Κρίση νοήματος

"Είμαστε αντί-εξουσιαστές στην εξουσία. Ήρθαμε για ανατροπές. Δεν ήρθαμε για να στρογγυλοκαθίσουμε στις καρέκλες της εξουσίας."
Γ.Α. Παπανδρέου, πρωθυπουργός της Ελλάδας, 4/6/2010

"Είμαι μία αριστερή που ψηφίζει ΠΑΣΟΚ"
Τίνα Μπιρμπίλη, υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, 20/6/2010

To Iσραήλ δεν είναι μόνο. Το βοηθάει η κυβέρνησή σου

Εντελώς συνειδητά άργησα να γράψω αυτές τις μέρες το ο,τιδήποτε για τα γεγονότα ανοιχτά του Ισραήλ. Ο βασικός λόγος ήταν ότι περισσότερο θα έβριζα παρά θα επιχειρηματολογούσα, κάτι που δε νομίζω να προσέφερε πολλά πέρα από την έκφραση μιας οργής που είναι δεδομένη -θέλω να πιστεύω- για τους περισσότερους. Οι μέρες έχουν περάσει, αλλά η οργή δεν έχει καταλαγιάσει στο παραμικρό...

Με την κίνηση "Ένα καράβι για τη Γάζα" είχαμε ασχοληθεί ήδη από το Πάσχα, στο κείμενο "Οι Ναζωραίοι του τώρα". Δε νομίζω κανείς να μπορούσε να φανταστεί ότι η κατάληξη θα ήταν τόσο τραγική.

Από κει και πέρα, είναι ανώφελο να επαναλάβω αυτονόητα πράγματα, δηλαδή ότι είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το να ξεφορτώνεις κομάντο να θερίσουν κόσμο σε διεθνή ύδατα.

Οι μοναδικοί που δεν το παραδέχονται προσπαθώντας να κάνουν το άσπρο μαύρο είναι οι ισραηλινοί αξιωματούχοι. Εκείνο όμως που πιστεύω πως έχει μεγάλη αξία στο διαρκές έγκλημα της Παλαιστίνης, είναι ότι το Ισραήλ δε θα μπορούσε να κάνει όλα αυτά τα τερατουργήματα εάν δεν είχε την πλήρη κάλυψη ισχυρότατων παραγόντων της διεθνούς πολιτικής.

Οι ΗΠΑ βρίσκονται -δικαίως- στο στόχαστρο αφού δίνουν σε στρατιωτική βοήθεια μεγαλύτερο ποσό για το Ισραήλ από ότι σε όλη την αφρικανική ήπειρο.

Όμως πέρα από την δεδομένη υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, μήπως ξεχνάμε ή θέλουμε να ξεχάσουμε την βαθύτατα υποκριτική στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών που την απαρτίζουν;

Προσωπικά με αηδιάζουν ακόμη περισσότερο από την ξεκάθαρη υποστήριξη του αμερικανικού παράγοντα, οι ανακοινώσεις "ίσων αποστάσεων" των Ευρωπαίων, που εξισώνουν σχεδόν πάντα το θύμα με τον θύτη και κάνουν "εκκλήσεις" καθαρά για λαϊκή κατανάλωση.

Στην Κύπρο οι μάσκες έπεσαν για τα καλά, αφού η κυβέρνηση απέτρεψε τον απόπλου των πλοίων με κατεύθυνση τη Γάζα. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Στεφάνου αποκάλεσε σε επίσημη ανακοίνωσή του "όψιμους αγωνιστές" τους ακτιβιστές της πρωτοβουλίας. Το θέατρο του παραλόγου παίχτηκε την επόμενη μέρα της επίθεσης, όπου το κυβερνών κόμμα ΑΚΕΛ κάλεσε σε...πορεία στην Λευκωσία για συμπαράσταση στην...Παλαιστίνη!

Την συμπαράσταση που μόλις δύο μέρες πριν είχε αρνηθεί με χειροπιαστό τρόπο, τώρα την "προσέφερε" με μία ακόμη εθιμοτυπική πορεία, χιλιόμετρα μακρυά από το επίκεντρο του προβλήματος, που δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να συσπειρώσει το κομματικό μαντρί.

Στην Ελλάδα, το φονικό δίδυμο Παπανδρέου-Δρούτσα προσπαθούσε μέχρι τις 31 Μαϊου το απόγευμα να... ενημερωθεί. Όταν τελικά τα κατάφερε, μας μοίρασε μία ακόμη σελίδα στο συρτάρι των γενικόλογων δηλώσεων "καταδικάζουμε την βία από όπου και εάν προέρχεται", και μία δήλωση του κ. Βενιζέλου ότι "διακόπτονται οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Ελλάδος-Ισραήλ" (αλλά όχι και η συνεργασία να φανταστούμε).

Παράλληλα, βγήκαν στη φόρα διάφοροι "experts" διεθνών σχέσεων, που παπαγάλιζαν δεξιά και αριστερά ότι "Η Τουρκία βρίσκεται σε ανοιχτή ρήξη με το Ισραήλ και δε μας συμφέρει να δίνουμε νερό στο μύλο της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας". Με τόσο χυδαίες τοποθετήσεις, ως ένοχη δε θα μπορούσε να παρουσιαστεί παρά η δική μας οργή, ή η σφεντόνα του Παλαιστινίου.

Άλλο Μαντέλης, άλλο Μαντέλα

Είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι ένα από τα κεντρικά στελέχη της κυβέρνησης Σημίτη είναι διεφθαρμένο μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Αναφέρομαι στην περίπτωση Μαντέλη η οποία μονοπωλεί τις ειδήσεις και τις εφημερίδες. Παράλληλα, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας χτες "άδειασε" ουσιαστικά τρεις πρώην υπουργούς του δικού του κόμματος.

Έχει αποκαλυφθεί δηλαδή με στοιχεία ότι η κεντρική πολιτική σκηνή της τελευταίας δεκαπενταετίας στην Ελλάδα ήταν μία κάστα ανθρώπων που χρηματίζονταν από τις πολυεθνικές. Τα βλέπουμε στην τιβί την ώρα που χλαπακιάζουμε την πίτσα που πάει 2+1 δώρο "για να καταπολεμηθεί η κρίση". Κακό ειναι που συνέβησαν αυτά τα πράγματα, αλλά χειρότερο το ότι είμαστε τόσο συνηθισμένοι στην ατμόσφαιρα και την φιλολογία της διαφθοράς, που δε μας σοκάρει, δε μας προκαλεί η εξέλιξη. Kαι αντιμετωπίζουμε τις παραδοχές χρηματισμού σαν να παρακολουθούμε μία δίκη σε αμερικάνικη ταινία, όπου ένας φονιάς απλά ψελλίζει "guilty". Σαν να μην επηρέασε ποτέ τη ζωή μας, σαν να μην το ζήσαμε εμείς.

Μία και η Νότιος Αφρική έρχεται στην μόδα λόγω Μουντιάλ, μήπως θα ήταν καλό να στέλναμε και τους πολιτευτές μας εκεί για να καταρτιστούν; Υπάρχει η σοβαρή πιθανότητα αντί για Μαντέληδες να βγάζαμε Μαντέλα. 

Τα μαργαριτάρια είναι παντοτινά

"ΕΡ.: Επιμένετε στην απόφαση ότι αν γίνει πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου εσείς θα αποχωρήσετε;

ΑΠ.: Αυτό δεν οφείλεται σε μια προσωπική αντιπάθεια, οφείλεται σε δύο σκέψεις: Η πρώτη είναι ότι βρίσκω απαράδεκτη την κατάθεση υποψηφιοτήτων πριν από το συνέδριο και ενόψει εκλογών στις οποίες επικεφαλής θα είναι ο Κ. Σημίτης. Αν στις εκλογές πάει ο Κ. Σημίτης συνοδευόμενος από τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος έχει ανακηρύξει εαυτόν διάδοχό του, είναι προφανές ότι η θέση του αδυνατίζει. Θεωρώ, λοιπόν, κάθε τέτοια κίνηση υπονομευτική της δυνατότητας του κόμματος να πείσει. Τη θεωρώ στρατηγική ήττας. Η δεύτερη σκέψη είναι ότι εγώ δεν θεωρώ ότι ο κ. Παπανδρέου έχει τα προσόντα να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας. Εχω συνεργαστεί μαζί του, έχει πολλά προτερήματα, αλλά θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι δεν τον θεωρώ κατάλληλο για να γίνει πρωθυπουργός, ασχέτως αν είναι σήμερα πολύ της μόδας ο κ. Παπανδρέου. 

Πιστεύω επιπλέον και για λόγους αισθητικούς ότι θα είναι απαράδεκτη εξέλιξη, θα είναι παλινδρόμηση, αν η χώρα πάει πίσω προς τον ανιψιό του ενός και το γιο του άλλου. Το βασικό επιχείρημα αυτών που προωθούν τον κ. Παπανδρέου είναι ότι τ' όνομά του ενώνει. Εγώ δεν δέχομαι να με ενώσει με κανέναν άλλο ένα όνομα. Θέλω ιδέες για να ενωθώ και θέλω μια προσωπικότητα που να έχει συνέπεια στην προώθηση των ιδεών. Ο Κ. Σημίτης είναι μια τέτοια προσωπικότητα. Ο κ. Παπανδρέου, με συγχωρείτε που διαφωνώ τόσο πολύ με το συρμό, δεν είναι."

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 16/09/2001

Θεόδωρος Πάγκαλος, Αντιπρόεδρος κυβέρνησης Γ.Παπανδρέου

Eκτός κομμάτων οι διαφωνούντες

"Πολιτικές αναταράξεις δημιουργήθηκαν τόσο στο ΠΑΣΟΚ, όσο και στη ΝΔ, με τη διαφοροποίηση βουλευτών τους στην ψηφοφορία, επί της αρχής, για τη λήψη των έκτακτων μέτρων για την οικονομία και την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης.

"Παρών" δήλωσαν κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Σοφία Σακοράφα, Βασίλης Οικονόμου και Γιάννης Δημαράς. Τα μέτρα εγκρίθηκαν με 172 "ναι" και 121 "όχι", εκτός από τους τρεις προαναφερόμενους που δήλωσαν "παρών".
Άμεση ήταν η αντίδραση του Γιώργου Παπανδρέου, που με επιστολή του προς τον πρόεδρο της Βουλής Φίλλιπο Πετσάλνικο, του έκανε γνωστό ότι οι τρεις βουλευτές δεν ανήκουν πια στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. "Στη μάχη υπάρχουν και απώλειες", τόνισε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός.

(...)

Στο στρατόπεδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η Ντόρα Μπακογιάννη, ψήφισε "ναι" στα μέτρα, με αποτέλεσμα ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς, να ακολουθήσει την ίδια διαδικασία με τον κ. Παπανδρέου, στέλνοντας επιστολή στον κ. Πετσάλνικο, όπου έθετε εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας τη Ντόρα Μπακογιάννη. Παράλληλα η κ. Μπακογιάννη διεγράφη και από το κόμμα."

πηγή: news.ert.gr

Να χαρώ εγώ δημοκρατία. Στα μέτρα και τα σταθμά που προστάζει το κομματικό μαντρί. Φερέφωνα απόψεων που επιβάλλονται από τις ηγεσίες, σάπιες συναινέσεις και "δεοντολογία", γραμμή και "αντιφρονούντες", μάχες με εικονικούς εχθρούς, βόλεμα, συμβιβασμός, "ναι πρόεδρε", προκάτ δηλώσεις και συνεντεύξεις, αναμέτρηση με την εικόνα, σφίξιμο αγνώστων χεριών, καταγγελία εκ του ασφαλούς, λάδωμα, ίσως ήρθε η ώρα για γονιδιακή αλλαγή και όχι για ρετουσάρισμα. Αντέχεις;

super pasok world

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ!!!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ! (και σε όσους τους κάλυψαν)

Γιατί για να κυβερνήσεις αυτή τη χώρα, το κυριότερο που χρειάζεται είναι το θράσος....

ΑΝΑΚΑΛΩ: Πουλήστε την Ακρόπολη Τ Ω Ρ Α !

  Με αυτά τα κρανοφόρα καθάρματα που σήμερα ψέκασαν με χημικά στο πρόσωπο τον Μανόλη Γλέζο, δεν ανήκω στο ίδιο έθνος. Δεν τους αναγνωρίζω κανένα δικαίωμα να με "προστατεύσουν". Και πιστεύω ότι πλέον υπάρχει ανοιχτός πόλεμος. Ή οι ελάχιστοι που επωφελούνται από αυτό το καθεστώς εκμετάλλευσης και συστηματικού ψεύδους παρέα με τους υπερασπιστές τους (μεγαλοδημοσιογράφοι, αστυνομία, δικαστές, παρακρατικοί), ή όλοι εμείς.

  Η Ελληνική Αστυνομία συνεχίζει να τρέφει στους κόλπους της υποκείμενα που είναι ικανά για το χειρότερο. Όχι απλώς άτομα που θα ρίξουν γκλομπιές στο ψαχνό νεαρών χούλιγκαν, όχι απλώς θρασύδειλους που θα δείρουν μετανάστες ή νεαρούς τσιγγάνους μέσα σε τμήματα, αλλά επικίνδυνους επιχειρησιακά ένστολους που μπορούν να στερήσουν από αυτή τη χώρα έναν από τους τελευταίους της ήρωες.

  Η ίδια η ζωή ενός ανθρώπου που είναι κοντά στα 90 απειλήθηκε, μιλάμε για μία ηλικιακή ομάδα που μπορεί να αντιμετωπίσει ως σοβαρό πρόβλημα υγείας μία απλή πνευμονία. Έναν άνθρωπο που δεν κατάφεραν να τον εξοντώσουν η μεταξική δικτατορία, η γερμανική κατοχή και η χούντα των συνταγματαρχών, παραλίγο να τον εξοντώσουν οι μονάδες καταστολής μίας "δημοκρατίας". Είναι σκέτη ντροπή. 

  Έγραφα χτες το βράδυ αρκετά ενοχλημένος, λίγες σειρές για την πρόταση κάποιων Γερμανών να πουλήσει το ελληνικό κράτος την Ακρόπολη. Αυτό δε συγκρίνεται ούτε στο παραμικρό με την αηδία που νιώθω αυτή τη στιγμή, επειδή άνθρωποι (που πληρώνονται από όλους με άμεσους και έμμεσους φόρους), προσπάθησαν να σκοτώσουν ένα από τα πιο ανυπότακτα γεννήματα αυτού του τόπου.

  Νομίζω ότι πρέπει πλέον προτάσεις όπως αυτές των Γερμανών βουλευτών να έχουν την απόλυτη συγκατάθεσή μας. Είμαι βέβαιος πως η Ακρόπολη θα βρίσκεται σε καλύτερα χέρια, όπου κι αν καταλήξει. 

  Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι αυστηρά οικονομικό. Αυτό που συνέβη σήμερα ήταν η πιο δυσάρεστη επιβεβαίωση. Το καθεστώς αυτό πρέπει να πέσει ως δομή, δεν φτάνουν πια τα ημίμετρα.

  Μανόλη Γλέζο, δεν ανήκεις στη "δημοκρατία" τους. 

 Δεν πουλήθηκες ποτέ. Σε όποιο κομματικό χώρο και να ήσουν, δεν έλειψες ούτε στιγμή από τις επάλξεις του αγώνα. Δεν έριξες ποτέ τη δικαιολογία ότι εσύ πολέμησες "σε άλλες μέρες", δεν είπες ποτέ ότι γέρασες και αφήνεις τον αγώνα σε νεότερους. Δεν λογάριασες ισχυρούς. Χρησιμοποιούσες πάντοτε το μυαλό και το σώμα σου και μετρούσες για χίλιους. 

 Μανόλη Γλέζο, είσαι ο δικός μου πρόεδρος της Δημοκρατίας. Χωρίς εισαγωγικά. Χωρίς αντιπροσώπους, χωρίς οικονομικούς νταβατζήδες. Με ένα κεφαλαίο Δ γιατί είχες πάντοτε την παρρησία και την αποφασιστικότητα που ταιριάζουν σε έναν ελεύθερο άνθρωπο.

  Έχουμε πόλεμο και εσύ είσαι η πιο βροντερή κραυγή μας.

*Οι φωτογραφίες είναι του Οδυσσέα Γαληνού

Η Ελλάδα επιστρέφει στην ατμόσφαιρα των 50s

"Το ελληνικό Δημόσιο πρέπει να πουλήσει μερίδια που διαθέτει σε εταιρείες και παράλληλα να πουλήσει και άλλα περιουσιακά στοιχεία, όπως είναι για παράδειγμα, τα ακατοίκητα νησιά"

Φρανκ Σκάεφλερ, Γερμανός βουλευτής

«Σας δίνουμε μετρητά, μας δίνετε την Κέρκυρα»

Μάρκο Βάντερβιτς, μέλος του κόμματος CDU στο οποίο προεδρεύει η Άγκελα Μέρκελ

 «Άκουσα επίσης τη συμβουλή ότι πρέπει να πουλήσουμε την Ακρόπολη. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες προτάσεις» 

Δημήτρης Δρούτσας, αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας

  Δηλαδή, για τον Έλληνα αναπληρωτή υπουργό εξωτερικών, το κακό της πρότασης είναι στο timing. Ενώ εάν γινόταν υπό διαφορετικές προϋποθέσεις μπορεί και να το σκεφτόταν;

Προσπαθώντας να επιστρατεύσουμε όση λογική μας έχει απομείνει, πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τα οικονομικά συμφέροντα και οι πολιτικοί τους εκφραστές έχουν χάσει πλέον κάθε μέτρο, προβάλλοντας αξιώσεις και σχέδια που λίγο καιρό πριν θα ήταν αδιανόητα. Αλλού γράφουν ότι έχουν ήδη... κοστολογήσει την Ακρόπολη και υπολόγισαν ότι μπορεί να αποφέρει πακτωλό χρημάτων, οπότε... warum nicth?

  Στο νου μου ήρθε μία από τις πολύ μεγάλες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, πριν παραδοθεί σε διάφορα αρπακολατζίδικα love stories, ο Δράκος. Εάν απαριθμήσεις τους συντελεστές του αριστουργήματος αυτού, δεν ξέρεις που να πρωτοσταθείς. Σκηνοθεσία Κούνδουρος, σενάριο Ιάκωβος Καμπανέλλης, πρωταγωνιστεί ο Ηλιόπουλος στην καλύτερη κατά τη γνώμη μου ερμηνεία της καριέρας του, συμμετέχει το καλύτερο μέταλλο της ελληνικής ηθοποιίας της εποχής (Θανάσης Βέγγος, Κατερίνα Παπαγεωργίου, Ανέστης Βλάχος κ.α.) και η μουσική φέρει την υπογραφή κάποιου... Μάνου Χατζηδάκι.

  Ένα αξεπέραστο έργο που σε ένα διάλογό του, κι ενώ ο πρωταγωνιστής έχει μπλέξει με κάποια ομάδα του υποκόσμου, έρχεται το σενάριο περί...πώλησης της Ακρόπολης. Σε μία εποχή που η ταλαιπωρημένη από τους πολέμους Ελλάδα, με κακό προφίλ στο εξωτερικό προσπαθεί να ανακάμψει οικονομικά. Κατά την διάρκεια των προηγούμενων ετών είχε δεχτεί την "ένεση" του Σχεδίου Μάρσαλ, και μετρούσε βήμα-βήμα την πορεία προς το ξεπούλημα.

 Η ταινία (φυσικά) ήταν εμπορική αποτυχία, (φυσικά) κατηγορήθηκε ως ανθελληνική και (φυσικά) αναγνωρίστηκε για τις καλλιτεχνικές της αρετές όσο περνούσαν τα χρόνια.

  Νομίζω ότι η κατάσταση και η ψυχολογία του ελληνικού λαού κάθε μέρα προσεγγίζει περισσότερο την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής. Και δεν ξέρω αν θα αντέξει όλα αυτά τα χαστούκια στην αξιοπρέπειά του ο κόσμος. Ίσως το ναδίρ αυτό να τον οδηγήσει σε μία νέα συνειδητοποίηση της ταυτότητάς του, των λανθασμένων πολιτικών, των καθημερινών συμβιβασμών. Ίσως.
------------------------

Δείτε:  Ταινία "Ο Δράκος" (1956)
Διαβάστε: Καθημερινή: Προτείνουν να πουλήσουμε νησιά, οι Γερμανοί

Είναι αυστηρά οικονομικό το πρόβλημα της Ελλάδας;

Η οικονομία είναι το αγαπημένο θέμα των περισσότερων δημοσιογράφων και των πολιτευτών μας. Πολύπλοκες έννοιες, spread, ομόλογα, ΑΕΠ, δείκτες, τα οποία μονοπωλούν τα τηλεοπτικά πάνελ ή την αρθρογραφία, και σίγουρα δεν γίνονται κατανοητά από την πλειοψηφία των "αναγνωστών-τηλεθεατών-υπηκόων". Τα αποτελέσματα από την προτίμηση αυτή είναι,βασικά, δύο: 

α) μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ του τεχνοκράτη-πολιτευτή και του ψηφοφόρου του, που αναγνωρίζει την έννοια της ανάπτυξης ως κεντρική για την βελτίωση της καθημερινότητάς του, αλλά δεν μπορεί να ακολουθήσει τον ειρμό της επιχειρηματολογίας γιατί είναι διάσπαρτη από εξειδικευμένους τεχνικούς όρους. Ας μην ξεχνάμε ότι επιθυμητό από πολλούς πολιτευτές είναι ακριβώς αυτό: να μιλούν χωρίς να εκτίθενται, χωρίς να αφήνουν ένα διακριτό στίγμα, να μένουν όσο πιο αλώβητοι γίνεται σε πιθανή κριτική (χωρίς πολλή σκέψη ο καθένας από μας μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του  χαρακτηριστικά παραδείγματα βουλευτών που "μιλούν χωρίς να λένε τίποτα")

β) δίνεται βάρος στην διαχειριστική και όχι στην ιδεολογική πλευρά της πολιτικής, αφού κάθε συζήτηση ξεκινάει με δεδομένο ότι βρισκόμαστε σε ένα κεφαλαιοκρατικό κόσμο και προαπαιτούνται για οποιαδήποτε ανάλυση οι έννοιες κατανάλωση, εργασία, ανάπτυξη.

  Τον τελευταίο καιρό, τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας έχουν πέσει στην Ελλάδα με αφορμή την οικονομία. Και ήταν η καλύτερή τους. Ένας ανελέητος πόλεμος ξεκίνησε για να δείξει το πόσο φταίνε διάφορες ομάδες ανθρώπων για τα χάλια της ελλαδικής οικονομίας: οι γιατροί που φοροδιαφεύγουν, οι ταξιτζήδες που δε θέλουν να κόβουν απόδειξη, οι υπάλληλοι της ΕΡΤ που χρυσοπληρώνονται κλπ...

  Πράγματα που χωρίς να μπορεί κανείς να πει ότι είναι σωστά, συνέβαιναν και τότε που οι πολιτικοί μας ηγήτορες φούσκωναν από υπερηφάνεια, χρεώνοντας την χώρα μέχρι τα τρισέγγονα στο "στοίχημα των Ολυμπιακών Αγώνων". Τι έγινε και μέσα σε 5-6 χρόνια η χώρα που είχε την άνεση να διοργανώσει ένα τέτοιο δαπανηρό αθλητικό διαγωνισμό βρίσκεται τώρα στο χείλος της καταστροφής;

  Πρόκειται, άραγε, μόνο για μία περίπτωση "κακού οικονομικού μάνατζμεντ";
  Η μορφή του γαλλικού Μάη του 68 και νυν ευρωβουλευτής των Πρασίνων Ντανιέλ Κον Μπεντίτ σε μία οργισμένη ομιλία του έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: "Ένα από τα προβλήματα της Ελλάδας είναι ο προϋπολογισμός της για την Άμυνα. Το 4,3% του ελληνικού ΑΕΠ πηγαίνει στην άμυνα. Το πρόβλημα είναι η Κύπρος και οι σχέσεις με την Τουρκία. Που είναι η πρωτοβουλία της Επιτροπής για να λυθεί το κυπριακό ώστε να ελαφρυνθεί το ΑΕΠ της Ελλάδας από το βάρος αυτής της ηλίθιας και βλακώδους εμπλοκής που θα πρέπει να επιλύσουν ως Ευρωπαίοι; Τι έκανε η Επιτροπή; Μηδέν, απολύτως τίποτα"
  Οι Έλληνες πολιτευτές θεωρούν αυτονόητη την ύπαρξη αυτών των εξόδων, όπως θεωρούν αυτονόητο ότι για να βρουν τα χρήματα αυτά θα πρέπει να αυξήσουν τις φορολογίες και να ψαλιδίσουν εργασιακά ωφελήματα.
  Πίσω από τις περίπλοκες ορολογίες για ομόλογα,spread και διεθνείς οίκους αξιολόγησης, κρύβεται μία αλήθεια τόσο απλή που μπορεί να την καταλάβει μέχρι και ο τελευταίος Έλληνας ανειδίκευτος εργάτης: την κρίση που δημιούργησαν οι μεγάλοι, θα την πληρώσεις εσύ.
  Μία μέρα μετά την δήλωση του Κον-Μπεντίτ στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ανακοινώθηκε από τον Έλληνα υπουργό Άμυνας Πάνο Μπεγλίτη, η αγορά 6 γαλλικών φρεγατών Fremm, αξίας 2.5 ΔΙΣ ευρώ. Η χρεοκοπημένη Ελλάδα που κόβει τις προσλήψεις στον δημόσιο τομέα, που αυξάνει την φορολογία και δέχεται ουσιαστική συνδιοίκηση των οικονομικών της με ευρωπαϊκούς παράγοντες, κάνει μία αγορά που χαρακτηρίζεται δαπανηρή όπως και να την εξετάσει κανείς.
   Τι συμβαίνει λοιπόν; 
  Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, ήταν ότι "αγοράζουμε όπλα για να έχουμε πολιτική στήριξη". Στην περίπτωση των αμερικανικών αμυντικών συστημάτων, βέβαια, είδαμε να διαψεύδεται αυτή η φήμη με το χειρότερο τρόπο, αφού οι ΗΠΑ αναγνώρισαν μονομερώς το συνταγματικό όνομα της ΠΓΔΜ, δεν πίεσαν καθόλου την Τουρκία στο κυπριακό ή τα υπόλοιπα διμερή θέματα και γενικά δεν κινήθηκαν καθόλου προς στο συμφέρον του ελληνικού κράτους όσον αφορά τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
  Τώρα έχουμε το χτίσιμο μίας άλλης υποτιθέμενης σχέσης εξάρτησης, δηλαδή ότι αγοράζουμε όπλα για να κερδίσουμε οικονομική στήριξη. Η πραγματικότητα είναι ότι οι ξένες χώρες χρειάζονται μία αδύναμη Ελλάδα όσο  και οι ίδιοι οι πολιτευτές της, που με διάφορα προσχήματα εξασφαλίζουν αγορές δισεκατομμυρίων ευρώ για τα υπουργεία τους, τη στιγμή που μεγάλα τμήματα του πληθυσμού (που υποτίθεται πως τους εξέλεξε), ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. 
  Η Ελλάδα δε χρεοκόπησε οικονομικά. Χρεοκόπησε πολιτικά με την ευρύτερη δυνατή έννοια της λέξης. Δεν είναι θέμα ενός ελλείμματος. Είναι ότι η βιτρίνα την οποία χρησιμοποιούν διάφοροι οικονομικοί κολοσσοί (π.χ. SIEMENS) για να περνούν τα ευνοϊκότερα δυνατά μέτρα (μέσω της τάξης του πολιτευτή και την αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία) έχει ραγίσει προ πολλού. 
 Οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν τη διαχείριση του καραβιού που λέγεται Ελλάδα, εκλέγονται από μειοψηφίες. Ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών που αισθάνεται ότι πραγματικά "δεν αλλάζει τίποτα" απέχει από κάθε εκλογική διαδικασία, είτε λόγω παράδοσης στο παραμύθι του ατομικισμού, είτε λόγω συνειδητής ολοκληρωτικής απαξίωσης της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Όσο γι'αυτούς που επιμένουν να ψηφίζουν, η έλλειψη απλής αναλογικής και τα μαγειρέματα του εκλογικού νόμου από τα δύο κυβερνητικά κόμματα, μοιράζουν την τράπουλα πολύ διαφορετικά από ότι υποτίθεται ότι εκφράζεται η βούλησή τους.
  Η διαδικασία της εκλογής αντιπροσώπων είναι το νόμιμο αλλά όχι ηθικό ξέπλυμα των ενοχών και της παθογένειας που έχει δημιουργήσει η κάστα του πολιτευτή, ενός ανθρώπου προικισμένου με δυνατό μνημονικό για να θυμάται μικρά ονόματα, με γνώσεις οικονομικής θεωρίας κεφαλαιοκρατικής προσέγγισης, και ρητορική ικανότητα (προαιρετικά)."Ο λαός τους ψήφισε" είναι το ύστατο επιχείρημα για όποιον ασκήσει κριτική ως προς τον ρόλο ή την χρησιμότητα των ανθρώπων αυτών και των κομματικών σχηματισμών τους. Στην ουσία δεν τους ψηφίζει κανένας λαός, αλλά το κλειστό κύκλωμα που οι ίδιοι τρέφουν. 
  Και έρχονται χωρίς ίχνος θράσους οι περισσότεροι απ'αυτούς, να ρίξουν τις ευθύνες για τις δικές τους κακές προτεραιότητες και χειρισμούς στις πλάτες ανθρώπων που εργάζονται και φορολογούνται. Στρέφουν μέσω των δημοσιογράφων τη μία ομάδα ενάντια στην άλλη, τους δημόσιους ενάντια στους ιδιωτικούς υπαλλήλους "γιατί αυτοί φοροδιαφεύγουν", τους τηλεθεατές ενάντια στα μπόνους των δημοσίων, τους δημοσιογράφους της ιδιωτικής ενάντια στους δημοσιογράφους της δημόσιας τηλεόρασης, και πάει λέγοντας. "Φταίτε όλοι" υπονοούν.
  Είναι νομίζω, η ώρα να ακούσουν με όσο πιο ηχηρό τρόπο γίνεται από αυτούς που θεωρούν "υπηκόους" τους, την απάντηση "ΔΕ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΑΣ"!
--------------------------
σσ1: Στη φωτογραφία ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ την εποχή του Μάη

σσ2: Ο πρωθυπουργός πριν γίνει πρωθυπουργός: http://www.youtube.com/watch?v=IJ3S44yJJU4

σσ3: Αξίζει να διαβάσει κανείς το 3ο τεύχος του περιοδικού "Μάγμα" το οποίο φέρνει στο ελλαδικό προσκήνιο τα αδιέξοδα του συστήματος ανάπτυξης και ανοίγει την προοπτική της απο-ανάπτυξης

Μία διαβολική ομοιότητα...

...που γυρνάει στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες

Ο ψηφιακός μας εαυτός

H πρώτη απόλυση γραμματέα υπουργείου λόγω...facebook απέδειξε με τον πιο τρανό τρόπο ότι η διαδικτυακή μας παρουσία δεν είναι πια ένα πάρεργο ή μία δραστηριότητα που είναι άσχετη με αυτό που λέμε "πραγματική ζωή". Τα όρια της "πραγματικότητας" έχουν διευρυνθεί τόσο μέσα στη διαδικασία της τεχνολογικής προόδου, ώστε να συμπεριλαμβάνουν και τις ενέργειες στις οποίες προβαίνουμε μπροστά σε μία οθόνη. 

Κι αλήθεια, όσο η τεχνολογία φαίνεται να μας βοηθάει σε ζητήματα επικοινωνίας, άλλο τόσο μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον μας σε πολλές περιπτώσεις.

Οι σελίδες και οι υπηρεσίες κοινωνικής επαφής ή δικτύωσης έχουν εξαπλωθεί τόσο πολύ που όλοι αφήνουμε λιγότερα ή περισσότερα στίγματα της προσωπικότητας και των ιδεών μας στα κιτάπια τους.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι επικοινωνούμε σε αυτό εδώ το ιστολόγιο μέσω μίας τέτοιας εφαρμογής. 

Διαθέτουμε ένα είδος ψηφιακού ιστορικού που μπορεί να φτάσει μέχρι και την πρώτη μας δημοσίευση, ή μέχρι ένα φευγαλέο πολιτικό σχόλιο που κάναμε πριν 2 χρόνια. Μέχρι μία παλιά φωτογραφία ή τον προηγούμενο εργοδότη μας. 

Ο "γραμματέας για μία μέρα" του αρχικού παραδείγματος,είχε την απρονοησία να ανανεώσει τον λογαριασμό του στο facebook με αιχμές κατά της κυβέρνησης που έμελλε να τον διορίσει σε υπουργείο. Φαντάζομαι ότι δε θα εκφραζόταν με τον ίδιο τρόπο εάν μιλούσε στους συναδέλφους του ή στον πολιτικό του προϊστάμενο. Και είναι αλήθεια ότι συχνά το ύφος προσαρμόζεται ανάλογα με το μέσο που χρησιμοποιείται. Το προφανές είναι ότι ο άνθρωπος αυτός υπέπεσε σε μία ιντερνετική γκάφα: πίστευε ότι οι κατηγορίες και το "χιούμορ" του περιοριζόταν σε φίλους και γνωστούς.

Το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και με τον οποιονδήποτε δώσει σε διαδικτυακό χώρο περισσότερες ή διαφορετικές πληροφορίες από αυτές που δηλώνει δημόσια.

Bloggers έχουν παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη για κείμενά τους, κι ας έγραφαν με ψευδώνυμα.

Παραγωγοί διαδικτυακών ραδιοφώνων έχουν προσαχθεί για απόψεις που εξέθεσαν.

Λογαριασμοί πολιτευτών και δημοσίων προσώπων σε facebook και twitter εκτίθενται στις ειδήσεις.

Όπως είχαμε αναφέρει και σε μία παλαιότερη ανάρτηση, αμφιλεγόμενοι μεν, υπαρκτοί δε, "ψυχολόγοι κοινωνικών δικτύων" βγάζουν ακόμη και συμπεράσματα για την ψυχοσύνθεση ατόμων, χρησιμοποιώντας  τα ψηφιακά τους ίχνη.

Τα όρια ανάμεσα στον βιολογικό και τον ψηφιακό μας εαυτό έχουν γίνει δυσδιάκριτα. 

Η μία διάσταση μοιάζει πλέον προέκταση της άλλης.

Σε αυτή τη διαδικασία έχω δει πολλούς να υιοθετούν μία φοβική στάση: πολλοί γνωστοί μου δεν έχουν λογαριασμούς σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, φοβούμενοι το "φακέλωμα". 

Αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μία πλοήγηση στο διαδίκτυο χωρίς facebook, msn, blogger, twitter και άλλες παρόμοιες σελίδες όπου άνθρωποι έρχονται σε επαφή, είναι δυνατή για την πλειοψηφία των χρηστών του. 

Ίσως ο πιο ρεαλιστικός τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων αυτών θα ήταν να πάρουμε τον ψηφιακό εαυτό στα χέρια μας. 

Να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα που μας συμβαίνουν στο διαδίκτυο με την ίδια υπευθυνότητα που αντιμετωπίζουμε την "έξω ζωή"

Να δείχνουμε όσα πραγματικά θέλουμε και όχι όσα μας καλούν να δείχνουμε.

Να προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε εμείς την τεχνολογία, και όχι αυτή εμάς, όσο δύσκολο και αν φαίνεται.

Τι λέτε;

Η πολιτική απροσδιοριστία του υπουργείου προστασίας του πολίτη

Το νέο αυτό υπουργείο δεν μπορώ να το ψυχολογήσω. Ούτε ως προς την λειτουργικότητά του ούτε ως προς τα άτομα που βρίσκονται στο τιμόνι του. Σε αυτές τις πρώτες ημέρες της λειτουργίας του, μοιάζει με Dr. Jekyll και Mr. Hyde.

Το "υπουργείο δημοσίας τάξεως" ήταν ήδη ντεμοντέ από την εποχή της ΝΔ. Είχε μπει στο πετσί του νεοέλληνα σαν το πιο αντιπαθές τμήμα της κυβέρνησης, γιατί όπως και να το κάνουμε η καταστολή, ειδικά σε μία χώρα με τις ιδιαιτερότητες της Ελλάδας, δεν είναι και το πιο δημιουργικό τμήμα της πολιτικής δραστηριότητας.

Ήδη λοιπόν η κυβέρνηση της ΝΔ το είχε μεταφέρει υπό τη σκέπη του υπουργείου εσωτερικών. Με την αλλαγή στις πρόσφατες Εθνικές Εκλογές, το ΠΑΣΟΚ το μετονόμασε σε "υπουργείο προστασίας του πολίτη". Αν και το υπουργείο είναι τόσο νέο, έχουν ήδη φτάσει στ' αυτιά μου αρκετά ευφυολογήματα , όπως "Υπουργείο ΠΡΟΠΟ" (από τα αρχικά των λέξεων), και νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή της μέχρι τώρα κατάστασης.

Γιατί η δραστηριότητά του θυμίζει το τυχερό αυτό παιχνίδι, όπου ένα ματς άλλοτε γέρνει προς τον "άσσο", πότε έρχεται "διπλό" και πότε ισοπαλία.

Θυμάστε ίσως τις τοποθετήσεις του προκατόχου Μαρκογιαννάκη,(εισαγγελέα επί χούντας των συνταγματαρχών) που ενοχοποιούσαν την αναρχία ως παρακλάδι της τρομοκρατίας. Το δόγμα αυτό δεν έδειχνε, πριν την υπουργοποίησή του τουλάχιστον, να ενστερνίζεται και ο Μ. Χρυσοχοϊδης (βλ. στάση του στα Δεκεμβριανά), αφού φρόντιζε να ξεχωρίζει την πολιτική ιδεολογία από τις ποινικά κολάσιμες πράξεις. Στάση όχι βέβαια επαναστατική, αλλά τουλάχιστον έντιμη σοσιαλδημοκρατική.

Ωστόσο, το "καλημέρα" της κυβερνητικής του δραστηριότητας δεν ήταν ανάλογο, με επιχειρήσεις στρατιωτικού τύπου στα Εξάρχεια μόλις μερικές μέρες μετά τις εκλογές. Όλα έδειχναν ότι προχωρούσαμε σε μία ακόμη συνηθισμένη περίπτωση προεκλογικού έτσι και μετεκλογικού γιουβέτσι.

Όμως ο ίδιος ο Χρυσοχοϊδης, έσπευσε να αιφνιδιάσει αφού δέχτηκε στο γραφείο του μέλη αριστερίζουσας κίνησης, και παραδέχτηκε ότι κάποιοι αστυνομικοί έχουν σχέσεις με την Χρυσή Αυγή, κάτι που δεσμεύτηκε να καταπολεμήσει.

Ακόμη, ανακοίνωσε πως η αστυνομία θα προσλάβει αλλοδαπούς με σκοπό την εναρμόνιση των σχέσεων και την ευκολότερη συνεννόηση με τους ανθρώπους από διαφορετικές κοινότητες που διαμένουν στη χώρα, κίνηση πρωτοποριακή για τα ελλαδικά δεδομένα. Εκτός αυτών, υποστήριξε την πρόσληψη ψυχολόγων και κοινωνιολόγων στα κλιμάκια της ΕΛ.ΑΣ.

Την αμέσως επόμενη, ξαναξύπνησε ο mr. Hyde. Ειδικές μονάδες της Αστυνομίας εισβάλλουν σε εκδήλωση στον βιβλιοχώρο Φλωράλ στα Εξάρχεια, υποβάλλουν σε εξονυχιστικό έλεγχο πολιτικοποιημένα άτομα, και συλλαμβάνουν ιστορικές πολιτικές φιγούρες όπως ο κ. Δημήτρης Παπαχρήστος, εκφωνητής του Πολυτεχνείου, αλλά και δημοσιογράφους. Ξεσπά κατακραυγή από πολλές πολιτικές δυνάμεις του τόπου, και ξαναγυρίζει ο εφιάλτης του κράτους καταστολής, πριν ακόμη προλάβουμε να πιστέψουμε σε μία προοπτική αλλαγής.

Σήμερα ωστόσο, ο υπουργός προστασίας του πολίτη ζήτησε και πήρε το "κεφάλι" του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ.

Να το παίξω άσσο ή διπλό; Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ 1955-2009

ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ

Δε με ενδιαφέρει η φοβική ψωμιάδειος αντιμετώπιση του θέματος της κατάργησης του Υπουργείου Μακεδονίας Θράκης. Προσωπικά ως πολίτη δε με βοήθησε, δεν το χρειάστηκα πουθενά και ποτέ.

Το μόνο που ήξερα ήταν ότι μπορούσα να καταθέσω εκεί το πτυχίο μου με διαδικασία πιστοποίησης 9 μήνες, τη στιγμή που με απευθείας κατάθεση στην Αθήνα παίρνει 3 μήνες. Ένας ακόμη γραφειοκρατικός μηχανισμός-δεινόσαυρος στιλ νομαρχίας δηλαδή.

Το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης ήταν σίγουρα μία πρόφαση. Ήταν η στάχτη στα μάτια από ένα υδροκέφαλο κράτος, ότι κοιτάχτε νοιαζόμαστε και μεις για την Βόρεια Ελλάδα (Υπουργείο Βορείου Ελλάδος ονομαζόταν μέχρι το 1988, όταν το μετονόμασε ο Ανδρέας Παπανδρέου υπό το βάρος του μακεδονικού ζητήματος).

Εκεί είναι και ο όλος χαβαλές.

Ένα υπουργείο-πρόφαση σίγουρα βοηθούσε τις πελατειακές σχέσεις των πολιτευτών του Βορρά, και έδινε την εντύπωση στους εκεί πολίτες ότι ένα μέρος της διοίκησης είναι κοντά τους, ότι δεν είναι β' και γ' κατηγορίας.

Η αποκέντρωση στην Ελλάδα, είτε με είτε χωρίς υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, είναι 100 χρόνια πίσω. Ως θέμα στην πολιτική ατζέντα, ως αίτημα, ως πράξη.

Είχα πει σαν αστείο παλιότερα ότι η Ελλάδα με την στρατηγική της στον τομέα της αποκέντρωσης, είναι ικανή να μεταφέρει το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης στην Αθήνα!

Τελικά η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία.

Χωρίς βία αλλά με νοθεία. Μία ιστορία που δε θα δεις στην tv

Είχαμε ασχοληθεί ακροθιγώς με το θέμα της εκλογικής νοθείας η οποία έρχεται από... Κύπρο μεριά στις ελλαδικές εκλογές, στη συζήτηση ενός παλαιότερου θέματος «Οι ‘πόντιοι’ της Κύπρου». Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα και διαρκή εγκλήματα του δικομματισμού ενάντια στην εκλογική διαδικασία, μία κατάσταση που σπάνια αναλύεται και βλέπει το φως της δημοσιότητας.

Στην Κύπρο ζουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν στην Ελλάδα. Κάποιοι από αυτούς είναι ελλαδίτες, αλλά οι περισσότεροι ανήκουν στην ιδιότυπη κατηγορία «παλινοστούντες», δηλαδή πρόσφυγες κατά βάση οικονομικοί που προέρχονται από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Θα απορήσετε γιατί συνδυάζω όλα αυτά και πολύ περισσότερο γιατί χρησιμοποιώ στον τίτλο την ομολογουμένως βαρειά κατηγορία «νοθεία».

Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της Ελλάδας τα οποία διατηρούν γραφεία στην Κύπρο, επιδίδονται κάθε που έρχονται εκλογές σε μία ιδιότυπη διαδικασία «παιδομαζώματος» των οικονομικών αυτών μεταναστών, αλλά και των ελλαδιτών που διαμένουν στην Κύπρο.

Δηλαδή προσπαθούν να εξαγοράσουν την εκλογική προτίμησή τους, εξασφαλίζοντάς τους ένα δωρεάν εισιτήριο (ή εισιτήριο σε μία εξευτελιστική τιμή π.χ. 20 ευρώ για να ταξιδέψεις προς Θεσσαλονίκη με επιστροφή, τη στιγμή που η αντίστοιχη τιμή σε ταξιδιωτικό πράκτορα μπορεί να αγγίζει και τα 300 ευρώ).

Θυμάμαι παλαιότερα μία εκπομπή που είχε κάνει ο γνωστός κύριος Τριανταφυλλόπουλος για το θέμα, επιφανειακά και ανάμεσα σε άλλα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δε συνέχισε την έρευνα στο συγκεκριμένο ζήτημα. Περιττό να γράψω πως δεν προχώρησε το θέμα νομικά από κανέναν.

Πως να γίνει κάτι τέτοιο άλλωστε, από τη στιγμή που δεν έχουν αποδοθεί ευθύνες για πολύ μεγαλύτερα σκάνδαλα και παρανομίες, να μην ανοίξω τη λίστα γιατί θα χάσουμε τον λογαριασμό.

Οι «πόντιοι» της Κύπρου έχουν βέβαια και τους δικούς τους «κομματοπατέρες» οι οποίοι φροντίζουν να διατηρούν τις ισορροπίες ανάμεσα στους ελλαδίτες και τους κύπριους πολιτικούς παράγοντες, εξασφαλίζοντας εισιτήρια από αμφότερα τα κόμματα και διαμοιράζοντάς τα ακόμη και σε κούτες (!)

Ο αριθμός των «ψηφοφόρων-καμικάζι» οι οποίοι έρχονται με εισιτήρια 4-5 ημερών σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας δεν έχει υπολογιστεί με σαφήνεια από πουθενά, από τη στιγμή που η όλη ιστορία γίνεται κυριολεκτικά «ζούλα», αλλά μιλάμε σίγουρα για χιλιάδες ανθρώπους, χιλιάδες οικονομικούς μετανάστες που έχουν μηδενική ή ελάχιστη επαφή με τα ελλαδικά πολιτικά δρώμενα και κάποιος καλός κύριος τους εξασφαλίζει ένα αεροπορικό για τέσσερις-πέντε μέρες σε κάποιο μέρος της Ελλάδας. Εσείς τι θα ψηφίζατε;

Βέβαια, ίσως σκεφτείτε ότι η ψήφος είναι μυστική και ότι κανένας δεν μπορεί να ελέγξει εάν αυτός που στέλνει ένα ψηφοφόρο, όντως ψηφίζει αυτό για το οποίο εστάλη.

Αυτό είναι μία αλήθεια, αλλά εκτός του ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν ζουν στην Ελλάδα (άρα δεν έχουν και κανένα ιδεολογικό-πολιτικό κριτήριο βάσει του οποίου θα κινηθούν εκλογικά και θα ψηφίσουν πιθανότατα αυτόν που τους εξυπηρετεί με τα εισιτήρια), υπάρχει και η ασφαλιστική δικλίδα της αίτησης. Δηλαδή οποιοσδήποτε επιθυμεί να ταξιδέψει, οφείλει να συμπληρώσει μία χειρόγραφη κόλα χαρτί, με την δάδα ή τον πράσινο ήλιο επάνω, όπου γράφει διάφορα προσωπικά στοιχεία (όνομα, διεύθυνση, που ψηφίζει κλπ). Έτσι ο κάθε ένας θα είναι φακελωμένος στα κατά τόπους γραφεία της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ, σε περίπτωση που «αλλάξει μυαλά» και θελήσει ποτέ να κινηθεί εναντίον τους.

Δεν είναι απλό;

Συνέχισε λοιπόν, αγαπητέ συνάρρωστε να πιστεύεις στον κυρίαρχο λαό, στο αδιάτρητο της εκλογικής διαδικασίας, στο αξίωμα ότι όλα τα κόμματα ξεκινούν από μηδενική βάση.

Κάποιοι έχουν ήδη προπληρώσει την κυριαρχία τους.

1984. Welcome.

http://www.enet.gr/?i=news.el.home&id=31522

Ελληνικό Κράτος: ο "νόμιμος" μπαρμπουτιέρης

Χρονιάρες μέρες λοιπόν, και μια και "συνηθίζεται" να το ρίχνει το έθνος στο τζόγο, επέλεξα να κάνω μια βόλτα σε μερικά στατιστικά στοιχεία που νομίζω πως έχουν ενδιαφέρον.
Σε αυτήν την χώρα υπάρχει ως γνωστόν μία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση η οποία νοιάζεται πρωτίστως για την μεγιστοποίηση του κέρδους, και φυσικά δεν λέει όχι στις μεγάλες πολυεθνικές, που έχουν κατακτήσει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της αγοράς.
Θα μου πεις γιατί μας γράφεις πράγματα που είναι πιο αυτονόητα και από το ότι το Αιγαίο έχει ψάρια.

Είναι γιατί στην ελληνική κοινωνία, στα πλαίσια του τζόγου ζούμε έναν από τους πιο βρόμικους πολέμους της κρατικής εξουσίας εις βάρος των πολιτών.
Επιλέγοντας λοιπόν τον δρόμο των ιδιωτικοποιήσεων ήδη από την εποχή του ΠΑΣΟΚ, η ελληνική κυβέρνηση έχει πουλήσει (ή έχει προσπαθήσει να πουλήσει )περιουσία του ελληνικού λαού ουκ ολίγες φορές: βλέπε ΟΤΕ, Ολυμπιακή Αεροπορία, παιδεία κλπ.

Ο μόνος τομέας στον οποίο το κράτος δεν διανοείται να παραδώσει το μονοπώλιό του, είναι ο τζόγος. Αν αναρωτιέστε για ποιόν λόγο μπορεί να συμβαίνει αυτό:

http://www.e-tipos.com/newsitem?id=59807

To χρυσό μετάλλιο στον τζόγο διεκδικεί η Ελλάδα, σύμφωνα με έκθεση οργανισμού (ΜΕCN) για τη διεθνή αγορά τυχερών παιχνιδιών. Η χώρα μας κατατάσσεται στην πρώτη θέση στην Ευρώπη στην κατά κεφαλήν δαπάνη για τυχερά παιχνίδια, καθώς υπολογίζεται ότι κάθε Ελληνας ξοδεύει το ποσό των 800 ευρώ ετησίως. Σε παγκόσμιο επίπεδο η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση, πίσω από τη Σιγκαπούρη και την Πολιτεία της Μασαχουσέτης.

Είναι ενδεικτικό ότι μόνο για το 2007 οι Ελληνες ξόδεψαν συνολικά το ποσό των 10 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 9 δισ. ευρώ στο νόμιμο τζόγο, ενώ υπολογίζεται ότι επιπρόσθετα ένα ποσό της τάξης του 1 δισ. ευρώ ξέφυγε προς τον παράνομο. Περίπου δηλαδή το 4% του ΑΕΠ.
Η προτίμηση των Ελλήνων εστιάζεται στα τυχερά παιχνίδια του ΟΠΑΠ, δηλαδή στο Πάμε Στοίχημα και τα ΚΙΝΟ, ΠΡΟΠΟ, Τζόκερ, ΛΟΤΤΟ, ΕΧΤRA 5, Super 3, ΠΡΟΤΟ και Προπογκόλ, ενώ αντίστοιχα υψηλές είναι οι επιδόσεις σε κάθε μορφής τζόγο, όπως τα κρατικά λαχεία, ο ιππόδρομος και τα καζίνο.
Αποτέλεσμα της έφεσης του Ελληνα για τον τζόγο είναι το γεγονός ότι η ΟΠΑΠ Α.Ε. είναι πλέον (μετά την Εθνική Τράπεζα) η δεύτερη εταιρία στην Ελλάδα σε κέρδη, ενώ είναι η τρίτη «λοταρία» στον κόσμο με βάση τον τζίρο.

800 ευρώ λοιπόν κατά μέσο όρο για κάθε Έλληνα. 9 ΔΙΣ ευρώ έσοδα για το κράτος. Μία αιματηρή φορολογία που την πληρώνουμε "με τη θέλησή μας".
Θα μου πεις, ο καθένας έχει το δικαίωμα να παίξει ή να μην παίξει τυχερά παιχνίδια.
Αν είναι όμως έτσι, γιατί να μην έχω ως πολίτης και καταναλωτής το δικαιώμα να παίξω και στον πανίσχυρο bookmaker από την Μ. Βρετανία, που μπορεί να μου εγγυηθεί μεγαλύτερες αποδόσεις και κέρδη;
Φαίνεται πως η "ελεύθερη οικονομία" μας, ελευθερώνεται και σκλαβώνεται κατά το δοκούν.

Το πιο γουστόζικο σημείο όμως, είναι ότι το κράτος δεν είναι ικανό να διατηρήσει μόνο του μέσω του ΟΠΑΠ το πλέγμα των τυχερών παιχνιδιών. Έτσι καταφεύγει στις επιχειρήσεις ενός ανθρώπου που έχει το "know how" και τις υποδομές για να βοηθήσει με το αζημίωτο. Η επιχείρηση αυτή λέγεται Intralot και ο ιδιοκτήτης της Σωκράτης Κόκκαλης.

http://www.epr.gr/release/113099/

H INTRALOT ανακοινώνει ότι από κοινού με την 100% θυγατρική της Εταιρία Στοιχημάτων Α.Ε., προχώρησε σε συμφωνία εξάμηνης διάρκειας, με αφετηρία την 29η Ιανουαρίου 2007, με την ΟΠΑΠ Α.Ε. Στα πλαίσια της συμφωνίας αυτής, η INTRALOT θα παρέχει την υλικοτεχνική υποδομή αλλά και την τεχνογνωσία που είναι απαραίτητες για τη λειτουργία του παιχνιδιού «ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ». (...)
Το ύψος της συμφωνίας ανέρχεται σε 65 εκατ. ευρώ και περιλαμβάνει το εύλογο τίμημα των αδειών χρήσης των λογισμικών και της υλικοτεχνικής υποδομής που υποστηρίζει σήμερα τη λειτουργία του Στοιχήματος στη χώρα μας.

Καλή χρονιά στην υγειά των κορόιδων!