Looks like meat. Tastes like meat. Isn't meat at all.

Δημοσιευμένο στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας "Φιλελεύθερος":

Γιάννης Δημητράκης: Η "συμμορία με τα μαύρα" δεν υπάρχει!

"τα ΜΜΕ αναφέρουν και αναμασάνε την ιστορία ''των ληστών με τα μαύρα" που δεν υπάρχει"

Έχει συλληφθεί σε συμπλοκή κατά τη διάρκεια ληστείας, έχει παραδεχτεί ότι ανήκει ιδεολογικά στον αντιεξουσιαστικό χώρο, και αυτές τις μέρες δικάζεται ως μέλος της "συμμορίας με τα μαύρα". Μίας ομάδας που αναφέρεται πολύ συχνά στα ΜΜΕ, και το Υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" έχει επικηρύξει με 600.000 ευρώ. 

(Εννοείται ότι δε θα δημοσιεύσω την φωτογραφία του από τη σύλληψη που έχει πλημμυρίσει τα μέσα. Αρνούμαι να παρουσιάσω τον άνθρωπο αυτό "ανφάς-προφίλ" όταν απαγορεύεται να δημοσιεύονται οι φωτογραφίες από βιαστές ανηλίκων.)

Ούτε λίγο ούτε πολύ, η "συμμορία με τα μαύρα" παρουσιάζεται από αστυνομικούς και δημοσιογράφους ως ενεργή από το 2002, και είναι μία ένοπλη ομάδα που κλέβει τράπεζες και χρηματοδοτεί ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις. Δημιουργείται εύλογα το ερώτημα: ΠΟΙΕΣ;

Αντιγράφω δηλώσεις του Χρυσοχοϊδη, τότε υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ.,  από δημοσίευμα της εφημερίδας "Βήμα" της 27 Οκτωβρίου 2009: 

«δεν μπορούμε να μην αναζητούμε άτομα και να δημιουργούμε νέους Κουφοντίνες. Οπως συνέβη δηλαδή με το μέλος της 17Ν που ήταν καταζητούμενος από τη δεκαετία του ΄80, είχε αλλοιώσει τα στοιχεία της ταυτότητάς του και συνέχιζε την ένοπλη δράση του. Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι έχουν εξαφανιστεί και έξι ακόμη νεαρά παιδιά, για τα οποία έχουνπροκύψει σχέσεις και με την οργάνωση “Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς”».

Το 2006, ο Δημητράκης τραυματίζεται κατά τη διάρκεια ληστείας, και συνδέεται με την "συμμορία" κατά την απόδοση κατηγοριών. Παράλληλα, επικηρύσσονται άτομα του κύκλου του.

Όμως ληστείες εξακολουθούν να γίνονται και να αποδίδονται στην "συμμορία με τα μαύρα" και προκύπτει άλλο ένα ερώτημα: ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ;

Στο ίδιο δημοσίευμα εφημερίδας διαβάζουμε: "Επιπλέον οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. έχουν υπόνοιες ότι ίσως η «συμμορία με τα μαύρα», με νέα σύνθεση, κρύβεται πίσω από τις ληστείες που σημειώθηκαν στις 3 Μαΐου 2007 στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο Λαύριο και στις 29 Μαΐου 2007 στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο Κορωπί, με συνολική λεία περίπου 35.000 ευρώ."

Έχουμε και λέμε λοιπόν: υπάρχει μία συμμορία η οποία φοράει μαύρα και χτυπάει τράπεζες, χρηματοδοτώντας ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις. Η συμμορία αυτή αν και έχει χάσει εκτελεστικό βραχίονα λόγω σύλληψης, και με τους υπόλοιπους συνεργούς επικηρυγμένους, συνεχίζει να ενεργεί σαν να μην έχει συμβεί τίποτε, με νέα σύνθεση (όπως αλλάζει η σύνθεση μίας ποδοσφαιρικής ομάδας, ας πούμε). 

Λίγο παρακάτω στο άρθρο συνδέεται η συμμορία και με τον "ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ"

Σε κειμενό του στις 27/10/2009 ο δημοσιογράφος Σ.Κούλογλου καταθέτει το εξής: "Από την οδό Κατεχάκη διέρρευσε ότι υπήρξε ταυτοποίηση του DNA κάποιων από τους καταζητούμενους ληστές με τον Επαναστατικό Αγώνα, αλλά τέτοιες διαρροές θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη: το βέβαιο είναι ότι κάποιες ενδείξεις υπάρχουν και η επικήρυξη επιδιώκει να αναγκάσει να περάσουν στην άμυνα, κάποιους που πιθανότατα ετοιμάζονταν για επίθεση."

Επομένως η ύπαρξη ή όχι στοιχείων που να συνδέουν τους "ληστές με τα μαύρα" με συγκεκριμένες ένοπλες οργανώσεις τέθηκαν εν αμφιβόλω, κάτι το οποίο ποτέ δε διέψευσε η ελληνική αστυνομία ή το αρμόδιο υπουργείο.

Πέρα από όλα τα κενά και τις αμφιβολίες που αφήνει η επίσημη αφήγηση κράτους-Μ.Μ.Ε. για την παρουσία και την δράση αυτής της ομάδας, υπάρχει και κάτι πολύ πιο κραυγαλέο: Γιατί να πιστέψουμε πως κάθε ληστής με μαύρα ρούχα ανήκει στην ίδια ομάδα; 

Αλήθεια, ποιός είναι ο πιο συνηθισμένος ρουχισμός για την τέλεση οποιονδήποτε παράνομων πράξεων; Δεν φοράει το 90% των ληστών μαύρα ρούχα για να μην παρέχει διακριτικά γνωρίσματα στους πιθανούς μάρτυρες;

Κανείς δε μπορεί να είναι σίγουρος, αλλά εάν οι δηλώσεις του Δημητράκη ευσταθούν, θα πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες απάτες κατασκευής κοινωνικών κινδύνων στην σύγχρονη Ελλάδα.

Κάτι ανάλογο δηλαδή με την χρήση της "Αλ Κάιντα" στα αμερικανικά μέσα: ο,τιδήποτε συμβαίνει επάνω στον κόσμο που αντιστέκεται στα αμερικανικά συμφέροντα, είναι δρομολογημένο από την Αλ Κάιντα ή είναι "παρακλαδι" της Αλ Κάιντα. 

Εάν οι "ληστές με τα μαύρα" είναι ένα παιχνίδι προπαγάνδας και τίποτε άλλο, δημιουργείται έντεχνα μία απο-ιδεολογικοποίηση των πράξεων. "Μην τους παίρνετε για ιδεολόγους, είναι κοινοί εγκληματίες και τίποτε άλλο". Και αυτό κρατάει χρόνια πολλά.

Μουσική υπόκρουση: 

Δημοτικές και περιφερειακές εκλογές: Ο Μαυρογιαλλούρος ζει και βασιλεύει!

Περνώντας τους τελευταίους μήνες στην Θεσσαλονίκη δε θα μπορούσα να παραμείνω ανεπηρέαστος από το γαϊτανάκι που φουντώνει όσο πάει και ονομάζεται δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.

Για τις εκλογές λέμε και ακούμε πολλά, άλλοι τις παρουσιάζουν ως ψήφο διαμαρτυρίας ενάντια στο ΔΝΤ και το μνημόνιο, άλλοι ως ευκαιρία να λυθούν τοπικά προβλήματα...

Εκείνο που δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να δεχτούν όσοι παράγουν τον πολιτικό λόγο και διαμορφώνουν την εκλογική ατμόσφαιρα (πολιτευτές, δημοσιογράφοι και παρατρεχάμενοι) είναι η ελάχιστη απόσταση που έχουμε διανύσει από την εποχή του παλιού, καλού, ασπρόμαυρου κινηματογράφου στην οποία δέσποζε η εικόνα-καρικατούρα του Μαυρογιαλλούρου.

Ποιούς βλέπω να διεκδικούν την ψήφο των συμπολιτών τους;

Θα μιλήσω για τον κανόνα και όχι για τις φωτεινές εξαιρέσεις, που πιστεύω πως υπάρχουν.

Ο κανόνας λοιπόν λέει πως υπάρχουν κομματικά στελέχη τα οποία τον καιρό των εκλογών παίρνουν σβάρνα δρόμους, μαγαζιά και πλατείες κι αρχίζουν την επιχείρηση "επικοινωνιακή καταιγίδα".

Ο "αρχηγός" που κατεβαίνει για δήμαρχος βέβαια, στην κομματική ιεραρχία συνήθως είναι μούτσος. 

Συνηθισμένο επάγγελμα; Δικηγόρος, πολιτικός μηχανικός ή έμπορος.

