλείνει ανεξερεύνητους δρόμους και δυνατότητες που η επιστήμη ακόμη δεν είναι ικανή να εξηγήσει 100%. Γι'αυτό πιστεύει ότι καταστάσεις υπερδιέγερσής του και διευρυμένης πραγματικότητας μπορεί να αποβούν επωφελείς σε όλο το φάσμα της "πραγματικής ζωής".

H φράση-σλόγκαν του Λίρι "Turn on, tune in, drop out." κυριαρχεί σταδιακά στην εναλλακτική αμερικανική κοινωνία της δεκαετίας του 60, όπως και η συμβουλή "να σκέφτεσαι για τον εαυτό σου και να αμφισβητείς την εξουσία". O Λίρι επηρεάζει μουσικούς και διανοούμενους της εποχής όπως ο Τζων Λέννον, οι Who, οι Moody Blues, καθώς και όλο το αγγλοσαξονικό κίνημα ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ. Η παραδοχή του ίδιου του προέδρου Νίξον ότι ο Λίρι είναι "ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στις ΗΠΑ"6, τον κατέστησε το νούμερο ένα φόβητρο της συντηρητικής κοινωνίας, ενώ μεγάλωσε ακόμη περισσότερο την απήχησή του στα νεολαιίστικα και εναλλακτικά κινήματα. 

Είναι εύκολο να δούμε υπό το σημερινό πρίσμα τον Λίρι σαν έναν "τρελάκια" που ευαγγελίστηκε μία αλλαγή σε μία πολύχρωμη κοινωνία που δεν ήρθε ποτέ, όμως πρέπει να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι αυτή η εσωτερική κοινωνική διαμάχη στα 60s και τις αρχές των 70s ήταν κάτι που πραγματικά συνέβαινε, είχε δυναμική και δημόσιο λόγο. 

Χαρακτηριστικό είναι ότι στις εκλογές του 1969 ο Λίρι κατεβαίνει υποψήφιος για κυβερνήτης της Καλιφόρνια ενάντια στον Ρόναλντ Ρίγκαν, μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ. Μάλιστα, ο Τζων Λέννον γράφει το θρυλικό τραγούδι του "Come Together" για να στηρίξει τον προεκλογικό του αγώνα. 

( https://www.youtube.com/watch?time_continue=35&v=45cYwDMibGo&feature=emb_title )

Η μουσική και οι στίχοι γράφουν ιστορία, αλλά ο Λίρι βρίσκεται όλο και συχνότερα αντιμέτωπος με τον νόμο, και μάλιστα με εκδικητική ένταση: Ενώ οι κατηγορίες που τον βαραίνουν σχετίζονται με ενέργειες όπως η κατοχή μαριχουάνας και η έμμεση ευθύνη για προπαδάνδιση ψυχοτρόπων ουσιών (με αποκορύφωμα έναν φοιτητή που μετά από παρακολούθηση ομιλίας του και υπό την επήρρεια του LSD αυτοκτονεί) ο Τίμοθι Λίρι καταδικάζεται σε εξοντωτικές ποινές, όπως πενταετείς και δεκαετείς φυλακίσεις, αλλά και χρηματικά πρόστιμα. Μετά από κινηματογραφικού τύπου απόδραση καταφέρνει με τη βοήθεια ορισμένων πυρήνων των "Μαύρων Πανθήρων"(!) που είχαν απομείνει να καταφύγει σε Αλγερία, Αφγανιστάν και Ελβετία. Εκδίδεται, ξανακαταδικάζεται και συνεργάζεται με το FBI στα πλαίσια του "πολέμου ενάντια στα ναρκωτικά". Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν τους είπε τίποτα που να μην το ήξεραν ήδη, ενώ καμία σύλληψη δεν προκύπτει από τις ομολογίες του. Αποφυλακίζεται το 1976 και επανέρχεται στο προσκήνιο μιλώντας για μελλοντολογικά projects της ανθρωπότητας, όπως ο εποικισμός άλλων πλανητών και η διεύρυνση του προσδόκιμου ζωής και η αναβάθμιση του ανθρώπινου εγκεφάλου, αλλά αποφεύγει συστηματικά την προπαγάνδιση των ψυχοτρόπων ουσιών που του κόστισε στο παρελθόν την ελευθερία του.

