Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία δείχνουν τα δόντια τους στην Κύπρο

Η ακροδεξιά στην Κύπρο, ήταν κατά τα τελευταία χρόνια μία γραφική υπόθεση. Ομάδες μπερδεμένων πιτσιρικάδων που έγραφαν με σπρέι, παππούδες παλαίμαχοι της ΕΟΚΑ Β' και υπερσυντηρητικοί που σιγόνταραν χωρίς καμία σοβαρή οργάνωση.
Τον τελευταίο καιρό, η δραστηριοποίηση της οργάνωσης ΕΛΑΜ, η οποία παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά μίας νεοφασιστικής ομάδας δυτικού τύπου, έχει καταφέρει να συσπειρώσει τις παραπάνω ετερόκλητες ομάδες, οργανώνοντας "ομάδες κρούσης" που παρεμβαίνουν σε διάφορες περιπτώσεις επιδιώκοντας την βίαιη σύγκρουση και την πόλωση.
Η Κύπρος έχει την ιδιαιτερότητα μίας αριστεράς που εκτός από ενωμένη, είναι και κυβερνητική.
Έχει δηλαδή την ουσιαστική ευθύνη του κρατικού πολιτικού σχεδιασμού. Είναι επομένως μεγάλο το ακροατήριο εκείνων που θέλουν να εισπράξουν την οργή για τα κακώς κείμενα σε κοινωνικό επίπεδο, από αντισυστημική σκοπιά.
Όταν άρχισαν τις πορείες ενάντια στους μετανάστες στο κέντρο της Λευκωσίας, πολλοί είπαν "έλα βρε τριάντα άνθρωποι σε ένα δρόμο". Όταν χτύπησαν μετανάστη αρκετοί γύρισαν την πλάτη. Κάτι τέτοιο όμως δεν πρέπει να το επιτρέψει ξανά κανείς, ανεξάρτητα από τις πολιτικές του απόψεις.
Περιττό να πούμε ότι η αστυνομία δεν προχώρησε σε καμία σύλληψη από την πλευρά των νεοφασιστών, αν και είναι εμφανές από το βίντεο ότι περνούν δίπλα τους ανενόχλητα άτομα με κράνη που εκσφενδονίζουν καρέκλες σε παιδάκια.
Η σιωπή είναι συνενοχή.

Κουτσοί ναζί στον Άγιο Παντελεήμονα

Λευτεριά στους ΟΥΓΚάδες της 25ης Μαρτίου!

Εκεί που έχεις χορτάσει ανορθολογισμό και κουτόχορτο με τη σέσουλα, έρχονται κάτι τέτοια περιστατικά να σου θυμίσουν ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο. 25η Μαρτίου λοιπόν και καθώς παρελαύνουν τα περήφανα ελληνικά στρατά, προκύπτει το παρακάτω:

Τα συνθήματα του στρατού, άσχετα εάν λέγεται ότι είναι απαγορευμένα, συνεχίζουν να αποτελούν την καθημερινότητα ενός φαντάρου, ιδιαίτερα των ειδικών δυνάμεων.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αυτή η κατάσταση υπήρχε, είμαι σίγουρος ότι το ίδιο συνέβαινε στην γενιά του πατέρα μου, και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό αφού το νομιμοποιούσε η ατμόσφαιρα και το ήθος μίας χούντας. 

Εκείνο που μου έκανε τρομερή εντύπωση όμως, είναι το εξής: τα μέχρι τώρα συνθήματα στο στρατό είχαν να κάνουν με κάποιο αλυτρωτισμό, π.χ. "να πάρουμε την Πόλη", "να λευτερώσουμε την Κύπρο"(το ότι την ξεπούλησαν οι ελληναράδες βέβαια το αποσιωπούμε γιατί δεν ταιριάζει με το σύνθημα), και άλλα πολλά αντίστοιχου κλίματος και θεματολογίας.

Σήμερα, η θεματολογία των μιλιταριστικών συνθημάτων έχει αλλάξει και στοχεύει γενικά στον "εσωτερικο εχθρό", σαφώς επηρεασμένη από τον χώρο της κοινοβουλευτικής (αλλά όχι μόνο) ακροδεξιάς.

Το σύνθημα που έκανε το ελληνικό χώμα να τρέμει από τα περήφανα ένστολα ουγκανάκια είναι: "ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ, ΔΕ ΓΙΝΕΣΑΙ ΠΟΤΕ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ ΘΑ ΧΥΣΟΥΜΕ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΑΛΒΑΝΕ" το οποίο θα μπορούσε να έχει ακουστεί σε οποιαδήποτε εκδήλωση μίσους της Χρυσής Αυγής ή άλλης ακροδεξιάς οργάνωσης.

Το θέμα δεν είναι πλέον να "ελευθερωθούν" οι περιοχές που δε βρίσκονται υπό την διοίκηση του ελληνικού κράτους, αλλά να "καθαρίσει η φυλή" από τον "εσωτερικό κίνδυνο" (δηλαδή τους μετανάστες που έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία και διεκδικούν πολιτικά δικαιώματα).

Θα καταλάβετε νομίζω καλύτερα τι εννοώ αν ανατρέξετε σε παλαιότερο μιλιταριστικό σύνθημα του στρατού:

"Έχω μιά αδερφή, κουκλίτσα αληθινή
την λένε Βορείο Ήπειρο την αγαπώ πολύ
Της κόψαν την φωνή, κουκλίτσα αληθινή
Την πιάσανε αιχμάλωτη οι άπιστοι Αλβανοί
Και τώρα που μπορώ, το όπλο να κρατώ
Και ανήκω εις τον ένδοξο Ελληνικό στρατό
Θα ανέβω ενά πρωί, με δόξα και τιμή
Για να αγκαλιάσω στοργικά την δόλια μου αδερφή"

Σε εποχές που οι Αλβανοί ήταν "εκεί" και μεις "εδώ", αρκούσε ένας αφηρημένος μεγαλοϊδεατισμός για να φάει το σανό ο θερμόαιμος καραβανάς. Σήμερα που βρίσκονται ανάμεσά μας ως οικονομικοί μετανάστες, οι νοοτροπίες μίσους και εθνικής "καθαρότητας" δεν θα μπορούσαν να οδηγήσουν πουθενά αλλού, παρά στον ανοιχτό ρατσισμό και την ξενοφοβία.  

Το όσκαρ της ημέρας πηγαίνει πάντως στον ΛΑ.Ο..Σ, που εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση: 

«Αυτοί οι οποίοι διακινδυνεύουν καθημερινά την σωματική τους ακεραιότητα για την τιμή της Πατρίδας, διώκονται γιατί χρησιμοποίησαν συνθήματα που μέχρι πρότινος αποτελούσαν τη σημαία του Έθνους.
Αντιθέτως, εκείνοι που παρήλασαν με συνθήματα ξένα προς την ημέρα, είναι οι τιμητές.
Ο κ. Χρυσοχοΐδης έχει χάσει το μέτρο.
Τον καλούμε, για όσο διάστημα παραμένει στο Υπουργείο, να επιδείξει την δέουσα αυτοσυγκράτηση»

Δηλαδή η σημαία του έθνους κατά τους κυρίους αυτούς είναι το "γουρούνι Αλβανέ". Εκείνο που με ανησυχεί προσωπικά δεν είναι ότι εκφράζουν μία τόσο ακραία άποψη δημόσια χωρίς να ντρέπονται. Με ανησυχεί το ότι την δημοσιοποιούν γνωρίζοντας ότι θα συναντήσει την επιδοκιμασία τουλάχιστον ενός 5% του ελληνικού λαού, και την σιωπή πολύ περισσότερων. Κι εκεί είναι που ο πραγματικά δημοκρατικός κόσμος, έχει αργήσει να δώσει τις κατάλληλες απαντήσεις. 

Ρατσισμός στην Κύπρο; Ποτέεεε...

  Έπεσε προχτές στα χέρια μου ένα φύλλο της εφημερίδας στην οποία μέχρι πρόσφατα δούλευα. Σε ένα από τα τελευταία μου κείμενα εκεί, είχα αναφερθεί ακροθιγώς στο θέμα των πολιτικών προσφύγων της Κύπρου. Σε ένα άρθρο το οποίο δεν θα χαρακτήριζα ιδιαίτερα αιχμηρό, έθιξα ορισμένα ζητήματα για την αναγνώριση της έννοιας του πολιτικού ασύλου στη χώρα αλλά και για την καθημερινή ζωή των μεταναστών γενικότερα. Το άρθρο δεν ήταν καμία βαθιά ανάλυση ούτε κανένα πολιτικό μανιφέστο. Ήταν μερικές απλογραμμένες αράδες για ένα υπαρκτό πρόβλημα. 

  Καθένας φυσικά έχει δικαίωμα να οργιστεί, να διαφωνήσει και να επιχειρηματολογήσει απέναντι σε οποιαδήποτε άποψη. 

  Αλλά ο τρόπος που επέλεξε κάποιος "ανώνυμος αγανακτισμένος αναγνώστης" για να απαντήσει στα γραφόμενα, ομολογώ ότι με εξέπληξε. Με ανώνυμη επιστολή, μας δίνει ένα έξοχο παράδειγμα των αντιλήψεων που υποβόσκουν σε ένα μέρος της κυπριακής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο των μεταναστών, αλλά και σε οποιαδήποτε εικόνα "άλλου". 

  

  Παραθέτω το κείμενο όπως δημοσιεύτηκε:

"Για τους πολιτικούς πρόσφυγες

Γράφω με αφορμή τον τίτλο "Πολιτικοί πρόσφυγες- Τους γυρίσαμε την πλάτη" Ποιός γύρισε την πλάτη σε ποιόν; Τους δώσαμε δουλειά και φαί και μείναμε εμείς άνεργοι. Πέντε με έξι χιλιάδες άνεργοι σε κάθε επαρχία. Πόσο μεγάλη είναι η Κύπρος μας; Τούτη η μοιρασμένη γη πόσο μεγάλη είναι; Είμαστε μία μικρή κουκκίδα στον ωκεανό. Πόσους δηλαδή πρέπει να χωρέσει τούτο το νησί; Ας πάνε και αλλού. Ποιός γύρισε την πλάτη σε ποιόν; Το κράτος τους δίνει μέχρι και τρεις χιλιάδες ευρώ στην τσέπη με το που έρχονται στην Κύπρο. Τι καλά να πέρναμε (sic) και μεις κάτι!

  Οι πολιτικοί πρόσφυγες ζουν βασιλιάδες εδώ στην Κύπρο. Πηγαίνεις μία βόλτα στο κέντρο της Λευκωσίας, στην πλατεία Ελευθερίας και βλέπεις όπου καρυδιάς καρύδι (sic). Ψάχνεις να βρεις Κυπραίο με το φανάρι. Έχουμε γεμίσει αρρώστειες που μας έφεραν από τις χώρες τους, που πριν δέκα χρόνια τουλάχιστον δεν τις είχαμε. Δεν υπήρχε τόση πολλή βρομιά. Δηλαδή τι άλλο να τους δώσουμε; Και μας κοροϊδεύουν κι από πάνω. Έχουν δημιουργήσει τα δικά τους σωματεία και έχουν παραπάνω μέσο και προστασία από τον κάθε Κύπριο πολίτη. 

  Στην αρχή είχαμε δεχτεί το ξένο προσωπικό, ως οικιακές βοηθούς στο σπίτια (sic) και ως γκουβερνάντες που πρόσεχαν τα παιδιά. Σριλανκέζες, Φιλιππινέζες, Βουλγάρες και Ρουμάνες. Όμως έχουμε ξεπεράσει το όριο. Τώρα, το ξένο προσωπικό δε βρίσκεται μόνο στα σπίτια. Πιάσε φούρνους, ζαχαροπλαστεία, περίπτερα, κλινικές, βενζινάδικα και θα σ'εξυπηρετήσει ένας μετανάστης, ένας ξένος εργάτης. 

  Βασικά δε φταίει ο ξένος που ήρθε στην Κύπρο. Ο ξένος πεινά, είναι άνθρωπος που υπέφερε στη χώρα του από τους πολέμους και την πείνα.  

  Είναι πλάσμα που του λεηλάτησαν το σπίτι του, είναι πλάσμα που σκότωσαν την οικογένειά του, είναι άνθρωπος που ήρθε στην Κύπρο για ένα καλύτερο μέλλον, για ένα καλύτερο αύριο. Άρα φταίμε εμείς που τους δώσαμε δικαίωμα να έρθουν εδώ, φταίμε εμείς που δεν βάλαμε λουκέτο, που δεν είπαμε "παν μέτρον άριστον". Ξεπεράσαμε το όριο. 

Φταίμε γιατί ακόμη και στο κοιμητήριο θέλουμε τη μαυρούα να πάει να καθαρίσει και ν'ανάψει και το καντύλι. Έ καλά να πάθουμε!"

  

  Το κείμενο αυτό θα μπορούσε να έχει δημοσιευτεί σε οποιαδήποτε νεοναζιστική ή ρατσιστική φυλλάδα, κι όμως είναι γραμμένο σε σελίδα μηνιαίας εφημερίδας οικολογικού κυρίως προσανατολισμού. Για την ακρίβεια τέτοιου χαρακτήρα κείμενα (ίσως όχι με τόσα πολλά "μαργαριτάρια" αλλά σίγουρα της ίδιας κατεύθυνσης), μπορεί να βρει κανείς και στον καθημερινό τύπο, σε εφημερίδες που αυτοπαρουσιάζονται ως σοβαρές και φιλελεύθερες.

 Δεν έχουμε να κάνουμε στην "οργισμένη" αυτή επιστολή με μία πρόταση για το θέμα της μετανάστευσης, ούτε με μία θεώρηση του φαινομένου του πολιτικού πρόσφυγα. Πρόκειται απλά για το αράδιασμα αισχρών στερεοτύπων για οποιονδήποτε "ξένο". 

  Οι Σριλανκέζες, οι Βουλγάρες, οι Ρουμάνες (πάντα σε θηλυκό) είναι ανεκτές, αρκεί να τις έχουμε κλεισμένες στο σπίτι και με αποικιοκρατικούς όρους (ο εργοδότης εγγυάται και την παραμονή του αλλοδαπού). Αλλά όχι να δουλεύουν και ξένοι (ιδίως οι αρσενικοί) σε φούρνους και βενζινάδικα!

  Κουβαλούν αρρώστιες και βρομιά! Ζουν βασιλιάδες και έχουν και το θράσος (!) να δημιουργούν σωματεία. 

  Αυτά τα πράγματα γράφονται στην Κύπρο του 2010, αποστέλλονται ανώνυμα και δημοσιεύονται χωρίς παραπάνω σκέψη σε φύλλα ευρείας κυκλοφορίας. 

  Τον ρατσισμό δεν τον χτυπάς με παγκόσμιες ημέρες, με ανιαρές συζητήσεις μεταξύ "ειδημόνων" και με τηλεοπτικά σποτάκια. Τον χτυπάς γκρεμίζοντας κι απομονώνοντας απόψεις όπως αυτές, όπου κι αν εκφράζονται. 

Κι αυτά που βλέπω μέχρι σήμερα πιστεύω πως δεν είναι βήματα μπροστά.

Πλατεία Φανερωμένης: Τι λύθηκε με την καταστολή;

Η πλατεία Φανερωμένης στην παλιά πόλη είναι ένα από τα ιστορικά κέντρα κοινωνικοποίησης και νεανικών εκδηλώσεων στην Λευκωσία, και μαζί ένας από τους λίγους τόπους όπου μπορείς να δεις πεζό κόσμο  να κινείται, να διασκεδάζει και να συζητάει, όχι σε θηριώδη εμπορικά κέντρα και πολυτελή καφέ, αλλά στην πλατεία όπου υπάρχουν παραδοσιακά μαγαζιά, νεοκλασικά κτίσματα ή τόποι συνάθροισης εφήβων που δεν περνούν απαραίτητα στην εμπορική διάσταση της διασκέδασης (βραδιές με μουσικά σχήματα, υπαίθριες εκδηλώσεις κ.α.).

Τα όσα έγιναν τις τελευταίες ημέρες στον χώρο αυτό δεν τιμούν όχι την αστυνομία, αλλά και τα ανώτερα κλιμάκια της κυπριακής κοινωνίας γενικότερα. Γιατί δεν είναι μόνο η κατασταλτικού τύπου επέμβαση που επέλεξαν οι αρμόδιες αρχές έτσι ώστε να «ρυθμίσουν» την κοινωνική δραστηριότητα, αλλά και τα όσα ακολούθησαν, με δηλώσεις πολιτικών προσώπων που κατονόμαζαν την Φανερωμένη ως «πηγή εγκληματικότητας», αλλά και την σιωπή των μέσων ενημέρωσης σχετικά με τις πραγματικές διαστάσεις του φαινομένου.

Kανείς δεν λέει ότι η περιοχή Φανερωμένης, αλλά και της παλιάς πόλης γενικότερα, έχει αφεθεί στην ερήμωση εδώ και αρκετά χρόνια, χωρίς να έχει εφαρμοστεί ένα σχέδιο ανάδειξης της δομικής της ιδιαιτερότητας, του αρχιτεκτονικού πλούτου και της ιστορίας της. Το πρόβλημα δε θα λυθεί εάν δίπλα στα εγκαταλειμμένα κτίσματα και τα ξυλουργεία φτιάξουμε ένα εμπορικό κέντρο. Θα λυθεί όταν αναδειχθεί πλήρως ο διακριτός ρόλος της παλιάς πόλης, όταν ενωθεί το χθες με το σήμερα σε όλη την περιοχή, όπως συμβαίνει σε πολλά τμήματα παλαιών πόλεων της Ευρώπης, όπου πραγματικά χαίρεσαι να κινείσαι. Από την άλλη στην Λευκωσία έχουμε αφήσει να παρακμάσουν τα εκατοντάδες νεοκλασικά, για να ζήσουμε την «εξέλιξη» της τσιμεντοποίησης με την πιο χυδαία της μορφή.

Κανείς δεν λέει ότι στην περιοχή αυτή βρίσκονται παιδιά, τα οποία ασφυκτιούν στο κλίμα της ψευτογκλαμουριάς και της τυποποιημένης διασκέδασης, παιδιά που νιώθουν περιθωριοποιημένα γιατί οι δομές που κληρονόμησαν δεν τους εκφράζουν και δεν τους φτάνουν.

Τίποτε πιο εύκολο από το να στοχοποιηθεί  μία μειονότητα: μπορούμε για να καλύψουμε τους ενδότερους φόβους της κοινωνίας να πούμε ότι η Φανερωμένη έγινε «άβατο», να πούμε ότι είναι μήτρα έκνομων συμπεριφορών ή ότι η καταστολή είναι ο σωστός δρόμος για να αντιμετωπιστούν όλα αυτά. Όμως από τη στιγμή που θα φερθεί έτσι η πολιτεία έχει χάσει το παιχνίδι, έχει διευρύνει το ήδη υπαρκτό χάσμα μεταξύ των θαμώνων της περιοχής αυτής και του κράτους σε όλες τις εκφάνσεις του, έχει δώσει τη σιδερένια γροθιά εκεί που είναι εντελώς ανάρμοστο να το πράξει.

«Όσο μας χτυπάτε το μίσος μεγαλώνει…» είναι σύνθημα που κραυγάζουν τα παιδιά αυτά. Το προσδοκώμενο αποτέλεσμα είναι η διατήρηση του μίσους; Αν αυτή είναι η επιθυμία των πολιτευτών και της αστυνομίας ας ειπωθεί ξεκάθαρα και πέρα από την εκμετάλλευση φοβικών συνδρόμων.

Γιατί δεν υπήρξε ούτε ένας πολιτικός του κοινοβουλίου, γιατί δεν υπήρξε ούτε ένας αστυνομικός  να ενωθεί με το πλήθος στις γιορτές της Φανερωμένης;  Εκεί θα έβλεπαν μέσω της αλληλοκατανόησης κα της συζήτησης ότι δεν έχουν να κάνουν με εγκληματικά στοιχεία, αλλά με το πιο ζωντανό κομμάτι της νεολαίας.

Το να στείλουν μονάδες καταστολής σε κοινωνική δραστηριότητα για να δράσουν ως στρατός που πάει να «καταλάβει» μία περιοχή, μαυρίζει την εικόνα όλων τους. Εάν υπήρχαν οι οποιεσδήποτε ενδείξεις ή στοιχεία για μεμονωμένα άτομα, γιατί δεν τα χρησιμοποίησαν, και προτιμήθηκε η επίθεση εναντίον μιας ολόκληρης  μάζας ανθρώπων, οι οποίοι το μόνο που ήθελαν ήταν να διασκεδάσουν;

Το περιστατικό αυτό δεν είναι μεμονωμένο: η στοχοποίηση της παλιάς πόλης φαίνεται και από την επιχείρηση «σκούπα» που είχε επιχειρηθεί πριν λίγες βδομάδες σε σπίτια της περιοχής.  Μετανάστες υποχρεώθηκαν να βγουν από τα σπίτια τους, φορώντας χειροπέδες είτε είχαν χαρτιά είτε όχι, ενώ από έξω τους περίμεναν οι φωτογραφικοί φακοί για να τους «φιλοξενήσουν» στις εφημερίδες της επόμενης μέρας. Εύλογα αναρωτιέται κανείς, θα μπορούσε η αστυνομία να οργανώσει μία τέτοια επιχείρηση στην Ακρόπολη, στον Στρόβολο, στον Αρχάγγελο;  Ή μήπως οι νόμοι και οι επιχειρήσεις της αστυνομίας εφαρμόζονται με διαφορετικό τρόπο από περιοχή σε περιοχή;

Αλήθεια, τι λύθηκε με την καταστολή;

Έχει έστω και ένας κάτοικος αυτής της νήσου μετά την επέμβαση στρατιωτικού τύπου σε σπίτια και εκδηλώσεις, δυνατότερο το αίσθημα της ασφάλειας; Ή μήπως ανησυχεί για το αν θα συναντήσει το γκλομπ την επόμενη φορά που θα παραστεί σε κάποια υπαίθρια εκδήλωση;

Θέλουμε τους ανθρώπους μαζί, ελεύθερους να συναθροίζονται και να χρησιμοποιούν το δημόσιο χώρο, ή τον καθένα στο κλουβί του, σε μία μίζερη ιδιωτεία;

Η νεολαία έχει ήδη δώσει την απάντηση, και καλεί τις κορυφές των εξουσιαστικών δομών να την σεβαστεί.

*το κείμενο δημοσιεύτηκε στην μηνιαία εφημερίδα της Κύπρου "Πράσινη Ασπίδα" 

Οι δύο όψεις του ρατσισμού

Η Διάσκεψη του ΟΗΕ για τον ρατσισμό είναι το πρώτο θέμα σήμερα στα διεθνή δίκτυα ειδήσεων, με αφορμή την τοποθέτηση του Ιρανού προέδρου για το Ισραήλ.
Εκτός από την χώρα στην οποία επιτέθηκε φραστικά ο Αχμαντινετζάντ, την διάσκεψη είχαν αποφασίσει ήδη να μποϋκοτάρουν πολλές δυτικές χώρες, με πρώτη τις ΗΠΑ και αρκετές συμμάχους της. Πολύ περισσότεροι εκπρόσωποι, αποχώρησαν με το που άρχισε η τοποθέτηση του Ιρανού.
Καταρχήν, πρέπει να πω ότι τρομάζω όταν ακούω έναν ηγέτη χώρας να αρχίζει τον λόγο του "στο όνομα του Αλλάχ, του φιλεύσπλαχνου...". Όχι ότι έχω κάτι το συγκεκριμένο απέναντι σε αυτή τη θρησκεία, αλλά γιατί μου φαίνεται αδιανόητο να μιλάς στο όνομα μίας εξωκοσμικής οντότητας και μετά για τον λαό που υποτίθεται ότι εκπροσωπείς.
Η ομιλία ήταν όντως ενα δριμύ κατηγορώ ενάντια όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά και σε αυτούς που καλύπτουν το καθεστώς. Μίλησε για τις δολοφονίες, την παράνομη κατοχή, την τρομοκρατία και την προπαγάνδα που πηγάζουν από τους ανθρώπους της ισραηλινής κυβέρνησης. Αυτά τα πολύ σωστά βέβαια, βγήκαν από το στόμα ενός κυβερνήτη που διώκει τους αλλόθρησκους bahai με λύσσα, που διατηρεί τιμωρίες με λιθοβολισμό και ορθώνει τον φονταμενταλισμό ως κανόνα της πολιτικής.
Γιατί δεν με άγγιξε όμως ούτε ο απολυταρχικός λόγος του ιρανού κυβερνήτη, ούτε οι βαθύτατα υποκριτικές αποχωρήσεις των εκπροσώπων διάφορων κρατών;
Γιατί μου φαίνονται οι φαινομενικά τόσο αντίθετες στάσεις ως οι δύο όψεις του ρατσισμού;
Από την μία πλευρά, μίας φανατικής ισλαμικής μανίας ενάντια σε ο,τιδήποτε εβραϊκό (δεν είναι τυχαίο ότι η ρητορική αυτή μπερδεύει το Ισραήλ με τους σιωνιστές, τους σιωνιστές με τους εβραίους κλπ)
Από την άλλη, οι δυτικοί που παριστάνουν τα τέρατα ηθικής και κλείνουν εδώ και χρόνια τα μάτια στο έγκλημα που γίνεται εις βάρος του παλαιστινιακού λαού; Πότε αποχώρησαν από σύσκεψη με ισραηλινούς όταν εκείνοι άνοιξαν πυρ μέχρι και κατά ανθρωπιστικής βοήθειας;
Άραγε, μπορούσε να αποτύχει περισσότερο μία διάσκεψη για την καταπολέμηση του ρατσισμού;

Οι "πόντιοι" της Κύπρου

Στην Ελλάδα υπάρχει ένα πρόβλημα: δεν αναγνωρίζουμε κανέναν άνθρωπο που έρχεται από την πρώην Σοβιετική Ένωση ως Πόντιο. Ακόμη και στις περιπτώσεις που έχουμε να κάνουμε με άτομα που μιλούν την ποντιακή διάλεκτο ως μητρική τους γλώσσα, που συμμετέχουν στα πανάρχαια ποντιακά έθιμα και που αυτοπροσδιορίζονται ως πόντιοι, οι κουβέντες που έχουν περάσει στην καθημερινή γλώσσα για να τους κατονομάζουν, είναι "Ρώσσοι" ή στην καλύτερη περίπτωση "Ρωσσοπόντιοι".
Το αντίστροφο συμβαίνει στην Κύπρο. Σε μία από τις πρώτες κουβέντες όταν ανέφερα ότι από την πλευρά του πατέρα μου είμαι Πόντιος, με κοιτάξανε από πάνω ως κάτω και μου είπαν: "και νόμιζα ότι ήσουν Έλληνας".
Κάπου εκεί κατάλαβα ότι έχουμε ένα ζήτημα ορολογίας.
Στην Κύπρο, όπως έμαθα αργότερα, οποιοσδήποτε έρχεται από ανατολικές χώρες ονομάζεται "Πόντιος". Ρώσσοι, Αρμένιοι, Γεωργιανοί και Πόντιοι της ΕΣΣΔ, ένα τσουβάλι.
Εκεί μπόρεσα να δω καλύτερα και το πως ο αυτοπροσδιορισμός μας καθορίζει και τα όρια του "άλλου": οι Πόντιοι της Ελλάδας, παιδιά προσφύγων που αντιμετώπισαν το εχθρικό κλίμα των παλαιοελλαδιτών όταν εγκαταστάθηκαν στον ελλαδικό χώρο, πλήρωσαν τους νέους πρόσφυγες με το ίδιο νόμισμα: "Ρώσσοι". Εν τω μεταξύ και οι ίδιοι με το πέρασμα της γενιάς είχαν αλλάξει: οι ίδιοι, ομιλητές της νεοελληνικής κοινής, ενταγμένοι οικονομικά και πολιτισμικά στην "μητέρα πατρίδα", δεν μπορούσαν να ταυτιστούν με τους φτωχούς και "αλλοιωμένους" από την σοβιετική κουλτούρα "παλινοστούντες".
Στην Κύπρο πάλι, με ελάχιστη εμπειρία του τι σημαίνει Πόντιος, ο βιασμός της ορολογίας υπήρξε σε άλλο επίπεδο: κατηγοριοποιώντας όλους τους εισερχόμενους από ανατολικές χώρες κάτω από την ταμπέλα "Πόντιοι", χάνεται η αντίληψη του μεγάλου ποντιακού πολιτισμού, που κράτησε (όπως άλλωστε και η Κύπρος) για αιώνες τον δικό του χαρακτήρα με ξεχωριστή διάλεκτο, έθιμα και αυτοθέσμιση. Έτσι, οι Πόντιοι δεν είναι πια λέξη που εκφράζει την ύπαρξη μίας ξεχωριστής μαυροθαλασίτικης κοινωνίας, αλλά μία κατηγορία αλλοδαπών.
Τι από τα δύο είναι χειρότερο, δεν μπορώ να ξέρω.

Ζιγκ Ζαγκ στο μυαλό του Πλεύρη #2

Είχαμε ασχοληθεί με το φαινόμενο Πλεύρης αρκετό καιρό πριν, με αφορμή την προσφυγή του στην δικαιοσύνη σχετικά με το βιβλίο "Ζιγκ Ζαγκ στις Νεραντζιές" της Έρσης Σωτηροπούλου, το οποίο του είχε φανεί απρεπές και ακατάλληλο να βρίσκεται στις σχολικές βιβλιοθήκες. Πριν λίγες μέρες όμως, η κατάσταση ήταν αντίστροφη: κάποιος άλλος ήταν αυτός ο οποίος αισθάνθηκε θιγμένος από ένα βιβλίο του Πλεύρη, και τον κατήγγειλε ως παραβάτη του αντιρατσιστικού νόμου.

Όπως μας ενημερώνει η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία, η δικαιοσύνη στην χώρα αυτή μας απέδειξε για μία ακόμη φορά το πόσο τυφλή είναι. Τα παρακάτω αποσπάσματα κρίθηκε ότι δεν αποτελούν κάλεσμα σε βία και πρόκληση μίσους εναντίον των ελλήνων Εβραίων:

- «Έτσι θέλουν οι Εβραίοι. Διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα»
- «…Ξυπνήστε. Οι επίβουλοι Εβραίοι σκάπτουν τον τάφον των Εθνών. Ξυπνήστε και ρίξατέ τους μέσα, διότι τους αξίζει…»
- «…Φταίει ο πολιτισμένος κόσμος που ανέχεται τα διεθνή παράσιτα που λέγονται Ιουδαίοι….φθάνει η ώρα των αντιποίνων»
- «Εβραίος και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές δηλαδή η μία αποκλείει την άλλη»
- «…Η όλη των εγκληματική συμπεριφορά δικαιολογεί τας πράξεις των Ναζί εναντίον των και κάτι περισσότερον. Τας δικαιώνει»,
- «…Η ιστορία της ανθρωπότητος θα καταλογίση στον Αδόλφο Χίτλερ τα εξής: Δεν απήλλαξε, ενώ ηδύνατο την Ευρώπη από τους Εβραίους»

Αλλά και φράσεις όπως

- «…Τους καταφρονούμε δια την ηθικήν των, δια την θρησκείαν των, δια τας πράξεις των, που όλα μαζί αποδεικνύουν ότι είναι υπάνθρωποι»
- (κάτω από φωτογραφία του Άουσβιτς): «Καλώς κάνουν και διατηρούν το στρατόπεδον εις καλήν κατάστασιν, διότι ουδείς γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον»
- «…δεν μπορώ να ανέχομαι τους δολοφόνους, ληστάς, βιαστάς, παράσιτα, διαφθορείς…της ελεεινής Εβραίλας να συκοφαντούν τους υπερόχους Εθνικοσοσιαλιστάς»
- «Το ΖΥKLON B δεν ήτο παρά ένα δηλητηριώδες αέριον χρήσιμον δια τας απεντομώσεις των στρατοπέδων συγκεντρώσεως…όλα τα άλλα είναι παραμύθια της προπαγάνδας»
- «Η Εβραική πτωματολογία στην περίπτωση του Άουσβιτς απεδείχθη εξ αρχής ψευδεστάτη»
- «…Απελευθερωθείτε από την Εβραικήν προπαγάνδα, που σας εξαπατά με τα ψεύδη περί στρατοπέδων συγκεντρώσεως, θαλάμων αερίων, «φούρνων» και τα άλλα παραμύθια του ψευτο-ολοκαυτώματος..» ,

κρίθηκε ότι δεν τους προσβάλλουν!

Κύπρος: Πυροβολούν μετανάστες στο ψαχνό και το πλασάρουν ως επιτυχία!

"Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ" πάει πολύς καιρός που είχα δει γραμμένο σε ένα τοίχο. Στην Κύπρο ειδικά, το φαινόμενο αυτό συμβαίνει εντελώς απροκάλυπτα. Ο ίδιος ο αρχηγός της αστυνομίας είναι αυτός που πρωταγωνιστεί σε αρκετά ρεπορτάζ των τηλεοράσεων και των εφημερίδων, συχνότατα τα λόγια του μεταφέρονται αυτούσια χωρίς κακένα ίχνος κριτικής.
Κάτι τέτοιο θα δούμε σήμερα στην αγαπημένη μας εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ". Διαβάζουμε στην online έκδοση:

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=193856&-V=latestnews

Επεισοδιακή σύλληψη 41 λαθρομεταναστών

Η Αστυνομία, μετά από πληροφορίες που διαβιβάστηκαν από την αστυνομική διεύθυνση Λάρνακας, ανέκοψε σε περιοχή της Λινόπετρας ύποπτο όχημα, περιοχή της Λινόπετρας τρέχοντας, καλυπτόμενος από το σκοτάδι.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λεμεσού Αντρέα Αγγελίδη, κάποιοι από τους 41 λαθρομετανάστες επιχείρησαν, επίσης, να διαφύγουν, ωστόσο ρίφθηκαν προειδοποιητικοί πυροβολισμοί, ένας εκ των οποίων τραυμάτισε έναν από τους αλλοδαπούς στην παλάμη, με αποτέλεσμα να κριθεί αναγκαία η μεταφορά του στο Νοσοκομείο Λεμεσού για περίθαλψη.

Οι συλληφθέντες, που είναι όλοι από τη Συρία, μεταφέρθηκαν για ανάκριση στην Αστυνομική Διεύθυνση και, σύμφωνα με τα όσα ανέφεραν, πλήρωσαν 3.500 δολάρια ο καθένας για την μεταφορά του στα κατεχόμενα και από εκεί στην ελεύθερη περιοχή Αμμοχώστου και ακολούθως στη Λεμεσό.

Η Αστυνομία, σημείωσε ο κ. Αγγελίδης, διεξάγει έρευνες για διακρίβωση των στοιχείων του οδηγού του οχήματος, ο οποίος πιστεύεται ότι είναι Ελληνοκύπριος, ενώ έρευνες έγιναν και σε υποστατικό, έξω από το οποίο ανακόπηκε το όχημα με τους λαθρομετανάστες.

Δεν αποκλείεται, συνέχισε, η Αστυνομία, στο πλαίσιο των ανακρίσεων και των μαρτυριών που θα προκύψουν, να προχωρήσει σε συλλήψεις και άλλων προσώπων, ενώ παράλληλα διεξάγεται έρευνα, όσον αφορά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τραυματίστηκε ο ένας εκ των αλλοδαπών.

07/01/2009