Στον Σαχίρ, που παίξαμε μαζί μπάλα

"Όλα όσα ξέρω για την ηθική και την αίσθηση καθήκοντος τα έχω μάθει από το ποδόσφαιρο."
Αλμπέρ Καμύ

Εμείς είχαμε πάει να βοηθήσουμε στην κουζίνα. Πόσα χέρια; όσα μπορείτε και πήγαμε καμία εικοσιπενταριά. Θυμάμαι τι αστείο έδινε κι έπαιρνε όταν πηγαίναμε και τι κουρασμένη σιωπή υπήρχε όταν γυρνούσαμε. Σκηνές μέχρι εκεί που έπιανε το μάτι σου, πλαστικά κουτιά και λασπουριά δίπλα στις ράγες του τρένου. Η Ειδομένη, ένα χωριό στα σύνορα που δεν τράβηξε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας, γέμισε δημοσιογράφους από όλο τον κόσμο, που βρέθηκαν εκεί για να τραβήξουν ένα πλάνο και να στείλουν ρεπορτάζ. 

Τεράστιοι πληθυσμοί εγκλωβισμένοι επ'αόριστον, αφού μερικές δεκάδες μόνο θα περάσουν κάθε μέρα τα σύνορα για να κατευθυνθούν προς βορειότερες ευρωπαϊκές χώρες. Οι υπόλοιποι θα παραμείνουν εδώ, προσπαθώντας με όποιο τρόπο μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Κάνοντας μπάνιο σε προκάτ ντουζιέρες, περιμένοντας για το μεσημεριανό συσσίτιο, ξαπλώνοντας σε ένα αντίσκηνο στο χώμα. 

Είχαμε κάτι σακούλες με συσκευασμένα τρόφιμα που τα είχαμε κουβαλήσει από Θεσσαλονίκη, κι εγώ κρατούσα μία στα χέρια μου. Περπατώντας προς τη σκηνή όπου θα δουλεύαμε, μου είπε ένας φίλος "ρε συ δεν τα δίνεις στα παιδιά; μην τα κουβαλάμε και άδικα ως εκεί", κάτι που μου φάνηκε πολύ λογικό. Με το που με είδαν όρμηξαν γύρω στα δέκα πιτσιρίκια πάνω μου, την πρώτη συσκευασία την έδωσα εγώ, τις υπόλοιπες βούτηξαν μέσα και τις άρπαξαν σαν να έβλεπαν το μάννα εξ'ουρανού. Ένας μεγαλύτερος Σύρος πλησιάζει και τα μαλώνει. Μία εθελόντρια του Ερυθρού Σταυρού μαλώνει εμένα "Δεν έπρεπε να τους τα δώσετε έτσι". Όντως, δεν έπρεπε να τους τα δώσω έτσι, και το κατάλαβα από τα μάτια των παιδιών που δεν πρόλαβαν.
Η επικαιρότητα αλλάζει ακόμη και μέσα στη μέρα: Έκλεισαν τα σύνορα. Τόσοι τη μέρα. Άλλος αριθμός την επόμενη. Συνεδριάζουν στην Ευρώπη. Αποφασίζονται άλλα, εφαρμόζονται άλλα. Ένας ποταμός ειδήσεων που το μόνο που γεννάει στους ανθρώπους αυτούς είναι πανικό και αβεβαιότητα.
Οι μάγειρες ετοιμάζουν το φάγητό μέσα σε ένα κοντέινερ με υποτυπώδεις υποδομές. Το βγάζουν σε μεγάλες λεκάνες και σε ένα διπλανό δωμάτιο γίνεται η προετοιμασία των μερίδων. Στην αρχή μεθοδικά, με πακετάρισμα και νερό, όσο πλησιάζει η νύχτα και υπάρχουν ακόμη άνθρωποι χωρίς φαγητό, όλο και πιο βιαστικά. Για να φάνε οι τελευταίοι, κι αφού το μαγειρεμένο έχει τελειώσει, βγαίνει ό,τι συσκευασμένο υπάρχει σε δωρεές από την αποθήκη. Το βράδυ, έχοντας γυρίσει στο σπίτι, είχα εφιάλτες με μάγειρες που τρέχαν αλαφιασμένοι ενώ οι φωνές τους τρυπούσαν τα αυτιά μου "δε φτάνει το φαί!" και κόσμος να μαλώνει απέξω.
Στα διαλείμματα κάναμε βόλτες στον πρόχειρο καταυλισμό. Όσα παιδιά δεν είχαν καταβληθεί από το κρύο και την υγρασία, ήταν στον κόσμο τους. Θαύμασα την ανεμελιά των παιδιών, που μπορούσαν να παίξουν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Μέσα στη γούρνα με τη λάσπη που απέφευγαν όλοι, έβαλαν ένα κιβώτιο κι έπαιζαν τον βαρκάρη, με κουπιά από κλαδιά που βρήκαν παραδίπλα. Με μία μπάλα που είχαν φέρει κάποιοι εθελοντές, έδιναν πάσες σε κύκλο. Ένας εικοσάρης που συμμετείχε στο παιχνίδι έκανε τον διαιτητή -με σφυρίχτρα παρακαλώ- και σταματούσε το παιχνίδι όποτε ήθελε να περάσει κάποιος. Ο Σαχίρ ήθελε να έρθει στην απέναντι μεριά του κύκλου, κρατούσε κι ένα ποτήρι με γάλα ενώ ψευτοκλοτσούσε, ήταν σειρά μου να παίξω,τον βρήκε η μπάλα κι έπεσε. Έκανε να κλάψει αλλά τον τράβηξα αμέσως στο κοντέινερ να τον σκουπίσω και να επανορθώσω για το γάλα. Αν υπάρχει αυτό που λέμε "πατρικό αίσθημα" πρέπει να μου δημιουργήθηκε περισσότερο από ποτέ. Βασικός νόμος του ποδοσφαίρου της αλάνας, αν πέσεις και δεν έχεις χτυπήσει σε ανυπόφορο βαθμό, πρέπει να ξανασηκωθείς και να συνεχίσεις. Ο Σαχίρ το είχε μάθει πριν παίξει ποδόσφαιρο, αφού βρέθηκε να δύο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του με λασπωμένα παπούτσια. Σηκώθηκε και συνεχίσαμε.Μακάρι τώρα που άρχισαν οι ανοιξιάτικες καταιγίδες της Ευρώπης, να είναι κάπου ζεστά.

Η αργκό του γηπέδου (γ'μέρος)

Όσοι παρακολουθείτε καιρό το ιστολόγιο, θα έχετε διαπιστώσει ότι η καταγραφή του συγκεκριμένου κοινωνικού ιδιώματος είναι μία από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες. Σήμερα συνεχίζω με το τρίτο μέρος της "αργκό του γηπέδου", όπου έχω συγκεντρώσει λέξεις και φράσεις που ακούγονται στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, στα ραδιόφωνα, στις παρέες και τα καφενεία.

Κατενάτσιο: Η λέξη προέρχεται, και όχι τυχαία, από το ιταλικό catenaccio (αμπαρωμένη πόρτα). Η ιταλική σχολή άμυνας ήταν ανέκαθεν από τις διασημότερες. Πρόκειται για την μαζική άμυνα που δίνει προτεραιότητα στην καταστροφή του παιχνιδιού του αντιπάλου, ενώ το σκοράρισμα (εάν συμβεί) θα γίνει με αντεπιθέσεις. Είναι ο κλεφτοπόλεμος του ποδοσφαίρου, λέγεται και αντιποδόσφαιρο από τους αντιπαθούντες. Επίσης είναι σε χρήση και η φράση "τσούκου τσούκου μπολ" για να περιγραφεί η συγκεκριμένη στρατηγική. 

Αράουτ: το πλάγιο άουτ. Από την αγγλική φράση "our out".

Τον πέρασε σαν σημαδούρα: Εύγλωττη φράση που δηλώνει μία επιδέξια ντρίπλα όπου ο αμυντικός έχει μείνει ακίνητος. Υπάρχει και η φράση "τον πέρασε σαν σταματημένο".

Έμεινε άγαλμα: Αυτή η φράση χρησιμοποιείται συνήθως για τον τερματοφύλακα, ο οποίος δέχεται ένα τόσο δυνατό ή ξαφνικό σουτ, που αδυνατεί ακόμη και να κινηθεί από τη θέση που βρίσκεται.

Παγκίτης: Ο μόνιμος "κάτοικος" του πάγκου μίας ομάδας, και είναι διαθέσιμος συνήθως ως αλλαγή.

Μεταξύ πάγκου και εξέδρας: Ο παίκτης που είναι τόσο "δεύτερη" λύση, που άλλοτε βρίσκεται στον πάγκο ως αλλαγή και άλλοτε εκτός αποστολής, με αποτέλεσμα να παρακολουθεί το παιχνίδι από την εξέδρα.

Στον ασβέστη: Στο γήπεδο, στον αγωνιστικό χώρο. Έκφραση βγαλμένη από την διαδικασία χάραξης των γραμμών με ασβέστη.
-Μεγάλο φορ πήραμε λέει.
-Θα τον δούμε στον ασβέστη.

Τάκλιν στην καρωτίδα: Το βάναυσο, αντιαθλητικό τάκλιν, συνήθως με υψωμένο το πόδι του αμυνόμενου για να προκαλέσει ζημιά στον αντίπαλο. Περιγραφικότατο.

Σώζω την κατηγορία: Συγκεντρώνω τους απαιτούμενους βαθμούς για να μείνω σε μία συγκεκριμένη κατηγορία.

Περνάει μέσα από τους παίκτες / Πέρασε από μέσα του: Ο παίκτης που είναι τόσο επιδέξιος με την ντρίπλα, που περνάει σαν φάντασμα μέσα από τους αμυνόμενους που προσπαθούν να τον σταματήσουν.

Καραβιά: Μαζική μεταγραφική κίνηση ξένων παικτών αμφιβόλου ποιότητας, με την ελπίδα να βγει κάποιο "λαχείο".
"Έφεραν στις μεταγραφές του Γενάρη μία καραβιά παίκτες μήπως σωθούν"

Ματιασμένος ή ματιαγμένος: λέξη βγαλμένη από την λαϊκή αντίληψη περί βασκανίας. Όταν ένας παίκτης είναι εκτός φόρμας, είτε επειδή βρίσκεται σε κακή μέρα, είτε επειδή υπονοείται χρηματισμός του.
"Πως παίζει έτσι σήμερα το δεκάρι μας; Ματιαγμένος είναι;"

Ντεφορμέ: Εκτός φόρμας. Από το γαλλικό déformé(e).
"Ντεφορμέ όλη η ομάδα σήμερα. Ούτε επίθεση δε μπορούμε να βγάλουμε".

Μύτο, μυτάκι ή ξερό: Όπως υποδηλώνει η λέξη, το μύτο γίνεται με τη μύτη του παπουτσιού, είναι σουτ μέγιστης δύναμης αλλά ελάχιστης ακρίβειας, ενώ στην εκτέλεση μπορεί να καταλήξει ευθύβολο ή εντελώς εκτός στόχου.
"Πως βαράς έτσι με το μύτο, όποιον πάρει ο Χάρος!"

Διαβήτης: Μπαλιά (συνήθως σέντρα) με τόσο σωστό υπολογισμό και εκτέλεση, που είναι σαν να έγινε με διαβήτη. Χρησιμοποιείται και για να περιγράψει ποδοσφαιριστή που έχει την συγκεκριμένη δεξιοτεχνία.
"Μπαλιά-διαβήτης από τον δεξιό μέσο που βρήκε αμαρκάριστο το συμπαίκτη του"
"Τι διαβήτης αυτός ο χαφ. Ούτε μία λάθος σέντρα δεν έχει βγάλει σε όλο το ματς"

Τακουνάκι: Το να χρησιμοποιήσει τη μπάλα κάποιος παίκτης με το πίσω μέρος του ποδιού, δηλαδή το τακούνι.

Κατούρα να φύγουμε: Λέγεται για πολύ βαρετό ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Η συγκεκριμένη φράση προέρχεται από φάρσα του στρατού, όπου το πρωί οι οπλίτες πήγαιναν στην τουαλέτα βιαστικά και η ατάκα αυτή κυριαρχούσε. Το βράδυ οι πλακατζήδες του θαλάμου ψιθύριζαν τη συγκεκριμένη έκφραση σε κάποιον συφάνταρο που κοιμόταν, με αποτέλεσμα να "τα κάνει" πάνω του.
"Ενενήντα λεπτά κλοτσούσαν τη μπάλα από τη μία περιοχή στην άλλη. Κατούρα να φύγουμε ήταν το παιχνίδι"

Ζαλίζω τη μπάλα: Χρησιμοποιείται για παίκτη ο οποίος κάνει υπερβολική χρήση της ντρίπλας χωρίς αποτελέσματα.
"Πολύ τη ζαλίζει αυτός τη μπάλα, γιατί δεν παίζει πιο απλά;"

Ζογκλέρ: Παίκτης με μεγάλη τεχνική κατάρτιση, χωρίς την αντίστοιχη εκτελεστική δεινότητα. Από τη γλώσσα του τσίρκου.
"Πολύ ζογκλέρ ο νέος αλλά στο πλεκτό δεν τη βάζει"

Πολύ κλοκλό κι από τηγανίτα τίποτα: Όταν υπάρχει θέαμα και όχι αποτέλεσμα, ή όταν γίνεται μεγάλος ντόρος χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Υπάρχει η λαϊκή φράση "πολύ λάδι κι από τηγανίτα τίποτα" ενώ το κλοκλό είναι μάλλον ηχομιμητική λέξη από τον ήχο του λαδιού που βράζει.

Κυρία: Ο παίκτης που είναι ντελικάτος και τεχνίτης, αλλά δύσκολα θα βάλει τα πόδια του σε μία προσωπική μονομαχία ρισκάροντας τραυματισμό.

Ως μη γενόμενη η φάση: Κυρίως δημοσιογραφική φράση για να δηλώσει οτιδήποτε γίνεται μετά από κάποιο σφύριγμα διαιτητή που διακόπτει το παιχνίδι.
"Ως μη γενόμενη η φάση, το γκολ που μπήκε δεν μετράει γιατί ο διαιτητής είχε σφυρίξει οφσάιντ"

Τρένο: Η ομάδα που πηγαίνει ασταμάτητα από νίκη σε νίκη.
"Τι τρένο είναι ο Λεβαδειακός φέτος ρε παιδί μου..."

Στραγάλι: Χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη διαιτησία, αλλά και τον ίδιο τον διαιτητή. Από το στραγάλι της σφυρίχτρας.
"Καλά έπαιξε μωρέ ο Ολυμπιακός, αλλά είχε μαζί του και το στραγάλι"

Τετ-α-τετ: Από το γαλλικό tête-à-tête. Όταν ο επιθετικός βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον αντίπαλο τερματοφύλακα. 

Τζαρτζάρισμα, τζαρτζάρω, τζαρτζ: Πιθανώς από το αγγλικό charge. Η επιθετική εφόρμηση με το σώμα εκ μέρους αμυνόμενου παίκτη για να εκτοπίσει αντίπαλο. 

Κριάρι: Ο παίκτης με εντυπωσιακά φυσικά προσόντα, ο δυναμικός αλλά εντελώς άτεχνος. Συνηθέστερα χρησιμοποιείται για αμυντικούς. 
"Τι κριάρι αυτό το σέντερ μπακ θεούλη μου, ούτε στρίβει ούτε πασάρει, μόνο αγνό ξύλο!"

Λόμπα ή σκαφτό: Το είδος εκτέλεσης που αντί να στείλει τη μπάλα ευθύβολα, προσπαθεί να της δώσει ύψος έτσι ώστε να διαγράψει μεγάλο τόξο και να "κρεμάσει", όπως λέγεται στην ποδοσφαιρική ορολογία, τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Θεωρείται τελείωμα μεγάλης τεχνικής και προκαλεί τον εντυπωσιασμό της κερκίδας.
"Τι σεντερφοράρα έχουμε ρε συ, μόλις είδε το τέρμα να βγαίνει λίγα μέτρα έκανε τη λόμπα και αντί να τον πλασάρει τον ξεφτίλισε"

Αίλουρος: Αίλουρος είναι η αρχαιοελληνική λέξη για την αγριόγατα, στο ποδόσφαιρο όμως χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον ευκίνητο τερματοφύλακα που κάνει εντυπωσιακές επεμβάσεις.
"Δείτε τον τερματοφύλακα της Μπάγερν, πετάχτηκε σαν αίλουρος και μπλόκαρε τη μπάλα σε φάουλ-κεραυνό".

Σαπάκι: Από το σάπιος, συν το υποκοριστικό. Λέγεται για παίκτη μειωμένων δυνατοτήτων.
"Τι σαπάκια μας κουβαλήσανε πάλι τον Γενάρη, αυτοί οι δύο δεν μπορούν να κάνουν ούτε κοντρόλ"

Διαβάστε επίσης:

Η αργκό του γηπέδου (α' μέρος)

Η αργκό του γηπέδου (β' μέρος)

Η αργκό του γηπέδου (β'μέρος)

Επιδιώκοντας να μεγαλώσω τον μικρό κατάλογο που συνέταξα με τις εκφράσεις της αργκό των ελληνικών γηπέδων, συνεχίζω την καταγραφή:

Η αργκό του γηπέδου

Όταν ήμουν μικρότερος συνήθιζα να ακούω στο ραδιόφωνο έναν πολύ "δυνατό" συντελεστή εκπομπής που δε ζει πια. Αυτός συνήθιζε να μιλάει τη γλώσσα της ποδοσφαιρικής πιάτσας, χρησιμοποιούσε ατάκες "πεζοδρομιακές", ας το πούμε έτσι, και είχε την υψηλότερη ακροαματικότητα τότε στη Θεσσαλονίκη. 

Βγήκε κάποτε ένας καθηγητής και του είπε με συγκίνηση: "Κύριε, αυτές τις λέξεις πρέπει να τις πουλάτε..."

Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω τι ήθελε να πει εκείνος ο ακροατής.

Οι κουβέντες του γηπέδου έχουν μία άγρια ομορφιά. Ανήκουν σε ένα γλωσσικό μικρόκοσμο που δεν αναπαράγεται σχεδόν πουθενά. Ακόμη και οι αθλητικογράφοι, που γνωρίζουν τις κουβέντες του γηπέδου, χρησιμοποιούν τον δικό τους ιδιαίτερο κώδικα και δεν χρησιμοποιούν τις εκφράσεις που είναι στιγματισμένες κατά κάποιο τρόπο ως λαϊκές. Για τους ερευνητές κάθε επιστημονικής απόχρωσης (λαογράφους, φιλολόγους, γλωσσολόγους) ούτε συζήτηση. Μοιραία θα ακούσεις τις εκφράσεις αυτές μόνο στο γήπεδο. Από τέτοιες λέξεις και ατάκες είπα να κάνω σήμερα ένα μικρό κατάλογο...

Πως τολμάς και ξαναβαφτίζεις τον Οζίλ;

Βραδινές ειδήσεις, αθλητικό ρεπορτάζ. Πλάνα από την συνέντευξη τύπου της Ρεάλ Μαδρίτης που παρουσιάζει το καινούριο της μετεγγραφικό απόκτημα. Σπικάζ του Έλληνα δημοσιογράφου, ο οποίος περιγράφει με στόμφο: "Την απόκτηση του [ˈmeːzut ˈøːzil] ανακοίνωσαν οι Μαδριλένοι..."

Του ποιού; 

Κανείς δε κατάλαβε ποιόν παίκτη πήρε η Ρεάλ, αν και η ισπανική ομάδα είναι γνωστό ότι δαπανά πολλά χρήματα κάθε χρόνο και φέρνει τρανταχτά ονόματα. Όταν ο φακός πήγε στον...νεοφερμένο ποδοσφαιριστή, πολλοί αναρωτήθηκαν: "Ρε συ, αυτός δεν είναι ο Οζίλ;" 

Ο εν λόγω δημοσιογράφος έκανε ένα ολέθριο λάθος: διάβασε το όνομα του Γερμανού ποδοσφαιριστή...σωστά! Με τα umlaut, με τα z και τον ορθό τονισμό που φανερώνουν την τουρκική καταγωγή του παίκτη, εν ολίγοις με όλα τα στοιχεία που θα λάτρευε ένας γλωσσολόγος και θα μισούσε ο μέσος φίλαθλος.

Ο λόγος της παρανόησης είναι απλός: ο παίκτης είχε "βαφτιστεί" κατά τη διάρκεια του πρόσφατου Μουντιάλ, όταν έγινε ευρύτερα γνωστός στο ελληνικό κοινό μέσω των μεταδόσεων της ΕΡΤ. 

Ο αθλητικογράφος, όταν έχει να κάνει με ξένους παίκτες που το όνομά τους υπακούει σε άλλα γλωσσικά συστήματα, γίνεται ένας μικρός νονός. Κατά το θυμόσοφο "καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα", πολλές φορές είναι μάταιες ακόμη και οι διευκρινίσεις των ίδιων των παικτών σχετικά με τα ονόματά τους. 

Μάταια προσπαθούσε ο κακομοίρης Καμερουνέζος τερματοφύλακας Pierre Ebéde ("βαπτισμένος" Έμπεντε υπό αγνώστου δημοσιογράφου) να πείσει ότι η σωστή προφορά του ονόματός του είναι Έμπιντι. 

Το ίδιο συνέβαινε και με τον παλαίμαχο πλέον Μπλάντεν Φορτούλα, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν (και είναι) Φούρτουλα. Βέβαια ο ίδιος δείχνει να έχει συμβιβαστεί με τον "επαναβαπτισμό" του, αφού σήμερα πολιτεύεται με το "νέο" του επίθετο. 

Κάπως διαφορετικά είχε αντιμετωπίσει το θέμα ο Αιγύπτιος ποδοσφαιριστής Abdel Sattar Sabry για τον οποίο πονοκεφάλιαζαν οι αθλητικογράφοι και αποφάσισαν να τον ρωτήσουν κατά την άφιξή του στο αεροδρόμιο: Το όνομά σου διαβάζεται Σάμπρι ή Σαμπρί; 

"Διαβάστε το όπως θέλετε, αρκεί να το θυμάστε"

Μία ξεχωριστή, σίγουρα, θέση στην Βαβέλ των ποδοσφαιρικών ονομάτων έχει ο Ολλανδός ποδοσφαιριστής Dirk Kuijt, του οποίου το όνομα έχει διαβαστεί από τους Έλληνες αθλητικογράφους ως Κάουτ, Κόιτ, Κούιτ αλλά και Κάιτ, κάτι σαν τον άνθρωπο με τα χίλια ονόματα.

Ποδόσφαιρο στην εποχή του θεάματος: η σκοτεινή πλευρά 2

Ο Άλβιν ξύπνησε ενοχλημένος από αυτή την χαρακτηριστική υγρασία που απλώνεται το πρωί στην ανατολική Μεσόγειο, αφού το στρώμα του ήταν κατάχαμα κι εκείνο το παράθυρο έμπαζε τόσο που καλύτερα να μην είχε τζάμι. "Κάθε που μπαίνει ο Νοέμβρης γαμώτο" μουγκρίζει. Πρέπει να επισκεφτεί ένα κοντινό σπίτι Αφρικανών οι οποίοι έχουν νερό στο σπίτι τους, για να πλυθεί και να βγει στη γύρα. 

Από μαγαζί σε μαγαζί μετά, φιλανθρωπικά σωματεία και φίλους που έχουν απομείνει. Δεν ξέρω πως καταφέρνει και το κάνει αυτό χωρίς να ξεφτιλίζεται, διατηρώντας την αξιοπρέπειά του. Να του δίνουν δηλαδή πράγματα χωρίς να γίνεται ζητιάνος. Λεν ότι ένας άνθρωπος που φτάνει ψηλά μετράει όλα τα σκαλοπάτια όταν πέφτει. Όμως η άλλη όψη του νομίσματος είναι ότι μόνο εκείνος ξέρει πως είναι η κορυφή.
Γιατί κακά τα ψέμματα, όταν έχεις παίξει μπάλα μπροστά σε 30.000 κόσμο χωρίς να τα χάσεις, είναι πολύ δύσκολο να τα χάσεις μπροστά στον περιπτερά της παλιάς Λευκωσίας. Τους έκανε και κάτι μικροδουλειές και του δίναν μικροπράγματα. Ήξερε ότι στο παζάρι ακόμη κι όταν δε δίνεις λεφτά, κάτι πρέπει να δώσεις. Για μόνιμη δουλειά ούτε λόγος: μαύρος και με κουτσοελληνικά;  Πάντως η ευκολία που μπορούσε να κάνει καλαμπούρι με τον οποιονδήποτε τον έσωσε από πολλά πράγματα. Έτσι ομιλητικό τον γνώρισα και γω: σαν έμαθε ότι είμαι από Ελλάδα, μου λεγε για την Ξάνθη που'χε παίξει ποδόσφαιρο, για τη χώρα του και την Εθνική Ομάδα της οποίας ήταν μέλος.
Ύστερα έβγαλε ένα απόκομμα εφημερίδας από την τσέπη του με την είδηση της μεταγραφής του στην Κύπρο "αποκτήθηκε ταλαντούχος διεθνής 18χρονος Αφρικανός"
"Καλά δε μου είπες ότι ήσουν στην Ξάνθη πριν; Σε τι ηλικία πήγες εάν στα 18 είχες ήδη πάρει μεταγραφή;"
"HAHAHA! They do not know my friend, the do not know"
Η κατάσταση που επικρατεί στα ληξιαρχεία της Αφρικής επιτρέπει στους ποδοσφαιριστές που έρχονται για να αγωνιστούν στις ευρωπαϊκές ομάδες να ισχυριστούν σχεδόν ό,τι θέλουν σχετικά με την ηλικία τους. Ένας 18χρονος ποδοσφαιριστής θα είχε μεγαλύτερη αξία μεταπώλησης από ότι ένας 28χρονος.
"Από τη στιγμή που τους φερόμαστε σαν εμπορεύματα καλά μας κάνουν" σκέφτηκα και τον ρώτησα πως τη βγάζει τώρα. Στα χρόνια που πέρασαν, έβγαλε αρκετά χρήματα αλλά όχι τόσα ώστε να εξασφαλίσει την ζωή του μετά το ποδόσφαιρο. Και αλήθεια, αυτοί που καταφέρνουν να κλείσουν  τέτοια συμβόλαια στη διάρκεια της καριέρας τους έτσι ώστε να μην ξαναδουλέψουν ποτέ, είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό στην μεγάλη δεξαμενή των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών σε όλο τον κόσμο.
Μου είπε επίσης για τότε που του επιτέθηκαν με ψαλίδι στη Λεμεσό, και παραλίγο να χάσει τη ζωή του. Ζωή ταινία ο δικός σου.
Ο τραυματισμός του Άλβιν στο γόνατο τον καθήλωσε για μήνες, και το μόνο που τον άφησαν οι γιατροί να κάνει ήταν να παίζει ερασιτεχνικά.
Έτσι κάθε Κυριακή φορτωνόταν σε ένα παλιό NISSAN μαζί με 4 φίλους του, και αγωνίζονταν σε ένα χωριό. 50 ευρώ η συμμετοχή, 40 ευρώ το γκολ. Τις περισσότερες φορές βέβαια, είχαν χρωστούμενα αφού είτε δεν τους πλήρωναν τα πριμ, είτε τους υπόσχονταν πληρωμή στο επόμενο παιχνίδι.
"Μέχρι ν'αποθεραπευτώ, μετά θα παίξω σε μεγάλη ομάδα θα ξαναγυρίσω"
Στα 32 του είπε; έχει σημασία;

Βρες τις διαφορές

ΕΠΑΝΩ: Δολοφονία Τάσου Ισαάκ, Αύγουστος1996

ΚΑΤΩ: Επεισόδια μεταξύ χούλιγκαν της Ομόνοιας και του ΑΠΟΕΛ, Νοέμβριος 2009. Ανήμερα της ανακήρυξης του "ψευδοκράτους". Ο εμπλεκόμενος νοσηλεύεται στην εντατική.

Ποδόσφαιρο στην εποχή του θεάματος: η σκοτεινή πλευρά

Ίσως έχει πάρει το μάτι σας το δυσάρεστο νέο που "παίζει" σε αθλητικές -και όχι μόνο- εφημερίδες, ιστοσελίδες και ραδιόφωνα. Ο παίκτης της Λάρισας Ντε Νίγκρις άφησε την τελευταία του πνοή κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο χτες το βράδυ, με αίτια που παραμένουν μέχρι τη στιγμή αυτή αδιευκρίνιστα. Δεν θέλω να βγάλω πρόχειρα συμπεράσματα προτού ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της νεκροψίας, αλλά το όνομα του άτυχου ποδοσφαιριστή από το Μεξικό προστίθεται στην μεγάλη λίστα των αθλητών που έχασαν εντελώς ξαφνικά τη ζωή τους, είτε εντός είτε εκτός γηπέδου, στον καιρό του επαγγελματικού αθλητισμού.

Ο άσσος της Μπενφίκα Μίκλος Φεχέρ , ο διεθνής Καμερουνέζος Μαρκ Βιβιέν Φοέ, και ο Αντόνιο Πουέρτα της Σεβίλλης, είναι μερικά από τα τραγικά περιστατικά που μας συγκλόνισαν τα τελευταία χρόνια (όλοι έχασαν τη ζωή τους μετά από καρδιακό επεισόδιο τη στιγμή που αγωνίζονταν σε ποδοσφαιρική αναμέτρηση). Μία κλασική συμβουλή των γιατρών για όσους θέλουν να μην έχουν προβλήματα με την καρδιά τους, είναι να προσέχουν την διατροφή τους, και να αθλούνται συχνά. Πως είναι λοιπόν δυνατόν, επαγγελματίες αθλητές που παρακολουθούνται καθημερινά από προπονητές και διατροφολόγους, που περνούν εργομετρικά τεστ  και έχουν μικρό ποσοστό λίπους στον οργανισμό τους, να παρουσιάζουν με τέτοια συχνότητα προβλήματα υγείας;

Δεν είναι λίγοι αυτοί που συνδέουν τα περιστατικά αυτά με την χρήση ουσιών και φαρμάκων που έχουν σκοπό την βελτίωση των αθλητικών ικανοτήτων. Και πως να μην γίνει αυτή η σύνδεση, αφού σε τακτικά χρονικά διαστήματα βρίσκονται ντοπαρισμένοι αθλητές, σε όλα πάνω-κάτω τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, με ουσίες όπως η εφεδρίνη ή η αμφεταμίνες, που αυξάνουν τους παλμούς της καρδιάς  μετά τη χρήση.
Μόνο στο ελληνικό πρωτάθλημα, έχουν ανιχνευθεί ντοπαρισμένοι δεκάδες αθλητές με πρόσφατα παραδείγματα τους Βαβζίνιακ , Ρόκα, Μονιάκη, Κλίνε , Αντσουέ...
Ας μην τρέφουμε αυταπάτες: η διάκριση ήταν πάντα ο άμεσος στόχος από τη στιγμή που επινοήσαμε τα ανταγωνιστικά αθλήματα. Είναι, πιστέυω, λάθος να βλέπουμε το ντόπιγκ σαν ένα αποκλειστικό απότοκο του  καπιταλισμού. Ας μην ξεχνάμε το όργιο ντόπιγκ που έγινε στη Σοβιετική Ένωση, στην Ανατολική Γερμανία και σε άλλες χώρες που δεν ανήκαν στο "καπιταλιστικό μπλοκ" κατά τον ψυχρό πόλεμο.Ειδικά σε επίπεδο εθνικών ομάδων, το ντόπιγκ χρησιμοποιήθηκε για να ενσαρκώσει ένα εθνικό φαντασιακό, για να δείξει ότι η επιτυχία ενός αθλητή ή μιας ομάδας είναι κατάκτηση ολόκληρου του κράτους.
Σήμερα πάντως δε μπορούμε να συλλάβουμε όλες τις πτυχές του φαινομένου ντόπιγκ, έξω από την παγκοσμιοποιημένη ποδοσφαιρική αγορά του θεάματος. Η μπάλα είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες στήριξης της βιομηχανίας θεαμάτων (όπως το τραγούδι ή ο κινηματογράφος), και τα ποσά που επενδύονται στον τομέα αυτό ξεπερνούν κάθε ρεκόρ χρόνο με το χρόνο.
Οι δραστικές αλλαγές που έχουν επέλθει στον τρόπο με τον οποίο παίζεται το άθλημα, είναι εύκολα ορατές, η δύναμη και η φυσική κατάσταση έχουν γίνει πολύ σημαντικότεροι παράγοντες από ότι ήταν παλιότερα. Δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε στιγμιότυπα ενός αγώνα ποδοσφαίρου από την δεκαετία του 50  , και συγκεκριμένα τον τελικό του Μουντιάλ 58. Ονόματα-θρύλοι όπως ο Πελέ και ο Ζαγκάλο, επιδεικνύουν την τεχνική τους περνώντας την μπάλα κάτω από τα πόδια των αντίπαλων ποδοσφαιριστών, και εάν προσέξετε οι περισσότεροι μαρκάρουν "με τα μάτια", χωρίς να κάνουν σκληρά τάκλιν, ενώ η μπάλα μοιάζει περισσότερο με πεπόνι. Το γήπεδο είναι ένα τσιμεντένιο κατασκεύασμα με διπλό διάζωμα, ενώ οι πανηγυρισμοί από το κοινό μοιάζουν με ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν!
Αν το συγκρίνουμε με τον τελικό Μουντιάλ του 2006, είναι σαν να μεταφερθήκαμε ξαφνικά σε άλλο πλανήτη.  Πολυτελή γήπεδα με εντυπωσιακό φωτισμό, μακιγιαρισμένοι οπαδοί στα χρώματα της εθνικής τους, replay από δεκάδες διαφορετικές γωνίες, μπάλες και γάντια τερματοφυλάκων με εφαρμογές νανοτεχνολογίας. Αλλά πάνω απ'όλα μία απίστευτη ταχύτητα, μία δύναμη που καμία σχέση δεν έχει με το ποδόσφαιρο όπως ήταν πριν λίγες δεκαετίες. Έχουμε αναρωτηθεί, αλήθεια, πώς είναι δυνατόν να καταφέρνουμε τέτοιες επιδόσεις, από τη στιγμή που ο άνθρωπος δεν έχει μεταλλαχτεί γονιδιακά μέσα σε 50 και κάτι χρόνια;
Τι είναι αυτό που κάνει το ρεκόρ του Bob Hayes (10.06 το 1968) να μοιάζει ένα τίποτα μπροστά στις επιδόσεις του Usain Bolt (09.58 το 2009);

Και ποιός πληρώνει τον λογαριασμό όταν το "μαγικό φίλτρο του Πανοραμίξ" αποδεικνύεται τελικά φαρμάκι και στερεί τη ζωή νέων ανθρώπων που έχουν ριχτεί στη ζούγκλα του επαγγελματικού αθλητισμού;

Πληρώνει κανείς άλλος εκτός από τον ίδιο τον αθλητή;