Στα τελευταία στάδια της ζωής του ο Τίμοθι Λίρι συναρπάζεται από την καλπάζουσα τεχνολογική πρόοδο: βλέπει την εξέλιξη των υπολογιστών ως τη νέα επανάσταση και γοητεύεται από την εικονική πραγματικότητα. Έτσι,μετά τη γενιά των psychedelics επηρεάζει και την γενιά των cyberdelics.

H διάγνωσή του με καρκίνο στον προστάτη του δίνει την δυνατότητα να τακτοποιήσει και να σκηνοθετήσει τα του θανάτου του. Μέρος της στάχτης του μπαίνει σε ένα πύραυλο που εκτοξεύεται στο διάστημα και μπαίνει σε τροχιά γύρω από τη γη. Το τελευταίο του βιβλίο "Design for dying" δημοσιεύεται μετά θάνατον. Είχε παντρευτεί πέντε φορές και είχε δύο παιδιά. Μεταξύ των ανθρώπων που γνώρισε και συνεργάστηκε ήταν οι θρυλικοί Ginsberg και Ram Dass, εξέχουσες μορφές της Beat γενιάς της Αμερικής, ενώ ήταν πνευματικός πατέρας της γνωστής ηθοποιού Winona Ryder. 

Για άλλους ο Τίμοθι Λίρι αποτέλεσε μία εμβληματική φυσιογνωμία της παγκόσμιας εναλλακτικής κουλτούρας, ενώ για άλλους ένας καθηγητής που "κάηκε" από τις παραισθησιογόνες ουσίες και κατέληξε σε παράδοξα συμπεράσματα. Πέρα από τις προσωπικές αποτιμήσεις του έργου του, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έζησε μία βαρετή ζωή. 

Παραπομπές:

1. Interpersonal Diagnosis of Personality: A Functional Theory and Methodology for Personality Evaluation, Resource Publications, 1957
2.Psychology Today, Fascinating Figures: Timothy Leary, Christopher Ryan, 2009 
σύνδεσμος:   https://www.psychologytoday.com/us/blog/sex-dawn/200907/fascinating-figures-timothy-leary
3. ό.π.
4.Timothy Leary, Your brain is God, Ronin Publishing Inc., 1982
5.Timothy Leary, The psychedelic experience, Citadel Press, Kensington Publishing Corp., 1964 (ed.2007)
6.Ari Shapiro, Nixon's Manhunt For The High Priest Of LSD In 'The Most Dangerous Man In America', npr, σύνδεσμος:  https://www.npr.org/2018/01/05/575392333/nixons-manhunt-for-the-high-priest-of-lsd-in-the-most-dangerous-man-in-america?t=1586709809969

Του Μάρκου

Σαν σήμερα γεννήθηκε στο Σκαλί της Σύρας ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς της Ελλάδας, ο Μάρκος Βαμβακάρης. 

Τα τραγούδια και οι ιδέες του είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. 

Ο Μάρκος είπε σε άλλες εποχές πράγματα τα οποία σήμερα δεν τολμάει κανείς να πει και να γράψει δημόσια. Όπως αυτά που κατέθεσε στην αυτοβιογραφία του, που είναι από τα πιο αυθεντικά νεοελληνικά κείμενα που έχουν γραφτεί. 

"Όλα τα πρώτα μου τραγούδια ήτανε χασικλήδικα. Από το 34 που ήτανε η αρχή ήτανε όλα τέτοια. Κι αυτά βγήκανε σε δίσκους, αλλά τα ξέχασα. Έγραψα πολλά μέχρι το 36. Μετά περίλαβε ο Μεταξάς και γράφαμε αλλιώτικα. Με φώναξαν στην λογοκρισία και μου είπαν. Θα σταματήσεις απ'αυτό το γράψιμο, δε θα γράφεις τέτοια πράματα. Δεν ξέρω ποιοί είναι εκεί στη λογοκρισία. Τους έχει το κράτος. Δεν ξέρω ποιοί είναι, ούτε σε ποιό υπουργείο υπάγονται, αν κι έχω τόσα χρόνια τώρα. Αυτοί θα με ξέρουν γιατί γράφω τόσα χρόνια. 

Στις αρχές μου δίναν οδηγίες εμένα και μου λέγανε. Μάρκο πρέπει να γράψεις καλύτερα. Κι αν δεν μπορείς, να τα φέρεις εδώ να στα γράψουμε εμείς. Κάποιος μουσικός Ψαρούδας, καλή του ώρα αν ζει, εάν έχει πεθάνει Θεός συγχωρέστονε, μου είπε. Παιδί μου, να μου τα φέρνεις εδώ να στα φτιάχνω εγώ. Δεν πήγα όμως εγώ. Εσταμάτησα. Έγραφα εκείνα που έπρεπε να γράψω. Έφκιαξα διαφορετικά το γράψιμό μου τότες, συμμορφώθηκα και δεν πήγα σ'αυτούς. Δεν τους είχα ανάγκη ποτές. Δηλαδή από κει που έγραφα μάγκικα βαριά, καθεαυτού βαριά μάγικα ε, πολύ μάγκικα, κάθησα κι έγραψα κάτι πιο... Δηλαδή αυτοί τα λόγια κυνηγάνε δεν τους νοιάζει για τη μουσική. Δεν μπόραγα εγώ να κάνω διαφορετικά. Εδώ ήτανε λόγος. Ό,τι έλεγε ο Μεταξάς έπρεπε να γίνει. Τότες λίγο πριν αρχίσει η λογοκρισία έγραψα τους Π ρ ω θ υ π ο υ ρ γ ο ύ ς.  Το'χω τραγουδήσει εγώ σε δίσκο πριν ν'αναλάβει ο Μεταξάς πέντε μήνες έξι. Πρόλαβα και το είπα. Αυτό δεν επαίρναγε από τη λογοκρισία." 

Μάρκος Βαμβακάρης, Αυτοβιογραφία. εκδόσεις Παπαζήση

Δε θα συγχωρήσω ποτέ το καθεστώς Μεταξά γι'αυτό που έκανε στο ρεμπέτικο και τον ελληνικό πολιτισμό γενικότερα. 

Ποδόσφαιρο στην εποχή του θεάματος: η σκοτεινή πλευρά

Ίσως έχει πάρει το μάτι σας το δυσάρεστο νέο που "παίζει" σε αθλητικές -και όχι μόνο- εφημερίδες, ιστοσελίδες και ραδιόφωνα. Ο παίκτης της Λάρισας Ντε Νίγκρις άφησε την τελευταία του πνοή κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο χτες το βράδυ, με αίτια που παραμένουν μέχρι τη στιγμή αυτή αδιευκρίνιστα. Δεν θέλω να βγάλω πρόχειρα συμπεράσματα προτού ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της νεκροψίας, αλλά το όνομα του άτυχου ποδοσφαιριστή από το Μεξικό προστίθεται στην μεγάλη λίστα των αθλητών που έχασαν εντελώς ξαφνικά τη ζωή τους, είτε εντός είτε εκτός γηπέδου, στον καιρό του επαγγελματικού αθλητισμού.

Ο άσσος της Μπενφίκα Μίκλος Φεχέρ , ο διεθνής Καμερουνέζος Μαρκ Βιβιέν Φοέ, και ο Αντόνιο Πουέρτα της Σεβίλλης, είναι μερικά από τα τραγικά περιστατικά που μας συγκλόνισαν τα τελευταία χρόνια (όλοι έχασαν τη ζωή τους μετά από καρδιακό επεισόδιο τη στιγμή που αγωνίζονταν σε ποδοσφαιρική αναμέτρηση). Μία κλασική συμβουλή των γιατρών για όσους θέλουν να μην έχουν προβλήματα με την καρδιά τους, είναι να προσέχουν την διατροφή τους, και να αθλούνται συχνά. Πως είναι λοιπόν δυνατόν, επαγγελματίες αθλητές που παρακολουθούνται καθημερινά από προπονητές και διατροφολόγους, που περνούν εργομετρικά τεστ  και έχουν μικρό ποσοστό λίπους στον οργανισμό τους, να παρουσιάζουν με τέτοια συχνότητα προβλήματα υγείας;

Δεν είναι λίγοι αυτοί που συνδέουν τα περιστατικά αυτά με την χρήση ουσιών και φαρμάκων που έχουν σκοπό την βελτίωση των αθλητικών ικανοτήτων. Και πως να μην γίνει αυτή η σύνδεση, αφού σε τακτικά χρονικά διαστήματα βρίσκονται ντοπαρισμένοι αθλητές, σε όλα πάνω-κάτω τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, με ουσίες όπως η εφεδρίνη ή η αμφεταμίνες, που αυξάνουν τους παλμούς της καρδιάς  μετά τη χρήση.
Μόνο στο ελληνικό πρωτάθλημα, έχουν ανιχνευθεί ντοπαρισμένοι δεκάδες αθλητές με πρόσφατα παραδείγματα τους Βαβζίνιακ , Ρόκα, Μονιάκη, Κλίνε , Αντσουέ...
Ας μην τρέφουμε αυταπάτες: η διάκριση ήταν πάντα ο άμεσος στόχος από τη στιγμή που επινοήσαμε τα ανταγωνιστικά αθλήματα. Είναι, πιστέυω, λάθος να βλέπουμε το ντόπιγκ σαν ένα αποκλειστικό απότοκο του  καπιταλισμού. Ας μην ξεχνάμε το όργιο ντόπιγκ που έγινε στη Σοβιετική Ένωση, στην Ανατολική Γερμανία και σε άλλες χώρες που δεν ανήκαν στο "καπιταλιστικό μπλοκ" κατά τον ψυχρό πόλεμο.Ειδικά σε επίπεδο εθνικών ομάδων, το ντόπιγκ χρησιμοποιήθηκε για να ενσαρκώσει ένα εθνικό φαντασιακό, για να δείξει ότι η επιτυχία ενός αθλητή ή μιας ομάδας είναι κατάκτηση ολόκληρου του κράτους.
Σήμερα πάντως δε μπορούμε να συλλάβουμε όλες τις πτυχές του φαινομένου ντόπιγκ, έξω από την παγκοσμιοποιημένη ποδοσφαιρική αγορά του θεάματος. Η μπάλα είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες στήριξης της βιομηχανίας θεαμάτων (όπως το τραγούδι ή ο κινηματογράφος), και τα ποσά που επενδύονται στον τομέα αυτό ξεπερνούν κάθε ρεκόρ χρόνο με το χρόνο.
Οι δραστικές αλλαγές που έχουν επέλθει στον τρόπο με τον οποίο παίζεται το άθλημα, είναι εύκολα ορατές, η δύναμη και η φυσική κατάσταση έχουν γίνει πολύ σημαντικότεροι παράγοντες από ότι ήταν παλιότερα. Δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε στιγμιότυπα ενός αγώνα ποδοσφαίρου από την δεκαετία του 50  , και συγκεκριμένα τον τελικό του Μουντιάλ 58. Ονόματα-θρύλοι όπως ο Πελέ και ο Ζαγκάλο, επιδεικνύουν την τεχνική τους περνώντας την μπάλα κάτω από τα πόδια των αντίπαλων ποδοσφαιριστών, και εάν προσέξετε οι περισσότεροι μαρκάρουν "με τα μάτια", χωρίς να κάνουν σκληρά τάκλιν, ενώ η μπάλα μοιάζει περισσότερο με πεπόνι. Το γήπεδο είναι ένα τσιμεντένιο κατασκεύασμα με διπλό διάζωμα, ενώ οι πανηγυρισμοί από το κοινό μοιάζουν με ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν!
Αν το συγκρίνουμε με τον τελικό Μουντιάλ του 2006, είναι σαν να μεταφερθήκαμε ξαφνικά σε άλλο πλανήτη.  Πολυτελή γήπεδα με εντυπωσιακό φωτισμό, μακιγιαρισμένοι οπαδοί στα χρώματα της εθνικής τους, replay από δεκάδες διαφορετικές γωνίες, μπάλες και γάντια τερματοφυλάκων με εφαρμογές νανοτεχνολογίας. Αλλά πάνω απ'όλα μία απίστευτη ταχύτητα, μία δύναμη που καμία σχέση δεν έχει με το ποδόσφαιρο όπως ήταν πριν λίγες δεκαετίες. Έχουμε αναρωτηθεί, αλήθεια, πώς είναι δυνατόν να καταφέρνουμε τέτοιες επιδόσεις, από τη στιγμή που ο άνθρωπος δεν έχει μεταλλαχτεί γονιδιακά μέσα σε 50 και κάτι χρόνια;
Τι είναι αυτό που κάνει το ρεκόρ του Bob Hayes (10.06 το 1968) να μοιάζει ένα τίποτα μπροστά στις επιδόσεις του Usain Bolt (09.58 το 2009);

Και ποιός πληρώνει τον λογαριασμό όταν το "μαγικό φίλτρο του Πανοραμίξ" αποδεικνύεται τελικά φαρμάκι και στερεί τη ζωή νέων ανθρώπων που έχουν ριχτεί στη ζούγκλα του επαγγελματικού αθλητισμού;

Πληρώνει κανείς άλλος εκτός από τον ίδιο τον αθλητή;

Κουβέντα για τις εξαρτησιογόνες ουσίες (με αφορμή την συνέντευξη Τσίπρα)

Ενόχληση, λέει, μεγάλη για την τελευταία συνέντευξη του προέδρου του Συνασπισμού κ. Τσίπρα, ο οποίος φωτογραφήθηκε και έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό "schooligans"

Πέρα από τη φωτογράφιση (τι μπορεί να πείραξε, άραγε, από αυτή τη φωτογραφία;), εμφανίστηκαν από μεγάλο μέρος των μου μου ε, ως προκλητικές οι παρακάτω ατάκες:

Συμφωνείς με την αποποινικοποίηση του χασίς;
Ναι, βέβαια.
Έχεις δοκιμάσει εσύ χασίς;
Όχι, δεν έχω δοκιμάσει, γιατί εγώ σαν άτομο έχω μια φοβία με τα drugs, φοβάμαι τις επιπτώσεις τους. Αλλά πολύ συχνά έχω βρεθεί σε παρέες που πίνουν και ακόμα και τώρα βρίσκομαι. Δε ζω σε γυάλα.

Δεν θα είμαι φειδωλός στα καλά μου λόγια για τον Τσίπρα στην συγκεκριμένη περίπτωση, χωρίς να τον ακολουθώ τυφλά: νομίζω πως βρέθηκε εν έτει 2008 ένας πρόεδρος κόμματος να μιλήσει την γλώσσα της αλήθειας πάνω στο ζήτημα, ενώ το μόνο που ακούγαμε μέχρι τώρα ήταν δηλώσεις-μισόλογα, αν συνυπολογίσουμε μάλιστα και την ανάλογη τοποθέτηση του βουλευτή του ΣΥΝ κ. Ψαριανού, θα καταλήξουμε πως κάτι "σαλέυει" έτσι ώστε να δούμε το ευαίσθητο ζήτημα των ουσιών από μία νέα, λιγότερο συντηρητική και στρουθοκαμηλική σκοπιά.

Μέχρι τώρα, όταν λέμε "ενημέρωση για τα ναρκωτικά" εννοούμε την επίσημη κρατική προπαγάνδα που καταδικάζει όλες τις ουσίες από το χόρτο μέχρι την ηρωϊνη, συχνά υιοθετώντας την αντιεπιστημονική και αστήριχτη θεωρία των σταδίων (το ένα σε ρίχνει στο άλλο, ο χασισοπότης καταλήγει ηρωϊνομανής), είτε εξίσου άστοχες κοινωνικές προκαταλήψεις (π.χ. οι ναρκομανείς είναι άτομα του περιθωρίου, αγνοώντας τους τόννους κοκαϊνης και πάσης φύσεως χαπιών που καταναλώνουν τα πλουσιόπαιδα των μεγαλοαστικών οικογενειών).

Νομίζω πως έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, για να υπάρξει μία αναδιαμόρφωση της στρατηγικής του κράτους απέναντι στις ουσίες, που καταχρηστικά ονόμασαν ναρκωτικά (ετυμολογικά είναι ένα από τα μεγαλύτερα φάουλ που μπορεί να κάνει κανείς).

Είναι αξιομνημόνευτη και η συμπεριφορά των ελληνικών κομμάτων που εκπροσωπούν την δεξιά και την αριστερή συντήρηση. Η πρόεδρος του ΚΚΕ κυρία Παπαρήγα μίλησε με τα πιο μελανά λόγια για τους "εμπόρους χασίς" (δεν περιμέναμε τίποτε καλύτερο από την παράταξη που καταδίκαζε τους ρεμπέτες και το τραγούδι τους υπό την κατηγορία της εκπροσώπησης του "λουμπεν προλεταριάτου") ενώ ο κύριος Καρατζαφέρης μίλησε για "κακά παραδείγματα για την νεολαία".

Νομίζω ότι είναι μία καμπή κρίσιμη, όπου όλοι οι άνθρωποι που σέβονται τις προσωπικές ελευθερίες και έχουν οποιεσδήποτε γνώσεις για το θέμα, πρέπει να βγουν και να μιλήσουν με γλώσσα καθαρή και απλή:

Το χασίς δεν είναι εξαρτησιογόνος ουσία, δεν εθίζει σωματικά τον χρήστη και είναι ένα φυσικό προϊόν το οποίο χρησιμοποιούνταν για αιώνες από πάρα πολλούς πολιτισμούς είτε ως μέρος της θρησκευτικής δραστηριότητας, είτε για ιατρικούς λόγους (αναλγητική δράση).
Είναι πολύ λιγότερο βλαβερό από ότι είναι το αλκοόλ, το οποίο σερβίρεται σε κάθε γωνιά της χώρας σε καφετέριες, μπαρ, περίπτερα, κέντρα διασκέδασης.
Έχω δει άνθρωπο να μαχαιρώνει άνθρωπο ενώ ήταν μεθυσμένος, από την άλλη δεν έχω δει ποτέ καυγά μεταξύ ανθρώπων που έχουν καπνίσει χασίς.
(Παραπέμπω και στην αυτοβιογραφία του Μ.Βαμβακάρη, ενός διαμαντιού της ελληνικής συγγραφής, που, όπως πολλά μνημεία της γλώσσας μας, γράφτηκε από έναν ολιγογράμματο. Σε αυτό θα επανέλθουμε με άλλη δημοσίευση)

Βέβαια όπως κάθε πράγμα πρέπει να έχει ένα μέτρο, έτσι και εδώ.
Και είναι αυτονόητο, ότι δεν είναι ανάγκη να καπνίζουν όλοι χόρτο.
Δεν είναι ο στόχος να προπαγανδίσουμε το τσιγάρο, αλλά να σταματήσουμε την κοινωνική ανελευθερία στη χρήση του.
Επίσης, πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο που δεν θέλει να καπνίσει, δηλαδή να μην είναι υποχρεωμένοι όλοι να εισπνέουν τον καπνό κάποιου που φουμάρει ένα τσιγαριλίκι.

Όσο για τις υπόλοιπες ουσίες, θα ανοίξει ένας διάλογος για το πως θα πρέπει να διαμορφώσουμε την κοινωνική μας παιδεία για να αντιμετωπίσουμε τον μεγάλο αυτό εχθρό που λέγεται ηρωϊνη και έχει στείλει στο νεκροταφείο πολλά ευαίσθητα και αξιόλογα παιδιά, που εξευτελίστηκαν προσωπικά αλλά και βιολογικά μέχρι να ξεψυχήσουν. Το χρωστάμε στην μνήμη όσων έφυγαν, δεν μπορώ να ξεχάσω τον Aνέστο Δελιά, τον Παύλο Σιδηρόπουλo, τα παιδιά της γειτονιάς μου που βρίσκονταν μαρμαρωμένα κάτι πρωϊνά, τα παιδιά όλης της Ελλάδας που δεν μπόρεσε κανείς να τα βοηθήσει και να τα καταλάβει.