Η πιο δημοκρατική αστυνομία

"Η ελληνική αστυνομία είναι η πιο δημοκρατική αστυνομία" Αστέριος Ροντούλης, βουλευτής ΛΑΟΣ, 29.6.2011 στη Βουλή (μέσα)

Για τη βία στα γήπεδα (και πάλι)

Με αφορμή το πρόσφατο Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, ανακάλυψαν όλοι -μέχρι την επόμενη φορά- το θέμα της βίας στα γήπεδα. Παιχνίδι που μύριζε απο πριν μπαρούτι, κανονικό γκολ που ακυρώθηκε, συμπλοκές οπαδών-παικτών-παραγόντων-μπράβων. Τίποτε πρωτόγνωρο για το ελληνικό ποδόσφαιρο, δηλαδή.

Έχει μέρες λοιπόν που σχετικοί και άσχετοι τοποθετούνται επί του θέματος, άλλοτε ως κήνσορες και άλλοτε στρουθοκαμηλίζοντες. Πολύ κοκό και από αυγό τίποτε που λέμε στην ποδοσφαιρική.

Το τραγικότερο όλων, όμως, έγινε σήμερα. Μετά τον σάλο που ξέσπασε από όσα έγιναν στο παιχνίδι, ο υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Νικητιάδης κάλεσε τους προέδρους των δύο ομάδων στο γραφείο του. Εάν νομίζετε ότι ο σκοπός των συναντήσεων αυτών ήταν για να επιβάλλει ποινές ή έστω να επιπλήξει, κάνετε λάθος. Ο κύριος Νικητιάδης φέρεται να τους είπε:  «Θέλω τις προτάσεις και τα μέτρα σας ώστε να μην ανοίξει ούτε μύτη μέχρι το τέλος της σεζόν».

Δηλαδή ζήτησε προτάσεις για την λύση του προβλήματος από αυτούς που το δημιούργησαν! 

Αναρχικοί γουρούνια δολοφόνοι; Μήπως δε σκέφτεστε μόνοι;

   Με τα χτεσινά γεγονότα δε θα μπορούσα παρά να νιώθω παγωμένος, όπως ο περισσότερος, φαντάζομαι, κόσμος. Η μεγαλύτερη κινητοποίηση πολιτών τα τελευταία χρόνια και οι πιο ογκώδεις/μαχητικές διαδηλώσεις, τη στιγμή που είχαν στριμώξει το πολιτικό σύστημα στην ολότητά του και είχε οδηγήσει μία λαοθάλασσα στα όρια της σύγχρονης νεοελληνικής Βαστίλλης , αναχαιτίστηκε με τον πιο φρικαλέο τρόπο, τον θάνατο υπαλλήλων τράπεζας στην οδό Σταδίου η οποία εκείνη την ώρα λειτουργούσε. 

 Και εκεί που το κλίμα μύριζε οργή για ανατροπή όλων όσων οδήγησαν τη χώρα στο συγκεκριμένο τέλμα, άλλαξε αμέσως μόλις έφτασε η είδηση για τα γεγονότα της "Marfin": ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ άκουγες από δημοσιογράφους, πολιτικούς παράγοντες και πολίτες που ήταν έτοιμοι να καταπιούν αμάσητη μία πολύ παλιά καραμέλα.

  Από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκα την ανάγκη να ξεχωρίσω στο μυαλό μου τα δύο θέματα: δε μπορεί να υπάρχει συλλογική ευθύνη για τους χιλιάδες ανθρώπους που κατέβηκαν στο δρόμο, επειδή τρεις (εκ των οποίων η μία έγκυος) άνθρωποι έχασαν άδικα, εντελώς άδικα, τη ζωή τους. 

  Η πράξη των "επίδοξων επαναστατών" με τις μολότοφ, είναι ξένη σε κάθε μορφή εξεγερσιακής ηθικής. Δεν νομιμοποιείται από καμία αναρχική ιδεολογία, από κανένα ριζοσπαστικό ή άλλο καθήκον. 

Είναι πράξη που πρέπει να εξεταστεί πέρα από κάθε σύστημα πολιτικής οργάνωσης, και κυρίως δεν πρέπει να πιστωθεί σε μία ολόκληρη γενιά, ή σε ένα ρεύμα σκέψης. 

  Εκτός βέβαια από τις βαρύτατες ευθύνες των δραστών, υπάρχουν και οι τραγικές παραλείψεις και αμέλειες του ομίλου Marfin, που λειτούργησε το υποκατάστημά της στη Σταδίου σε μέρα γενικής απεργίας, που δεν μερίμνησε για την πυρασφάλεια του κτίσματος και για τις εξόδους κινδύνου που είναι βασικά πράγματα σε οποιαδήποτε νόμιμη επιχείρηση. Τον σκιώδη κύριο Βγενόπουλο όμως δεν μπορεί ανοιχτά να τον κατηγορήσει κανείς, ειδικά από τα μεγάλα δημοσιογραφικά μπλοκ τα οποία φροντίζει επιμελώς. Τους "αναρχικούς", έτσι γενικά και αφηρημένα, όχι τους δύο-τρεις συγκεκριμένους λάτρεις της βίας που εγκλημάτησαν, αλλά σε ένα τσουβάλι τους αναρχικούς/αντιεξουσιαστές/ριζοσπάστες/αριστερούς, τους ανθρώπους των κινημάτων και της διεκδίκησης, τους θέσπισαν συνενόχους σε κάτι το οποίο ποτέ δεν οργάνωσαν και ποτέ δεν επεδίωξαν. 

  Και δεν υπάρχει η λογική των "παράπλευρων απωλειών": η οποιαδήποτε κίνηση για να πάρουμε τη ζωή μας πίσω έρχεται σε φανερή αντίθεση με την κίνηση των δραστών της Marfin. Εκείνοι εξυπηρέτησαν την εξουσία με τρόπο που δεν θα μπορούσε ούτε ένας στρατός να το κάνει. Άλλη η στόχευση η δική τους και άλλη η στόχευση μίας Ελλάδας που δε θα καταπιεί άλλη ταπείνωση, άλλο εξευτελισμό.

  Ούτε να διανοηθούν οι υπεύθυνοι όλης αυτής της κατάστασης, ότι το αίμα των ανθρώπων που χάθηκαν άδικα χτες, ήρθε για να ξεπλύνει τα δικά τους εγκλήματα. Θα είναι μεγάλη προσβολή για όλους μας, αλλά κυρίως για τη μνήμη των χτεσινών θυμάτων.

ΑΝΑΚΑΛΩ: Πουλήστε την Ακρόπολη Τ Ω Ρ Α !

  Με αυτά τα κρανοφόρα καθάρματα που σήμερα ψέκασαν με χημικά στο πρόσωπο τον Μανόλη Γλέζο, δεν ανήκω στο ίδιο έθνος. Δεν τους αναγνωρίζω κανένα δικαίωμα να με "προστατεύσουν". Και πιστεύω ότι πλέον υπάρχει ανοιχτός πόλεμος. Ή οι ελάχιστοι που επωφελούνται από αυτό το καθεστώς εκμετάλλευσης και συστηματικού ψεύδους παρέα με τους υπερασπιστές τους (μεγαλοδημοσιογράφοι, αστυνομία, δικαστές, παρακρατικοί), ή όλοι εμείς.

  Η Ελληνική Αστυνομία συνεχίζει να τρέφει στους κόλπους της υποκείμενα που είναι ικανά για το χειρότερο. Όχι απλώς άτομα που θα ρίξουν γκλομπιές στο ψαχνό νεαρών χούλιγκαν, όχι απλώς θρασύδειλους που θα δείρουν μετανάστες ή νεαρούς τσιγγάνους μέσα σε τμήματα, αλλά επικίνδυνους επιχειρησιακά ένστολους που μπορούν να στερήσουν από αυτή τη χώρα έναν από τους τελευταίους της ήρωες.

  Η ίδια η ζωή ενός ανθρώπου που είναι κοντά στα 90 απειλήθηκε, μιλάμε για μία ηλικιακή ομάδα που μπορεί να αντιμετωπίσει ως σοβαρό πρόβλημα υγείας μία απλή πνευμονία. Έναν άνθρωπο που δεν κατάφεραν να τον εξοντώσουν η μεταξική δικτατορία, η γερμανική κατοχή και η χούντα των συνταγματαρχών, παραλίγο να τον εξοντώσουν οι μονάδες καταστολής μίας "δημοκρατίας". Είναι σκέτη ντροπή. 

  Έγραφα χτες το βράδυ αρκετά ενοχλημένος, λίγες σειρές για την πρόταση κάποιων Γερμανών να πουλήσει το ελληνικό κράτος την Ακρόπολη. Αυτό δε συγκρίνεται ούτε στο παραμικρό με την αηδία που νιώθω αυτή τη στιγμή, επειδή άνθρωποι (που πληρώνονται από όλους με άμεσους και έμμεσους φόρους), προσπάθησαν να σκοτώσουν ένα από τα πιο ανυπότακτα γεννήματα αυτού του τόπου.

  Νομίζω ότι πρέπει πλέον προτάσεις όπως αυτές των Γερμανών βουλευτών να έχουν την απόλυτη συγκατάθεσή μας. Είμαι βέβαιος πως η Ακρόπολη θα βρίσκεται σε καλύτερα χέρια, όπου κι αν καταλήξει. 

  Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι αυστηρά οικονομικό. Αυτό που συνέβη σήμερα ήταν η πιο δυσάρεστη επιβεβαίωση. Το καθεστώς αυτό πρέπει να πέσει ως δομή, δεν φτάνουν πια τα ημίμετρα.

  Μανόλη Γλέζο, δεν ανήκεις στη "δημοκρατία" τους. 

 Δεν πουλήθηκες ποτέ. Σε όποιο κομματικό χώρο και να ήσουν, δεν έλειψες ούτε στιγμή από τις επάλξεις του αγώνα. Δεν έριξες ποτέ τη δικαιολογία ότι εσύ πολέμησες "σε άλλες μέρες", δεν είπες ποτέ ότι γέρασες και αφήνεις τον αγώνα σε νεότερους. Δεν λογάριασες ισχυρούς. Χρησιμοποιούσες πάντοτε το μυαλό και το σώμα σου και μετρούσες για χίλιους. 

 Μανόλη Γλέζο, είσαι ο δικός μου πρόεδρος της Δημοκρατίας. Χωρίς εισαγωγικά. Χωρίς αντιπροσώπους, χωρίς οικονομικούς νταβατζήδες. Με ένα κεφαλαίο Δ γιατί είχες πάντοτε την παρρησία και την αποφασιστικότητα που ταιριάζουν σε έναν ελεύθερο άνθρωπο.

  Έχουμε πόλεμο και εσύ είσαι η πιο βροντερή κραυγή μας.

*Οι φωτογραφίες είναι του Οδυσσέα Γαληνού

Βρες τις διαφορές

ΕΠΑΝΩ: Δολοφονία Τάσου Ισαάκ, Αύγουστος1996

ΚΑΤΩ: Επεισόδια μεταξύ χούλιγκαν της Ομόνοιας και του ΑΠΟΕΛ, Νοέμβριος 2009. Ανήμερα της ανακήρυξης του "ψευδοκράτους". Ο εμπλεκόμενος νοσηλεύεται στην εντατική.

Πλατεία Φανερωμένης: Τι λύθηκε με την καταστολή;

Η πλατεία Φανερωμένης στην παλιά πόλη είναι ένα από τα ιστορικά κέντρα κοινωνικοποίησης και νεανικών εκδηλώσεων στην Λευκωσία, και μαζί ένας από τους λίγους τόπους όπου μπορείς να δεις πεζό κόσμο  να κινείται, να διασκεδάζει και να συζητάει, όχι σε θηριώδη εμπορικά κέντρα και πολυτελή καφέ, αλλά στην πλατεία όπου υπάρχουν παραδοσιακά μαγαζιά, νεοκλασικά κτίσματα ή τόποι συνάθροισης εφήβων που δεν περνούν απαραίτητα στην εμπορική διάσταση της διασκέδασης (βραδιές με μουσικά σχήματα, υπαίθριες εκδηλώσεις κ.α.).

Τα όσα έγιναν τις τελευταίες ημέρες στον χώρο αυτό δεν τιμούν όχι την αστυνομία, αλλά και τα ανώτερα κλιμάκια της κυπριακής κοινωνίας γενικότερα. Γιατί δεν είναι μόνο η κατασταλτικού τύπου επέμβαση που επέλεξαν οι αρμόδιες αρχές έτσι ώστε να «ρυθμίσουν» την κοινωνική δραστηριότητα, αλλά και τα όσα ακολούθησαν, με δηλώσεις πολιτικών προσώπων που κατονόμαζαν την Φανερωμένη ως «πηγή εγκληματικότητας», αλλά και την σιωπή των μέσων ενημέρωσης σχετικά με τις πραγματικές διαστάσεις του φαινομένου.

Kανείς δεν λέει ότι η περιοχή Φανερωμένης, αλλά και της παλιάς πόλης γενικότερα, έχει αφεθεί στην ερήμωση εδώ και αρκετά χρόνια, χωρίς να έχει εφαρμοστεί ένα σχέδιο ανάδειξης της δομικής της ιδιαιτερότητας, του αρχιτεκτονικού πλούτου και της ιστορίας της. Το πρόβλημα δε θα λυθεί εάν δίπλα στα εγκαταλειμμένα κτίσματα και τα ξυλουργεία φτιάξουμε ένα εμπορικό κέντρο. Θα λυθεί όταν αναδειχθεί πλήρως ο διακριτός ρόλος της παλιάς πόλης, όταν ενωθεί το χθες με το σήμερα σε όλη την περιοχή, όπως συμβαίνει σε πολλά τμήματα παλαιών πόλεων της Ευρώπης, όπου πραγματικά χαίρεσαι να κινείσαι. Από την άλλη στην Λευκωσία έχουμε αφήσει να παρακμάσουν τα εκατοντάδες νεοκλασικά, για να ζήσουμε την «εξέλιξη» της τσιμεντοποίησης με την πιο χυδαία της μορφή.

Κανείς δεν λέει ότι στην περιοχή αυτή βρίσκονται παιδιά, τα οποία ασφυκτιούν στο κλίμα της ψευτογκλαμουριάς και της τυποποιημένης διασκέδασης, παιδιά που νιώθουν περιθωριοποιημένα γιατί οι δομές που κληρονόμησαν δεν τους εκφράζουν και δεν τους φτάνουν.

Τίποτε πιο εύκολο από το να στοχοποιηθεί  μία μειονότητα: μπορούμε για να καλύψουμε τους ενδότερους φόβους της κοινωνίας να πούμε ότι η Φανερωμένη έγινε «άβατο», να πούμε ότι είναι μήτρα έκνομων συμπεριφορών ή ότι η καταστολή είναι ο σωστός δρόμος για να αντιμετωπιστούν όλα αυτά. Όμως από τη στιγμή που θα φερθεί έτσι η πολιτεία έχει χάσει το παιχνίδι, έχει διευρύνει το ήδη υπαρκτό χάσμα μεταξύ των θαμώνων της περιοχής αυτής και του κράτους σε όλες τις εκφάνσεις του, έχει δώσει τη σιδερένια γροθιά εκεί που είναι εντελώς ανάρμοστο να το πράξει.

«Όσο μας χτυπάτε το μίσος μεγαλώνει…» είναι σύνθημα που κραυγάζουν τα παιδιά αυτά. Το προσδοκώμενο αποτέλεσμα είναι η διατήρηση του μίσους; Αν αυτή είναι η επιθυμία των πολιτευτών και της αστυνομίας ας ειπωθεί ξεκάθαρα και πέρα από την εκμετάλλευση φοβικών συνδρόμων.

Γιατί δεν υπήρξε ούτε ένας πολιτικός του κοινοβουλίου, γιατί δεν υπήρξε ούτε ένας αστυνομικός  να ενωθεί με το πλήθος στις γιορτές της Φανερωμένης;  Εκεί θα έβλεπαν μέσω της αλληλοκατανόησης κα της συζήτησης ότι δεν έχουν να κάνουν με εγκληματικά στοιχεία, αλλά με το πιο ζωντανό κομμάτι της νεολαίας.

