Εντελώς τυχαία ανακάλυψα τον Theodore και τη μουσική του. Σε κεντρίζει όπως κάθετι ασυνήθιστα όμορφο που μπορεί να συναντήσεις.
Και ακολουθεί η συνηθισμένη δυσπιστία όταν ένας Έλληνας ακούει έναν Έλληνα να γράφει καλή μουσική σε αγγλικό στίχο: Είναι τόσο καλός που αποκλείεται να είναι Έλληνας!
Kατά το "Ουδείς προφήτης στον τόπο του", ο Theodore κατάφερε να αξιοποιήσει την πλούσια μουσική παράδοση του Λονδίνου, στο υπέδαφος του οποίου γεννιούνται τόσο διαφορετικές μεταξύ τους αλλά εντυπωσιακές μουσικές, και διάλεξε να ρίξει εκεί την πρώτη του ζαριά.
Η δύσκολη ισορροπία για την επιτυχημένη μουσική σύνθεση είναι να θυμίζει ο ήχος κάτι, να λες "αυτό σε κάποια άλλη ζωή το έχω ξανακούσει", χωρίς να μπορείς να πεις ότι μιμείται δουλικά οτιδήποτε προϋπάρχει.
Έτσι και ο Theodore, θυμίζει λίγο Nick Cave, σου φέρνει στο νου τους Radiohead, αξιοποιεί την ατμόσφαιρα των Archive, σε πηγαίνει στην ψυχεδέλεια των Doors. Θα μπορούσες κάλλιστα να τον φανταστείς ως έναν ευφάνταστο τζαζίστα ο οποίος βγάζει τίμια το ψωμί του σε μία μπυραρία του Λονδίνου, αλλά και ως έναν συνθέτη ο οποίος λιώνει ώρες ατελείωτες πάνω στο πιάνο του προσπαθώντας να δέσει αρμονικά τις ιδέες του σε ένα κομμάτι. Το ενδιαφέρον που σου γεννάει έχει να κάνει με αυτήν την πολυπλοκότητα.