Στήνει ένα επιτελείο, συνήθως στελεχωμένο από κάποιο εκπαιδευτικό της περιοχής, από μία κυρία που κουμαντάρει κάποια λέσχη ή σωματείο, και σχεδόν πάντοτε από μία σαραντάρα με ταγέρ (οι δύο τελευταίες θέσεις μπορεί και να ταυτίζονται, ειδικά στους χαλεπούς καιρούς της τρόικας).

Συμπληρώνει τις θέσεις του ψηφοδελτίου με διάφορα πιτσιρίκια είκοσι με εικοσιπέντε ετών, τα οποία φοράνε το καλό τους κοστούμι (στην ανάγκη αγοράζουν), πηγαίνουν στο κοντινότερο φωτογραφείο και εξασφαλίζουν κάποιες αστραφτερές πόζες με τις οποίες "ντύνουν" το προεκλογικό τους φυλλάδιο. 

Χρήσιμοι στο ρόλο αυτό είναι φοιτητές των κομματικών παρατάξεων στα Πανεπιστήμια, που έχουν ήδη κάνει "προθέρμανση" στον πολιτικό στίβο του ΑΕΙ-ΤΕΙ τους, και γνωρίζουν πως να διοργανώνουν πάρτι, πως να μιλούν 10 λεπτά χωρίς να πουν τίποτε, και πως να πλασάρουν σωστά τον εαυτό τους δημιουργώντας φίλους μέσα από τα κόμματα.

Συνήθως βέβαια όλα τα παραπάνω δεν τους χρησιμεύουν πολύ, αφού ο δήμαρχος είναι αυτός που θα εκτεθεί περισσότερο, μιλώντας σε κάποια συνέντευξη, ή ένα τρίλεπτο σε πανελλήνιας εμβέλειας κανάλι. 

Τι είναι αυτό που μετράει περισσότερο;

ΤΑ ΚΟΥΚΙΑ, αφελή μου νεαρέ, ΤΑ ΚΟΥΚΙΑ. Τα ψηφαλάκια.

Πάει να πει κρατάς από σόι τρανό; Ανήκεις στους αποταυτέους ή τους κεινόπουλους; Μπορείς να βγεις σε φωτογραφίες χωρίς να χαλάει το φιλμ; Μας κάνεις.

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, είναι η μεγάλη επιτυχία του συστήματος.

Μας κάνουν να φερόμαστε για λίγους μήνες όπως εκείνοι οι "μεγάλοι" που βλέπουμε στην τηλεόραση και σιχτιρίζουμε. Κάποιοι απεχθανόμενοι τη φύση και τη συμπεριφορά τους, κάποιοι (πολύ περισσότεροι) όμως, γιατί θα θέλαμε πολύ να ήμασταν σαν αυτούς.

Και κάποιοι από μας ακολουθούν τον δρόμο του αυτο-εξευτελισμού. 

Αρχίζουν και μιλούν με κουβέντες δανεικές, για δήθεν αξιοκρατία και ακεραιότητα, σε ένα πολιτικό σύστημα που είναι γνωστό ότι σ'αυτά έχει έλλειμμα. 

Προσπαθούν να παρουσιάσουν σχεδόν πάντοτε τα ψηφοδέλτια στα οποία συμμετέχουν ως "ουδέτερα" και "πολυσυλλεκτικά", ενώ σχεδόν πάντα είναι δεμένα σε κάποιο κομματικό άρμα και εξυπηρετούν πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα.

"Για την πόλη μας πάνω απ'όλα, φίλε μου! Για την πόλη μας" θα ακούσεις να ξεφουρνίζουν με το κιλό.

Όσο για την ιδεολογική αντιπαράθεση; Αυτή έχει πάει περίπατο από την αρχή.

Οι παράγοντες που εξασφαλίζουν την εκλογική νίκη και ευθύνονται για την ήττα είναι οι εξής:

• επισκέψεις σε ΚΑΠΗ όπου οι πολιτευτές υπόσχονται εκδρομές και λεφτά
• επισκέψεις σε εκκλησίες όπου οι πολιτευτές επιδεικνύουν την ευσέβειά τους και κάνουν προπαγάνδα στους ομόθρησκούς τους
• επισκέψεις σε πολιτιστικά σωματεία, αθλητικούς συλλόγους και συνδέσμους οπαδών όπου δίνονται δεκάδες υποσχέσεις και λεφτά
• μοίρασμα εκλογικού υλικού από ειδικά συνεργεία και εκτύπωση χιλιάδων φυλλαδίων, πανώ, καρτών κ.α.

Και ύστερα από όλο αυτό το πανηγύρι, όπου ο κάθε υποψήφιος έχει επενδύσει χιλιάδες (χώρια τα τραπεζώματα), έρχονται και δεσμεύονται ότι πρώτο μέλημά τους με το που αναλάβουν το δήμο θα είναι η...οικονομική διαφάνεια.

Δεν κάνεις λάθος, αγαπητέ συνάρρωστε. 

Εσένα λένε μαλάκα κατάμουτρα.

Θέλεις και συ όμως την παραμύθα σου. 

Δεν εξηγείται αλλιώς γιατί όλο μαύρο τους τάζεις, κι όλο βγαίνει πρασινομπλέ.

Προχωράει η "Εξαρχειοποίηση" της Πλατείας Φανερωμένης στη Λευκωσία

Ένα πράγμα το οποίο ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση στην Κύπρο, είναι η ιδιαιτερότητα στην ιεράρχηση των ειδήσεων σε εφημερίδες αλλά και τηλεοράσεις: είναι ίσως το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου θα ακούσεις στο δελτίο των 9 ότι απεβίωσε μία ηλικιωμένη γυναίκα, ή ότι την Κυριακή έχει πανηγύρι και σούβλα στη Γεροσκήπου. Πράγματα που ίσως είναι πολύ σημαντικά για τους συγγενείς της κυρίας ή για τον καντηλανάφτη στην Γερόσκηπου, αλλά κάθεσαι και αναρωτιέσαι: τι σχέση μπορεί να έχει η ευρύτερη κοινωνία με αυτό που παρουσιάζεται ως είδηση;

Το μικρότερο μέγεθος της χώρας σίγουρα υποβοηθάει αυτό το φαινόμενο, αλλά δεν ξέρω εάν επαρκεί για να το εξηγήσει.

Πιστεύω ότι πολλά από τα πράγματα που συμβαίνουν στον τόπο αυτόν μεγαλοποιούνται έντεχνα σε σημείο καρικατούρας: έχω δει μεθυσμένο άνθρωπο να πετάει ένα ποτήρι μπύρας έξω από την αρχιεπισκοπή και να τον πηγαίνουν σε δίκη με κατηγορίες που θα ταίριαζαν σε τσετσένο αυτονομιστή αντάρτη. 

Δέχομαι ως ένα σημείο ότι ο κάθε δημοσιογράφος όταν κλείνει η μέρα πρέπει να "κλείσει" και το φύλλο ή το ρεπορτάζ. Αλλά όταν τέτοιες μεγαλοποιημένες ιστορίες φτάνουν μέχρι την Βουλή και τον Δήμο Λευκωσίας και γίνεται σοβαρή πολιτική συζήτηση γι'αυτές, κάτι έχει πάει πολύ, πολύ στραβά. 

Και παραπέμπω στο σημερινό πρωτοσέλιδο της Σημερινής, εφημερίδας ευρείας κυκλοφορίας της Κύπρου: 

"Ο πρόεδρος της επιτροπής νομικών Ιωνάς Νικολάου προειδοποίησε για τον κίνδυνο μετατροπής της περιοχής Φανερωμένης σε... πλατεία Εξαρχείων. Είπε ακόμα ότι, "με βάση τις αναφορές της ΚΥΠ, γίνεται χρήση ναρκωτικών, οι κάτοικοι υποφέρουν,οι καταστηματάρχες παραπονούνται ότι καταστρέφεται η περιουσία τους"*

Για όσους δεν διαμένουν ή δεν έχουν πάει ποτέ στην Λευκωσία, πρέπει να διευκρινίσω ότι η Πλατεία Φανερωμένης είναι ένα μέρος στο ιστορικό κέντρο της πόλης, το οποίο καμία σχέση δεν έχει με την "far west" εικόνα που μας περιγράφει ο κ. Νικολάου. Παλαιότερα ήταν πιο πολυσύχναστος χώρος, αλλά η μετακίνηση του εμπορικού κέντρου προς τις κοντινές λεωφόρους άφησε στη σκόνη αρκετά από τα μαγαζιά και τα νεοκλασικά της περιοχής. Τα περισσότερα μαγαζιά που επιβιώνουν ανήκουν σε κάποιους ηλικιωμένους που πουλάνε υφάσματα, βίδες κλπ, και περιμένουν περισσότερο τη σύνταξή τους παρά τον πελάτη. Εξαίρεση αποτελούν κάποια φιλήσυχα εναλλακτικά καφενεία της περιοχής, όπως τα "Καλά Καθούμενα" ή το "DoubleSixCoffee", τα οποία μαζεύουν από καθηγητές Πανεπιστημίου μέχρι σκεϊτάδες και τουρίστες.
Στα γύρω στενά μπορεί να δείτε παρέες από γυμνασιόπαιδα που παίζουν κιθάρα ή δίνουν στα παγκάκια τα πρώτα τους φιλιά. Σε αυτά τα στενά λοιπόν η κυπριακή κυβέρνηση έχει αμολήσει (με δική της ομολογία) την... ΚΥΠ (!!!) για να καταγράψει έκνομες συμπεριφορές και να κινηθεί αναλόγως...
Γνωρίζω ότι αρκετές από τις συκοφαντίες που εξαπολύονται σήμερα σχετικά με τη Φανερωμένη έχουν εφαρμοστεί και στην περίπτωση των Εξαρχείων, με αποτέλεσμα να υπάρχει μία τερατοποιημένη εικόνα για την περιοχή της Αθήνας. Αλλά εδώ χρειάζεται να σκεφτούμε κάποιες βασικές αναλογίες: η Κύπρος δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή ούτε μία οργάνωση αντάρτικου πόλης. Στην πλατεία Φανερωμένης δεν έχει πέσει ούτε μία μολότοφ. Οι πορείες και οι καταλήψεις είναι κάτι που είναι σπανιότερο από τα αγρινά. Κι όμως, αυτό δεν πτοεί καθημερινές εφημερίδες και  δελτία ειδήσεων που μιλούν για "ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΑ", έναν τίτλο βγαλμένο από την εποχή της "εθνοσωτηρίου επαναστάσεως".
Η δήμαρχος Λευκωσίας Ελένη Μαύρου, η οποία εξελέγη με την υποστήριξη του ΑΚΕΛ**, δήλωσε τα εξής για το "Φαινόμενο Φανερωμένη": "Υπάρχει ανάγκη εμφανούς παρουσίας της Αστυνομίας, ο θεσμός του αστυνομικού της γειτονιάς δεν λειτουργεί, η αστυνόμευση είναι από ελλιπής ως ανύπαρκτη". 
Διαβάζοντας τα λόγια αυτά, εκτός του ότι μου έκανε εντύπωση που η δήμαρχος έθεσε το θέμα σε αστυνομική βάση, απόρησα για το εξής: σε ποιά εγκλήματα αναφέρεται και απαιτεί με τέτοιο τρόπο συνεχή αστυνομική επιτήρηση σε μία περιοχή;
Στο ερώτημα αυτό απαντά με κωμικό κατ'εμέ τρόπο ο κ. Νικολάου: "Πέρσι το Πάσχα, έσκισαν την εορταστική εικόνα της Παναγίας έξω από την εκκλησία, ενώ φέτος τη Μεγάλη Πέμπτη διασκέδαζαν έξω από την εκκλησία με δυνατή μουσική κατά την ώρα της λειτουργίας. Η στάση τους αυτή, δημιουργεί συγκρουσιακή κατάσταση και πρέπει να εξευρεθεί κατάλληλος χώρος γι'αυτήν τη μορφή διασκέδασης". 
Ανακεφαλαιώνουμε λοιπόν: έχουμε μία λίγο-πολύ παραμελημένη πλατεία στην οποία πίνουν καφέ, βάζουν μουσική και γράφουν συνθήματα τμήματα της νεολαίας. Αφού αναγορεύσουμε την κατάσταση αυτή σε "ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΑ", βάζουμε ως πρώτο μέλημα την καταστολή. Σφήνα δεξιά στην εφημερίδα, ένας ακόμη τίτλος: "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ". Τελικά, ποιός θα φταίει αν η Φανερωμένη γίνει πραγματικό γκέτο;
Καλά έλεγε ένα σύνθημα που είχα δει κάποτε: Όπου ακούς ασφάλεια, ανθρώπινο κρέας μυρίζει... 
--------------------------------
*Εφημερίδα Σημερινή, 23 Απριλίου 2010
**εργατικό κόμμα της Κύπρου, που (αυτο)προσδιορίζεται ως κομμουνιστικό

Πως εκβίασαν ολόκληρη την Κύπρο για να πουλήσουν ακριβά

,

  Η κυβέρνηση της Κύπρου ανακοίνωσε την απόφασή της να επιβάλλει πλαφόν (ανώτατη τιμή πώλησης) στα καύσιμα πριν λίγες ημέρες. Πρόκειται για ένα μέτρο παρέμβασης του κράτους για αποφυγή της κερδοσκοπίας, που συνήθως είναι μοχλός πίεσης, ένα φόβητρο για να κρατηθούν οι τιμές σε χαμηλότερα επίπεδα, παρά μόνιμο μέτρο. 

 Οι άμεσα θιγόμενοι, δηλαδή εταιρίες προμήθειας πετρελαιοειδών και πρατηριούχοι, προχώρησαν σε κάτι καθόλου συνηθισμένο στη μεγαλόνησο, την ανακοίνωση απεργίας, η οποία μάλιστα δήλωσαν ότι θα ήταν "διαρκείας".

 Η κίνηση ήταν πραγματικό ματ. Πάτησαν την αχίλλειο πτέρνα του Κύπριου καταναλωτή: τον φόβο μήπως μείνει χωρίς βενζίνη. Χωρίς αυτοκίνητο.

  Σε μία χώρα που το δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς είναι σίγουρα το χειρότερο της Ευρώπης, ως αποκλειστικό μέσο μετακίνησης έχει επιβληθεί το Ι.Χ. (δεν υπάρχει μετρό, δεν υπάρχει τραμ, δεν υπάρχει επαρκές δίκτυο λεωφορείων σε ικανοποιητική συχνότητα δρομολογίων, και με πανάκριβα ταξί). 

  Οι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών καναλιών δεν θα μπορούσαν να αφήσουν αυτή την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη, σπέρνοντας ένα πανικό στον οποίο η κοινή γνώμη είναι σχεδόν εθισμένη: "υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μείνετε χωρίς καύσιμα, να μην μπορείτε να εργαστείτε, να μην μπορείτε να μετακινηθείτε, να μην μπορείτε να αγοράσετε". Αποτέλεσμα; Οι ουρές στα πρατήρια την παραμονή της απεργίας ήταν μήκους χιλιομέτρων. Τα αφεντικά έπαιρναν τηλέφωνο τους εργαζομένους για να φουλάρουν τα ρεζερβουάρ. Ο πατέρας έπαιρνε, εκτός από το δικό του αυτοκίνητο, και εκείνο της κόρης του για να μην μείνει το αυτοκίνητο του παιδιού "στη μέση του δρόμου". Μία ολόκληρη χώρα συμπεριφέρθηκε λες και την επόμενη το πρωί θα ξεσπούσε πόλεμος.

  Τι έγινε στην ουσία; Οι πρατηριούχοι πούλησαν, για την ακρίβεια ξεπούλησαν, στην ακριβή τιμή, ενώ παράλληλα εκβίασαν την κυβέρνηση ότι η οικονομική ζημιά από την απεργία θα ήταν μεγαλύτερη από την ζημιά που προκαλεί η κερδοσκοπία. 

  Οι πολίτες αγόρασαν ακριβά, γιατί τους δημιουργήθηκε ο φόβος ότι αύριο δε θα μπορούν να αγοράσουν.

  Κάτι που ήταν από την αρχή, ένα μεγάλο ψέμα, αν όχι ανέκδοτο.

Παραθέτω ενδεικτικά τμήμα του ρεπορτάζ σήμερα το πρωί: 

"Στα λίγα πρατήρια που λειτούργησαν χθες δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο.

Στην Πάφο η απεργία ήταν καθολική και όλα τα πρατήρια παραμένουν κλειστά, σε αντίθεση με άλλες επαρχίες, όπου λειτουργούν αρκετά πρατήρια καυσίμων για εξυπηρέτηση των καταναλωτών"

 Πως μπορεί να θεωρηθεί μία απεργία μαζική, πόσο μάλλον διαρκείας, όταν από την πρώτη στιγμή υπάρχουν τόσοι απεργοσπάστες που είναι πρόθυμοι να "εξυπηρετήσουν τους καταναλωτές";

  Το όλο πανηγύρι τελείωσε σήμερα, με την άρση της "απεργίας διαρκείας" (που ούτως ή άλλως ποτέ δεν έγινε). Και το εξαπατημένο στρουμφοχωριό θα συνεχίσει την απρόσκοπτη πορεία του, ξαλαφρωμένο κατά μερικές χιλιάδες ευρώ. 

  Και, ασφαλώς, χωρίς ποτέ να αναρωτηθεί μήπως το περιβάλλον και η τσέπη του θα περνούσαν καλύτερα, εάν κάθε οικογένεια δεν είχε 3 και 4 αυτοκίνητα, αλλά ζητούσε ένα επαρκές δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς.