Πολυτεχνειοτερατολογία. (Η "σιωπηλή γενιά" ενάντια στο Πολυτεχνείο)

Τι εννοούμε με τον όρο "γενιά";

Μία ομάδα ανθρώπων που βρίσκονται κοντά ηλικιακά, σε πρώτο βαθμό.

Μία ομάδα ανθρώπων με κοινά βιώματα, αφετηρίες, δράσεις, σε δεύτερο. 

Μία ομάδα που αναπτύσσει τα δικά της χαρακτηριστικά, διακριτά από την προηγούμενη και από την επόμενη, σε τρίτο. 

Ο χωρισμός των ανθρώπινων ζωών σε γενιές είναι κοινό γνώρισμα των ανθρωπιστικών επιστημών (π.χ. "η Γενιά του τριάντα" στη λογοτεχνία), και πάντα έχει ένα βαθμό αυθαιρεσίας, από τη στιγμή που τοποθετεί τις διαφορές μεταξύ ατόμων σε δεύτερη μοίρα, και αναλύει μακροσκοπικά δίνοντας προτεραιότητα στις ιστορικές ομοιότητες.

Σήμερα στο στόχαστρο βρίσκεται η "Γενιά του Πολυτεχνείου". Μία γενιά που κατά τις προηγούμενες δεκαετίες εξυψώθηκε, υμνήθηκε, έγινε ως ένα βαθμό καθεστώς.

Το Πολυτεχνείο ήταν μία σύγχρονη λαϊκή εξέγερση με ό,τι αυτό συνεπάγεται: μαζικότητα, μαχητικότητα, συνθήματα, αιτήματα, αντίκτυπο. 

Οι άνθρωποι που συσπειρώθηκαν γύρω από αυτήν την κοινωνική εξέγερση πήραν μία για πάντα τη στάμπα της "γενιάς του Πολυτεχνείου". 

Και όμως, αυτή η φαινομενικά συμπαγής ομάδα (με ένα από τα κεντρικά συνθήματα το "Όλοι ενωμένοι") είχε από τη γέννησή της τόσο διαφορετικούς προσανατολισμούς! Κανείς δε μπορεί να πει ότι όλοι όσοι βρίσκονταν στο Πολυτεχνείο είχαν την ίδια ιδεολογία, ή τους ίδιους σχεδιασμούς σε περίπτωση που θα έπεφτε η Χούντα. 

Τους ένωσε η κοινή απόγνωση για την κατάσταση που βίωναν εκείνη τη στιγμή. Και γι'αυτό τους ακολούθησε ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, ανεξάρτητα εάν ανήκε στον φοιτητικό χώρο ή όχι. 

Όταν λέμε "Γενιά του Πολυτεχνείου" δεν μιλάμε μόνο για τους ανθρώπους που έκαναν πολιτική καριέρα με αφετηρία την εξέγερση. Αυτοί υπάρχουν σε κάθε αντίστοιχη στιγμή της ιστορίας. Μιλάμε για όλους εκείνους που φώναξαν "παρούσα" και "παρών" σε μία κρίσιμη πολιτική απόφαση. 

Για να ορίσουμε τη "Γενιά του Πολυτεχνείου", πρέπει να ορίσουμε που τελειώνει αυτό το σύνολο.

Προσωπικά δεδομένα (με αφορμή τη δίωξη του Κ. Βαξεβάνη)

Περίεργο πράγμα αυτή η προστασία των "προσωπικών δεδομένων". 

Φαίνεται πως δεν ισχύουν για πάμφτωχες, τοξικοεξαρτημένες γυναίκες, οι οποίες διαπομπεύονται  από το ίδιο το κράτος.

Ασφαλώς και δεν ισχύουν για νέα παιδιά τα οποία αφού έχουν υποστεί υπέρμετρη βία, δημοσιοποιούνται όλα τους τα στοιχεία, και καταργείται στην πράξη ακόμη και το τεκμήριο αθωότητας.

Όταν όμως δημοσιοποιηθούν ονόματα και λογαριασμοί επιφανών επιχειρηματιών, εθνικών "ευεργετών" και ορισμένων πολιτευτών με λογαριασμούς στην Ελβετία, εκεί η προστασία των προσωπικών δεδομένων διαφυλάσσεται με λύσσα. Γίνεται ιερός σκοπός.Και διώκεται όχι ο φερόμενος ως δράστης οικονομικών εγκλημάτων, αλλά εκείνος που δημοσιοποιεί.

Τον οποίο ονόμασαν "δημοσιογράφο" ακριβώς για αυτόν τον λόγο. 

Στη χώρα που λέγεται Ελλάδα, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι οι δημοσιογράφοι. 

Για τους υπόλοιπους έπρεπε να χρησιμοποιείται ο όρος "πληρωμένη πένα". 

Γιατί πολλοί είναι αυτοί που γράφουν αυτά που οι δυνατοί θέλουν να γράψουν, και ελάχιστοι όσοι γράφουν αυτά που δυνατοί δεν θέλουν να γραφτούν. 

Και η χρήση των "προσωπικών δεδομένων" με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με την περίσταση, αποτελεί  απόδειξη του ότι η κοινωνία μας είναι βουτηγμένη στην υποκρισία μέχρι το λαιμό. 

Η σύνδεση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας με το χρήμα, έχει γίνει πλέον πρόβλημα συστημικό της κοινωνίας μας. Φαίνεται πως αποκτάς υπόσταση, προσωπικότητα και προσωπικά δεδομένα όσο ανεβαίνουν τα μηδενικά του τραπεζικού σου λογαριασμού. Κι όταν δεν έχεις, λογαριάζεσαι εσύ ο ίδιος ένα μηδενικό. 

Η σκληρότητα είναι εδώ, για τους ανθρώπους που βρίσκονται εκτός κορυφής της πυραμίδας εξουσίας. Το δάχτυλο ξεκίνησε να δείχνει την "πουτάνα", το "πρεζόνι", τον "αναρχικό", τον "μετανάστη", τον "πούστη". Και όποιος ταυτίζεται με το δάχτυλο και γελάει χαιρέκακα, σύντομα θα δει να στρέφεται και εναντίον του. Μέχρι να μιλήσει ένα "Εμείς". 

Του Μάρκου

Σαν σήμερα γεννήθηκε στο Σκαλί της Σύρας ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς της Ελλάδας, ο Μάρκος Βαμβακάρης. 

Τα τραγούδια και οι ιδέες του είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. 

Ο Μάρκος είπε σε άλλες εποχές πράγματα τα οποία σήμερα δεν τολμάει κανείς να πει και να γράψει δημόσια. Όπως αυτά που κατέθεσε στην αυτοβιογραφία του, που είναι από τα πιο αυθεντικά νεοελληνικά κείμενα που έχουν γραφτεί. 

"Όλα τα πρώτα μου τραγούδια ήτανε χασικλήδικα. Από το 34 που ήτανε η αρχή ήτανε όλα τέτοια. Κι αυτά βγήκανε σε δίσκους, αλλά τα ξέχασα. Έγραψα πολλά μέχρι το 36. Μετά περίλαβε ο Μεταξάς και γράφαμε αλλιώτικα. Με φώναξαν στην λογοκρισία και μου είπαν. Θα σταματήσεις απ'αυτό το γράψιμο, δε θα γράφεις τέτοια πράματα. Δεν ξέρω ποιοί είναι εκεί στη λογοκρισία. Τους έχει το κράτος. Δεν ξέρω ποιοί είναι, ούτε σε ποιό υπουργείο υπάγονται, αν κι έχω τόσα χρόνια τώρα. Αυτοί θα με ξέρουν γιατί γράφω τόσα χρόνια. 

Στις αρχές μου δίναν οδηγίες εμένα και μου λέγανε. Μάρκο πρέπει να γράψεις καλύτερα. Κι αν δεν μπορείς, να τα φέρεις εδώ να στα γράψουμε εμείς. Κάποιος μουσικός Ψαρούδας, καλή του ώρα αν ζει, εάν έχει πεθάνει Θεός συγχωρέστονε, μου είπε. Παιδί μου, να μου τα φέρνεις εδώ να στα φτιάχνω εγώ. Δεν πήγα όμως εγώ. Εσταμάτησα. Έγραφα εκείνα που έπρεπε να γράψω. Έφκιαξα διαφορετικά το γράψιμό μου τότες, συμμορφώθηκα και δεν πήγα σ'αυτούς. Δεν τους είχα ανάγκη ποτές. Δηλαδή από κει που έγραφα μάγκικα βαριά, καθεαυτού βαριά μάγικα ε, πολύ μάγκικα, κάθησα κι έγραψα κάτι πιο... Δηλαδή αυτοί τα λόγια κυνηγάνε δεν τους νοιάζει για τη μουσική. Δεν μπόραγα εγώ να κάνω διαφορετικά. Εδώ ήτανε λόγος. Ό,τι έλεγε ο Μεταξάς έπρεπε να γίνει. Τότες λίγο πριν αρχίσει η λογοκρισία έγραψα τους Π ρ ω θ υ π ο υ ρ γ ο ύ ς.  Το'χω τραγουδήσει εγώ σε δίσκο πριν ν'αναλάβει ο Μεταξάς πέντε μήνες έξι. Πρόλαβα και το είπα. Αυτό δεν επαίρναγε από τη λογοκρισία." 

Μάρκος Βαμβακάρης, Αυτοβιογραφία. εκδόσεις Παπαζήση

Δε θα συγχωρήσω ποτέ το καθεστώς Μεταξά γι'αυτό που έκανε στο ρεμπέτικο και τον ελληνικό πολιτισμό γενικότερα. 

Η Ελλάδα που αντιστέκεται

Νομίζω πως δεν μένει να ειπωθούν πολλά σχετικά με την κατάσταση αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Το ερώτημα που πλανήθηκε επάνω από τη χώρα τα τελευταία χρόνια για το ποιός θα πληρώσει έχει τεθεί τώρα με την πιο εκβιαστική του μορφή. 

Τα σκάνδαλα που ξέσπασαν και απέδειξαν ότι τα χρήματα όλων των πολιτών πήγαν στην τσέπη διάφορων διαπλεκόμενων (Βατοπέδι, Siemens, παρακολουθήσεις, μίζες υπουργών κ.α.), δεν βρήκαν ούτε έναν από τους υπεύθυνους στα έδρανα της δικαιοσύνης. Εξεταστικές επιτροπές και εισαγγελικές έρευνες το μόνο που κατάφεραν είναι να κρατήσουν μακρυά από τις ευθύνες τους ανθρώπους που μπορούν με τα ευγενικότερα λόγια να χαρακτηριστούν κλέφτες και απατεώνες. 

Και τώρα που "ήρθε ο λογαριασμός" από τις υπέρογκες οφειλές στις οποίες οδήγησε το κράτος για να συντηρήσει τις ασθενικές δομές του, καλείται να τον πληρώσει ο κάθε μη προνομιούχος. 

Το θέμα είναι εάν θα πει "ευχαριστώ" στην ολοφάνερη κλοπή και την αναδιανομή πλούτου προς όφελος των οικονομικά ισχυρότερων  που συντελείται μπροστά στα μάτια του, ή εάν θα πολεμήσει με όλες του τις δυνάμεις, για τον εαυτό του και για τα παιδιά του.

ΑΝΑΚΑΛΩ: Πουλήστε την Ακρόπολη Τ Ω Ρ Α !

  Με αυτά τα κρανοφόρα καθάρματα που σήμερα ψέκασαν με χημικά στο πρόσωπο τον Μανόλη Γλέζο, δεν ανήκω στο ίδιο έθνος. Δεν τους αναγνωρίζω κανένα δικαίωμα να με "προστατεύσουν". Και πιστεύω ότι πλέον υπάρχει ανοιχτός πόλεμος. Ή οι ελάχιστοι που επωφελούνται από αυτό το καθεστώς εκμετάλλευσης και συστηματικού ψεύδους παρέα με τους υπερασπιστές τους (μεγαλοδημοσιογράφοι, αστυνομία, δικαστές, παρακρατικοί), ή όλοι εμείς.

  Η Ελληνική Αστυνομία συνεχίζει να τρέφει στους κόλπους της υποκείμενα που είναι ικανά για το χειρότερο. Όχι απλώς άτομα που θα ρίξουν γκλομπιές στο ψαχνό νεαρών χούλιγκαν, όχι απλώς θρασύδειλους που θα δείρουν μετανάστες ή νεαρούς τσιγγάνους μέσα σε τμήματα, αλλά επικίνδυνους επιχειρησιακά ένστολους που μπορούν να στερήσουν από αυτή τη χώρα έναν από τους τελευταίους της ήρωες.

  Η ίδια η ζωή ενός ανθρώπου που είναι κοντά στα 90 απειλήθηκε, μιλάμε για μία ηλικιακή ομάδα που μπορεί να αντιμετωπίσει ως σοβαρό πρόβλημα υγείας μία απλή πνευμονία. Έναν άνθρωπο που δεν κατάφεραν να τον εξοντώσουν η μεταξική δικτατορία, η γερμανική κατοχή και η χούντα των συνταγματαρχών, παραλίγο να τον εξοντώσουν οι μονάδες καταστολής μίας "δημοκρατίας". Είναι σκέτη ντροπή. 

  Έγραφα χτες το βράδυ αρκετά ενοχλημένος, λίγες σειρές για την πρόταση κάποιων Γερμανών να πουλήσει το ελληνικό κράτος την Ακρόπολη. Αυτό δε συγκρίνεται ούτε στο παραμικρό με την αηδία που νιώθω αυτή τη στιγμή, επειδή άνθρωποι (που πληρώνονται από όλους με άμεσους και έμμεσους φόρους), προσπάθησαν να σκοτώσουν ένα από τα πιο ανυπότακτα γεννήματα αυτού του τόπου.

  Νομίζω ότι πρέπει πλέον προτάσεις όπως αυτές των Γερμανών βουλευτών να έχουν την απόλυτη συγκατάθεσή μας. Είμαι βέβαιος πως η Ακρόπολη θα βρίσκεται σε καλύτερα χέρια, όπου κι αν καταλήξει. 

  Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι αυστηρά οικονομικό. Αυτό που συνέβη σήμερα ήταν η πιο δυσάρεστη επιβεβαίωση. Το καθεστώς αυτό πρέπει να πέσει ως δομή, δεν φτάνουν πια τα ημίμετρα.

  Μανόλη Γλέζο, δεν ανήκεις στη "δημοκρατία" τους. 

 Δεν πουλήθηκες ποτέ. Σε όποιο κομματικό χώρο και να ήσουν, δεν έλειψες ούτε στιγμή από τις επάλξεις του αγώνα. Δεν έριξες ποτέ τη δικαιολογία ότι εσύ πολέμησες "σε άλλες μέρες", δεν είπες ποτέ ότι γέρασες και αφήνεις τον αγώνα σε νεότερους. Δεν λογάριασες ισχυρούς. Χρησιμοποιούσες πάντοτε το μυαλό και το σώμα σου και μετρούσες για χίλιους. 

 Μανόλη Γλέζο, είσαι ο δικός μου πρόεδρος της Δημοκρατίας. Χωρίς εισαγωγικά. Χωρίς αντιπροσώπους, χωρίς οικονομικούς νταβατζήδες. Με ένα κεφαλαίο Δ γιατί είχες πάντοτε την παρρησία και την αποφασιστικότητα που ταιριάζουν σε έναν ελεύθερο άνθρωπο.

  Έχουμε πόλεμο και εσύ είσαι η πιο βροντερή κραυγή μας.

*Οι φωτογραφίες είναι του Οδυσσέα Γαληνού

Είμαστε όλοι πειραματόζωα

Μπροστά στην τηλεόραση και βλέπεις τα νέα τους. Ο Ομπάμα, λέει, ο άνθρωπος που στήριξε τον προεκλογικό του αγώνα στις καθαρές μορφές ενέργειας, εγκαινίασε για πρώτη φορά μετά το 1979 πυρηνικό σταθμό, μία κίνηση που θα απεγκλωβίσει, υποτίθεται, τις ΗΠΑ από την εξάρτηση του πετρελαίου, και θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας. Αρχίζεις και καταλαβαίνεις ότι ο άριστος επικοινωνιακά πρόεδρος, έχει τολμήσει να κάνει πράγματα χειρότερα κι από τον διεθνώς αντιπαθή προκάτοχό του. Και επιβεβαιώνει τους φόβους που γεννήθηκαν μαζί με την Obama-mania, ότι ίσως αποτελέσει την πιο αστραφτερή βιτρίνα του πιο βρόμικου παιχνιδιού.

Κι ακούς μετά ότι η Γαλλία έστελνε τους ίδιους της τους στρατιώτες την δεκαετία του 60 στα μέρη που πραγματοποιούσε πυρηνικές δοκιμές, για να "μελετηθούν οι φυσικές και ψυχολογικές επιπτώσεις των ατομικών όπλων στους ανθρώπους". Τόσο απλά. 

Η δημοσιογράφος με το σέξι ταγεράκι πηγαίνει στην εσωτερική επικαιρότητα: σε συμπλοκή αστυνομικών με δύο παράνομους, σκοτώθηκε (για την ακρίβεια γαζώθηκε) πολίτης ο οποίος βρέθηκε στο σημείο, κατά πάσα πιθανότητα από τα πυρά των αστυνομικών. Ο υπουργός με σοβαρό ύφος δεσμεύτηκε ότι θα γίνουν μεγάλες αλλαγές, με 2.000 αστυνομικούς μοτοσυκλετιστές στις πόλεις. 

Δεσμεύτηκε, δηλαδή, ότι θα σκορπίσει ακόμη 2.000 κακοεκπαιδευμένους, επικίνδυνους επιχειρησιακά ένστολους, όπως αυτούς που σκότωσαν τον πολίτη, για να μας προστατέψει.

Κλείνεις την τιβί, βάζεις ένα ποτό και προσπαθείς μάταια να χαλαρώσεις. Είμαστε όλοι πειραματόζωα.

Γλώσσα και εξουσία

"Η θέση της διευθύνουσας κάστας είναι βασικά ψεύτικη. Αυτή η κάστα είναι υποχρεωμένη να κρύβει τα προνόμιά της, να λέει ψέμματα στο λαό, να δικαιολογεί με κομμουνιστικές σχέσεις και πράγματα που δεν έχουν τίποτα το κοινό με τον κομμουνισμό. Ο γραφειοκρατικός μηχανισμός δεν επιτρέπει σε κανένα να λέει τα πράγματα με τ'όνομά τους. Αντίθετα, απαιτεί να χρησιμοποιεί κανείς σε κάθε περίσταση μία συμβατική "κομμουνιστική" γλώσσα, που χρησιμεύει για να καμουφλάρει την αλήθεια."

Λέων Τρότσκι, Τα εγκλήματα του Στάλιν, εκδ. Ηριδανός

 Μας είναι γνωστή και ιδιαίτερα τονισμένη η προσπάθεια ολοκληρωτικών καθεστώτων να ελέγξουν την χρήση της γλώσσας. Σαφέστερα: να χρησιμοποιήσουν και να επιβάλλουν ένα τυποποιημένο γλωσσικό κώδικα που να περιγράφει τα κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα σύμφωνα με τις δικές τους επιταγές. 

 Οι περισσότεροι γνωρίζουμε το καθεστώς εκφραστικής ανελευθερίας που κυριάρχησε στην Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, όλοι έχουμε ακούσει κάτι για την πανίσχυρη γκαιμπελική προπαγάνδα, και χρησιμοποιούμε συχνά αυτά τα δύο παραδείγματα ως χαρακτηριστικά δεξιών και αριστερών απολυταρχικών κρατών. Ακολουθούν από πίσω κι άλλα πολλά, από Κίνα του χτες και του σήμερα, από Φράνκο μέχρι τον δικό μας Μεταξά και την επταετία.

 Όλα αυτά τα χρησιμοποιούνται τις περισσότερες φορές σε αντιδιαστολή με την τωρινή κατάσταση, της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που κυριάρχησε στον λεγόμενο δυτικό χώρο, και που επαινείται δημόσια για το υψηλό της επίπεδο και για τον χώρο που αφήνει στην διαφορετική άποψη. 

  Από ποιούς προκύπτει όμως περισσότερο αυτός ο έπαινος;

  Κατά κανόνα εκείνοι οι οποίοι παίζουν το συγκεκριμένο ρόλο είναι το ίδιο το σύστημα των πολιτευτών που συντηρείται σαν θέατρο, ενώ στη σκηνή του ανεβοκατεβαίνουν δύο θίασοι με διαφορετικές μεν ερμηνευτικές αρετές, με διαφορετική ρητορική, αλλά με το ίδιο πάντα φινάλε. Μιλώντας με πολιτικούς όρους, το φινάλε αυτό είναι η διατήρηση ενός διεθνοποιημένου οικονομικού και πολιτικού συστήματος στο απυρόβλητο, είναι η αλλαγή παραμέτρων και λεπτομερειών, αλλά όχι αλλαγή πορείας.

  Οι "αλλαγές" στην δυτική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι παρά εν-αλλαγές. Συντηρητικοί και εργατικοί, δημοκρατικοί και ρεπουμπλικάνοι, φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. 

  Και η γλώσσα;  Πως εργαλειοποιείται αυτό το ζωντανό ένστικτο στις δομές των σύγχρονων κρατών που αυτοαποκαλούνται δημοκρατικά;  Άραγε τα κράτη με τη σημερινή τους μορφή έχουν απορρίψει αυτά για τα οποία τόσο κατηγόρησαν τις απολυταρχικές δομές;

  Η ίδια η ύπαρξη της πολιτικής ως τρόπου ανθρώπινου στοχασμού και δράσης, προϋποθέτει την εφαρμογή ενός πρίσματος στην οπτική της πραγματικότητας. Η οπτική γωνία μας είναι φυσικό να ποικίλει αφού από τον πιο προνομιούχο άνθρωπο μίας κοινωνίας μέχρι τον πιο καταπιεσμένο, αλλάζουν οι συσχετισμοί μεταξύ των προσωπικών και των συλλογικών "θέλω".

  Η διαφορά είναι ότι στις απολυταρχικές κοινωνίες, η υψηλή εξουσία επιβάλλει στις μάζες το δικό της πρίσμα με κάθε μέσο. Στην δημοκρατία τα διαφορετικά πρίσματα έχουν την δυνατότητα να εκφράσουν αυτή την ετερότητά τους, έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να δώσουν μία μάχη επιχειρημάτων και επικοινωνίας για να πείσουν το καθορισμένο εκλογικό σώμα ότι αυτό που πρεσβεύουν εκπροσωπεί το συμφέρον της πλειοψηφίας.
 Υπάρχουν πολλές ενστάσεις σχετικά με το αν στην κοινοβουλευτική δημοκρατία του σήμερα ισχύουν τα παραπάνω, ή αν πρόκειται για μία πλειοψηφική έγκριση πολύ αφηρημένων πραγμάτων που αφήνονται στα χέρια των τεχνοκρατών και των γραφειοκρατών, κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια.
  Το ζήτημα είναι ότι κατά τη διάρκεια των χρόνων αυτών, υπάρχει άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο ένας βομβαρδισμός με γλώσσα της εξουσίας. Όταν η ενημέρωση, η καθημερινότητα, ο πολιτικός ορίζοντας καθορίζονται από τις υψηλές εξουσιαστικές δομές, πως είναι δυνατόν να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ο ευνουχισμένος από κριτική σκέψη "μέσος πολίτης" θα καταφέρει να γκρεμίσει με την ψήφο του αυτή την κατάσταση; Το καθεστώς εναλλαγής έχει εγκαθιδρύσει νοοτροπία εναλλαγής.

  Είναι πολύ όμορφο να σκεφτούμε ότι οι δυνάμεις της αντιπληροφόρησης και της εναλλακτικής σκέψης θα μπορέσουν με συντονισμένη δράση να ανατρέψουν την κατάσταση. Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει τα μέσα έκφρασης που θέλουν να γκρεμίσουν το παρόν καθεστώς, να αποκτήσουν αντίστοιχη μαζικότητα. Πως είναι δυνατόν να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, αφού τα μέσα λειτουργούν και αυτά κεφαλαιοκρατικά; Θα μπορέσει ποτέ η εναλλακτική πληροφόρηση, η οποιαδήποτε αντισυστημική προσέγγιση να φτάσει με επάρκεια στα μάτια και τα αυτιά όλων, με την ίδια άνεση που το κράτος αναπαράγει την οπτική του για τα πράγματα;
  Στις αράδες που παρέθεσα στην αρχή του κειμένου, ο Τρότσκι περιγράφει μία βιωμένη γι'αυτόν πραγματικότητα όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση του σταλινικού καθεστώτος. Μία "συμβατική κομμουνιστική γλώσσα" χρησιμοποιήθηκε σαν επίχρισμα για πράγματα που ήταν εμφανώς αντιλαϊκά και εξυπηρετούσαν μία συγκεκριμένη άρχουσα τάξη. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι αυτό το πράγμα δε συμβαίνει σήμερα, έστω όχι υποχρεωτικά αλλά σίγουρα μαζικά;
  Μία σειρά λέξεων και εκφράσεων επιδιώκει συνεχώς να χαρακτηρίσει με όσο πιο "ανώδυνο" και ωραιοποιημένο τρόπο πράγματα που πλήττουν την πλειοψηφία με προκλητικό τρόπο:
  Αποκρατικοποίηση αντί για ιδιωτικοποίηση 
  Ελεύθερη οικονομία αντί για καπιταλισμό
  Περικοπές δαπανών και δυναμικού αντί για μειώσεις μισθών και απολύσεις
  Απελευθέρωση ωραρίου  αντί για παράδοση στα ωράρια των πολυεθνικών 
Πόσες φορές θα ακούσουμε την δεύτερη κατηγορία λέξεων αντί για την πρώτη;

*το stencil στην φωτογραφία είναι του AndyFarrugia

Ιεροσυλία στον τάφο του Ν. Τεμπονέρα

Δεν πάνε πολλές μέρες που αποφάσισα να γράψω δύο σειρές για τον απίστευτο τρόπο με τον οποίο δολοφονήθηκε ο Νίκος Τεμπονέρας, ένας από τους σύγχρονους Έλληνες που μαρτύρησαν από την βίαιη παρακρατική δράση. Είχα λοιπόν καταθέσει την πρόταση: "Οι δολοφόνοι έχουν όνομα, έχουν πολιτική ταυτότητα και συγκάλυψη. Και μας αναγκάζουν να μην ξεχάσουμε. Ποτέ."

Ο συγκεκριμένος χώρος, οι ιδεολογικοί απόγονοι των γερμανοτσολιάδων, βρήκαν τον καλύτερο τρόπο για να δείξουν το ήθος, την ποιότητα και την... ελληνικότητά τους. 

Βεβήλωσαν τον τάφο του Νίκου Τεμπονέρα, αφήνοντας όσα τους χαρακτηρίζουν. Μία ακροδεξιά εφημερίδα, ένα "ΕΛΛΑΣ" και λίγα κόπρανα. 

Μετά την βάναυση δολοφονία του Ν.Τ. λοιπόν, σήμερα ο ίδιος ιδεολογικός χώρος φέρεται με τον ίδιο τρόπο απέναντι στη μνήμη του.

Κατά τα... αρχαιοελληνικά ήθη οι δράστες σεβάστηκαν τον ιερό χώρο και τον τάφο ενός συμπατριώτη τους.

Τους παραδίδω στην δική σας κρίση, γιατί από ελληνικές αρχές δεν πρόκειται να κυνηγηθεί ΚΑΝΕΙΣ.

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από τον Θ.Τσακίρη στο νεκροταφείο Πατρών.

Ανάλογες δημοσιεύσεις και φωτογραφικό υλικό υπάρχει επίσης στα ιστολόγια ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ  ,  7 ΣΕ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ κ.α.


*Η είδηση απλώνεται με την πάροδο της ώρας σε  πάρα πολλά ιστολόγια, επιβεβαιώνοντας ότι το blogging αποτελεί μία πραγματική διέξοδο εναλλακτικής ενημέρωσης, όταν τα "παραδοσιακά" μέσα ενημέρωσης "από τα πάνω" επιλέγουν να μην αναδείξουν ορισμένα θέματα, για διάφορους λόγους.

1991-2010 Ο Νίκος Τεμπονέρας ζει!

Απλά μαθήματα ιστορίας:

Κανείς δε θα το πει στα παιδιά μας στο σχολείο. Κανείς δε θα κάνει επετειακό αφιέρωμα στην τηλεόραση. Ο Τεμπονέρας θα ζει μόνο στη μνήμη όσων μπορούν ακόμη να ακούν και να μιλάνε πέρα από την γλώσσα που μας επιβάλλεται. Σχετικά με το τι είναι τρομοκρατία. Σχετικά με το ποιοί την τρέφουν πραγματικά. Η πολιτική του δολοφονία αποτελεί μία από τις φανερότερες ενδείξεις σύνδεσης του κράτους με το παρακράτος, και δράσης του δεύτερου όταν το πρώτο αδυνατεί να επιβληθεί στις κινηματικές διαδικασίες. Οι δολοφόνοι έχουν όνομα, έχουν πολιτική ταυτότητα και συγκάλυψη. Και μας αναγκάζουν να μην ξεχάσουμε. Ποτέ.

t-ray! τους γδύνει όλους και συμφέρει

Μας είχαν προϊδεάσει και φαινόταν σαν μία φάρσα. Ωστόσο, όταν αγοράζεις γύρω στα 90.000 ευρώ το μηχάνημα, σίγουρα δεν το κάνεις για πλάκα. Τα συστήματα t-ray έχουν ήδη αρχίσει να εγκαθίστανται σε αεροδρόμια του κόσμου. Κάτι τέτοιο γινόταν ήδη εδώ και καιρό σε δοκιμαστικό επίπεδο, ενώ η πρόσφατη απόπειρα από Νιγηριανό σε αεροσκάφος των Delta Airlines έδωσε μία υπέροχη αφορμή για να διασκεδαστούν οι αλγεινές εντυπώσεις που είχε προκαλέσει το μέτρο ακόμη και στους πιο δεκτικούς ταξιδιώτες. Το ιδιότυπο αυτό scanner προχωρά ένα βήμα πέρα από αυτά που αναγνωρίζαμε μέχρι τώρα ως μέτρα ασφάλειας, αφού κυριολεκτικά γδύνει όποιον περνάει μπροστά του.
Εσείς τι λέτε γι'αυτό, κύριε George;

Συνεχίζεται η ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής στην Τουρκία

Δεν είναι η πρώτη φορά που ποινικοποιείται η δράση κάποιου κόμματος στην Τουρκία. Αυτή τη φορά το κόμμα "Δημοκρατικής Κοινωνίας" (DTP), σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης που συνδέθηκε με πολλά αιτήματα των κουρδικής καταγωγής πολιτών, καταδικάστηκε από δικαστήριο της χώρας, στερώντας τα πολιτικά δικαιώματα πολλών εκπροσώπων του στο κοινοβούλιο.

Οποιοσδήποτε δεσμός με οργανώσεις Κούρδων καταδικάζεται ως επαφή με "τρομοκρατική ομάδα", αφού τα αιτήματα της κοινότητας αυτής για πολιτικά προνόμια και αυτοδιοίκηση βρίσκουν εδώ και χρόνια  τον τοίχο του κράτους και του παρακράτους.

Χαρακτηριστικό της δικαστικής παρέμβασης στην πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα, είναι και η διαδικτυακή λογοκρισία η οποία επιβάλλεται σε μία σειρά από ιστοσελίδες, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται ακόμη και η πιο δημοφιλής κοινότητα προβολής και δημοσίευσης βίντεο, το youtube, με αστεία μάλιστα αφορμή: την ανάρτηση προσβλητικών βίντεο για την ειδωλοποιημένη φιγούρα του τουρκικού κράτους, Μουσταφά Κεμάλ.

Αλέξανδρος

Nα σε πω ήρωα, όπως πολλοί θέλησαν να σε μυθοποιήσουν, θα ταν ψέμματα. Ήρωας είναι αυτός που πεθαίνει γνωρίζοντας πως πάει να υπερασπιστεί, άλλοτε ένα μεγάλο ιδανικό κι άλλοτε πάλι όλους εκείνους που δίστασαν να κάνουν ότι κι αυτός.

Εσύ είχες άλλα σχέδια για κείνο το βράδυ και για όλα τα επόμενα. Να βολτάρεις ελεύθερος στην πλατεία, να πας γήπεδο, να κάνεις έρωτα.

Να σε πω αναρχικό ή ιδεολόγο όπως προσπάθησαν άλλοι για να προβάλλουν τα δικά τους πιστεύω, δε θα το κάνω. Στην ηλικία αυτή δέχεσαι τις επιδράσεις και τις ιδέες σαν σήματα στις αντένες σου, άλλες τις κρατάς κι άλλες τις διώχνεις χωρίς να έχεις κατασταλάξει για το δικό σου τρόπο εκπομπής.

Το μόνο που με εκφράζει να σου πω, εγώ ένας Έλληνας, είναι μία τούρκικη έκφραση που είδα σ'ένα τοίχο στο κέντρο της πόλης κάτω απ'το ζωγραφισμένο πρόσωπό σου: kardeşimsin Alexis. Αδερφός μας. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι πέρσι τέτοια μέρα ένιωσα ότι σκότωσαν το δικό μου αδερφό.

Ή ακόμη ότι μας προστάτεψες, όπως λέει το όνομά σου. Από την ψευδαίσθηση της "εύρυθμης λειτουργίας". Από τους καθημερινούς μικρούς και μεγαλύτερους συμβιβασμούς. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας φώναξε "Αρκετά!".Εσύ στάθηκες γι'αυτούς μία Ιφιγένεια στην Αυλίδα, μια μορφή εσταυρωμένου, και νομίζω πως θα μείνει ανεξήγητο γιατί θα πρέπει να θυσιάζεται πάντα ένας από μας για να οδηγηθούν οι πολλοί στην συνειδητοποίηση.

Καλό ταξίδι μικρέ.

"Νοικοκυραίοι" και "Μπαχαλάκηδες": όταν οι εξουσιαστικές δομές τρέφονται με στερεότυπα

Ο Δεκέμβρης, φαντάζομαι, δε θα είναι ποτέ ξανά ίδιος. Μέσα στο γενικότερο κλίμα της ευφορίας των γιορτών, των ανοιχτών αγορών και των τραπεζωμάτων, θα υπάρχει πάντα ένα αγκάθι. 

Σκέφτομαι το εάν αυτή η επέτειος υπάρχει λόγος να συστηματοποιηθεί, να καθιερωθεί. Δεν έχω ακόμη ξεκάθαρη άποψη: από τη μια πλευρά τα αίτια που οδήγησαν στον φόνο του Α. Γρηγορόπουλου παραμένουν εδώ (ελλιπής εκπαίδευση και βίαιη δράση αστυνομικού σώματος, στοχοποίηση περιοχών όπως τα Εξάρχεια κ.α.), αλλά από την άλλη δεν ξέρω εάν υπάρχει ο λόγος να ζούμε επετειακά αυτό που έγινε το Δεκέμβρη του 2008, τίποτε δε θα είναι το ίδιο και φοβάμαι μήπως βαλσαμωθεί αντί να φουντώσει η σπίθα που άναψε πέρσι.

Το τι από τα δύο θα γίνει θα φανεί στις επόμενες μέρες. Θα ήθελα όμως με αυτό το κείμενο να σταθώ σε μία ακόμη διχοτόμηση -πράξη στην οποία είμαστε εθισμένοι σε πολλά επίπεδα- που "φορέθηκε" πολύ εκείνες τις μέρες: "νοικοκυραίοι" και "μπαχαλάκηδες". Δεν έχει πολλή σημασία το ποιος εισήγαγε το δίπολο αυτό, αλλά είναι αξιοθαύμαστη η προθυμία του συστήματος ενημέρωσης και πολιτευτών να ενσωματώσουν τους όρους, να τους χρησιμοποιήσουν έτσι ώστε να χωριστεί η κοινή γνώμη σε δύο στρατόπεδα.
Τι φόρτιση είχαν αυτές οι δύο λέξεις; Ποιός είναι ο μπαχαλάκιας και ποιός ο νοικοκυραίος;
Πόση ακρίβεια υπάρχει στην περιγραφή αυτή; Είμαστε όλοι χωρισμένοι στα όρια αυτών των δύο κόσμων;  
Νομίζω πως στο διαχωρισμό αυτό οδηγηθήκαμε γιατί η βαρύτητα δόθηκε στο θέμα της καταστροφής: καίγονται οι περιουσίες του κοσμάκη, γίνεται πλιάτσικο, φλέγονται καταστήματα κλπ.
Για μία μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης, ο Δεκέμβρης ήταν κυρίως υπόθεση βίας.
Ελάχιστοι επικεντρώθηκαν στις δημιουργικές πτυχές των ημερών, τις λαϊκές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις, τις δημιουργικές καταλήψεις που στάθηκαν κέντρο διαμόρφωσης πολιτικής και αγώνα.
Ή θα είσαι μπαχαλάκιας ή θα είσαι νοικοκυραίος. 
Λες και ένας άνθρωπος που έχει νοικοκυριό δεν υπάρχει περίπτωση να αγωνίζεται για ένα καλύτερο κόσμο και να βρίσκεται στο δρόμο, πρέπει οπωσδήποτε να είναι συμβιβασμένος και να ζητάει όλο και περισσότερη καταστολή...
Ή λες και ο "μπαχαλάκιας" δεν προέρχεται από κάποια οικογένεια, δεν ζει σε νοικοκυριό αλλά σε καμία τρώγλη.
Ο πυρήνας αυτού του διπόλου είναι τόσο κενός όσο και τα image ιδανικά που έχουν προπαγανδιστεί στις επίπεδες οθόνες αυτού του τηλεοπτικού έθνους. Και φαίνεται αγωνιώδης η προσπάθεια  να κάνουν και την αντίληψη της κοινωνίας το ίδιο επίπεδη.
Δεν ισχυρίζομαι ότι ο διαχωρισμός αυτός έχει καθορισμένο πολιτικό στίγμα: είδα να τον υιοθετούν από ακροδεξιοί μέχρι ριζοσπάστες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
"Ή με τις γραβάτες ή με τις κουκούλες" έγραφε σε τοίχους και χαρτιά ένας παλιός μου φίλος που ήταν ερωτευμένος με τις ιδέες της αναρχίας, κι αναρωτιέμαι αν ένιωθε αμήχανα πέρσι που ο Χατζηνικολάου ή ο Τράγκας χρησιμοποιούσαν το σκεπτικό του. Ίσως πάλι να έλεγε: "έχουν δίκιο, αυτοί είναι οι γραβάτες και εγώ η κουκούλα".
Η κουκούλα όμως έχει έναν πολύ πρόσκαιρο σκοπό: έχει μία διάρκεια ζωής συγκεκριμένη, και μόλις το εξεγερσιακό ποτάμι χυθεί στη θάλασσα της μετα-εξεγερσιακής πραγματικότητας, εκεί πρέπει να φανεί το πραγματικό πρόσωπο. Μετά την υδραυλική εκτόνωση της οργής, μετά το χαστούκι σ'ένα κράτος που πλήγωσε τη νέα γενιά του στο πρόσωπο του Αλέξη, είμαστε έτοιμοι να υιοθετήσουμε έναν άλλο τρόπο ζωής; Έναν άλλο τρόπο σκέψης και πολιτικής δράσης; Είμαστε έτοιμοι για την επανάσταση της καθημερινής ζωής;

Πλατεία Φανερωμένης: Τι λύθηκε με την καταστολή;

Η πλατεία Φανερωμένης στην παλιά πόλη είναι ένα από τα ιστορικά κέντρα κοινωνικοποίησης και νεανικών εκδηλώσεων στην Λευκωσία, και μαζί ένας από τους λίγους τόπους όπου μπορείς να δεις πεζό κόσμο  να κινείται, να διασκεδάζει και να συζητάει, όχι σε θηριώδη εμπορικά κέντρα και πολυτελή καφέ, αλλά στην πλατεία όπου υπάρχουν παραδοσιακά μαγαζιά, νεοκλασικά κτίσματα ή τόποι συνάθροισης εφήβων που δεν περνούν απαραίτητα στην εμπορική διάσταση της διασκέδασης (βραδιές με μουσικά σχήματα, υπαίθριες εκδηλώσεις κ.α.).

Τα όσα έγιναν τις τελευταίες ημέρες στον χώρο αυτό δεν τιμούν όχι την αστυνομία, αλλά και τα ανώτερα κλιμάκια της κυπριακής κοινωνίας γενικότερα. Γιατί δεν είναι μόνο η κατασταλτικού τύπου επέμβαση που επέλεξαν οι αρμόδιες αρχές έτσι ώστε να «ρυθμίσουν» την κοινωνική δραστηριότητα, αλλά και τα όσα ακολούθησαν, με δηλώσεις πολιτικών προσώπων που κατονόμαζαν την Φανερωμένη ως «πηγή εγκληματικότητας», αλλά και την σιωπή των μέσων ενημέρωσης σχετικά με τις πραγματικές διαστάσεις του φαινομένου.

Kανείς δεν λέει ότι η περιοχή Φανερωμένης, αλλά και της παλιάς πόλης γενικότερα, έχει αφεθεί στην ερήμωση εδώ και αρκετά χρόνια, χωρίς να έχει εφαρμοστεί ένα σχέδιο ανάδειξης της δομικής της ιδιαιτερότητας, του αρχιτεκτονικού πλούτου και της ιστορίας της. Το πρόβλημα δε θα λυθεί εάν δίπλα στα εγκαταλειμμένα κτίσματα και τα ξυλουργεία φτιάξουμε ένα εμπορικό κέντρο. Θα λυθεί όταν αναδειχθεί πλήρως ο διακριτός ρόλος της παλιάς πόλης, όταν ενωθεί το χθες με το σήμερα σε όλη την περιοχή, όπως συμβαίνει σε πολλά τμήματα παλαιών πόλεων της Ευρώπης, όπου πραγματικά χαίρεσαι να κινείσαι. Από την άλλη στην Λευκωσία έχουμε αφήσει να παρακμάσουν τα εκατοντάδες νεοκλασικά, για να ζήσουμε την «εξέλιξη» της τσιμεντοποίησης με την πιο χυδαία της μορφή.

Κανείς δεν λέει ότι στην περιοχή αυτή βρίσκονται παιδιά, τα οποία ασφυκτιούν στο κλίμα της ψευτογκλαμουριάς και της τυποποιημένης διασκέδασης, παιδιά που νιώθουν περιθωριοποιημένα γιατί οι δομές που κληρονόμησαν δεν τους εκφράζουν και δεν τους φτάνουν.

Τίποτε πιο εύκολο από το να στοχοποιηθεί  μία μειονότητα: μπορούμε για να καλύψουμε τους ενδότερους φόβους της κοινωνίας να πούμε ότι η Φανερωμένη έγινε «άβατο», να πούμε ότι είναι μήτρα έκνομων συμπεριφορών ή ότι η καταστολή είναι ο σωστός δρόμος για να αντιμετωπιστούν όλα αυτά. Όμως από τη στιγμή που θα φερθεί έτσι η πολιτεία έχει χάσει το παιχνίδι, έχει διευρύνει το ήδη υπαρκτό χάσμα μεταξύ των θαμώνων της περιοχής αυτής και του κράτους σε όλες τις εκφάνσεις του, έχει δώσει τη σιδερένια γροθιά εκεί που είναι εντελώς ανάρμοστο να το πράξει.

«Όσο μας χτυπάτε το μίσος μεγαλώνει…» είναι σύνθημα που κραυγάζουν τα παιδιά αυτά. Το προσδοκώμενο αποτέλεσμα είναι η διατήρηση του μίσους; Αν αυτή είναι η επιθυμία των πολιτευτών και της αστυνομίας ας ειπωθεί ξεκάθαρα και πέρα από την εκμετάλλευση φοβικών συνδρόμων.

Γιατί δεν υπήρξε ούτε ένας πολιτικός του κοινοβουλίου, γιατί δεν υπήρξε ούτε ένας αστυνομικός  να ενωθεί με το πλήθος στις γιορτές της Φανερωμένης;  Εκεί θα έβλεπαν μέσω της αλληλοκατανόησης κα της συζήτησης ότι δεν έχουν να κάνουν με εγκληματικά στοιχεία, αλλά με το πιο ζωντανό κομμάτι της νεολαίας.

Το να στείλουν μονάδες καταστολής σε κοινωνική δραστηριότητα για να δράσουν ως στρατός που πάει να «καταλάβει» μία περιοχή, μαυρίζει την εικόνα όλων τους. Εάν υπήρχαν οι οποιεσδήποτε ενδείξεις ή στοιχεία για μεμονωμένα άτομα, γιατί δεν τα χρησιμοποίησαν, και προτιμήθηκε η επίθεση εναντίον μιας ολόκληρης  μάζας ανθρώπων, οι οποίοι το μόνο που ήθελαν ήταν να διασκεδάσουν;

Το περιστατικό αυτό δεν είναι μεμονωμένο: η στοχοποίηση της παλιάς πόλης φαίνεται και από την επιχείρηση «σκούπα» που είχε επιχειρηθεί πριν λίγες βδομάδες σε σπίτια της περιοχής.  Μετανάστες υποχρεώθηκαν να βγουν από τα σπίτια τους, φορώντας χειροπέδες είτε είχαν χαρτιά είτε όχι, ενώ από έξω τους περίμεναν οι φωτογραφικοί φακοί για να τους «φιλοξενήσουν» στις εφημερίδες της επόμενης μέρας. Εύλογα αναρωτιέται κανείς, θα μπορούσε η αστυνομία να οργανώσει μία τέτοια επιχείρηση στην Ακρόπολη, στον Στρόβολο, στον Αρχάγγελο;  Ή μήπως οι νόμοι και οι επιχειρήσεις της αστυνομίας εφαρμόζονται με διαφορετικό τρόπο από περιοχή σε περιοχή;

Αλήθεια, τι λύθηκε με την καταστολή;

Έχει έστω και ένας κάτοικος αυτής της νήσου μετά την επέμβαση στρατιωτικού τύπου σε σπίτια και εκδηλώσεις, δυνατότερο το αίσθημα της ασφάλειας; Ή μήπως ανησυχεί για το αν θα συναντήσει το γκλομπ την επόμενη φορά που θα παραστεί σε κάποια υπαίθρια εκδήλωση;

Θέλουμε τους ανθρώπους μαζί, ελεύθερους να συναθροίζονται και να χρησιμοποιούν το δημόσιο χώρο, ή τον καθένα στο κλουβί του, σε μία μίζερη ιδιωτεία;

Η νεολαία έχει ήδη δώσει την απάντηση, και καλεί τις κορυφές των εξουσιαστικών δομών να την σεβαστεί.

*το κείμενο δημοσιεύτηκε στην μηνιαία εφημερίδα της Κύπρου "Πράσινη Ασπίδα" 

Η πολιτική απροσδιοριστία του υπουργείου προστασίας του πολίτη

Το νέο αυτό υπουργείο δεν μπορώ να το ψυχολογήσω. Ούτε ως προς την λειτουργικότητά του ούτε ως προς τα άτομα που βρίσκονται στο τιμόνι του. Σε αυτές τις πρώτες ημέρες της λειτουργίας του, μοιάζει με Dr. Jekyll και Mr. Hyde.

Το "υπουργείο δημοσίας τάξεως" ήταν ήδη ντεμοντέ από την εποχή της ΝΔ. Είχε μπει στο πετσί του νεοέλληνα σαν το πιο αντιπαθές τμήμα της κυβέρνησης, γιατί όπως και να το κάνουμε η καταστολή, ειδικά σε μία χώρα με τις ιδιαιτερότητες της Ελλάδας, δεν είναι και το πιο δημιουργικό τμήμα της πολιτικής δραστηριότητας.

Ήδη λοιπόν η κυβέρνηση της ΝΔ το είχε μεταφέρει υπό τη σκέπη του υπουργείου εσωτερικών. Με την αλλαγή στις πρόσφατες Εθνικές Εκλογές, το ΠΑΣΟΚ το μετονόμασε σε "υπουργείο προστασίας του πολίτη". Αν και το υπουργείο είναι τόσο νέο, έχουν ήδη φτάσει στ' αυτιά μου αρκετά ευφυολογήματα , όπως "Υπουργείο ΠΡΟΠΟ" (από τα αρχικά των λέξεων), και νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή της μέχρι τώρα κατάστασης.

Γιατί η δραστηριότητά του θυμίζει το τυχερό αυτό παιχνίδι, όπου ένα ματς άλλοτε γέρνει προς τον "άσσο", πότε έρχεται "διπλό" και πότε ισοπαλία.

Θυμάστε ίσως τις τοποθετήσεις του προκατόχου Μαρκογιαννάκη,(εισαγγελέα επί χούντας των συνταγματαρχών) που ενοχοποιούσαν την αναρχία ως παρακλάδι της τρομοκρατίας. Το δόγμα αυτό δεν έδειχνε, πριν την υπουργοποίησή του τουλάχιστον, να ενστερνίζεται και ο Μ. Χρυσοχοϊδης (βλ. στάση του στα Δεκεμβριανά), αφού φρόντιζε να ξεχωρίζει την πολιτική ιδεολογία από τις ποινικά κολάσιμες πράξεις. Στάση όχι βέβαια επαναστατική, αλλά τουλάχιστον έντιμη σοσιαλδημοκρατική.

Ωστόσο, το "καλημέρα" της κυβερνητικής του δραστηριότητας δεν ήταν ανάλογο, με επιχειρήσεις στρατιωτικού τύπου στα Εξάρχεια μόλις μερικές μέρες μετά τις εκλογές. Όλα έδειχναν ότι προχωρούσαμε σε μία ακόμη συνηθισμένη περίπτωση προεκλογικού έτσι και μετεκλογικού γιουβέτσι.

Όμως ο ίδιος ο Χρυσοχοϊδης, έσπευσε να αιφνιδιάσει αφού δέχτηκε στο γραφείο του μέλη αριστερίζουσας κίνησης, και παραδέχτηκε ότι κάποιοι αστυνομικοί έχουν σχέσεις με την Χρυσή Αυγή, κάτι που δεσμεύτηκε να καταπολεμήσει.

Ακόμη, ανακοίνωσε πως η αστυνομία θα προσλάβει αλλοδαπούς με σκοπό την εναρμόνιση των σχέσεων και την ευκολότερη συνεννόηση με τους ανθρώπους από διαφορετικές κοινότητες που διαμένουν στη χώρα, κίνηση πρωτοποριακή για τα ελλαδικά δεδομένα. Εκτός αυτών, υποστήριξε την πρόσληψη ψυχολόγων και κοινωνιολόγων στα κλιμάκια της ΕΛ.ΑΣ.

Την αμέσως επόμενη, ξαναξύπνησε ο mr. Hyde. Ειδικές μονάδες της Αστυνομίας εισβάλλουν σε εκδήλωση στον βιβλιοχώρο Φλωράλ στα Εξάρχεια, υποβάλλουν σε εξονυχιστικό έλεγχο πολιτικοποιημένα άτομα, και συλλαμβάνουν ιστορικές πολιτικές φιγούρες όπως ο κ. Δημήτρης Παπαχρήστος, εκφωνητής του Πολυτεχνείου, αλλά και δημοσιογράφους. Ξεσπά κατακραυγή από πολλές πολιτικές δυνάμεις του τόπου, και ξαναγυρίζει ο εφιάλτης του κράτους καταστολής, πριν ακόμη προλάβουμε να πιστέψουμε σε μία προοπτική αλλαγής.

Σήμερα ωστόσο, ο υπουργός προστασίας του πολίτη ζήτησε και πήρε το "κεφάλι" του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ.

Να το παίξω άσσο ή διπλό; Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Χωρίς βία αλλά με νοθεία. Μία ιστορία που δε θα δεις στην tv

Είχαμε ασχοληθεί ακροθιγώς με το θέμα της εκλογικής νοθείας η οποία έρχεται από... Κύπρο μεριά στις ελλαδικές εκλογές, στη συζήτηση ενός παλαιότερου θέματος «Οι ‘πόντιοι’ της Κύπρου». Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα και διαρκή εγκλήματα του δικομματισμού ενάντια στην εκλογική διαδικασία, μία κατάσταση που σπάνια αναλύεται και βλέπει το φως της δημοσιότητας.

Στην Κύπρο ζουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν στην Ελλάδα. Κάποιοι από αυτούς είναι ελλαδίτες, αλλά οι περισσότεροι ανήκουν στην ιδιότυπη κατηγορία «παλινοστούντες», δηλαδή πρόσφυγες κατά βάση οικονομικοί που προέρχονται από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Θα απορήσετε γιατί συνδυάζω όλα αυτά και πολύ περισσότερο γιατί χρησιμοποιώ στον τίτλο την ομολογουμένως βαρειά κατηγορία «νοθεία».

Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της Ελλάδας τα οποία διατηρούν γραφεία στην Κύπρο, επιδίδονται κάθε που έρχονται εκλογές σε μία ιδιότυπη διαδικασία «παιδομαζώματος» των οικονομικών αυτών μεταναστών, αλλά και των ελλαδιτών που διαμένουν στην Κύπρο.

Δηλαδή προσπαθούν να εξαγοράσουν την εκλογική προτίμησή τους, εξασφαλίζοντάς τους ένα δωρεάν εισιτήριο (ή εισιτήριο σε μία εξευτελιστική τιμή π.χ. 20 ευρώ για να ταξιδέψεις προς Θεσσαλονίκη με επιστροφή, τη στιγμή που η αντίστοιχη τιμή σε ταξιδιωτικό πράκτορα μπορεί να αγγίζει και τα 300 ευρώ).

Θυμάμαι παλαιότερα μία εκπομπή που είχε κάνει ο γνωστός κύριος Τριανταφυλλόπουλος για το θέμα, επιφανειακά και ανάμεσα σε άλλα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δε συνέχισε την έρευνα στο συγκεκριμένο ζήτημα. Περιττό να γράψω πως δεν προχώρησε το θέμα νομικά από κανέναν.

Πως να γίνει κάτι τέτοιο άλλωστε, από τη στιγμή που δεν έχουν αποδοθεί ευθύνες για πολύ μεγαλύτερα σκάνδαλα και παρανομίες, να μην ανοίξω τη λίστα γιατί θα χάσουμε τον λογαριασμό.

Οι «πόντιοι» της Κύπρου έχουν βέβαια και τους δικούς τους «κομματοπατέρες» οι οποίοι φροντίζουν να διατηρούν τις ισορροπίες ανάμεσα στους ελλαδίτες και τους κύπριους πολιτικούς παράγοντες, εξασφαλίζοντας εισιτήρια από αμφότερα τα κόμματα και διαμοιράζοντάς τα ακόμη και σε κούτες (!)

Ο αριθμός των «ψηφοφόρων-καμικάζι» οι οποίοι έρχονται με εισιτήρια 4-5 ημερών σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας δεν έχει υπολογιστεί με σαφήνεια από πουθενά, από τη στιγμή που η όλη ιστορία γίνεται κυριολεκτικά «ζούλα», αλλά μιλάμε σίγουρα για χιλιάδες ανθρώπους, χιλιάδες οικονομικούς μετανάστες που έχουν μηδενική ή ελάχιστη επαφή με τα ελλαδικά πολιτικά δρώμενα και κάποιος καλός κύριος τους εξασφαλίζει ένα αεροπορικό για τέσσερις-πέντε μέρες σε κάποιο μέρος της Ελλάδας. Εσείς τι θα ψηφίζατε;

Βέβαια, ίσως σκεφτείτε ότι η ψήφος είναι μυστική και ότι κανένας δεν μπορεί να ελέγξει εάν αυτός που στέλνει ένα ψηφοφόρο, όντως ψηφίζει αυτό για το οποίο εστάλη.

Αυτό είναι μία αλήθεια, αλλά εκτός του ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν ζουν στην Ελλάδα (άρα δεν έχουν και κανένα ιδεολογικό-πολιτικό κριτήριο βάσει του οποίου θα κινηθούν εκλογικά και θα ψηφίσουν πιθανότατα αυτόν που τους εξυπηρετεί με τα εισιτήρια), υπάρχει και η ασφαλιστική δικλίδα της αίτησης. Δηλαδή οποιοσδήποτε επιθυμεί να ταξιδέψει, οφείλει να συμπληρώσει μία χειρόγραφη κόλα χαρτί, με την δάδα ή τον πράσινο ήλιο επάνω, όπου γράφει διάφορα προσωπικά στοιχεία (όνομα, διεύθυνση, που ψηφίζει κλπ). Έτσι ο κάθε ένας θα είναι φακελωμένος στα κατά τόπους γραφεία της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ, σε περίπτωση που «αλλάξει μυαλά» και θελήσει ποτέ να κινηθεί εναντίον τους.

Δεν είναι απλό;

Συνέχισε λοιπόν, αγαπητέ συνάρρωστε να πιστεύεις στον κυρίαρχο λαό, στο αδιάτρητο της εκλογικής διαδικασίας, στο αξίωμα ότι όλα τα κόμματα ξεκινούν από μηδενική βάση.

Κάποιοι έχουν ήδη προπληρώσει την κυριαρχία τους.

ο... ανάρχας και ο αναρχο-πασιφισμός

Όταν στην Ελλαδα, αλλα και σε άλλες χώρες του κοσμου, ακούμε την λέξη "αναρχικός", η πρώτη εντύπωση που μας δημιουργείται είναι ένας νέος με μπόλικη οργή, σχισμένα τζιν και μοϊκάνα, ο οποίος μπαίνει σε διάφορες πορείες με σκοπό να προξενήσει καταστροφές και να κάνει πλιάτσικο.

Εντάξει, η εικόνα που παραδίδω είναι σίγουρα μία καρικατούρα, αλλά κάτι τέτοιο δεν βλέπετε γύρω σας να θεωρεί "αναρχία" μία μεγάλη μάζα διπλανών μας ανθρώπων, των γονιών, καθηγητών, γειτόνων, ίσως και φίλων;

Μήπως δεν χαρακτηρίζεται ως "αναρχία" μία κατάσταση στην οποία βασιλεύει η απόλυτη βία και η καταστροφή;

Μήπως ένα τέτοιο κλισέ δεν έχει κατά νου και ο κ. Μαρκογιαννάκης, ο αρμόδιος υφυπουργός σε θέματα δημοσίας τάξης της Ελλάδας όταν μιλάει για "αναρχικούς";

(Χρ. Μαρκογιαννάκης: «Πράγματι η δράση των αναρχικών είναι ένα εξίσου, αν όχι μεγαλύτερο πρόβλημα από εκείνο της ανεξέλεγκτης παρουσίας μη νομίμων μεταναστών στη χώρα μας. Δυστυχώς, δρουν σε αρκετές πόλεις εκτός από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ο χώρος αυτός συνδέεται αναμφισβήτητα και με το κοινό έγκλημα. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις αναρχικών που βρίσκονται στις φυλακές για ληστείες και άλλα εγκλήματα. Επίσης εκτιμάται ότι εν πολλοίς αποτελεί και τη δεξαμενή στρατολόγησης τρομοκρατών. Η αντιμετώπιση του φαινομένου πρέπει να μελετηθεί με σοβαρότητα και μεγάλη προσοχή, αλλά δεν είναι μόνο αστυνομικό θέμα. Είναι ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα και απαιτεί ευρύτερη κοινωνική και πολιτική συναίνεση ως προς την αντιμετώπισή του».βλ. εδώ )

Γιαυτό και επέλεξα να γράψω μερικές κουβέντες για ένα κύμα της αναρχικής θεωρίας το οποίο υποστηρίζει την απουσία κάθέ μορφής βίας, και ιδιαίτερα της πολιτικής.

Ο αναρχο-πασιφισμός (χρησιμοποιώ κατευθείαν την ελληνική εκδοχή του αγγλικού όρου anarcho-pacifism, αφού δεν βρήκα κάποιον άλλο δόκιμο όρο) συνδυάστηκε πολλές φορές με την θρησκευτικότητα, αφού συνδέθηκε με προσωπικότητες όπως ο Γκάντι ή ο Τολστόι, βουδιστής ο πρώτος και χριστιανός ο δεύτερος. Παρόλαυτά, υπήρξαν στα χρόνια που ακολούθησαν αναρχοπασιφιστικές θεωρήσεις οι οποίες ξέφευγαν από τα όρια των θρησκειών. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι το συγκρότημα Crass, το οποίο αν και ασπάστηκε τις ιδέες του κύματος αυτού και το έκανε περισσότερο γνωστό στο ευρύτερο κοινό, τοποθετήθηκε κριτικά απέναντι στις θρησκείες και ιδιαίτερα στο χριστιανισμό.

Αναρχο-πασιφιστής υπήρξε για ένα διάστημα και ο Ζαν Πωλ Σαρτρ.

Αν και είναι λάθος να αναλύουμε πράξεις και στάσεις ανθρώπων του παρελθόντος με τις ορολογίες του σήμερα, θα μπορούσα να πω ότι ο άνθρωπος που ενσάρκωσε τις προκλήσεις του αναρχο-πασιφισμού ήταν ο Διογένης ο Κυνικός*. Έζησε χωρίς ιδιοκτησία (ζωή πίθου), και ουσιαστικά άπολις, αφού εκδιώχθηκε από την Σινώπη από την οποία καταγόταν, και στην Αθήνα επέλεξε να είναι ένα είδος περιθωριακού φιλοσόφου ευφυολογημάτων. Πράματι, φαίνεται πως ο Διογένης ήταν περισσότερο άνθρωπος της δράσης παρά της σκέψης, και ορισμένα από τα σκώμματα, τις έξυπνες ατάκες του αλλά και τα αστεία του έμειναν στην ιστορία, αλλά και στον καθημερινό λόγο.

Για να επιστρέψουμε στον καθαυτό αναρχο-πασιφισμό, νομίζω πως χρειάζεται να διευκρινιστεί κάτι: η εγκατάλειψη της βίας ως μέσου εξέγερσης, δεν συνεπάγεται και την απραγία ή τον συμβιβασμό. Απλά εκφράζεται από το ρεύμα αυτό η πεποίθηση ότι η εξάλειψη της βίας είναι η απαραίτητη συνθήκη για να φτάσουμε σε μία κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει εξουσιαστική σχέση μεταξύ των ατόμων και των κοινωνικών ομάδων. Μάλιστα δίνεται βάρος σε άλλες μορφές αντίδρασης και ανατροπής συστήματος.

Όπως εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς από τα παραπάνω, οι αναρχικές θεωρίες είναι εύκολο να τσουβαλιαστούν κάτω από μία κοινωνική προκατάληψη και τη δημιουργία ενός "εγκληματικού προφίλ", όσο δύσκολο είναι να μελετηθούν σε βάθος και να εκτιμηθούν τα διάφορα διδάγματα των ρευμάτων της.

Το πρότυπο του "αναρχοχούλιγκαν"**θα είναι τουλάχιστον για τα χρόνια που ακολουθούν, όπως και στις περασμένες δεκαετίες, το θέμα που θα πουλάει σε δελτία ειδήσεων και εφημερίδες, το θέμα που θα στοχοποιεί ευρύτερες ομάδες του κοινωνικού συνόλου και αυτό που θα διαιωνίζει προκαταλήψεις και πρόχειρες εντυπώσεις.

--------------------------------

*Περισσότερα για τη σχέση των κυνικών με τα σύγχρονα ελευθεριακά κινήματα μπορείτε να δείτε στο βιβλίο του Τζάιησον Ξενάκη "Χίππηδες και Κυνικοί"

**Νομίζω ότι πρώτος έθιξε στα ελληνικά γράμματα την άδικη ταύτιση αναρχικών ρευμάτων και χουλιγκανισμού ο Μάνος Χατζηδάκις (βλ. "Ο καθρέφτης και το μαχαίρι")

Εμπρησμός στο βιβλιοπωλείο "ΦΩΣ" τη Βόρεια Λευκωσία

Ξημερώματα Δευτέρας (9/8/09) άγνωστοι πυρπόλησαν το βιβλιοπωλείο Ισικιταπί (Φως) στη βόρεια Λευκωσία. Το εντός των τειχών βιβλιοπωλείο αυτό, εμπορεύται πληθώρα κριτικών εκδόσεων που δεν κυκλοφορούν σε άλλα βιβλιοπωλεία και ανήκει σε μια προοδευτική τουρκοκύπρια από την Πάφο που συμμετείχε ενεργά στα πολιτικά δρώμενα και ιδιαίτερα στο επαναπροσεγγιστικό κίνημα τα τελευταία χρόνια. Η φασιστική αυτή επίθεση αυτή πραγματοποιήθηκε μέσα σε ένα κλίμα αναβίωσης του εθνικισμού στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα όπως διαφαίνεται μέσα και από την μνημεική πολιτική που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια (σημαίες, αγάλματα κλπ) και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με την δέουσα σημασία. Η τ/κ πολιτική ηγεσία στο σύνολο της καταδίκασε τον εμπρησμό μιλώντας για κάποιους που προσπαθούν να σπείρουν τον τρόμο και να προκαλέσουν ενδοκοινοτική κοινωνική αναταραχή. Η ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου, ακτιβίστρια Ναχιτέ Μερλέν δήλωσε ότι αυτή η σκοταδιστική επίθεση δεν είχε στόχο απλά τα βιβλία αλλά όλους εμάς που τα χρησιμοποιούν, αυτούς που αγωνίζονται, αυτούς που προωθούν την διάκινηση των ιδεών.

Αναδημοσίευση από: http://falies3.wordpress.com/

flashback

Κάποτε το να είσαι έφηβος στην Ελλάδα ήταν κάπως έτσι...

...και σήμερα τους εφήβους τους κλαίμε

Ένα γράμμα από "μέσα"

Σημερα, 9 Ιουλίου 2009

Στις 8 Ιουλίου ,μετά από 6 1/2 μήνες φυλακή , όπου βρέθηκα για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, κατηγορούμενος για πράγματα που δεν έκανα, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών αποφάσισε την συνέχιση της κράτησης μου .

Είναι το μόνο βούλευμα που αποφάσισε εξακολούθηση της κράτησης για μια τέτοια υπόθεση, όταν όλοι οι υπόλοιποι προφυλακισμένοι από τα γεγονότα του Δεκέμβρη, με ίδιες ή και άλλες κατηγορίες , έχουν όλοι αποφυλακιστεί.

Η απόφαση αυτή που αποκαλύπτει προσωπική εμπάθεια και μένος εναντίον μου , που δεν μπορούν να αιτιολογηθούν, ούτε και να εξηγηθούν είναι μια απόφαση μεροληπτική, άδικη και παράνομη έτσι κι αλλιώς, όπως κάθε προφυλάκιση .

Απέναντι στο μίσος αυτό που εκφράζεται σε βάρος μου, απέναντι στην άδικη «ποινή» που εκτίω έτσι κι αλλιώς ως προφυλακισμένος, απέναντι στην επίμονη άρνηση των δικαστων και των εισαγγελέων να δουν τα πραγματικά στοιχεία και την αλήθεια της υπόθεσης , απέναντι στην προφανή και πρωτοφανή διάκριση που γίνεται σε βάρος μου, δεν έχω άλλο μέσο να παλέψω παρά μόνον το ίδιο μου το σώμα.

Κατεβαίνω σε απεργία πείνας. Είναι το μόνο μέσο που μου έμεινε σαν κρατούμενος για να φωνάξω την αλήθεια και να καταγγείλω την τεράστια αδικία.

Να καταγγείλω το μίσος και την εμπάθεια των μηχανισμών του «ποινικού νόμου». Να καταγγείλω την αυθαιρεσία και τη βία μιας τυφλής «δικαιοσύνης» και των ακόμη περισσότερο «τυφλών» υπαλλήλων της.

Από την Παρασκευή 10 Ιουλίου σταματώ να παίρνω τροφή και καταθέτω δήλωση γνωστοποίησης απεργίας πείνας στην διεύθυνση της φυλακής.

Αυτοί που έζησαν τα γεγονότα του Δεκέμβρη, αυτοί που γνώρισαν τη βία των μηχανισμών , αυτοί που έζησαν τη σκληρότητα του κελιού χωρίς ποινή ή και με ποινή, αυτοί που ξέρουν ότι ο μόνος δρόμος για την ελευθερία είναι η αντίσταση, αυτοί που αντιδρούν στην δικαστική αυθαιρεσία και τη φρίκη της, είναι αυτοί που με καταλαβαίνουν και θα σταθούν στο πλευρό μου.

Από τώρα τους ευχαριστώ.
Θοδωρης Ηλιοπουλος
Φυλακές Κορυδαλού