To Iσραήλ δεν είναι μόνο. Το βοηθάει η κυβέρνησή σου

Εντελώς συνειδητά άργησα να γράψω αυτές τις μέρες το ο,τιδήποτε για τα γεγονότα ανοιχτά του Ισραήλ. Ο βασικός λόγος ήταν ότι περισσότερο θα έβριζα παρά θα επιχειρηματολογούσα, κάτι που δε νομίζω να προσέφερε πολλά πέρα από την έκφραση μιας οργής που είναι δεδομένη -θέλω να πιστεύω- για τους περισσότερους. Οι μέρες έχουν περάσει, αλλά η οργή δεν έχει καταλαγιάσει στο παραμικρό...

Με την κίνηση "Ένα καράβι για τη Γάζα" είχαμε ασχοληθεί ήδη από το Πάσχα, στο κείμενο "Οι Ναζωραίοι του τώρα". Δε νομίζω κανείς να μπορούσε να φανταστεί ότι η κατάληξη θα ήταν τόσο τραγική.

Από κει και πέρα, είναι ανώφελο να επαναλάβω αυτονόητα πράγματα, δηλαδή ότι είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το να ξεφορτώνεις κομάντο να θερίσουν κόσμο σε διεθνή ύδατα.

Οι μοναδικοί που δεν το παραδέχονται προσπαθώντας να κάνουν το άσπρο μαύρο είναι οι ισραηλινοί αξιωματούχοι. Εκείνο όμως που πιστεύω πως έχει μεγάλη αξία στο διαρκές έγκλημα της Παλαιστίνης, είναι ότι το Ισραήλ δε θα μπορούσε να κάνει όλα αυτά τα τερατουργήματα εάν δεν είχε την πλήρη κάλυψη ισχυρότατων παραγόντων της διεθνούς πολιτικής.

Οι ΗΠΑ βρίσκονται -δικαίως- στο στόχαστρο αφού δίνουν σε στρατιωτική βοήθεια μεγαλύτερο ποσό για το Ισραήλ από ότι σε όλη την αφρικανική ήπειρο.

Όμως πέρα από την δεδομένη υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, μήπως ξεχνάμε ή θέλουμε να ξεχάσουμε την βαθύτατα υποκριτική στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών που την απαρτίζουν;

Προσωπικά με αηδιάζουν ακόμη περισσότερο από την ξεκάθαρη υποστήριξη του αμερικανικού παράγοντα, οι ανακοινώσεις "ίσων αποστάσεων" των Ευρωπαίων, που εξισώνουν σχεδόν πάντα το θύμα με τον θύτη και κάνουν "εκκλήσεις" καθαρά για λαϊκή κατανάλωση.

Στην Κύπρο οι μάσκες έπεσαν για τα καλά, αφού η κυβέρνηση απέτρεψε τον απόπλου των πλοίων με κατεύθυνση τη Γάζα. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Στεφάνου αποκάλεσε σε επίσημη ανακοίνωσή του "όψιμους αγωνιστές" τους ακτιβιστές της πρωτοβουλίας. Το θέατρο του παραλόγου παίχτηκε την επόμενη μέρα της επίθεσης, όπου το κυβερνών κόμμα ΑΚΕΛ κάλεσε σε...πορεία στην Λευκωσία για συμπαράσταση στην...Παλαιστίνη!

Την συμπαράσταση που μόλις δύο μέρες πριν είχε αρνηθεί με χειροπιαστό τρόπο, τώρα την "προσέφερε" με μία ακόμη εθιμοτυπική πορεία, χιλιόμετρα μακρυά από το επίκεντρο του προβλήματος, που δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να συσπειρώσει το κομματικό μαντρί.

Στην Ελλάδα, το φονικό δίδυμο Παπανδρέου-Δρούτσα προσπαθούσε μέχρι τις 31 Μαϊου το απόγευμα να... ενημερωθεί. Όταν τελικά τα κατάφερε, μας μοίρασε μία ακόμη σελίδα στο συρτάρι των γενικόλογων δηλώσεων "καταδικάζουμε την βία από όπου και εάν προέρχεται", και μία δήλωση του κ. Βενιζέλου ότι "διακόπτονται οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Ελλάδος-Ισραήλ" (αλλά όχι και η συνεργασία να φανταστούμε).

Παράλληλα, βγήκαν στη φόρα διάφοροι "experts" διεθνών σχέσεων, που παπαγάλιζαν δεξιά και αριστερά ότι "Η Τουρκία βρίσκεται σε ανοιχτή ρήξη με το Ισραήλ και δε μας συμφέρει να δίνουμε νερό στο μύλο της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας". Με τόσο χυδαίες τοποθετήσεις, ως ένοχη δε θα μπορούσε να παρουσιαστεί παρά η δική μας οργή, ή η σφεντόνα του Παλαιστινίου.

Οι Ναζωραίοι του τώρα

Η γιαγιά ξεκινάει για την εκκλησία. Εκεί θα ακούσει ένα κείμενο που δεν το πολυκαταλαβαίνει, αφού δεν έχει βγάλει το δημοτικό, αλλά την ατμόσφαιρα και την πλοκή της ιστορίας την ξέρει. Θα συγκινηθεί σίγουρα, ίσως κλάψει βλέποντας το ομοίωμα του Ιησού επάνω στο σταυρό. Αγαπώ την άδολη κατάνυξη που θα νοιώσει η γιαγιά πιστεύοντας σε κάτι που εγώ δε μπορώ πλέον να πιστέψω. Εγώ αυτό το κείμενο (ευαγγέλιο) πιστεύω ότι έχει ξεχωριστεί από άλλα, έχει μαγειρευτεί κατά την αποκρυστάλλωση του δόγματος από αυτούς που είχαν δύναμη και συμφέρον, σε μεταγενέστερη εποχή. Παρόλαυτά, σέβομαι αυτό το συναίσθημα της γιαγιάς, κι ακόμη περισσότερο το δικαίωμά της να το νιώθει. Αλλά όσο κοιτάω ολόγυρα αρχίζω να οργίζομαι για το ότι ο παπάς που διαβάζει τα λόγια αυτά είναι δημόσιος υπάλληλος, δηλαδή πληρώνεται από όλους, είτε πιστεύουν είτε όχι, σε ένα κράτος που κατά τα άλλα δέχεται την ανεξιθρησκία. Για το ότι πληρώνεται εξτρά και αφορολόγητα για κάθε "τελετή" (κατά τα άλλα την υπέρτατη στιγμή αγιότητας) που αναλαμβάνει, αλληθωρίζοντας στο πενηντάρικο που βγάζει ο κάθε θεοσεβούμενος θέλοντας να κάνει ευχέλαιο στο σπίτι του ή να θάψει δικούς του ανθρώπους. Και μετά κηρύσσει ότι ο Χριστός ήρθε "για να πάρει τις αμαρτίες μας", ενώ έκανε ακριβώς το αντίθετο: κριτίκαρε την υποκρισία των Φαρισαίων που είναι ίδια με τη σημερινή θρησκευτική υποκρισία, αναποδογύρισε τους πάγκους των εμπόρων (των εμπόρων έτσι; φανταστείτε τι θα έκανε σε αυτούς που μετέτρεψαν το θρησκευτικό έργο σε real estate επιχειρήσεις!)...

Διάφορα καραβάνια ξεκινούν για προσκύνημα στους Άγιους Τόπους, στημένα από  γραφεία και οργανώσεις (με το αζημίωτο βέβαια), και αναλαμβάνουν να ξεναγήσουν τους πιστούς στους τόπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν τα πρόσωπα της Βίβλου. Λίγο παραπέρα, κατά τη διάρκεια της δικής μας Μεγάλης Εβδομάδας κάποιοι περνούν τα δικά τους Πάθη. Αεροσκάφη της ισραηλινής αεροπορίας υπερίπτανται της παλαιστινιακής γης και αφήνουν "δώρα". Το αίμα παιδιών ποτίζει τη γη, το αίμα παιδιών που ο Χριστός συμβούλεψε "να γίνετε όπως αυτά". Και ο πιστός κάνει μηχανικά το σταυρό του, βλέπει τους ρασοφόρους γύπες να παίζουν ξύλο για το ποιός θα "γευτεί" πρώτος το θαύμα του Αγίου Φωτός, και επιστρέφει στο σπίτι του εκστασιασμένος. 

Όταν όλη η ζωή μας βασίζεται στην υποκρισία, πως θα μπορούσε το Πάσχα μας να είναι διαφορετικό;

*Για όσους θα βρίσκονται στην Αθήνα στις 9 του Απρίλη, πραγματοποιείται συναυλία για την στήριξη του εγχειρήματος "Ένα καράβι για τη Γάζα". Κάτι που νομίζω ότι θα πιάσει τόπο και θα βοηθήσει έστω και ελάχιστα, τους Ναζωραίους του τώρα.
Γιατί στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, ο "πλησίον" βρίσκεται παντού.

Από την ΓΑΖΑ στην... ΓΑΔΑ

Αυτή την κοινωνία ένστολων θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας;