Πόλη street art #2

Vienna street art

Από ένα πέρασμα στη Βιέννη μέσα στο καλοκαίρι. Ένα απίστευτο σχέδιο δίπλα στο Δούναβη. Ευχαριστώ τον συνάρρωστο Μάρκο που το απαθανάτισε με τη φωτογραφική του.

Πόλη street art

Δυο-τρεις φωτογραφίες από stencils που συνάντησα τυχαία περπατώντας στην Κωνσταντινούπολη το καλοκαίρι. Το πρώτο βρίσκεται κοντά στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας και είναι ένα κάλεσμα ενάντια στην ομοφοβία και το ρατσιμό, το δεύτερο κάπου στο Φανάρι με σαφείς επιρροές από V for Vendetta, ενώ το τρίτο σε ένα στενό στο κέντρο, κάλεσμα στην μεγάλη ποδηλατοπορεία critical mass.

...και κάπου στη γέφυρα του Βοσπόρου:

(!!!)

Nicosia street art

Είχα μέρες να βολτάρω στην παλιά πόλη της Λευκωσίας και μετά χαράς διαπίστωσα ότι ήδη υπάρχουν πολλοί νέοι στην Κύπρο που έχουν εξοικειωθεί με την τέχνη του stencil και μας παραδίδουν πολύ έξυπνες δημιουργίες που δίνουν έναν άλλο τόνο στους τοίχους της γκρίζας καθημερινότητας. Όπως πολύ εύστοχα το έγραψε κάποιος "Η ποίηση βρίσκεται στους δρόμους"

Amsterdam street art

Tην λόξα μου για την τέχνη του δρόμου όσοι έχετε διαβάσει το ιστολόγιο για κάποιο διάστημα την γνωρίζετε. Αυτή τη φορά η επίσκεψη στο Άμστερνταμ μου άφησε και ένα αρκετά μεγάλο φωτογραφικό υλικό. Η ολλανδική πόλη είναι πραγματική μητρόπολη του street art, με αυτοκόλλητα, stencils, ζωγραφιές και γκράφιτι σε πολλούς κεντρικούς και μη δρόμους.

Τις περισσότερες από αυτές τις παραθέτω εδώ.

Ειδικές ευχαριστίες στον Γιάννη και στην άψογη ψηφιακή φωτογραφική του κινητού του τηλεφώνου!

Είδε κανείς το μέλλον μου;

Άλλη μία κορυφαία στιγμή του political zoo

Δεκέμβρης και ερωτισμός

Ο νους που είναι ελεύθερος, ευαίσθητος, που το "εγώ" σαν παρελθόν έχει ολότελα διαλυθεί, ένας τέτοιος νους είναι γεμάτος ενέργεια και πάθος, κι επομένως ομορφιά

Κρισναμούρτι

Ξανακοίταξα τις φωτογραφίες

τουΔεκέμβρη με ένα

διαφορετικό μάτι, όχι με όρους δικαιοσύνης και κοινωνικής σύγκρουσης, οχι με όρους ιδεολογικής αντιπαράθεσης ή εξέγερσης, αλλά με

όρους αισθητικής.

Και ως παρατηρητής ένιωσα τόσο δυνατή, τόσο εξώφθαλμη μία ακόμη αντιπαράθεση, που δεν είχαμε τον χρόνο, την όρεξη ή την ειλικρίνεια να παραδεχτούμε ευθύς εξαρχής: έχουμε να κάνουμε και με μία σύγκρουση του όμορφου με το άσχημο.

Είναι όσες στιγμές αποτυπώθηκαν στις φωτογραφίες, και άλλες που δεν απαθανατίστηκαν, και δείχνουν την άπειρη ομορφιά στα μάτια των ανθρώπων που ένιωσαν ότι είναι ώρα να βγουν στον δρόμο. Και από την άλλη το απρόσωπο, ομοιόμορφο και σκοτεινό προσωπείο της καταστολής. Οι εκφράσεις και οι στάσεις των ανθρώπων αυτών είναι σαν να ξεπήδησαν από τη φαντασία του πιο μεγάλου σκηνοθέτη-φωτογράφου, δείχνοντας ότι η ζωή είναι ένα δυνατο πεδίο τέχνης, όταν δεν την ξεφτιλίζουμε σε καθημερινούς συμβιβασμούς, σε καταπόσεις προσβολών και υποτίμησης της αξιοπρέπειάς μας.

Είναι τόσο σφοδρή η σύγκρουση του όμορφου με το άσχημο, του ερωτικού με το αντιερωτικό, που δεν μας φτάνουν τα εργαλεία της κοινωνικής ή πολιτικής ανάλυσης, δεν μπορούμε να περιγράψουμε λειτουργικά την εικόνα του εφήβου που απλώνει το χέρι απέναντι στην ασπίδα κρατώντας το λουλούδι.

Δεν μπορούμε να περιγράψουμε με τους γνωστούς μας όρους το φούντωμα ενός νέου που βλέπει να χρησιμοποιούν χημικά απέναντί του την ώρα που διαδηλώνει για το προφανές.

Και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο όμορφο απ'όλα

Σεβασμό στον ποιητή της Παλιάς Πόλης

no comment

empty walls

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια..

Σκοπός της ζωής μας ειναι το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεώς μας..

Α. Εμπειρίκος

Σε απόλυτη αναντιστοιχία με την γοητεία των stencils , ο έρημος δρόμος που πέρασα χτες το βράδυ. Μεταμεσονύκτια βόλτα στην παλιά πόλη της Λευκωσίας.Στα στόρια από τα καταστήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων εγκαταλειμένα, ήταν γραμμένα από περαστικούς διάφορα: από καλέσματα σε εκλογική αποχή, μέχρι εφηβικά graffiti και σχήματα.
Δεν με ενδιαφέρει ποιός ανέλαβε τον "καλλωπισμό" των τοίχων του δρόμου με μία αντιαισθητική άσπρη μπογιά. Ίσως ο νεωκόρος της παρακείμενης εκκλησίας. Ίσως κάποιος μαγαζάτορας με καλλιτεχνικές "ευαισθησίες". Το έργο του πάντως, το μόνο που απέδειξε ήταν να αναδέιξει την κυριαρχία του απόλυτου κενού ως κανόνα στην καθημερινότητα αυτής της πόλης. Δεν θέλουμε να συμβαίνει απολύτως τίποτα. Όπως είπε πριν κάποια χρόνια ένας ωραίος ποιητής "Κλείνω τ'αυτιά μου σε κάθε ψέμα/ που μου ξυπνά φόβο παράλογο/ είμαι περήφανος που ζω σαν τον καθένα/ στην αυτοκρατορία των ανάπηρων"

political zoo

Ιδού ένα blog που συλλέγει διάφορα stencils, τα περισσότερα από τα οποία βρήκα κάτι παραπάνω από θεαματικά. Το "political zoo" πιστεύω ότι δικαιωματικά κατακτά μία θέση στην κατηγορία "συνάρρωστοι" ;)

Γιορτινή βόλτα στο ημικατεστραμμένο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Περπατώντας πρώτη φορά κατά μήκος των κεντρικών δρόμων της Θεσσαλονίκης μετά τα γνωστά επεισόδια που επακολούθησαν της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, βρέθηκα στην παράξενη εκείνη κατάσταση όπου είσαι σε θέση να διαπιστώσεις μόνο τα αποτελέσματα των πράξεων,προσπαθώντας να ανασυνθέσεις το τι και το πως, προσπαθώντας να συλλάβεις την κλίμακα και το ύφος της εξέγερσης μέσα από τις πληγές που άφησε στο σώμα της πόλης.

Διάβασα έξυπνα αλλά και απλοϊκά συνθήματα, stencils, είδα διάφορες μορφές τέχνης του δρόμου, άλλες ιδιαίτερα επιτυχημένες και άλλες όχι. Η κοινή συνισταμένη; Οργή που μετουσιώνεται σε δημιουργία και καταστροφή μαζί.

Δεν ένιωσα κανένα οίκτο για τα "μαγαζιά του κοσμάκη" όπως τα άκουσα σε τηλεοράσεις και τα διάβασα σε εφημερίδες. Είδα καμμένα ολοσχερώς τα Starbucks αλλά το θρυλικό "Μπλε καφέ" της Καμάρας να εξακολουθεί να λειτουργεί ανέγγιχτο.
Είδα τα Μc Donalds να ετοιμάζονται για ριζική ανακαίνιση και τις ταβερνούλες της Άθωνος να σφύζουν από ζωή. Όχι μόνο δεν τα λυπήθηκα, αλλά έσκασα και ένα κρυφό γέλιο. Ίσως έχω γίνει αναίσθητος, δεν ξέρω.

Από την βόλτα αυτή ξεχώρισα την παραπάνω φωτογραφία από κόλλα Α4 σε μία κολόνα της Πλατείας Αριστοτέλους: Δεν θα μπορούσε να με εκφράζει κάτι περισσότερο. Στο Θεό έχει χρόνια που έπαψα να πιστεύω, επομένως η εθιμική μέρα της γέννησης του Χριστού δεν με συγκλονίζει πλέον. Η νέα χρονιά δεν μου φαίνεται πως θα φέρει κάτι καλύτερο από την περσινή, σε μία χώρα και ένα κόσμο που εξακολουθεί να σκοτώνει τα παιδιά του. Και δεν μιλάω μόνο για τον ελληνικό μηχανισμό καταστολής, αλλά και τα παιδιά της Γάζας που αυτή τη στιγμή εκτελούνται στα πλαίσια του πιο φρικτού έργου που έχει σκαρώσει ο ανθρώπινος νους: τη γενοκτονία. Σε ένα τέτοιο κόσμο που κάθε λεπτό θυσιάζει παιδιά της Αφρικής στο βωμό της αφθονίας του δυτικού τρόπου ζωής, σε μία τέτοια παγκόσμια χωματερή, δυστυχώς δεν θα μπορέσω να γιορτάσω. Ίσως έχω γίνει αναίσθητος.

photostory

Μία επίκαιρη φωτογραφία

Η ματιά μου σήμερα έπεσε σε μία φωτογραφία αρχείου από τα γεγονότα της εξέγερσης για το άρθρο 16...

ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ

Ελληνικά Γήπεδα του Δεκέμβρη 2008

Είναι τελικά η μπάλα το όπιο του λαού; Ή μήπως τα γήπεδα είναι ακόμη ένας χώρος στον οποίο παράλληλα με την αθλητική δράση, πραγματοποιούνται οι ίδιοι λίγο πολύ αγώνες που βλέπουμε έξω από αυτά; Τελικά οι οπαδοί της Ελλάδας δεν ανταποκρίνονται στο μοντέλο του κοντόφθαλμου, μανιακού χούλιγκαν που έχει δημιουργηθεί γι'αυτόν.

Τα παραδείγματα από τα παιχνίδια της Κυριακής είναι ενδεικτικά:

Τούμπα: ΠΑΟΚ-Αστέρας Τρίπολης

Αγρίνιο: ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ-ΓΡΕΒΕΝΑ



Λαμία: ΛΑΜΙΑ-ΕΝΩΣΗ ΘΡΑΚΗΣ
















ΙΩΑΝΝΙΝΑ: ΠΑΣ (ομάδα με της οποίας τα διοικητικά
ασχολήθηκε και ο Α. Κούγιας)

ΟΑΚΑ: ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ

1η εβδομάδα

















2η εβδομάδα:











Χαριλάου (ΑΡΗΣ)

Οι οπαδοί του Άρη δεν σήκωσαν άλλα πανώ παρά όσα αναφέρονταν στην δολοφονία του Αλέξη
Συγκεκριμένα, στη Θύρα 3 τα μηνύματα ήταν:

«6/12/08: 15 ΧΡΟΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ - ΑΥΡΙΟ ΙΣΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ»

«ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ»

«ΗΤΑΝ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ, ΗΤΑΝ ΟΠΑΔΟΣ, ΑΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕ Ο… “ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ”».

-------------------------------

Οι οπαδοί της χώρας έζησαν πρώτοι την καταστολή στο πετσί τους, όταν ο "Νόμος Ορφανού" έβαλε ανθρώπους στα σίδερα χωρίς αναστολή. Ήταν οι πρώτοι που αντιμετωπίστηκαν ως ζώα που πηγαίνουν σε σφαγή και όταν αυτοί έρχονταν αντιμέτωποι με τις "υπερβάσεις καθήκοντος" και τον "υπερβάλλοντα ζήλο", πολλοί είχαν την εντύπωση ότι όλα σε αυτή τη χώρα εξακολουθούν να πηγαίνουν καλά. Τελικά, τίποτε δεν είναι τυχαίο...

Δεύτε λάβετε stencils

Όταν οι κυβερνώντες κλείνουν χώρους για εργοτάξια, μερικοί βλέπουν τις λαμαρίνες σαν καμβά ή λευκό χαρτί...

more street art

Όπως πολύ εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς, μια από τις τελευταίες μου λόξες είναι να φωτογραφίζω διάφορα stencils και συνθήματα. Νομίζω ότι ένα σεβαστό μέρος της τέχνης και της φιλοσοφίας των σύγχρονων πόλεων γράφεται στους τοίχους.

Ένα stencil από την Παλιά Λευκωσία

Όντως...