Στις πλατείες της απόγνωσης

Πριν από αρκετό καιρό, μία κοινή διαδικτυακή προσπάθεια είχε θέσει με αφορμή την απεργία της 23ης Φεβρουαρίου, την εξής ερώτηση: "Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα";

Δημοσιοποιούσε με παράδειγμα όσα γίνονταν στις αραβικές εξεγέρσεις, την προοπτική μίας διαδήλωσης διαφορετικής από τις άλλες, όπου δεν θα είχαμε ακόμη μία "πολιτική παρέλαση" για να βγάλουμε πανώ και να πούμε συνθήματα, αλλά θα προέκυπτε μία παλλαϊκή απαίτηση για μία πραγματική πολιτική αλλαγή. Εάν δεν ικανοποιούνταν αυτή η απαίτηση δε θα απομακρυνόταν ο κόσμος από το Σύνταγμα και τις υπόλοιπες μεγάλες πλατείες της χώρας. Κι αν στις 23 Φεβρουαρίου η απήχηση αυτής της ιδέας ήταν ισχνή, λίγους μήνες μετά έγινε πραγματικότητα και μάλιστα σε βαθμό που δε θα το φαντάζονταν πολλοί.

Νέο συλλογικό ιστολόγιο: "23 Φεβρουαρίου 2011. Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;"

Ο λόγος που άρχισα να γράφω στο διαδίκτυο ήταν η προοπτική συνάντησης προσωπικων σκέψεων, εμμονών, απόψεων
με άλλες. Όχι απαραίτητα με σκοπό την συμφωνία ή την αποδοχή. 

Αλλά η προοπτική μίας -οποιουδήποτε τύπου- αλληλεπίδρασης.

Να είστε σίγουροι, αγαπητοί συνάρρωστοι, ότι εάν δεν είχαμε βρεθεί, εάν δεν είχε γράψει κανείς για τη συμφωνία, τη διαφωνία, τον ενθουσιασμό ή την οργή του για όσα κατατέθηκαν εδώ, δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίσω να γράφω.

Και γι'αυτό χαίρομαι διπλά όταν κόσμος που δημοσιεύει τις σκέψεις του, δημιουργεί συλλογικές προσπάθειες για να επιτευχθεί μία πραγματική πολυφωνία.

Μία τέτοια προσπάθεια είναι το ιστολόγιο "23 Φεβρουαρίου 2011. Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;"

Με αφορμή μία ερώτηση, μία υπόθεση, μία πιθανότητα: Τι θα γινόταν αν με αφορμή τη γενική απεργία στις 23 Φεβρουαρίου, δε φεύγαμε από το Σύνταγμα; 

Να λοιπόν η δική μου απάντηση: