Για την αφέλεια, για τη γραφή, για το δικαίωμα στην αντίφαση

Μέρα δεύτερη. Τον τυραννούσε ακόμα εκείνο το μεγάλο χωνευτήρι λέξεων στο οποίο θα άλεθε όλη του την ύπαρξη, όλο του το πέρασμα από έναν κόσμο στον οποίο πετάει τις λέξεις όπως τα ρούχα στις διαφορετικές εποχές. Απελευθερωμένος από προηγούμενες λεκτικές επιλογές, αντιφάσκοντας με προηγούμενους εαυτούς, με την ψυχή ενός μικρού παιδιού που έχει ξεχαστεί παίζοντας στην άμμο. 

Η κανονικότητα της πόλης είχε γίνει πια ανυπόφορη και ένιωθε ότι ζει σαν πρωταγωνιστής μίας ταινίας που αναπαράγεται αυτόματα. 

Α, δεν υπάρχει πιο αφελές είδος από τους γραφιάδες. Αυτούς που κλείνονται σε δωμάτια και συλλαμβάνουν σύμπαντα που θα μπορούσαν να υπάρξουν. Κλαίνε πάνω στα φύλλα τους, διορθώνουν, σπαράζουν. Έχουν μεγάλη ιδέα για τα γραπτά τους, πως αλλιώς; Και ύστερα χάνονται, ξεχνιούνται, εξαφανίζονται όπως αυτά τα δέντρα, όπως αυτά τα βουνά, όπως αυτοί οι πλανήτες. Κι όμως, είναι από τα πιο γουστόζικα πράγματα με τα οποία μπορεί να παίξει κανείς.

 

Η βροχή σιγόσκαγε και το ουίσκυ κάπνιζε. Από το παράθυρο φαίνονταν τα πρώτα αμάξια που γλιστρούσαν στο ξημέρωμα, με τους οδηγούς να ονειρεύονται το επόμενο μεροκάματο.

Το ημερολόγιο του Αλμπέρτε Ρεμπορέδο Εσκουδέρο

Ξαναγυρνάει στη γραφή με τον τρόπο που θα σκάλιζε κανείς μία επουλωμένη πια πληγή. Ανασύρει χαράζοντας γράμματα όλες τις προηγούμενες εκδοχές του εαυτού του, εκπλήσσεται από το πόσα λίγα εφόδια κουβαλάει από εκείνες τις παρελθοντικές του διαστάσεις.

"Θα έπρεπε να το περιμένεις, το έλεγες από τα είκοσι, 'ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΞΥΠΝΑΩ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ' κι εξακολουθείς να το προσπαθείς".

Πρέπει ευθύς εξαρχής να το παραδεχτούμε, ήταν στ'αλήθεια ένας περίεργος τύπος ο Αλμπέρτε. Όλη του η ζωή πλημμύριζε αντιφάσεις. Η τυχαία ορμή του σύμπαντος του όρισε να κλάψει για πρώτη φορά ένα ζεστό απόγευμα του Αυγούστου, ενώ τα κύματα παραιτούνταν ξεψυχισμένα στα βράχια της Γαλικίας. 

Η Λα Κορούνια ήταν το σπίτι του, αλλά μέσα του θαρρείς ότι υπήρχε ένα χρονόμετρο, που τον έκανε από καιρό σε καιρό να μην αντέχει την πόλη που τον γέννησε και τον διαμόρφωσε. Σε μια στιγμή δημιουργούνταν μέσα του μία ακατανίκητη επιθυμία για περιπλάνηση, για μέρες, μήνες, χρόνια.

Αυτό το κύμα τον οδηγούσε άλλοτε στην Κύπρο να παριστάνει τον φοιτητή ανταλλαγής, πότε στην Αργεντινή να δηλώνει λαντζιέρης, άλλοτε με ένα τουριστικό σάκο περιπλανώμενος στην Ιορδανία. Ασφαλώς, δεν τον ενδιέφεραν οι αφορμές των ταξιδιών, έσπαγε πλάκα και με τις δουλειές του ποδαριού, και με τις ακαδημαϊκές σπουδές, και με ό,τι άλλο σκαρφιζόταν για να εξαφανίζεται. 

Σας μίλησα ήδη, θαρρώ, για τις αντιφάσεις του. Άλλοτε του δημιουργούσαν μία ενδόμυχη ενοχή, ενώ άλλες φορές τις χαιρόταν. Πως αλλιώς μπορείς να τον χαρακτηρίσεις λοιπόν;

Γυρνούσε συχνά μεθυσμένος με μαεστρικό τρόπο κατά το ξημέρωμα, φορώντας ένα παλιό σαλβάρι και ένα διαφημιστικό μπλουζάκι που ούτε θυμόταν πώς είχε πέσει στα χέρια του. Τα γένια του μεγάλωναν ακανόνιστα, χαρίζοντάς του μία αγριότητα ναυαγού κι ένα μυστήριο διανοούμενου του δρόμου. Όποτε θυμόταν να ξυριστεί, πράγμα που μπορεί να συνέβαινε ανά δύο ή τρεις μήνες, εμφανιζόταν στο πρόσωπό του, ειδικά όταν χαμογελούσε, η εικόνα ενός μικρού ξέγνοιαστου παιδιού. 

Μετά από ζαλισμένες περιπλανήσεις και αρκετές αναπάντεχες συναντήσεις, έφτανε στο κατώφλι του σπιτιού του, κι έριχνε καμία φορά μία κλεφτή ματιά στη μαρμάρινη πλάκα που είχε στήσει από χρόνια ο δήμος: "Το σπίτι αυτό, χτισμένο με αραβικές αρχιτεκτονικές επιρροές, ήταν το σπίτι του θαλασσοπόρου Bartolomeu Reboredo Sandino". 

Για έναν ξένο, αυτό το σπίτι πλησίαζε τα όρια του μαγικού. Οι υπέροχες καμάρες στις πόρτες και τα παράθυρα, η σκάλα με τις πλάκες που είχαν λιώσει γλυκά από το χρόνο και έγιναν ομορφότερες, μα πάνω απ'όλα η οροφή από γυαλί στο σαλόνι, που άφηνε τα μάτια σου να θαυμάσουν οποιαδήποτε ώρα τον ουρανό της Γαλικίας, και τα θαλασσοπούλια που τον έσκιζαν ολημερίς. 

Για τον Αλμπέρτε, αυτό ήταν απλά το σπίτι. Δε νομίζω να είχε καμία διαφορά για εκείνον το να γυρνούσε να κοιμηθεί σε κάποια σπηλιά. Και το λέω αυτό με τη σιγουριά που μου δίνει το παρελθόν του, δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε κοιμηθεί σε παραπήγματα ή σε ένα φιλόξενο μαλακό γρασίδι που του καλάρεσε. 

Αυτή όμως δεν ήταν μία από εκείνες τις βραδιές. Ένα παλιό ξύλινο γραφείο και μία ολόλευκη σελίδα τον περίμενε, σαν μία οπτασία στο βάθος του δωματίου. 

Ντάλα Αύγουστος και να παγώνεις

Έχει και σήμερα, όπως και τρία χρόνια πριν, πολλή ζέστη. Τα μάρμαρα περπατάς και θαρρείς ότι θα λιώσουν. Για μένα, εκείνο το καλοκαίρι άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο θα έβλεπα όλα τα επόμενα. Ξέρεις τι πάει να πεί, αγαπητέ άγνωστε-γνωστέ, να είναι ντάλα Αύγουστος και εσύ να παγώνεις; Και να πεις ότι προσπαθείς, και να το φανταστείς, και να βάλεις όλη σου την ενσυναίσθηση, ευτυχώς δε μπορείς, η μόνη περίπτωση να με νιώσεις είναι αν σου έχει ήδη συμβεί. Και είναι εκείνη η στιγμή, το ορόσημο στη ζωή σου, που σε αλλάζει αναπόφευκτα. Στην αρχή μαύρος, σαν να ζεις το πιο άσχημο όνειρο που φώλιαζε στο βάθος του υποσυνείδητού σου, μετά δυνατότερος και σκληρότερος, και τελικά, αν είσαι τυχερός, αποδέκτης του βαθύτερου νοήματος αυτού του τρομερού κύκλου της φύσης.

Στην αρχή της ζωής μου μετά τον πατέρα, είχα καρφωμένη την ιδέα που με γέμιζε σιωπηλό πόνο: Ένα μέρος του εαυτού μου έφυγε μαζί του.  Οι κοινές μας αξίες, ο δικός μας κώδικας επικοινωνίας, το χιούμορ που διαμορφώσαμε μαζί, οι εκδρομές μας, η κουβέντα μας, τα συναισθήματά μας. 

Αν έχεις ζήσει τόσα χρόνια μέσα στην αγάπη, τον σεβασμό και τον θαυμασμό που μπορεί να σου γεννάει ένας τέλειος για σένα γονιός, πίστεψέ με είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτείς ότι όλο αυτό βαίνει πια στα μονοπάτια της ανυπαρξίας. 

Ωστόσο, όσο ο καιρός περνάει, χωρίς να φεύγει η παραπάνω δυσάρεστη ιδέα, συμπληρώνεται από μία άλλη, εξίσου σημαντική. Ότι ένα μέρος του δικού του εαυτού εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μου. Αυτό είναι που επανανοηματοδοτεί τη ζωή μετά την απώλεια, και χαράζει όλες τις μελλοντικές κινήσεις, όλη τη μελλοντική δημιουργία, τη συνέχεια του δικού σου κύκλου για τον οποίο είσαι απόλυτα υπεύθυνος. 

Πριγκηπέσα

Η σχέση των ανθρώπων με τα τραγούδια δεν είναι μόνο αισθητική, στο επίπεδο που απολαμβάνουν μουσική και στίχους ανάλογα με τα γούστα τους, αλλά είναι και βιωματική. Συχνά συνδυάζουμε τραγούδια με όμορφες ή άσχημες στιγμές της ζωής μας, και τότε είναι που τα γνωρίζουμε σε μία άλλη διάσταση, γίνονται κάτι σαν άυλοι φίλοι μας. 

Ένα αρκετά δημοφιλές τραγούδι, η "Πριγκηπέσα" που γράφτηκε από τον Σωκράτη Μάλαμα και τραγουδήθηκε από αρκετούς -λαϊκούς κυρίως- τραγουδιστές, έμελλε να γίνει ένα από τα σημαδιακά τραγούδια στη ζωή μου. 

Μέχρι πριν λίγα χρόνια, ενώ το είχα ακούσει αρκετές φορές, δεν είχα εμβαθύνει ιδιαίτερα στους στίχους του. 

Κι ήρθε να με βρει με τρόπο τραγικό και συγκλονιστικό. 

Ο ήχος της σιωπής

Ήταν ένα από εκείνα τα παλιά τραγούδια, το θυμάμαι στα θαμμένα βινύλια που κρατούσε ο πατέρας μου σε ένα ντουλάπι, και σε μισομασημένες κασέτες που συνόδευαν τις οικογενειακές μας εκδρομές. Ήταν ένα από τα αγαπημένα του. Το ξαναβρήκα τυχαία αρμενίζοντας στον σημερινό ωκεανό του διαδικτύου. Χάζεψα τους στίχους. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο, τους ανέσυρα από τα βάθη της μνήμης μου, τους ήξερα σχεδόν απ'έξω. Ίσως να ήταν και κάποιο από τα παιδικά μου νανουρίσματα, από τα πρώτα μου αγγλικά. 

Τι σκοτεινοί στίχοι που ήταν...

"Hello darkness my old friend, I've come to talk with you again..."

Γενέθλια

Σαν σήμερα
έκλαψα για πρώτη φορά

Η πιο παράξενη 19η Μαΐου της ζωής μου

Είναι νύχτα, στο τελευταίο σπίτι πριν την νεκρή ζώνη στην παλιά Λευκωσία. Έξω από την οικία βλέπω δύο σημαίες, ελληνική και κυπριακή. Λίγο παραπέρα δύο ακόμη, μία τουρκική και μία του ψευδοκράτους. Στην κατεχόμενη πλευρά ακούγεται ένα νταούλι. Ο απόηχός του φτάνει μέσα στο σαλόνι μου από τα ανοιχτά παράθυρα. Η νύχτα είναι τόσο ήσυχη από εδώ, κι όμως ο επίμονος σταθερός ήχος του κρουστού οργάνου είναι σαν να την τραυματίζει. Απέναντι γιορτάζουν και πρόκειται για εορτή εθνική. Σαν σήμερα επιβιβάστηκε ο Μουσταφά Κεμάλ στο λιμάνι της Σαμσούντας, μιας από τις εξέχουσες πόλεις του ποντιακού χώρου, για να ξεκινήσει την αντεπίθεση του τουρκικού εθνικισμού και την παράλληλη εκδίωξη με κάθε μέσο των "ξένων" στοιχείων. Άσχετα εάν οι εν λόγω "ανεπιθύμητοι" είχαν μία ιστορική συνέχεια χιλιετηρίδων στη συγκεκριμένη περιοχή. Η βίωση της μυθικής Κολχίδας, που χάνεται στα βάθη των χρόνων και ίσως είναι συνομίλικη του ελληνικού στοιχείου, γίνεται στάχτη μέσα σε λίγες μέρες. Ένας ζωντανός οργανισμός με τη δική του κουλτούρα, διάλεκτο, συνείδηση ξεριζώνεται με τον πιο πικρό τρόπο.

Δε γράφω

Σίγουρα το να γράφεις κάτι για να εξηγήσεις γιατί δε γράφεις είναι οξύμωρο. Απλά απαντώ στους αγαπητούς συναρρώστους που ενδιαφέρθηκαν, ότι οι λόγοι της αποχής δεν είναι απαραίτητα αρνητικοί.

Στη ζωή μου αυτή τη στιγμή αναπτύσσονται ανεξήγητες σε μένα δυνάμεις που δε μπορώ να ελέγξω. Περισσότερο θέλω να τις βιώσω παρά να τις περιγράψω. Soundtrack αυτής της διαδικασίας είναι το παρακάτω τραγούδι:

Αναζητώντας το χαμένο γέλιο

Δεν είναι μόνο που έκοψαν μισθούς και συντάξεις. Δεν είναι μόνο που μας κοροϊδεύουν κάθε 4 χρόνια με μία κατ'επίφαση δημοκρατία. Δεν είναι μόνο που περπατώντας στους μεγάλους δρόμους  τα περισσότερα καταστήματα είναι άδεια με ενοικιαστήρια. Είναι, γαμώτο, που έχουν ακρωτηριάσει αυτό το λαό στερώντας του το γέλιο. Δε θυμάμαι όσο ζω πιο κατεβασμένα μούτρα, πιο μίζερη καθημερινότητα στην χώρα αυτή. 

Στη θέση των εκείνων που πείραζαν τις γκόμενες που περνούσαν και σκάρωναν πλάκες μεταξύ τους, στη θέση εκείνων που περπατούσαν με το κεφάλι ψηλά και χαιρετούσαν τη γειτονιά, έχουν μπει αγχωμένα ανθρωπάκια τρομοκρατημένα μέχρι το μεδούλι, και είναι σαν να γράφεται στο πρόσωπό τους "Μη με απολύσεις, σε παρακαλώ! Θα δουλέψω και για 500. Θα δουλέψω δωδεκάωρο. Θα μου πιάσεις τον κώλο και θα πω ευχαριστώ! Ξεφτίλισέ με αλλά άσε με να επιβιώσω"

Για να γυρίσουν μετά στο σπίτι και να δουν στις οθόνες τους όσα δε μπορούν να ζήσουν: καλωδιακά γούστα, facebookογνωριμίες, μεγάλες ζωές κάποιων άλλων. Του 8ωρου οι πεσόντες νανουρίζονται με τσόντες, και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα. Ακούει κανείς;

Βοηθήστε με

"Ο χειρότερος μπάτσος δεν ήταν ο βασανιστής μου, ήταν ο μπάτσος του εαυτού μου. Έχω ένα μπάτσο μέσα μου που μ'εμποδίζει να βλέπω. Λοιπόν πρέπει να σκοτώσω τον μπάτσο που 'χω μέσα μου, να γίνω αδερφός με τους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, κι αυτό είναι ένα πρόβλημα ζωής"

Περικλής Κοροβέσης

  Αναγκάστηκα για πρώτη φορά από την μέρα που είπα να δημοσιεύω εδώ σκέψεις και κείμενα, να διαγράψω σχόλια. Και για κάποιο λόγο μέχρι τώρα πίστευα ότι δε θα χρειαζόταν ποτέ να το κάνω. Γιατί ζω σε μία κοινωνία που κυριαρχεί η ωμότητα και ο ρηχός σαρκασμός, γιατί ξέρω να δέχομαι βρισιές (συμπονώ τον υβριστή γιατί μπορεί ακόμη να οργίζεται), ακόμη και όταν στρέφεται εναντίον μου προσωπικά χωρίς να με γνωρίζει.

 Γι'αυτό το λόγο έχω μέχρι σήμερα αφήσει ανοιχτό στο ιστολόγιο κάθε είδους σχολιασμό, είτε επώνυμο, είτε με ψευδώνυμα, είτε ανώνυμο. 

  Είναι όμως κάτι φορές που η ανωνυμία χρησιμοποιείται με τον πιο αισχρό τρόπο.

 Δεν διέγραψα τα σχόλια αυτά για όσα γράφονταν ενάντια στον Χρήστο. Τα διέγραψα γιατί προσπάθησαν να ξεφτιλίσουν το γεγονός ενάντια στο Γλέζο και ενάντια στην αξιοπρέπεια ενός λαού που έχει το δικαίωμα να δηλώνει τη δυσαρέσκειά του για όσα του ετοιμάζουν.

  Σιχαίνομαι τη λογοκρισία σε οποιαδήποτε μορφή ακόμη και όταν τα "κομμένα" σχόλια είναι του στιλ "ρε τσόγλανε τι σχολή έχεις τελειώσει και μας λες τέτοιες αρλούμπες" ή "τράβα μία μαλακία αν τρελάθηκες". Ούτε με σοκάρουν ούτε με αγγίζουν οι κουβέντες. Έχω πρόβλημα με την τακτική. 

  Η πλατφόρμα του ιστολογίου δίνει την ευκαιρία να προεγκρίνονται σχόλια, ή να επιτρέπεται ο σχολιασμός μόνο σε εγγεγραμμένα μέλη. 

  Απευθύνομαι σε όλους εσάς που έτυχε να διαβάζετε, φευγαλέα ή συστηματικά όσα γράφονται εδώ. Κι επειδή στο χώρο αυτό είναι που το προσωπικό συναντάει το κοινωνικό, θα ήθελα να μου πείτε πως προτιμάτε να διαμορφωθεί το θέμα των σχολίων, και αν γίνεται να λυθεί το πρόβλημα με οποιοδήποτε άλλο τρόπο.

  Πρέπει να με βοηθήσετε να σκοτώσω τον μπάτσο που έχω μέσα μου.

Του Πέτρου

Πέτρο πριν βγω έγραψα κάτι ψευτοποιήματα για σένα. Όταν γύρισα στο σπίτι μετά από πέντε-έξι ποτά μου φάνηκαν τόσο ανόητα που τα'σβησα και με ψιλόβρισα. Δε θέλω να σου γράψω ποιήματα ρε συ θέλω να σε ξαναβρώ τυχαία στη Λάρισα και να μου πεις στην πλατεία ότι όλα πάνε καλά, ότι το παλεύουμε όσο μπορούμε. Θέλω να βρεθούμε σε ένα φιλικό σπίτι μετά τη δουλειά ξημερώματα, να συζητάμε για θέματα καθημερινά και να στρίβεις τσιγάρο ήρεμος. Να πάμε βόλτα με τις μηχανές ξεκινώντας από τον Όλυμπο, τελευταίο λιμάνι Λευκωσία, κι ανάποδα άμα γουστάρεις. Καίγοντας αντί για βενζίνη αναμνήσεις για τους αστερισμούς που επισκεφτήκαμε, για τις γυναίκες που μας μέθυσαν. Και πάνω εκεί ίσως κάποτε, να μπορέσω να σου πω αντίο. Αλλά όχι έτσι. Σίγουρα όχι έτσι... 

Πέτρος Πετρουλάκης: 24 Απριλίου 1981- 2 Μαρτίου 2010

"Δεν είμαι απο δω"

Θυμήθηκα μία βόλτα που είχα κάνει στο κέντρο της Μελβούρνης, όταν τουριστάκι με χάρτη στα χέρια προσπαθούσα να βρω τον προσανατολισμό μου (ένα ένστικτο στο οποίο είμαι ούτως ή άλλως τραγικός), και ρωτούσα τους περαστικούς. Δεν μπορείς να πεις ότι δεν υπήρξαν άτομα που θέλησαν να με βοηθήσουν, απλά συναντούσα στις απαντήσεις τους την ίδια επωδό: "Δεν είμαι απο δω". Κινέζοι οικονομικοί μετανάστες, Ευρωπαίοι που δουλεύουν στα γύρω γραφεία, Αυστραλοί τουρίστες από άλλες πόλεις, μου στέρησαν την ασφάλεια του να καθοδηγηθώ από κάποιον "γηγενή" με ασφάλεια για το πως θα βρω ένα συγκεκριμένο δρόμο. Είχα την άβολη και μαζί γοητευτική σκέψη ότι αυτή η πόλη δεν ανήκει σε κανένα, ή περισσότερο ότι ανήκει σε όλους. Ανήκει ακόμη και σε εκείνους που την βλέπουν και την περπατούν πρώτη φορά. Η Μελβούρνη είναι ένα μωσαϊκό ανθρώπων και πολιτισμών, το οποίο παρά την φαινομενική του ασυμμετρία και πολυπλοκότητα, καταλήγει σε μία ανεξήγητη αρμονία που σε μαγνητίζει. Ύστερα άκουσα ένα τραγούδι που εξέφραζε ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Θα ήθελα να ξαναπερπατήσω κάποτε τη Μελβούρνη ακούγοντάς το. Κι ας χαθώ.

Αλέξανδρος

Nα σε πω ήρωα, όπως πολλοί θέλησαν να σε μυθοποιήσουν, θα ταν ψέμματα. Ήρωας είναι αυτός που πεθαίνει γνωρίζοντας πως πάει να υπερασπιστεί, άλλοτε ένα μεγάλο ιδανικό κι άλλοτε πάλι όλους εκείνους που δίστασαν να κάνουν ότι κι αυτός.

Εσύ είχες άλλα σχέδια για κείνο το βράδυ και για όλα τα επόμενα. Να βολτάρεις ελεύθερος στην πλατεία, να πας γήπεδο, να κάνεις έρωτα.

Να σε πω αναρχικό ή ιδεολόγο όπως προσπάθησαν άλλοι για να προβάλλουν τα δικά τους πιστεύω, δε θα το κάνω. Στην ηλικία αυτή δέχεσαι τις επιδράσεις και τις ιδέες σαν σήματα στις αντένες σου, άλλες τις κρατάς κι άλλες τις διώχνεις χωρίς να έχεις κατασταλάξει για το δικό σου τρόπο εκπομπής.

Το μόνο που με εκφράζει να σου πω, εγώ ένας Έλληνας, είναι μία τούρκικη έκφραση που είδα σ'ένα τοίχο στο κέντρο της πόλης κάτω απ'το ζωγραφισμένο πρόσωπό σου: kardeşimsin Alexis. Αδερφός μας. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι πέρσι τέτοια μέρα ένιωσα ότι σκότωσαν το δικό μου αδερφό.

Ή ακόμη ότι μας προστάτεψες, όπως λέει το όνομά σου. Από την ψευδαίσθηση της "εύρυθμης λειτουργίας". Από τους καθημερινούς μικρούς και μεγαλύτερους συμβιβασμούς. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας φώναξε "Αρκετά!".Εσύ στάθηκες γι'αυτούς μία Ιφιγένεια στην Αυλίδα, μια μορφή εσταυρωμένου, και νομίζω πως θα μείνει ανεξήγητο γιατί θα πρέπει να θυσιάζεται πάντα ένας από μας για να οδηγηθούν οι πολλοί στην συνειδητοποίηση.

Καλό ταξίδι μικρέ.

Δεν ήξερα αν θα έπρεπε να το γράψω αυτό εδώ ή όχι. Τελικά αποφάσισα να το κάνω, γιατί το γράψιμο για μένα είναι και μία μορφή ενδοσκόπησης ή εξομολόγησης. Και επειδή δεν είμαι ενεργός χριστιανός και δεν εξομολογούμαι, σε ψυχολόγο δεν πάω και για τρελογιατρό είναι νωρίς ακόμα, φορτώνω καμία φορά τις δημοσιεύσεις.

Είναι για ένα φίλο μου από το γυμνάσιο και το λύκειο, που είχα να τον δω χρόνια. Και βρήκα κάτι κοινούς γνωστούς μας προχτές και μου ρίξανε καμιά εκατοστή κιλά δυναμίτιδα όταν είπα το όνομά του. Είναι άρρωστος λέει κι έπαθε καρκίνο. Ένα παλληκάρι 25 χρονών, ο πιο ζωηρός της τάξης, ο πιο πλακατζής, ο πιο ζωντανός άνθρωπος του κόσμου. Ένα παιδί που όταν εμείς μαζευόμασταν να καπνίσουμε τα τσιγάρα στη ζούλα πίσω από το σχολείο, αυτός γυρνούσε μέσα στην αυλή και έκανε πλάκες. Ένα άτομο που δεν έβαζε τσιγάρο στο στόμα του, και έπινε ελάχιστα. Ένας παλλήκαρος με το χαμόγελο στο στόμα.

Δεν το λέω ότι θα πεθάνει δε τον φοβάμαι ρε. Αλλά λέω να που μας λένε ότι μην κάνετε το ένα και μην κάνετε το άλλο, και σε βρίσκει το κεραμίδι στο κεφάλι εκεί που δεν το περιμένεις.

Κάπου είχα ακούσει ότι το 25% των Θεσσαλονικιών καταλήγει από κάποια μορφή καρκίνου. Και λέω δεν είναι τραγικό αυτό το ποσοστό;

Ήταν τόσο μεγάλο ο πληθυσμός αυτός παλιότερα; δεν το νομίζω.

Είναι τυχαίο που οι πόλεις μας είναι ΤΟΞΙΚΕΣ, που ο αέρας μας δεν αναπνέεται και το νερό μας δεν πίνεται; Είναι τυχαίο που σκοτώνουμε με την δραστηριότητά μας κάθε μέρα το είδος μας και το σπίτι μας τη γη;

Και την πληρώνουν κάτι παιδιά σαν αυτό το διαμάντι που έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους...

Και την πληρώνουμε εμείς, οι μανάδες και τα αδέρφια μας.

Έχουμε φτιάξει για να καλύπτουμε την ανεπάρκειά μας τόσους πολέμους.

Πόλεμο στους μετανάστες, πόλεμο στην τρομοκρατία, σ'αυτά που μας καταστρέφουν μπροστά στα μάτια μας πότε θα κάνουμε πόλεμο πέστε μου;

Πεθαίνουμε ομαδικώς δεν είναι φάρσα.

Μεταμοντέρνη Μαντινάδα

To παιχνίδι της εξουσίας θέλει πάντα δύο

ρώτα κι αυτούς που σ'έχουν σαν ψαράκι σ'ενυδρείο

Στου Δούκα

Δούκα δεν ξέρω αν σου διαφεύγει, αλλά ο Αντίχριστος έχει ήδη κατέβει στη Γη.
Κατέβηκε το 1968 σ'ένα ροκ εν ρολ τσίρκο και πήρε τη μορφή του Μικ Τζάγκερ. Έβγαλε τη μπλούζα του στη μέση της σκηνής και έμοιαζε με ανδρόγυνη ύπαρξη.
Κατέβηκε επίσης την ίδια χρονιά στη Γαλλία και μετουσιώθηκε σε λάγνα κοπέλα που από Παριζιάνα έγινε Παρτιζάνα τι να λέμε.
Πήρε το μουτράκι και το σώμα της κανονικά δηλαδή, και τους καλούσε να κάνουν έρωτα ασυστόλως στα οδοφράγματα. Οι συντηρητικοί την είπαν ξεδιάντροπη και οι σταλίνες αναρχοσυνδικαλίστρια, πάντως αμφότεροι συμφωνούν ότι επρόκειτο περί Σατανά.
Επίσης η θεία Παναγιώτα στη γειτονιά λέει ότι τα τσογλάνια σίγουρα πίνουν ναρκωτικά, αλλιώς πως θα κατάφερναν να χτυπιούνται ακούραστα στους δρόμους ένα μήνα τώρα με πιάνεις; Και ξέρεις ποιός δεν κοιμάται τα βράδια ετσι;
Ο Σατανάς προσπαθεί επίσης να διαλύσει το εμπόριο, να καταργήσει τα σύνορα και να τους εξαναγκάσει όλους να γαμηθούν και να φτιάξουν κεφάλι!
Ευτυχώς που υπάρχει ο εξορκισμός της προπαγάνδας και ο αληθινός θεός υπερισχύει.
Πως αλλιώς θα πείθονταν όλοι αυτοί ότι αυτή η μισθωτή σκλαβιά θα ονομάζεται "ελεύθερη αγορά";
Πως αλλιώς θα πείθονταν ότι ξεκληρίζουμε ανήλικα με φωτιά και τσεκούρι και τους "ελευθερώνουμε";
Γιατί ως γνωστόν ΘΕΟΣ=ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Ένας Γερμανός ψυχάκιας φίλος μου με παχύ αντιτουριστικό μουστάκι είπε ότι οι ιδέες πρέπει να περιπλανηθούν πρώτα πάνω στη γη με το πιο τρομερό τους πρόσωπο, ή κάπως έτσι το είπε. Ε εγώ αυτή την ιδέα την έχω πάρει γραμμή που έρχεται πολύ καιρό. Χορεύει ρυθμούς πρωτόγονους και δεν υπάρχει περίπτωση να μην την βρίσκουμε ξανά και ξανά μπροστά μας, γιατί ο εξορκισμός δεν μπορεί να είναι ποτέ πλήρης και οριστικός.

"Την Πόλη την είπαν έτσι επειδή είναι η ομορφότερη απ'όλες..."

Από την Κωνσταντινούπολη που πρόκειται να περάσω το μεγαλύτερο διάστημα του καλοκαιριού, σας στέλνω τις πρώτες φωτογραφίες. Είχα έναν φόβο πριν επισκεφτώ την Πόλη: όταν έχεις εξιδανικευμένο κάτι στο μυαλό σου, υπάρχει η σοβαρή περίπτωση να το απομυθοποιήσεις όταν το δεις από κοντά.

Κάτι που το έπαθα αρκετές φορές με περιοχές για τις οποίες είχα ακούσει πολλά.

Με την Πόλη συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: η φαντασία σου δεν μπορούσε να φτάσει αυτό που βλέπεις από κοντά...

Ο πελάτης με το σύνδρομο παρακολούθησης

Σήμερα στην δουλειά είχα μία εμπειρία που μόνο ένας εργαζόμενος τηλεφωνικού κέντρου μπορεί να ζήσει. Παίρνει ένας κύριος, μεσήλικας προς ηλικιωμένος μου ακουγόταν, και μου λέει τα εξής: "Έχω ένα πρόβλημα και θα ήθελα να σας μιλήσω να δω εάν μπορείτε να βοηθήσετε. Κάλεσα έναν φίλο μου στην Αθήνα, μιλήσαμε για αρκετή ώρα και κλείσαμε. Μετά κάτι ήθελε να μου πει και ξαναπήρε στο κινητό μου τηλέφωνο. Όμως αντί για την δική μου φωνή ακούστηκε κάποιος άλλος, που είπε "δε σας καλέσαμε εμείς κύριε". Ο φίλος μου, επειδή είναι έξυπνος και συναγωνιστής το κατάλαβε. Πρέπει να με παρακολουθεί η ΚΥΠ. Τι μπορώ να κάνω;"

Αμήχανος και παραξενεμένος από τα όσα άκουγα, τον ρώτησα "Σίγουρα δεν πήρε ο φίλος σας λάθος τηλέφωνο;"

"Μα έβλεπε τον αριθμό που είχε καλέσει στην οθόνη του κινητού του τηλεφώνου, και ήταν ο δικός μου, ψηφίο προς ψηφίο! Αν πάρω την ΚΥΠ δεν πρόκειται να γίνει τίποτε, τους ξέρω το ένα χέρι νίβει τ'άλλο"

"Γιατί δεν δοκιμάζετε να καλέσετε την Αρχή τηλεπικοινωνιών; Ίσως εάν ζητήσετε ανάλυση των εισερχόμενων και των εξερχόμενων κλήσεών σας να φανούν οι συνομιλίες που έγιναν"

"Θα τους ζητήσω λεπτομέρειες. Ή μάλλον εξηγήσεις! Αν και τι θα μου πούνε δεν θα βγάλουν τα χέρια τους να βγάλουν τα μάτια τους!"

"Μήπως η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων; Αυτή είναι ανεξάρτητη υπηρεσία"

"Η Αρχή τι να κάνει δεν μπορεί να κάνει έρευνα μόνο να γνωμοδοτήσει μπορεί"

Προσωπικά εκτίμησα ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος κάποια εμμονή έχει. Αλλά ας πάρουμε το ενδεχόμενο ο κύριος αυτός να είναι απόλυτα υγιής ψυχικά. Τι δυνατότητες έχει ένας απλός πολίτης να θωρακίσει την ιδιωτική του ζωή σε περίπτωση που κάποιος φορέας, υπηρεσία ή άνθρωπος επιλέξει να τον παρακολουθεί;

Ακόμη, ποιά είναι τα όρια ανάμεσα στον βάσιμο προβληματισμό και την εμμονή;

Σε μία κοινωνία που οι δρόμοι της παρακολουθούνται από κάμερες σε πολλά κομβικά και μη σημεία, σε έναν κόσμο που οι κυβερνήσεις περνούν μέτρα όπου μπορούν να παρακολουθούν τηλέφωνα, ιστοσελίδες και μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, άρρωστος είναι αυτός που νιώθει τρόμο απέναντι στην κατάσταση, ή μήπως περισσότερο άρρωστος είναι αυτός που διαμορφώνει αυτή την καθημερινότητα;

planitas eurotripping

Ο Πλάνητας είπε να επιβεβαιώσει το προσωνύμιό του και ξεκίνησε προς Μόναχο, Άμστερνταμ και τελικά Ουτρέχτη.
Το ιστολόγιο ίσως μείνει αφρόντιστο για μερικές μέρες, αλλά συνηθισμένα τα βουνά απ΄τα χιόνια. Μπορεί σε ένα σύνδρομο στέρησης blogging να κάνει κάποιο ντου και να χτυπήσει απροειδοποίητα, who knows?
Παρακαλείται η Ερυκίνη να ποτίζει τις γλάστρες κατά την απουσία του, και ο κωστάκης να έρθει να τον πάρει από το αεροδρόμιο στις 2 Μάη χαράματα, στα καπάκια από τη δουλειά.
Καλή ζωή σε όλους.