Ο μεβλανά στο τσιμέντο

Ε, μορφωμένε άνθρωπε, σκάψε βαθιά μέσα σου και δες, τι επέλεξες από όσα είσαι; Τι διδάχτηκες, σε ποιες όψεις της αλήθειας σε βούτηξαν; Τι κατηχήθηκες να θεωρείς ιερό, τι σου είπαν πως είναι προδοσία αν δε μισηθεί; Ποιος είσαι χωρίς την ταυτότητα που σου επιδόθηκε; Σκάψε ένα-ένα προσπαθώντας να ξηλώσεις τα λιθάρια που σε κρατάνε κλεισμένο σε μία φυλακή από νόθες βεβαιότητες. Σκάψε μέχρι να δεις ότι δεν θα είναι εφικτό να συνεχίσεις, μέχρι να μην απομείνει εαυτός, μέχρι εσύ να μην είσαι εσύ. Και ξαναγύρνα στον κόσμο με ένα γέλιο σχεδόν παιδικό, να τον μάθεις από την αρχή.

Θάνατος, ο άφατος

Στη χώρα μου όταν κάποιος μιλάει για θάνατο, οι άνθρωποι χτυπάνε ξύλο. Προσπαθούν να βρουν σαστισμένοι το πρώτο κομμάτι ξύλου που μπορούν να προσεγγίσουν, για να το χτυπήσουν και να ξορκίσουν την κακή κουβέντα που ήρθε και τις αντίστοιχες σκέψεις που γεννιούνται. Εκτός από τις πανάρχαιες δεισιδαιμονίες που μπορεί να κρύβονται σε αυτή την πράξη, εκτός από την συνήθεια που χτίζεται από γενιά σε γενιά, φωλιάζει ανίκητη η επιθυμία να κρατηθεί ο θάνατος σε μία κατάσταση εξωγλωσσική. Και, αλήθεια, ο θάνατος με την καθημερινότητα δεν μπορούν να συναντηθούν σε κανένα πεδίο. Από μόνος του είναι τόσο μοναδικός και σημαντικός, που η καθημερινή γλώσσα θέλει να τον εξοβελίσει. Σε μία ιδανική κατάσταση για τους περισσότερους, ο θάνατος θα ήταν εκτός γλώσσας. Άφατος.

Οι αυτόχειρες

Πίσω από τις σελίδες, μου ασκούσαν πάντοτε μεγάλη γοητεία οι αυτόχειρες...

"αριστεροί με δεξιές τσέπες" και "τσογλάνια με τα λεφτά του μπαμπά"

Αποκλείεται να μην έχετε ακούσει τις κουβέντες αυτές, όταν διάφορες συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από ανθρώπους που μάχονται με λόγια και έργα για μία πιο δίκαιη κοινωνία. Αναφέρομαι είτε σε πολιτικά πρόσωπα, είτε σε κοινωνικές ομάδες.

Π.Χ. "καλά τα λέει ο Χ, αλλα τι να μας πει όταν έχει 10 διαμερίσματα στο όνομά του."

Εάν σκεφτούμε λίγο τον συλλογισμό αυτό, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι έχει ως βάση του την συνάρτηση:

αριστερός=φτωχός

δεξιός=πλούσιος

Η διαγώνια προοπτική είναι κάτι που σκανδαλίζει: είναι δυνατόν ένας πλούσιος να είναι αριστερός; Πως μπορεί να μιλάει για αδικία και απουσία κοινωνικού κράτους ένας άνθρωπος που έχει λυμένα για τον εαυτό του τα προβλήματα επιβίωσης;

Κι όμως, μεγάλες και ιστορικές φιγούρες της αριστεράς, ήταν ευκατάστατοι.

Με χαρακτηριστικότερη περίπτωση αυτή του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ο οποίος προερχόταν από οικογένεια της αργεντίνικης αριστοκρατίας.

Το ίδιο και ο Κάρλ Μαρξ, ο οποίος ήταν γιος δικηγόρου και συγγενής ραββίνων, δημοσιοράφος ο ίδιος

Θρυλείται ότι μία από τις εξέχουσες μορφές της μεξικάνικης αντίστασης των Ζαπατίστας, ήταν καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο.

Παρόλαυτά, δεν μας φαίνεται καθόλου παράξενο εάν μία καθαρίστρια, τρίβοντας τα σκαλιά φωνάζει "καραμαλή μου! καραμαλή μου!" (sic)

Εάν η συνάρτηση που αναφέρθηκε παραπάνω είχε αντίκρυσμα στην πραγματική πολιτική ζωή, η αριστερά θα ήταν ασφαλώς καθεστώς, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου. Ειδικά στην Ελλάδα, το 99% των επιχειρήσεων είναι μικρές ή μεσαίες, και απασχολούν ανάλογα μεγάλα ποσοστά κόσμου που δεν είναι ούτε πλούσιος, αλλά ούτε απαραίτητα αριστερός. Εκεί φυσικά δεν σκανδαλιζόμαστε καθόλου.

Ασχολούμαστε όμως, εν είδει κουτσομπολιού, με το πόσα χρήματα δηλώνει στο πόθεν έσχες ο τάδε αριστερός πολιτικός, ή με τον γείτονά μας που τρέχει σε εκδηλώσεις και πορείες ενώ έχει λυμένο το οικονομικό του.

Αντί να αντιληφθούμε ότι η προσφορά για μία πιο δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία, έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία όταν δεν γίνεται από ανάγκη.

Παρομοίως και τα "τσογλάνια με τα λεφτά του μπαμπά" που αγωνίζονται να πετύχουν πράγματα στο πανεπιστήμιο και την κοινωνία. Τι σκάνδαλο!

Ενώ θα ήταν πιο λογικό και πρέπον, τα τσογλάνια να πάρουν τα λεφτά του μπαμπά, να αγοράσουν ένα πολυτελές αυτοκίνητο και να παριστάνουν τους γιάπηδες. Ορμή προς διατήρηση της σαπίλας; ίσως...

Tζαίησον Ξενάκης - Κάνετε έρωτα όχι τάφους: η νέα θρησκεία

Ο ερωτισμός δε φταίει

(...)Όμως ο τρόπος να αποφύγουμε την έκρηξη δεν είναι να συγκρατήσουμε τον ερωτισμό. Γιατί δεν φταιει αυτός. Ο έρωτας δεν είναι η επιθυμία να κάνεις παιδιά και ούτε ήταν ποτέ. Χρειαστήκαμε αιώνες για να αποσυνδέσουμε εννοιολογικά την ερωτική πράξη από τη γέννηση και πολλοί (όπως όλα τα ζώα και τα φυτά) βρίσκονται ακόμα στο σκοτάδι, σε ό,τι αφορά τη συμπτωματική σχέση αυτών των δύο (οι δύο ή τρεις σωλήνες μπερδεύτηκαν, βλέπετε. Ο Θεός ήταν αδέξιος ή τσιγκούνης, η ζαβολιάρης).
Ο έρωτας είναι μια επιθυμία για, ας πούμε, είσοδο. (Όπως είπε και ο Ιησούς: "κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν") Είναι μια ενόχληση ή ένας πόνος, ας πούμε, ανάμεσα στα πόδια που μπορείς να τον ανακουφίσεις με την ερωτική θεραπεία, αν ξέρεις το πως- γιατί ενώ η ερωτική επιθυμία είναι μάλλον έμφυτη, το πώς το κάνεις χρειάζεται εκπαίδευση. Ο έρωτας είναι και άσκηση (ή ακόμα φάρμακο). Γιαυτό ασχοληθείτε μαζί του για να είσαστε σε φόρμα και να διατηρηθείτε λεπτοί. Αυτό θα 'ναι κέρδος. Γιατί το πάχος είναι μόλυνση. Πολεμήστε την παχομόλυνση με το πήδημα. Και κάνετε έρωτα, όχι βόμβες.
(...) Όμως είναι φανερό ότι στη φύση όλα γίνονται, ακόμα και αυτά που αποκαλούνται διαστροφές. Η φύση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν αξιολογικό κριτήριο. Το να λένε το ερωτικό παιχνίδι διαστροφή είναι βρισιά. Που στηρίζονται; Αν ό,τι είναι φυσικό είναι ηθικό, τότε πως το θεωρούν διαστροφή; Τι παράλογος που είναι ο λόγος του Θεού!- "Μα γι'αυτό ακριβώς λέμε ότι Εκείνος (και όχι Εκείνη;) είναι υπεράνω λογικής".
Αλλά τότε γιατί δε σωπαίνει;

Τζ.Ξενάκης, Χίππηδες και Κυνικοί, εκδ.Απόπειρα

1998-2008: Δέκα χρόνια από τον θάνατο του Δ. Λιαντίνη

Πρόσφατα σε ένα πλακόστρωτο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, μεταξύ τρίτης και τέταρτης γύρας από τσίπουρο, όπου έτυχε να βρισκόμασταν αρκετά μεγάλη παρέα, έφτασε η κουβέντα στον Δημήτρη Λιαντίνη. Το τι άκουσα για την περίπτωση Λιαντίνης εκείνη τη βραδιά δε λέγεται: Ότι άνοιξε μυστική πύλη στον Ταϋγετο και άλλαξε διάσταση, ότι ήταν καπνιστής για δεκαετίες αλλά μία μυστική εφεύρεσή του εμπόδιζε την απορρόφηση της πίσσας και έτσι δεν του έκανε κακό, ότι ήταν πυρηνικός φυσικός και συνεργαζόταν με κυβερνήσεις κρατών, και λοιπά.
Δεν θα αναφερθώ στο γεγονός της αυτοθέλητης εξόδου του, απλούστατα γιατί πιστεύω ότι ο όγκος και η ποιότητα του έργου του είναι κατά πολύ σημαντικότερα για να αναλωθούμε σε συζητήσεις αδιέξοδες.
Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια, εκτός του ότι η ιστορία και το έργο του διαστρεβλώθηκαν βάναυσα από τηλεοπτικές εκπομπές, παράθυρα, αφιερώματα, κους-κους και σπασμένα τηλέφωνα, υπήρξαν και κάποιες κινήσεις αναγνώρισης του σημαντικού φιλοσοφικού του έργου: το βιβλίο του κ. Αλικάκου "Δημήτρης Λιαντίνης: έζησα έρημος και ισχυρός", η μελέτη "η αυτοθέλητη έξοδος στο έργο του Δημήτρη Λιαντίνη" του κ. Πέρρου, αλλά και η ιστοσελίδα liantinis.gr, από την οποία αντλώ τα παρακάτω ενδεικτικά παραθέματα από το έργο του.

Όποιος δεν περιπλανήθηκε μέσα στην "Γκέμμα" και τα "Ελληνικά" του Λιαντίνη, χάνει μια μοναδική αναγνωστική εμπειρία...

«Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις»

Να φεύγεις, αλλά πώς να φεύγεις! Το πράμα θέλει μεγάλη προσοχή. Γιατί ο ορισμός είναι τορπίλη που το παίζει στα χέρια του μικρό παιδί. Το παίζει στα χέρια του και δεν ξέρει τι είναι….
Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πιο σφαγερή από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει τρείς, εσύ να πονέσεις εννιά.
Εδώ σε θέλω κάβουρα, που λένε, να περπατάς στα κάρβουνα. Χόρεψες ποτέ σου το χορό του αναστενάρη , χωρίς να σαι αναστενάρης;


Όλα για το θηλυκό

Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά. Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου. Πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό. Και το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα να πεθάνεις το θηλυκό, και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου. Πάντα σου μελαγχολικός και ακατάδεχτος…
Στη σωστή ερωτική ομιλία το θηλυκό δίνει το ύφος της σάρκας και το αρσενικό τη σύνεση της δύναμης. Μιλώ για τα καράτια κοντά στα εικοσιτέσσερα. Για στήσιμο πολύ μεταξωτό. Και το μετάξι μόνο ζωικό παρακαλώ. Κουκουλάρικο. Και η κλωστή μπιρσιμένια.
Το πρώτο λοιπόν είναι πως όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη την έχει ο άντρας. Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας. Να το γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.


Έρωτας και θάνατος

Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του.
Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.
Έτσι , από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής.
Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.
Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο.
Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου.
Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί κα ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.