Του Μάρκου

Σαν σήμερα γεννήθηκε στο Σκαλί της Σύρας ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς της Ελλάδας, ο Μάρκος Βαμβακάρης. 

Τα τραγούδια και οι ιδέες του είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. 

Ο Μάρκος είπε σε άλλες εποχές πράγματα τα οποία σήμερα δεν τολμάει κανείς να πει και να γράψει δημόσια. Όπως αυτά που κατέθεσε στην αυτοβιογραφία του, που είναι από τα πιο αυθεντικά νεοελληνικά κείμενα που έχουν γραφτεί. 

"Όλα τα πρώτα μου τραγούδια ήτανε χασικλήδικα. Από το 34 που ήτανε η αρχή ήτανε όλα τέτοια. Κι αυτά βγήκανε σε δίσκους, αλλά τα ξέχασα. Έγραψα πολλά μέχρι το 36. Μετά περίλαβε ο Μεταξάς και γράφαμε αλλιώτικα. Με φώναξαν στην λογοκρισία και μου είπαν. Θα σταματήσεις απ'αυτό το γράψιμο, δε θα γράφεις τέτοια πράματα. Δεν ξέρω ποιοί είναι εκεί στη λογοκρισία. Τους έχει το κράτος. Δεν ξέρω ποιοί είναι, ούτε σε ποιό υπουργείο υπάγονται, αν κι έχω τόσα χρόνια τώρα. Αυτοί θα με ξέρουν γιατί γράφω τόσα χρόνια. 

Στις αρχές μου δίναν οδηγίες εμένα και μου λέγανε. Μάρκο πρέπει να γράψεις καλύτερα. Κι αν δεν μπορείς, να τα φέρεις εδώ να στα γράψουμε εμείς. Κάποιος μουσικός Ψαρούδας, καλή του ώρα αν ζει, εάν έχει πεθάνει Θεός συγχωρέστονε, μου είπε. Παιδί μου, να μου τα φέρνεις εδώ να στα φτιάχνω εγώ. Δεν πήγα όμως εγώ. Εσταμάτησα. Έγραφα εκείνα που έπρεπε να γράψω. Έφκιαξα διαφορετικά το γράψιμό μου τότες, συμμορφώθηκα και δεν πήγα σ'αυτούς. Δεν τους είχα ανάγκη ποτές. Δηλαδή από κει που έγραφα μάγκικα βαριά, καθεαυτού βαριά μάγικα ε, πολύ μάγκικα, κάθησα κι έγραψα κάτι πιο... Δηλαδή αυτοί τα λόγια κυνηγάνε δεν τους νοιάζει για τη μουσική. Δεν μπόραγα εγώ να κάνω διαφορετικά. Εδώ ήτανε λόγος. Ό,τι έλεγε ο Μεταξάς έπρεπε να γίνει. Τότες λίγο πριν αρχίσει η λογοκρισία έγραψα τους Π ρ ω θ υ π ο υ ρ γ ο ύ ς.  Το'χω τραγουδήσει εγώ σε δίσκο πριν ν'αναλάβει ο Μεταξάς πέντε μήνες έξι. Πρόλαβα και το είπα. Αυτό δεν επαίρναγε από τη λογοκρισία." 

Μάρκος Βαμβακάρης, Αυτοβιογραφία. εκδόσεις Παπαζήση

Δε θα συγχωρήσω ποτέ το καθεστώς Μεταξά γι'αυτό που έκανε στο ρεμπέτικο και τον ελληνικό πολιτισμό γενικότερα. 

Η πολιτική δίωξη του christofias-watch και η γιορτή της μητέρας

  Σήμερα βρίσκομαι στην πολύ άβολη θέση να υπερασπιστώ, και να διαφημίσω έμμεσα ιστολόγια τα οποία ούτε επισκέπτομαι για να ενημερωθώ, ούτε παραδέχομαι την ορθότητα των γραφομένων τους. 

Βρίσκομαι στην ίδια θέση που ήμουν πριν λίγο καιρό, όταν "έτρεχε" στην Ελλάδα η δίωξη του ιστολογίου υψηλής επισκεψιμότητας "τρωκτικό". 

  Το φαινόμενο της μαζικής απήχησης ιστολογίων (blogs) είναι σχετικά καινούριο φρούτο σε Ελλάδα και Κύπρο και πιστεύω ότι σε πολλές περιπτώσεις έχει διαστρεβλωθεί η χρήση και ο ρόλος του συγκεκριμένου  μέσου, σε κατάσταση που πλησιάζει την α-νομία και την συκοφαντία. Αυτό έχει να κάνει και με την φύση του ίντερνετ ως μέσου, με την ευκολία που δημιουργεί πομπούς και δέκτες. Το κράτος ελέγχει άμεσα ή έμμεσα με σχετική ευκολία το τι λέγεται στις εφημερίδες ή την τηλεόραση, αφού λίγο-πολύ είναι γνωστοί οι δημοσιογράφοι ή παραγωγοί των μέσων. Έναν λογαριασμό blogspot ή wordpress μπορεί να δημιουργήσει ο καθένας, και να γράψει ό,τι τον απασχολεί ή ό,τι θα ήθελε να μοιραστεί με τους άλλους.

  Διάφοροι δημοσιογράφοι (ή μη) βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν το βήμα παραπάνω: να γράψουν χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο, πράγματα που δεν θα μπορούσαν (ανυπόστατα) να γραφτούν σε εφημερίδες ή να ειπωθούν στα άλλα μέσα. Τα συγκεκριμένα blogs που μεταφέρουν "ειδήσεις", ελέγχονται πολλές φορές για την εγκυρότητα των γεγονότων ή των αναλύσεών τους. 

Θα μου μείνει αξέχαστη η μέρα που το blog "τρωκτικό" έβγαλε "αποκλειστικές σκηνές από τις τελευταίες στιγμές του αεροπλάνου της Air France" και δημοσίευσε φωτογραφίες... από την δημοφιλή σειρά lost!

Ή πάλι με την περίπτωση του νεαρού Αφγανού, στου οποίου τα χέρια έσκασε βόμβα, όταν έβγαλαν το διαμελισμένο πτώμα του στη δημοσιότητα. 

Ο κόσμος στρέφεται προς τα συγκεκριμένα ιστολόγια γιατί έχει την εντύπωση ότι θα διαβάσει πράγματα τα οποία δεν του δείχνουν τα "επίσημα" μέσα, επειδή συχνά ιντριγκάρεται από την αύρα του παρα-σκηνίου, της παρα-πολιτικής, της παρα-φιλολογίας...

Δε θα αναλύσω περισσότερο το τι δίνει υψηλή επισκεψιμότητα σε αυτούς τους ιστοτόπους.

Αυτό που θα πω είναι ότι η λύση της φίμωσης και της δικαστικής οδού μου φαίνεται ότι δεν κάνει τίποτε άλλο, πέρα από το να προβάλλει ακόμη περισσότερο τα ιστολόγια αυτά ως "εναλλακτικά" "αντικαθεστωτικά" και "ενοχλητικά για την εξουσία".

  Στην ενότητα αυτή -τηρουμένων των αναλογιών- τοποθετώ και το κυπριακό ιστολόγιο "Christofias Watch" το οποίο αυτοαποκαλείται "επιτροπή για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Κύπρο", τίτλος που υπονοεί ότι η διακυβέρνηση Χριστόφια έχει καταλύσει το πολίτευμα. Έχουν γραφτεί εκεί διάφορα, κυρίως για τους ανθρώπους και τους πολιτικούς που έχουν επιδιώξει την επαναπροσέγγιση, όχι πάντοτε κόσμια και εμπεριστατωμένα. Πολλές φορές οι δημοσιεύσεις και τα σχόλια που γίνονται αγγίζουν τα όρια της συκοφαντίας. 

  Κάποιο από τα σχόλια ενόχλησε τον δημοσιογράφο Μακάριο Δρουσιώτη σε τέτοιο βαθμό, που απευθύνθηκε στις αρχές με την αιτιολογία ότι... απειλείται η ζωή του από κάποιο σχόλιο (όχι δημοσίευση) του blog, και το πάρτι του παραλογισμού άρχισε. Πρέπει να πω ότι η άποψη που έχω για τον Δρουσιώτη ως δημοσιογράφο και συγγραφέα είναι καλή. Το βιβλίο του "ΕΟΚΑ: η σκοτεινή όψη" στάθηκε αφορμή για μένα να διαβάσω περισσότερα πράγματα σχετικά με τον αντιαποικιακό αγώνα στην Κύπρο και τις πτυχές που δεν είχε ενσωματώσει η επίσημη νεοελληνική ιστοριογραφία.

  Αλλά ο τρόπος που διάλεξε για να αντιμετωπίσει τις εναντίον του βολές εκτός από αναποτελεσματικός, είναι και το καλύτερο όπλο στα χέρια των ανθρώπων που θεωρεί αντιπάλους του.

Αστυνομικοί μπήκαν χαράματα στο σπίτι του δικηγόρου Ξενή Ξενοφώντος (θεωρείται ο βασικός παραγωγός του blog) και μπροστά στα μάτια της γυναίκας του και του νεογέννητου μωρού του προχώρησαν σε έρευνα/ κατασχέσεις υπολογιστών.

  Όλα τα κόμματα πλην ΑΚΕΛ (το κόμμα από το οποίο προέρχεται ο πρόεδρος της Κύπρου) καταδίκασαν τη συγκεκριμένη δίωξη. Κάτι το οποίο η πλευρά του κ. Δρουσιώτη έπρεπε και να περιμένει, έπρεπε να είχε υπολογίσει από πριν. 

  Υπάρχει μία διαδικτυακή ομάδα η οποία θεωρεί το καθεστώς Χριστόφια ως ανελεύθερο, αντιδημοκρατικό και ολοκληρωτικό.

Τι εξυπηρετεί, λοιπόν, μία δίωξή του εκτός από το να οπλίσει με επιχειρήματα την ομάδα αυτή;

Η ποινικοποίηση του blogging οδηγεί ανθρώπους όπως το "τρωκτικό" ή το "christofias watch" να λένε: "Βλέπετε; Μας κυνηγάνε και μας πολεμούν, ακριβώς επειδή λέμε την αλήθεια!"

και οδηγούν στην ανακύκλωση του ενδιαφέροντος για τα συγκεκριμένα ιστολόγια. 

Αλήθεια, αναγνώστη, ακόμη και εσύ που δεν ήξερες ως τώρα το "christofias watch" δε θα το ψάξεις στο google για να δεις περί τίνος πρόκειται; 

Και να μην ξεχνιόμαστε, σήμερα είναι η γιορτή της μητέρας. Αγοράσαμε όλοι λουλουδάκια στη μανούλα;

Βοηθήστε με

"Ο χειρότερος μπάτσος δεν ήταν ο βασανιστής μου, ήταν ο μπάτσος του εαυτού μου. Έχω ένα μπάτσο μέσα μου που μ'εμποδίζει να βλέπω. Λοιπόν πρέπει να σκοτώσω τον μπάτσο που 'χω μέσα μου, να γίνω αδερφός με τους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, κι αυτό είναι ένα πρόβλημα ζωής"

Περικλής Κοροβέσης

  Αναγκάστηκα για πρώτη φορά από την μέρα που είπα να δημοσιεύω εδώ σκέψεις και κείμενα, να διαγράψω σχόλια. Και για κάποιο λόγο μέχρι τώρα πίστευα ότι δε θα χρειαζόταν ποτέ να το κάνω. Γιατί ζω σε μία κοινωνία που κυριαρχεί η ωμότητα και ο ρηχός σαρκασμός, γιατί ξέρω να δέχομαι βρισιές (συμπονώ τον υβριστή γιατί μπορεί ακόμη να οργίζεται), ακόμη και όταν στρέφεται εναντίον μου προσωπικά χωρίς να με γνωρίζει.

 Γι'αυτό το λόγο έχω μέχρι σήμερα αφήσει ανοιχτό στο ιστολόγιο κάθε είδους σχολιασμό, είτε επώνυμο, είτε με ψευδώνυμα, είτε ανώνυμο. 

  Είναι όμως κάτι φορές που η ανωνυμία χρησιμοποιείται με τον πιο αισχρό τρόπο.

 Δεν διέγραψα τα σχόλια αυτά για όσα γράφονταν ενάντια στον Χρήστο. Τα διέγραψα γιατί προσπάθησαν να ξεφτιλίσουν το γεγονός ενάντια στο Γλέζο και ενάντια στην αξιοπρέπεια ενός λαού που έχει το δικαίωμα να δηλώνει τη δυσαρέσκειά του για όσα του ετοιμάζουν.

  Σιχαίνομαι τη λογοκρισία σε οποιαδήποτε μορφή ακόμη και όταν τα "κομμένα" σχόλια είναι του στιλ "ρε τσόγλανε τι σχολή έχεις τελειώσει και μας λες τέτοιες αρλούμπες" ή "τράβα μία μαλακία αν τρελάθηκες". Ούτε με σοκάρουν ούτε με αγγίζουν οι κουβέντες. Έχω πρόβλημα με την τακτική. 

  Η πλατφόρμα του ιστολογίου δίνει την ευκαιρία να προεγκρίνονται σχόλια, ή να επιτρέπεται ο σχολιασμός μόνο σε εγγεγραμμένα μέλη. 

  Απευθύνομαι σε όλους εσάς που έτυχε να διαβάζετε, φευγαλέα ή συστηματικά όσα γράφονται εδώ. Κι επειδή στο χώρο αυτό είναι που το προσωπικό συναντάει το κοινωνικό, θα ήθελα να μου πείτε πως προτιμάτε να διαμορφωθεί το θέμα των σχολίων, και αν γίνεται να λυθεί το πρόβλημα με οποιοδήποτε άλλο τρόπο.

  Πρέπει να με βοηθήσετε να σκοτώσω τον μπάτσο που έχω μέσα μου.

Εμπρησμός στο βιβλιοπωλείο "ΦΩΣ" τη Βόρεια Λευκωσία

Ξημερώματα Δευτέρας (9/8/09) άγνωστοι πυρπόλησαν το βιβλιοπωλείο Ισικιταπί (Φως) στη βόρεια Λευκωσία. Το εντός των τειχών βιβλιοπωλείο αυτό, εμπορεύται πληθώρα κριτικών εκδόσεων που δεν κυκλοφορούν σε άλλα βιβλιοπωλεία και ανήκει σε μια προοδευτική τουρκοκύπρια από την Πάφο που συμμετείχε ενεργά στα πολιτικά δρώμενα και ιδιαίτερα στο επαναπροσεγγιστικό κίνημα τα τελευταία χρόνια. Η φασιστική αυτή επίθεση αυτή πραγματοποιήθηκε μέσα σε ένα κλίμα αναβίωσης του εθνικισμού στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα όπως διαφαίνεται μέσα και από την μνημεική πολιτική που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια (σημαίες, αγάλματα κλπ) και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με την δέουσα σημασία. Η τ/κ πολιτική ηγεσία στο σύνολο της καταδίκασε τον εμπρησμό μιλώντας για κάποιους που προσπαθούν να σπείρουν τον τρόμο και να προκαλέσουν ενδοκοινοτική κοινωνική αναταραχή. Η ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου, ακτιβίστρια Ναχιτέ Μερλέν δήλωσε ότι αυτή η σκοταδιστική επίθεση δεν είχε στόχο απλά τα βιβλία αλλά όλους εμάς που τα χρησιμοποιούν, αυτούς που αγωνίζονται, αυτούς που προωθούν την διάκινηση των ιδεών.

Αναδημοσίευση από: http://falies3.wordpress.com/

Neşe Yaşın- Νεσέ Γιασίν

Ήθελα καιρό τώρα να γράψω κάτι για την Νεσέ Γιασίν αλλά δίσταζα. Δεν ξέρω εάν ήταν απλή αναβλητικότητα ή δέος μπροστά στην απερίγραπτη καλωσύνη που πλημμυρίζει τους στίχους και την αύρα της.

H τουρκοκύπρια ποιήτρια, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κύπρου και ακτιβίστρια, είναι μία από τις

πολυσύνθετες προσωπικότητες του σύγχρονου κυπριακού πολιτισμού, αφού έχει καταφέρει να εκφράσει μία ιδιαίτερη αίσθηση "κυπριακότητας", ενσωματώνοντάς την σε ένα πανανθρώπινο τραγούδι.

Είναι η συγγραφέας του ιστορικού ποιήματος που μελοποίησε ο Μάριος Τόκας:

"Λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν'αγαπά

έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά

Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο

ποιό από τα δυο κομμάτια πρέπει ν'αγαπώ;"

Το ποιήμα αυτό εξέφρασε με τον πιο τραγικό τρόπο την διχοτόμηση της Κύπρου και έγινε αγαπημένος στίχος στα χείλη όλων όσων έζησαν τα θλιβερά απότοκα της καταστροφής εκείνης, που δεν ήρθε σε μια νύχτα αλλά δρομολογήθηκε σταδιακά μέσα από την καλλιέργεια τυφλού εθνικιστικού μίσους ανάμεσα στις κοινότητες της νήσου. Για την πολιτική της δράση και την σημαντική συνεισφορά της στο πεδίο της επαναπροσέγγισης της καθημερινής ζωής, η Γιασίν γνώρισε επιθέσεις και απειλές για τη ζωή της ουκ ολίγες φορές.

Όπως η ίδια είπε σε ένα ποιήμα της:

"...καμία δύναμη δεν μπορεί να ενώσει τα Ηνωμένα Έθνη

όσο υπάρχουν έθνη..."

Μάλιστα, το βιβλίο της Η κρυφή ιστορία των θλιμμένων κοριτσιών που εκδόθηκε το

2002, απαγορεύτηκε στα

κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου

αλλά και στην Τουρκία.

Το φως που γεννιέται εντός της θα το κοινωνούμε πολλά χρόνια ακόμη.

------------------------------------------------------------------------------

ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΟΤΑΝΕ ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ

Ίσως την ώρα που εσύ
πυροβολούσες από τα χαρακώματα που σκότωναν το σπίτι μας
εγώ να μούδιαζα μέσα σε μια θλίψη παιδική
και θάνατοι από τους στεναγμούς μου να περνούσαν

Το ‘ξερα από τότε
πως την ψυχή μου θα ‘κλεβες μια μέρα

Καθώς κάτω από τις σκάλες κρυβόμουνα
κλαίγοντας για φόνους οικογενιακούς
μου ψυθίριζε όνειρα για το μέλλον    
το φως που γενιότανε εντός μου
Τρεις άγγελοι μου φανερώθηκαν
ο ένας έφερε μια τουλίπα πορφυρή
ο δεύτερος ένα σου φιλί
ο τρίτος ήρθε με χέρια αδειανά
κι ανήσυχα με κοίταξε στα μάτια

Ύστερα με κυνήγησαν των σκοτωμένων τα φαντάσματα
που ήρθανε με ρούχα ματωμένα
ενώ στην πύλη του παραδείσου
δασκάλα ιστορικός απάγγειλε το ψέμα

Τόσο μα τόσο πολύ σε περίμενα
στους έρημους πύργους της Βαβυλώνας
Βγάλε τα ρούχα του στρατού
κι έλα κοντά μου
και χάρισ’ μου τρία παιδιά απ’ τις ψυχές των πεθαμένων

Το ένα για να σβήσει τους πόνους
το άλλο για να παρηγορήσει το χώμα
το τρίτο στην πόλη τις νύχτες να γυρνά
να κρατεί το χέρι των μανάδων που κλαίνε

μτφρ: Βούλα Χαρανά

------------------------------------------------------------------

Συλλογή ποιημάτων της Νεσέ Γιασίν στα αγγλικά και τα τουρκικά: http://www.stwing.upenn.edu/~durduran/newpage/culture/poetry/neseyasin/nese.html

Η συγκλονιστική κατάθεση του Μάριου Τόκα για την καλλιτεχνική τους συνάντηση:

Λιβ γιουρ μυθ ιν Γκρίς!

"Σκοπός μου ήταν να δείξω - βασιζόμενος σε αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα - ότι η σταδιακή " συρρίκνωση " του Παρθενώνα δεν πρέπει να αποδοθεί σε τυχόν φθορές μέσα στο χρόνο ή σε ενδεχόμενες αδυναμίες της κατασκευής του αλλά αντίθετα οφείλεται στον φανατισμό των ανθρώπων καθώς και στην βαρβαρότητα των διαδοχικών εισβολέων, χωρίς να ξεχνά κανείς τις ασύστολες λεηλασίες του λόρδου Eλγιν, πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας.

Στη σκηνή που κόπηκε βλέπουμε μερικούς βανδάλους " παλαιοχριστιανούς " να καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού θεωρώντας τα είδωλα και αναπαραστάσεις ακολασίας. Φαίνεται ότι ο ελληνικός κλήρος ζήτησε στη Διοίκηση του Μουσείου της Ακρόπολης όπου προβάλλεται η ταινία να κόψει αυτή τη σκηνή.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται : οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες. Το πεδίο των λογοκριτών εμπλουτίσθηκε με ανώτερους δημοσίους λειτουργούς των οποίων το καθήκον είναι η προστασία της Δημοκρατίας. Οι νόμοι που προστατεύουν τα Πνευματικά Δικαιώματα των Δημιουργών ( Droits d'Auteur) απαγορεύουν ρητά οποιαδήποτε αλλαγή σε μία κινηματογραφική ταινία χωρίς τη συγκατάθεση του σκηνοθέτη.

Θέλω να κάνω σαφές το εξής:ο κύριος σκοπός της ταινίας μου είναι να αποδειχθεί ότι ο λόρδος Eλγιν κατέστρεψε μέρος του ναού και έκλεψε τα αγάλματά του για κερδοσκοπικούς λόγους : ο αγοραστής - δηλαδή ο κλεπταποδόχος - ήταν το αγγλικό κράτος.Τα αγάλματα αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του Παρθενώνα".

Κώστας Γαβράς

Κύριε Γαβρά, καλώς ήλθατε στην Ελλάδα του Παντερμαλή, της Παναγιωταρέα, του Μπαμπινιώτη, του Ιερώνυμου, του Άνθιμου, του Σαμαρά, του εκτρώματος του μέσου τηλεθεατή.

Άραγε τι σχέση έχει η Ελλάδα με εκείνους τους Έλληνες;

Μόνο να πιθηκίζουμε στις τηλεοράσεις ότι αυτά είναι "δικά μας";

Μόνο να πλαστογραφούμε έννοιες και ιστορία όταν κοκορευόμαστε πως "αυτή η χώρα γέννησε τη δημοκρατία";

Αυτή η χώρα το μόνο που έκανε είναι να ξεφτιλίσει τη δημοκρατία.

Να την υποβιβάσει σε μία φτωχή μίμηση του αγγλικού και γαλλικού μοντέλου κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, με την οποία η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία ελάχιστη σχέση έχει.

Να την ξεσκίσει δύο φορές με στρατιωτικές δικτατορίες για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των "μεγάλων μας συμμάχων"

Ας λείψει πια αυτός ο μύθος της δημοκρατίας, τον κατάλαβαν και τα δεκαπεντάχρονα.

Αυτά που σας πετούσαν λίγους μήνες πριν νεράτζια και συνθήματα.

Ζήσε την λογοκρισία

"Η χώρα που γέννησε την δημοκρατία"

Σε αυτήν την απόλυτα δημοκρατική χώρα που ονομάζεται Ελλάδα, στην "χώρα που γέννησε την δημοκρατία" (ωραίο φρουτάκι, λες και η ίδια χώρα ήμασταν από την εποχή του Κλεισθένη μέχρι σήμερα, με την ίδια μορφή, με την ίδια κρατική υπόσταση, ψιλά γράμματα αυτά καταγόμαστε από κείνους άρα τα οικειοποιούμαστε όλα, κλείνει η εύθυμη παρενθεσούλα μας), όπου κορδώνονται οι πολιτικοί της στα "παράθυρα" για τον φιλελευθερισμό της και την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος (γκουχ! γκουχ!), εξακολουθούν να "καίγονται" βιβλία (βγάλτε και τα εισαγωγικά αν θέλετε σε ορισμένες περιπτώσεις).

"Ζιγκ-Ζαγκ" στο μυαλό του Πλεύρη

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα που δημοσιοποιήθηκε και αποδεικνύει την λογοκρισία που ζει και βασιλεύει, ειδικά στο χώρο της λογοτεχνίας, είναι αυτό της Έρσης Σωτηροπούλου. Το δικαστήριο απαγόρευσε το έργο "Ζιγκ Ζαγκ στις Νεραντζιές" στις βιβλιοθήκες των δημοτικών σχολείων μετά από καταγγελία αυτού του ανθρώπου:

Το 2004

Πηγαίνοντας λίγα χρόνια πίσω, και τη στιγμή που η "χώρα που γέννησε την δημοκρατία" ετοιμαζόταν να δείξει σε όλο τον κόσμο πως γυρίζουν οι Ολυμπιακοί σπίτι τους και πως διατηρείται το πνεύμα των "αρχαίων ημών πρόγονοι" (υπό τις μελωδίες του Tiesto βεβαίως βεβαίως), περνάει στα "ψιλά" των εφημερίδων και η εξής είδηση:

Καταδίκη για δημοσίευση του «Μεγάλου Ανατολικού»

ΑΝΔΡΟΣ

Πέρασαν δώδεκα χρόνια από τότε που ολοκληρώθηκε η έκδοση του ερωτικού έπους του Ανδρέα Εμπειρίκου «Ο Μέγας Ανατολικός» και κάποιοι φαίνεται ότι... σκανδαλίζονται ακόμα. Αυτή τη φορά μάλιστα η ενόχληση ήρθε από τον τόπο καταγωγής του ποιητή, το νησί της Ανδρου. Ετσι πρώην αντιδήμαρχος του νησιού μήνυσε τον εκδότη της τοπικής εφημερίδας «Ανδριώτικη Εβδομάδα», επειδή σε χρονογράφημα χρησιμοποίησε απόσπασμα από το «Μεγάλο Ανατολικό».

Το περιστατικό έγινε τον Αύγουστο του 2002 και πριν από λίγες ημέρες η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια. Τελικά ο εκδότης Αντώνης Μωραΐτης καταδικάστηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Σύρου σε φυλάκιση τριών μηνών για παράβαση του νόμου «περί ασέμνων»!

«Φυσικά δεν πρόκειται να το αφήσω έτσι αυτό», λέει στην «Ε» και προσθέτει: «Κατά της απόφασης αυτής προτίθεμαι να ασκήσω κάθε ένδικο μέσο και αν δεν δικαιωθώ από την ελληνική Δικαιοσύνη θα προσφύγω στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, ζητώντας και τη συνδρομή των φορέων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

«Στο δικαστήριο κάλεσα το μηνυτή να κατονομάσει έστω και έναν συγκεκριμένο πολίτη που προσβλήθηκε η αιδώς του από το δημοσίευμα, αλλά δεν είπε τίποτα», πρόσθεσε ο Α. Μωραΐτης και υπενθυμίζει τη ρήση του τέως υπουργού Πολιτισμού Ευάγγ. Βενιζέλου με αφορμή τα κωμικοτραγικά στην έκθεση OUTLOOK: «Δεν προκαλείται εκείνος που δεν επιθυμεί να προκληθεί».

Για το μηνυτή του και μοναδικό μάρτυρα κατηγορίας ο κ. Μωραΐτης υποστηρίζει ότι βρήκε την αφορμή να τον μηνύσει για «άσεμνα», επειδή η εφημερίδα είναι μια αδέσμευτη φωνή, μακριά από κάθε μορφή εξουσίας και διαπλοκής.

Καρτ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/05/2004
------------------------------------------------------------------------------------

«Πολλά κείμενά μου δεν έχουν εκδοθεί. Λόγω ελευθεροστομίας. Ενοχλούνται τα καλώς κείμενα ώτα».

Ανδρομάχη Σκαρπαλέζου, Συνέντευξη με τον Ανδρέα Εμπειρίκο, Αθήνα, Μάρτιος 1967, Ηριδανός, τ. 4