Το να στείλουν μονάδες καταστολής σε κοινωνική δραστηριότητα για να δράσουν ως στρατός που πάει να «καταλάβει» μία περιοχή, μαυρίζει την εικόνα όλων τους. Εάν υπήρχαν οι οποιεσδήποτε ενδείξεις ή στοιχεία για μεμονωμένα άτομα, γιατί δεν τα χρησιμοποίησαν, και προτιμήθηκε η επίθεση εναντίον μιας ολόκληρης  μάζας ανθρώπων, οι οποίοι το μόνο που ήθελαν ήταν να διασκεδάσουν;

Το περιστατικό αυτό δεν είναι μεμονωμένο: η στοχοποίηση της παλιάς πόλης φαίνεται και από την επιχείρηση «σκούπα» που είχε επιχειρηθεί πριν λίγες βδομάδες σε σπίτια της περιοχής.  Μετανάστες υποχρεώθηκαν να βγουν από τα σπίτια τους, φορώντας χειροπέδες είτε είχαν χαρτιά είτε όχι, ενώ από έξω τους περίμεναν οι φωτογραφικοί φακοί για να τους «φιλοξενήσουν» στις εφημερίδες της επόμενης μέρας. Εύλογα αναρωτιέται κανείς, θα μπορούσε η αστυνομία να οργανώσει μία τέτοια επιχείρηση στην Ακρόπολη, στον Στρόβολο, στον Αρχάγγελο;  Ή μήπως οι νόμοι και οι επιχειρήσεις της αστυνομίας εφαρμόζονται με διαφορετικό τρόπο από περιοχή σε περιοχή;

Αλήθεια, τι λύθηκε με την καταστολή;

Έχει έστω και ένας κάτοικος αυτής της νήσου μετά την επέμβαση στρατιωτικού τύπου σε σπίτια και εκδηλώσεις, δυνατότερο το αίσθημα της ασφάλειας; Ή μήπως ανησυχεί για το αν θα συναντήσει το γκλομπ την επόμενη φορά που θα παραστεί σε κάποια υπαίθρια εκδήλωση;

Θέλουμε τους ανθρώπους μαζί, ελεύθερους να συναθροίζονται και να χρησιμοποιούν το δημόσιο χώρο, ή τον καθένα στο κλουβί του, σε μία μίζερη ιδιωτεία;

Η νεολαία έχει ήδη δώσει την απάντηση, και καλεί τις κορυφές των εξουσιαστικών δομών να την σεβαστεί.

*το κείμενο δημοσιεύτηκε στην μηνιαία εφημερίδα της Κύπρου "Πράσινη Ασπίδα" 

Η πολιτική απροσδιοριστία του υπουργείου προστασίας του πολίτη

Το νέο αυτό υπουργείο δεν μπορώ να το ψυχολογήσω. Ούτε ως προς την λειτουργικότητά του ούτε ως προς τα άτομα που βρίσκονται στο τιμόνι του. Σε αυτές τις πρώτες ημέρες της λειτουργίας του, μοιάζει με Dr. Jekyll και Mr. Hyde.

Το "υπουργείο δημοσίας τάξεως" ήταν ήδη ντεμοντέ από την εποχή της ΝΔ. Είχε μπει στο πετσί του νεοέλληνα σαν το πιο αντιπαθές τμήμα της κυβέρνησης, γιατί όπως και να το κάνουμε η καταστολή, ειδικά σε μία χώρα με τις ιδιαιτερότητες της Ελλάδας, δεν είναι και το πιο δημιουργικό τμήμα της πολιτικής δραστηριότητας.

Ήδη λοιπόν η κυβέρνηση της ΝΔ το είχε μεταφέρει υπό τη σκέπη του υπουργείου εσωτερικών. Με την αλλαγή στις πρόσφατες Εθνικές Εκλογές, το ΠΑΣΟΚ το μετονόμασε σε "υπουργείο προστασίας του πολίτη". Αν και το υπουργείο είναι τόσο νέο, έχουν ήδη φτάσει στ' αυτιά μου αρκετά ευφυολογήματα , όπως "Υπουργείο ΠΡΟΠΟ" (από τα αρχικά των λέξεων), και νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή της μέχρι τώρα κατάστασης.

Γιατί η δραστηριότητά του θυμίζει το τυχερό αυτό παιχνίδι, όπου ένα ματς άλλοτε γέρνει προς τον "άσσο", πότε έρχεται "διπλό" και πότε ισοπαλία.

Θυμάστε ίσως τις τοποθετήσεις του προκατόχου Μαρκογιαννάκη,(εισαγγελέα επί χούντας των συνταγματαρχών) που ενοχοποιούσαν την αναρχία ως παρακλάδι της τρομοκρατίας. Το δόγμα αυτό δεν έδειχνε, πριν την υπουργοποίησή του τουλάχιστον, να ενστερνίζεται και ο Μ. Χρυσοχοϊδης (βλ. στάση του στα Δεκεμβριανά), αφού φρόντιζε να ξεχωρίζει την πολιτική ιδεολογία από τις ποινικά κολάσιμες πράξεις. Στάση όχι βέβαια επαναστατική, αλλά τουλάχιστον έντιμη σοσιαλδημοκρατική.

Ωστόσο, το "καλημέρα" της κυβερνητικής του δραστηριότητας δεν ήταν ανάλογο, με επιχειρήσεις στρατιωτικού τύπου στα Εξάρχεια μόλις μερικές μέρες μετά τις εκλογές. Όλα έδειχναν ότι προχωρούσαμε σε μία ακόμη συνηθισμένη περίπτωση προεκλογικού έτσι και μετεκλογικού γιουβέτσι.

Όμως ο ίδιος ο Χρυσοχοϊδης, έσπευσε να αιφνιδιάσει αφού δέχτηκε στο γραφείο του μέλη αριστερίζουσας κίνησης, και παραδέχτηκε ότι κάποιοι αστυνομικοί έχουν σχέσεις με την Χρυσή Αυγή, κάτι που δεσμεύτηκε να καταπολεμήσει.

Ακόμη, ανακοίνωσε πως η αστυνομία θα προσλάβει αλλοδαπούς με σκοπό την εναρμόνιση των σχέσεων και την ευκολότερη συνεννόηση με τους ανθρώπους από διαφορετικές κοινότητες που διαμένουν στη χώρα, κίνηση πρωτοποριακή για τα ελλαδικά δεδομένα. Εκτός αυτών, υποστήριξε την πρόσληψη ψυχολόγων και κοινωνιολόγων στα κλιμάκια της ΕΛ.ΑΣ.

Την αμέσως επόμενη, ξαναξύπνησε ο mr. Hyde. Ειδικές μονάδες της Αστυνομίας εισβάλλουν σε εκδήλωση στον βιβλιοχώρο Φλωράλ στα Εξάρχεια, υποβάλλουν σε εξονυχιστικό έλεγχο πολιτικοποιημένα άτομα, και συλλαμβάνουν ιστορικές πολιτικές φιγούρες όπως ο κ. Δημήτρης Παπαχρήστος, εκφωνητής του Πολυτεχνείου, αλλά και δημοσιογράφους. Ξεσπά κατακραυγή από πολλές πολιτικές δυνάμεις του τόπου, και ξαναγυρίζει ο εφιάλτης του κράτους καταστολής, πριν ακόμη προλάβουμε να πιστέψουμε σε μία προοπτική αλλαγής.

Σήμερα ωστόσο, ο υπουργός προστασίας του πολίτη ζήτησε και πήρε το "κεφάλι" του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ.

Να το παίξω άσσο ή διπλό; Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Στους δρόμους της Λευκωσίας,εκτός από ποίηση υπάρχει και καταστολή...

Ανακοίνωση της Κίνησης Πολιτών "alert" μετά από την βίαιη καταστολή κοινωνικής εκδήλωσης στον χώρο της Φανερωμένης στην Παλιά Λευκωσία

To Παρίσι και πάλι στις φλόγες

Nέα εξέγερση ξέσπασε στο Παρίσι μετά τον θάνατο 18χρονου υπαλλήλου delivery, ο οποίος σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να γλιτώσει από την καταδίωξη της αστυνομίας.

Τα επεισόδια ξέσπασαν στην ανατολική συνοικία του Παρισιού Bangolet.

Οι εξεγερμένοι έκαψαν αυτοκίνητα και χρησιμοποίησαν φλεγόμενους κάδους ως οδοφράγματα.

Όπως και στην περίπτωση του Δεκέμβρη 2008, έτσι και στο περιστατικό αυτό οι εκδοχές διίστανται όσον αφορά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασε την ζωή του ο άτυχος νεαρός.

Αστυνομικές και κυβερνητικές πηγές εμμένουν στην εκδοχή του ατυχήματος, τονίζοντας ότι δεν υπήρχε η παραμικρή σύγκρουση μεταξύ του 18χρονου και των αστυνομικών οχημάτων, ενώ οι εξεγερμένοι νέοι, οι οποίοι έχουν πολλές φορές βιώσει το σκληρότερο πρόσωπο της καταστολής, μιλούν για εν ψυχρώ δολοφονία.

Όπως και να έχει, για να γίνει ένας θάνατος αιτία εξέγερσης πρέπει να συντρέχουν διάφοροι λόγοι κοινωνικοί έτσι ώστε να ταυτιστεί μία μεγάλη μάζα ανθρώπων με τον χαμό του ενός.

Όταν αισθάνονται τον αποκλεισμό και την αδικία, και ταυτόχρονα έχουν πίστη στις δυνάμεις τους και δεν έχουν να χάσουν τίποτε παρά τις αλυσίδες τους, δημιουργείται μία χημική αντίδραση που κανένα εργαστήριο κρατικής προπαγάνδας δε μπορεί να εξηγήσει.

Οι ιστορίες αυτές στην ευρωπαϊκή εμπειρία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Από την Γένοβα του 2001, από τις μεγάλες εξεγέρσεις της Γαλλίας του 2005, μέχρι τον Δεκέμβριο 2008, άλλος ένας κρίκος προστίθεται στην αλυσίδα της θανάτωσης νέων ανθρώπων από δυνάμεις σύγχρονων πραιτωριανών.

Στην εποχή της αποθέωσης του ατομικισμού, είναι τραγικά ειρωνικό ότι τέτοιες βραδιές είναι οι μοναδικές κατά τις οποίες ο κόσμος αισθάνεται ότι η πόλη του ανήκει. Και μέσα στα αγριεμένα μάτια των εξεγερμένων, όχι σε όλων αλλά σε αρκετών, αχνοφαίνεται η δίψα της δημιουργίας όταν το μόνο που μοιάζει εφικτό είναι η καταστροφή.

πηγές: http://english.aljazeera.net/news/europe/2009/08/200981134054964982.html

http://www.france24.com/en/20090810-bagnolet-paris-suburb-riot-fire-police-youths-motorbike-crash-death

Ένα γράμμα από "μέσα"

Σημερα, 9 Ιουλίου 2009

Στις 8 Ιουλίου ,μετά από 6 1/2 μήνες φυλακή , όπου βρέθηκα για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, κατηγορούμενος για πράγματα που δεν έκανα, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών αποφάσισε την συνέχιση της κράτησης μου .

Είναι το μόνο βούλευμα που αποφάσισε εξακολούθηση της κράτησης για μια τέτοια υπόθεση, όταν όλοι οι υπόλοιποι προφυλακισμένοι από τα γεγονότα του Δεκέμβρη, με ίδιες ή και άλλες κατηγορίες , έχουν όλοι αποφυλακιστεί.

Η απόφαση αυτή που αποκαλύπτει προσωπική εμπάθεια και μένος εναντίον μου , που δεν μπορούν να αιτιολογηθούν, ούτε και να εξηγηθούν είναι μια απόφαση μεροληπτική, άδικη και παράνομη έτσι κι αλλιώς, όπως κάθε προφυλάκιση .

Απέναντι στο μίσος αυτό που εκφράζεται σε βάρος μου, απέναντι στην άδικη «ποινή» που εκτίω έτσι κι αλλιώς ως προφυλακισμένος, απέναντι στην επίμονη άρνηση των δικαστων και των εισαγγελέων να δουν τα πραγματικά στοιχεία και την αλήθεια της υπόθεσης , απέναντι στην προφανή και πρωτοφανή διάκριση που γίνεται σε βάρος μου, δεν έχω άλλο μέσο να παλέψω παρά μόνον το ίδιο μου το σώμα.

Κατεβαίνω σε απεργία πείνας. Είναι το μόνο μέσο που μου έμεινε σαν κρατούμενος για να φωνάξω την αλήθεια και να καταγγείλω την τεράστια αδικία.

Να καταγγείλω το μίσος και την εμπάθεια των μηχανισμών του «ποινικού νόμου». Να καταγγείλω την αυθαιρεσία και τη βία μιας τυφλής «δικαιοσύνης» και των ακόμη περισσότερο «τυφλών» υπαλλήλων της.

Από την Παρασκευή 10 Ιουλίου σταματώ να παίρνω τροφή και καταθέτω δήλωση γνωστοποίησης απεργίας πείνας στην διεύθυνση της φυλακής.

Αυτοί που έζησαν τα γεγονότα του Δεκέμβρη, αυτοί που γνώρισαν τη βία των μηχανισμών , αυτοί που έζησαν τη σκληρότητα του κελιού χωρίς ποινή ή και με ποινή, αυτοί που ξέρουν ότι ο μόνος δρόμος για την ελευθερία είναι η αντίσταση, αυτοί που αντιδρούν στην δικαστική αυθαιρεσία και τη φρίκη της, είναι αυτοί που με καταλαβαίνουν και θα σταθούν στο πλευρό μου.

Από τώρα τους ευχαριστώ.
Θοδωρης Ηλιοπουλος
Φυλακές Κορυδαλού

Δεκέμβρης και ερωτισμός

Ο νους που είναι ελεύθερος, ευαίσθητος, που το "εγώ" σαν παρελθόν έχει ολότελα διαλυθεί, ένας τέτοιος νους είναι γεμάτος ενέργεια και πάθος, κι επομένως ομορφιά

Κρισναμούρτι

Ξανακοίταξα τις φωτογραφίες

τουΔεκέμβρη με ένα

διαφορετικό μάτι, όχι με όρους δικαιοσύνης και κοινωνικής σύγκρουσης, οχι με όρους ιδεολογικής αντιπαράθεσης ή εξέγερσης, αλλά με

όρους αισθητικής.

Και ως παρατηρητής ένιωσα τόσο δυνατή, τόσο εξώφθαλμη μία ακόμη αντιπαράθεση, που δεν είχαμε τον χρόνο, την όρεξη ή την ειλικρίνεια να παραδεχτούμε ευθύς εξαρχής: έχουμε να κάνουμε και με μία σύγκρουση του όμορφου με το άσχημο.

Είναι όσες στιγμές αποτυπώθηκαν στις φωτογραφίες, και άλλες που δεν απαθανατίστηκαν, και δείχνουν την άπειρη ομορφιά στα μάτια των ανθρώπων που ένιωσαν ότι είναι ώρα να βγουν στον δρόμο. Και από την άλλη το απρόσωπο, ομοιόμορφο και σκοτεινό προσωπείο της καταστολής. Οι εκφράσεις και οι στάσεις των ανθρώπων αυτών είναι σαν να ξεπήδησαν από τη φαντασία του πιο μεγάλου σκηνοθέτη-φωτογράφου, δείχνοντας ότι η ζωή είναι ένα δυνατο πεδίο τέχνης, όταν δεν την ξεφτιλίζουμε σε καθημερινούς συμβιβασμούς, σε καταπόσεις προσβολών και υποτίμησης της αξιοπρέπειάς μας.

Είναι τόσο σφοδρή η σύγκρουση του όμορφου με το άσχημο, του ερωτικού με το αντιερωτικό, που δεν μας φτάνουν τα εργαλεία της κοινωνικής ή πολιτικής ανάλυσης, δεν μπορούμε να περιγράψουμε λειτουργικά την εικόνα του εφήβου που απλώνει το χέρι απέναντι στην ασπίδα κρατώντας το λουλούδι.

Δεν μπορούμε να περιγράψουμε με τους γνωστούς μας όρους το φούντωμα ενός νέου που βλέπει να χρησιμοποιούν χημικά απέναντί του την ώρα που διαδηλώνει για το προφανές.

Και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο όμορφο απ'όλα

Ποιοί είναι οι κουκουλοφόροι;

http://www.iospress.gr/ios2009/ios20090301.htm

Ένας επίλογος στον Δεκέμβρη

...Πως όμως να σιγάσεις την οργή και την απέχθεια, πως να κρύψεις την οδύνη και το θρήνο σου εσύ, ο Έλληνας (που το ξέρεις ότι είσαι και γιατί είσαι Έλληνας). Πως μπορείς να επιτρέπεις να μ'εξουσιάζουνε τα ηθικά πτώματα; Οι άνδρες που κυλήσανε στη λάσπη την ανθρώπινή σου τιμή και παραδώσανε στο χλευασμό την εθνική σου ιστορία; Που βρωμίσανε τη γλώσσα σου στα άνομά τους χείλη; Που λασπώσανε το φωτοστέφανο της Ελλάδας; Που μουτζουρώσανε την αιώνια αίγλη της; Πως μπορεί να λέγεσαι ελεύθερος και να βουβαθείς;
Πως μπορείς να είσαι πολίτης της Αθήνας, της πανάρχαιας αυτής Μητρόπολης της Δημοκρατίας, και να βλέπεις την πρωτεύουσά σου λημέρι ληστρικό; Πως μπορείς να επιτρέπεις επ' άπειρον να πνίγει τη φωνή σου μες στην πυγμαία φούχτα του ο εκλεκτός ενός "άρχοντα" που δεν εξέλεξες, Πως μπορείς να κυβερνιέσαι από τον αντιβασιλέα των Ινδιών ενώ είσαι Έλληνας;
Ο γύρω απ' την Ακρόπολη λαός πολέμησε για την ανεξαρτησία του πριν από χιλιάδες χρόνια με ξύλινα κάστρα, είδε την πόλη του να καίγεται απ' τη φωτιά και να ξολοθρεύεται απ'το λοιμό. Όμως επέζησε για να δει μετά χιλιάδες χρόνια έναν Δεκέμβρη, έναν Δεκέμβρη που καένας λαός δεν είχε μεγαλύτερό του.
Μα ο Δεκέμβρης είναι ένας μήνας που ξαναγυρίζει. Κι' αν δεν γυρίσουν φύλλο οι παγκόσμιοι δυνάστες των Λαών, θα ξαναγυρίσει. Στην Ιστορία επαναλαμβάνονται ακόμα και τα Βατερλώ, πόσο μάλλον οι Δεκέμβρηδες!

Μενέλαος Λουντέμης, Ο Μεγάλος Δεκέμβρης,1945

link χωρίς επιπλέον σχολιασμό

http://www.tvxs.gr/v2972

Γιορτινή βόλτα στο ημικατεστραμμένο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Περπατώντας πρώτη φορά κατά μήκος των κεντρικών δρόμων της Θεσσαλονίκης μετά τα γνωστά επεισόδια που επακολούθησαν της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, βρέθηκα στην παράξενη εκείνη κατάσταση όπου είσαι σε θέση να διαπιστώσεις μόνο τα αποτελέσματα των πράξεων,προσπαθώντας να ανασυνθέσεις το τι και το πως, προσπαθώντας να συλλάβεις την κλίμακα και το ύφος της εξέγερσης μέσα από τις πληγές που άφησε στο σώμα της πόλης.

Διάβασα έξυπνα αλλά και απλοϊκά συνθήματα, stencils, είδα διάφορες μορφές τέχνης του δρόμου, άλλες ιδιαίτερα επιτυχημένες και άλλες όχι. Η κοινή συνισταμένη; Οργή που μετουσιώνεται σε δημιουργία και καταστροφή μαζί.

Δεν ένιωσα κανένα οίκτο για τα "μαγαζιά του κοσμάκη" όπως τα άκουσα σε τηλεοράσεις και τα διάβασα σε εφημερίδες. Είδα καμμένα ολοσχερώς τα Starbucks αλλά το θρυλικό "Μπλε καφέ" της Καμάρας να εξακολουθεί να λειτουργεί ανέγγιχτο.
Είδα τα Μc Donalds να ετοιμάζονται για ριζική ανακαίνιση και τις ταβερνούλες της Άθωνος να σφύζουν από ζωή. Όχι μόνο δεν τα λυπήθηκα, αλλά έσκασα και ένα κρυφό γέλιο. Ίσως έχω γίνει αναίσθητος, δεν ξέρω.

Από την βόλτα αυτή ξεχώρισα την παραπάνω φωτογραφία από κόλλα Α4 σε μία κολόνα της Πλατείας Αριστοτέλους: Δεν θα μπορούσε να με εκφράζει κάτι περισσότερο. Στο Θεό έχει χρόνια που έπαψα να πιστεύω, επομένως η εθιμική μέρα της γέννησης του Χριστού δεν με συγκλονίζει πλέον. Η νέα χρονιά δεν μου φαίνεται πως θα φέρει κάτι καλύτερο από την περσινή, σε μία χώρα και ένα κόσμο που εξακολουθεί να σκοτώνει τα παιδιά του. Και δεν μιλάω μόνο για τον ελληνικό μηχανισμό καταστολής, αλλά και τα παιδιά της Γάζας που αυτή τη στιγμή εκτελούνται στα πλαίσια του πιο φρικτού έργου που έχει σκαρώσει ο ανθρώπινος νους: τη γενοκτονία. Σε ένα τέτοιο κόσμο που κάθε λεπτό θυσιάζει παιδιά της Αφρικής στο βωμό της αφθονίας του δυτικού τρόπου ζωής, σε μία τέτοια παγκόσμια χωματερή, δυστυχώς δεν θα μπορέσω να γιορτάσω. Ίσως έχω γίνει αναίσθητος.

photostory

Mε όπλο τους στίχους...

http://www.e-poema.eu/poem.php?id=154&pid=

Το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση e-poema παίρνει την πρωτοβουλία να συσπειρώσει εγνωσμένους Ελληνες ποιητές -της παλαιότερης και της νεότερης γενιάς- με στόχο μια διαφορετική αντιμετώπιση και τοποθέτηση έναντι της περιρρέουσας πραγματικότητας των τελευταίων ημερών. Με μόνο όπλο τους στίχους.

Συμμετέχουν με ποιήματα γραμμένα εν θερμώ ή, σε περιπτώσεις, με ήδη υπάρχοντα τα οποία προφητικά ταιριάζουν στην περίσταση, οι:

Μαριγώ Αλεξοπούλου, Νάνος Βαλαωρίτης, Γιώργος Βέης, Φοίβη Γιαννίση, Mιχάλης Γκανάς, Βερονίκη Δαλακούρα, Γιώργος Δουατζής, Γιάννης Ευθυμιάδης, Σταύρος Ζαφειρίου, Δημήτρης Καλοκύρης, Γιάννης Κοντός, Γιάννης Λειβαδάς, Χριστόφορος Λιοντάκης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Μιχαήλ Μήτρας, Γιώργος Μπλάνας, Δάφνη Νικήτα, Λευτέρης Ξανθόπουλος, Παυλίνα Παμπούδη, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Γιάννης Η. Παππάς, Στρατής Πασχάλης, Σταμάτης Πολενάκης, Βασίλης Ρούβαλης, Ντίνος Σιώτης, Γιάννης Στίγκας, Νατάσα Χατζιδάκι, Γιώργος Χουλιάρας.

Τα 28 ποιήματα είναι μια ελάχιστη αντίδραση στα τρέχοντα γεγονότα, ένα αντίδοτο στην κατάθλιψη, την απαξίωση και την αίσθηση υποχώρησης των πάντων, σε πολιτιστικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Το ανθολόγιο που προκύπτει από αυτή την αυθόρμητη κίνηση, δημοσιεύεται άμεσα στο περιοδικό (www.e-poema.eu) και ήδη αποστέλλεται σε περίπου 7.000 παραλήπτες e-mail, ως «Ποίημα της εβδομάδας».

Μία επίκαιρη φωτογραφία

Η ματιά μου σήμερα έπεσε σε μία φωτογραφία αρχείου από τα γεγονότα της εξέγερσης για το άρθρο 16...

ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ

Ελληνικά Γήπεδα του Δεκέμβρη 2008

Είναι τελικά η μπάλα το όπιο του λαού; Ή μήπως τα γήπεδα είναι ακόμη ένας χώρος στον οποίο παράλληλα με την αθλητική δράση, πραγματοποιούνται οι ίδιοι λίγο πολύ αγώνες που βλέπουμε έξω από αυτά; Τελικά οι οπαδοί της Ελλάδας δεν ανταποκρίνονται στο μοντέλο του κοντόφθαλμου, μανιακού χούλιγκαν που έχει δημιουργηθεί γι'αυτόν.

Τα παραδείγματα από τα παιχνίδια της Κυριακής είναι ενδεικτικά:

Τούμπα: ΠΑΟΚ-Αστέρας Τρίπολης

Αγρίνιο: ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ-ΓΡΕΒΕΝΑ



Λαμία: ΛΑΜΙΑ-ΕΝΩΣΗ ΘΡΑΚΗΣ
















ΙΩΑΝΝΙΝΑ: ΠΑΣ (ομάδα με της οποίας τα διοικητικά
ασχολήθηκε και ο Α. Κούγιας)

ΟΑΚΑ: ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ

1η εβδομάδα

















2η εβδομάδα:











Χαριλάου (ΑΡΗΣ)

Οι οπαδοί του Άρη δεν σήκωσαν άλλα πανώ παρά όσα αναφέρονταν στην δολοφονία του Αλέξη
Συγκεκριμένα, στη Θύρα 3 τα μηνύματα ήταν:

«6/12/08: 15 ΧΡΟΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ - ΑΥΡΙΟ ΙΣΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ»

«ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ»

«ΗΤΑΝ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ, ΗΤΑΝ ΟΠΑΔΟΣ, ΑΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕ Ο… “ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ”».

-------------------------------

Οι οπαδοί της χώρας έζησαν πρώτοι την καταστολή στο πετσί τους, όταν ο "Νόμος Ορφανού" έβαλε ανθρώπους στα σίδερα χωρίς αναστολή. Ήταν οι πρώτοι που αντιμετωπίστηκαν ως ζώα που πηγαίνουν σε σφαγή και όταν αυτοί έρχονταν αντιμέτωποι με τις "υπερβάσεις καθήκοντος" και τον "υπερβάλλοντα ζήλο", πολλοί είχαν την εντύπωση ότι όλα σε αυτή τη χώρα εξακολουθούν να πηγαίνουν καλά. Τελικά, τίποτε δεν είναι τυχαίο...

Μία εύλογη ερώτηση

Παρακολούθησα την Γενική Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος να κατηγορεί τον Σύριζα ότι "χαϊδεύει τ'αυτιά των κουκουλοφόρων", για να τους εκμεταλλευτεί εκλογικά βεβαίως βεβαίως. Βλέπω επίσης μία συντονισμένη προσπάθεια να αποδειχτεί ότι αυτοί οι οποίοι δημιουργούν τα επεισόδια είναι δέκα είκοσι αλήτες.
Τελικά, πόσες φορές ψηφίζουν αυτοί οι ελάχιστοι ταραχοποιοί, και έχει ανάγκη ένα κοινοβουλευτικό κόμμα να τους κολακέψει;