Ο μεβλανά στο τσιμέντο

Ε, μορφωμένε άνθρωπε, σκάψε βαθιά μέσα σου και δες, τι επέλεξες από όσα είσαι; Τι διδάχτηκες, σε ποιες όψεις της αλήθειας σε βούτηξαν; Τι κατηχήθηκες να θεωρείς ιερό, τι σου είπαν πως είναι προδοσία αν δε μισηθεί; Ποιος είσαι χωρίς την ταυτότητα που σου επιδόθηκε; Σκάψε ένα-ένα προσπαθώντας να ξηλώσεις τα λιθάρια που σε κρατάνε κλεισμένο σε μία φυλακή από νόθες βεβαιότητες. Σκάψε μέχρι να δεις ότι δεν θα είναι εφικτό να συνεχίσεις, μέχρι να μην απομείνει εαυτός, μέχρι εσύ να μην είσαι εσύ. Και ξαναγύρνα στον κόσμο με ένα γέλιο σχεδόν παιδικό, να τον μάθεις από την αρχή.

Διαστολή

Ι. 

Η σημασία των έργων που αφήνουμε
Είναι καμπάνα στις πτυχές των δέντρων
Είναι κόκκινο μες το σκοτάδι
Σκέψη χωρίς ταχογράφο
Πρόκα στα θεμέλια του μέλλοντος
Μες τον αέρα ταξιδεύει
η ορμή πανάρχαια
και να που μπροστά μας σπινθηρίζει

Ολόγυρα οι μουσικές κατακτούν την ακοή
κι αντρεύει ο Μινώταυρος του κόσμου.

Τα σύννεφα κρατούν ιερά
βιβλία με χειμώνες

Μαρμάρινες γυναίκες αιχμαλωτίζονται
Καθώς απλώνουν τρυφερά το χέρι, λυγισμένο ελαφρά
Καθώς ξαπλώνουν αργά στο κρεβάτι
Καθώς υψώνονται θριαμβικά μέσα απ'τα κύματα

ΙΙ.

Κι είμαι μόνος κρατώντας
ένα βράχο ηφαιστειακό
θάλασσες κάτω καθρέφτες

Και πνίγονται οι ασφόδελοι
μέσα στο φως του ήλιου.

Σήκω να δεις τη γενιά μας.
Με τρόμο γλυφό βάλε τα χέρια στις πληγές να βγουν λουλούδια

Συλλογίσου τους απέραντους χαλαζίες
Και λόγισέ τους δίπλα
σε ό,τι πιο όμορφο βλέπεις

Στοχάσου έπειτα την απεραντοσύνη
ενός μονάχα νου.

Κράτα σφιχτά τις εγκιβωτισμένες, αχανείς διαστάσεις της ύλης.

Και ξύπνα από το όνειρο
σαν λωτοφάγος.

ΙΙΙ.

Έφυγε από μέσα μου
αλλά συνέχισα να κραυγάζω
Αϊ ήλιος
Αϊ άνθρωπος
Αϊ θάνατος
στα σαρκοφάγα που μυρίζονταν τη λάμψη

Σκηνές από κοινωνίες του μέλλοντος
τινάχτηκαν μετά με σχεδίες
Για να χτίσουν πάνω σε ξένα νησιά
Σπίτια από κατοπινή στάχτη
Τα λόγια μας τρέχουν και κάποτε επιστρέφουν
Όταν θα 'ναι ώρα
δεν θά 'μαστε εδώ. 

Σουλιώτης

Χτες αργά έγραφα ένα αφιέρωμα
στον παλιό μου δάσκαλο
τον Μίμη Σουλιώτη.
Ίσως γι'αυτό όταν πλάγιασα
ήρθε να με συναντήσει
με στριφτό ρολό στην τσέπη που τον βόλευε περισσότερο
και μουστάκια που κιντρίνισαν από τα χρόνια στο ταμπάκο
καρμπόν με του πατέρα μου.

Το είχε με τους ανθρώπους ο Σουλιώτης.
Άμα σ'έβρισκε μπόσικο
και άρπαζε μια λέξη σου
μία κίνηση ένα σπινθήρα
σου σκάρωνε ένα ποίημα
κι άντε να ξεμπερδέψεις μετά
από σκαμπροζιές και εντεκασύλλαβους

Έτσι και γω
Τον πρόφτασα στη διάρκεια διαλείμματος
Σ'ένα δωμάτιο στο αρχοντικό της οδού Αξιοθέας
να απομυζά μία ελιά τσακιστή
σα γυναικεία ρώγα

Και μόλις με καταλαβαίνει
παίρνει βλέμμα μωρού παιδιού
που πιάστηκε

Ενοχή χωρίς λόγο
σαν να κούρνιασε απόψε στα δικά μου γένια
στης μνήμης μου τις φύτρες.

Υγροί καρποί

Σαν άγαλμα της Περσεφόνης στη μέση κυκλοφοριακού χάους
Δεν θέλω ούτε να πω μια ιστορία
Ούτε να ρέουν ποτάμια με μάγμα οι εικόνες
Όλο αυτό έχει τόση σημασία
όσο ένα στρείδι που άνοιξε
γλυκά σε απροσδιόριστα βάθη
όσο δύο κορίτσια που κοιτάζονται μέχρι να μετατραπούν σε σταγόνες
και να κυλήσουν μαζί ως τον πυρήνα της γης
όπου τους περιμένει
μία στίξη
μία νιρβάνα
ένα καρφωμένο βλέμμα της λέαινας

Ίσως πάλι να έχει ίση σημασία
με τις πέτρες που λιώνουν ακανόνιστα
πριν συναντηθούν με την ιωνική άμμο
Ρίξε πηγαία σκέψη την επόμενη ζαριά
Άσε το παιχνίδι
να χύνεται στους αιώνες

Τώρα που καλοκαίρι
στα μαλλιά της φωλιάζουν
ελπίδες ανοξείδωτες σαν κράματα ήλιων

Τώρα που θυσιάζονται
όλα της γης τ'αγρίμια
καθώς τα χέρια της αναβλύζουν αλάτι

Τώρα ένα φιλί
που να μην προλάβει να γίνει χτες.

Ιμεροσκοπείο

Βλέπω την ομορφιά κοιμώμενη
τρεις παρά κι πόλη σχεδόν εγκαταλειμμένη
Με το κατακαλόκαιρο να της βαραίνει τα μηνίγγια
Κι εγώ στη φλόγα μύστης
αόριστης σιωπής

Βλέπω την ομορφιά στα κύματα των βοστρύχων
Αστέρια σε μία πλάτη πλωτή
Χείλη από χόβολη να θροΐζουν ανάσες

Για να μετρήσεις αυτό δε βρέθηκε μέτρο
Για να χορτάσεις αυτό δε βρέθηκε ζωή

Η πόλη δεν ξέρει τίποτε
απ' το θαύμα
Ακόμη αργοκουνάει τα γρανάζια της
για την επόμενη μέρα

Εγώ όμως φωλιάζω επίμονα
μέσα στο ξύπνιο όνειρο
Παλεύοντας να κλέψω στιγμές
Βλέπω ακόμα.
Βλέπω την ομορφιά.
Βλέπω την ομορφιά.

Αστικό

Για όλες τις σελίδες που σκίστηκαν την επαύριο.
Για όλα τα θραύσματα των γήινων στιγμών.
Γιατί όλα ήταν συνειδητά.
Γιατί η ομορφιά είναι ελεύθερη
και τόσο ακριβή που δε σημαίνει.

(Φανάρια αναβοσβήνουν χωρίς αυτοκίνητα. Τα πεζοδρόμια λιώνουν γλυκά ενώ παραπατάει μεθυσμένη. Λατρεύω τον πόνο που κρύβει σα φυλαχτό στην ολόλευκή της πλάτη. Ζωγραφίζω τις λεπτές της κινήσεις. Ερμηνεύω τις εκκωφαντικές σιωπές της. Όλα αυτά μπορεί να αποδειχτούν μοιραία.)

[Εκείνες οι μέρες]

Εκείνες οι μέρες βροχή μετάλλου
Με αχ σιντριβάνια
που το νόημα γλιστράει στις χολέτρες
σαν αναρίθμητα σώματα χωρίς δικαίωση

Που αντί να συλλαβίσεις ευτυχία χωρίς απώτερο
μετράς.

Μία γυναίκα που δε χωρούσε στις λέξεις

Ήρθε μία γυναίκα που δε χωρούσε στις λέξεις
Παρά γελούσε γλυκά ανάμεσα στα πυρωμένα τους χάσματα
Ήρθε με μεθυσμένα μαλλιά από κοράλλι
Εδώ κι αιώνες οι τροχιές μας συμπίπτουν ακανόνιστα
Αντηχούν στις λιωμένες πέτρες του δρόμου τα άλφα της και τ'αναφιλητά της
Όλα τα χάη του σύμπαντος στροβιλίζονται στον αφαλό της
Γράφει χαρά το στήθος και στην πλάτη κυλάει δάκρυ φωσφορικό
Σήμαντρα εντός της και σπείρες αιγαιακές
Δέρμα ηλεκτρικό
Λόγος Ανάσσης

Ήρθε μία γυναίκα που δε χωρούσε στις λέξεις
κι εγώ ακόμα γράφω...

Noctourniquet*

Υπάρχουν πολλά που κάποιοι άνθρωποι δε θέλουν να θυμούνται

Γι'αυτό κι εγώ τα γράφω

Γι'αυτό ακριβώς τα γράφω

Ας πούμε για τα όνειρα 

Που έκαναν στα δεκάξι 

Και τώρα βρίσκονται ξεκοιλιασμένα και θαμμένα στην πίσω αυλή

Ας πούμε για το γεγονός 

ότι τα αποφάγια που πετούν στον κάδο 

για να σαπίσουν μαζί με τα παλιά τους περιοδικά και τα κωλόχαρτά τους

είναι η μπουκιά που κάποιος στερείται

στην άλλη άκρη της πόλης

ή στην άλλη άκρη του κόσμου

Ας πούμε για τους φονιάδες που δε βρίσκονται στις φυλακές

αλλά γυαλίζουν παράσημα και κάθονται στις θέσεις επισήμων

επειδή άλεσαν ανθρώπους άλλης φυλής ή άλλης θρησκείας

Ας πούμε για τη μοναξιά

τους πνιγερούς τοίχους των άδειων σπιτιών 

όταν λείπει ένας άνδρας

όταν λείπει μία γυναίκα

Τον κόμπο στο λαιμό από αναμνήσεις που πονάνε

Ας πούμε για το θάνατο 

που θα μας νικήσει μέχρι ενός

Και θα καταλάβεις

γιατί δε θέλουν να τα θυμούνται

και -ίσως- γιατί τα γράφω.

___________________________________

*Η λέξη noctourniquet είναι επινοημένη από τον μουσικό Cedric Bixler-Zavala, για να περιγράψει μία φανταστική μηχανή που θα οδηγήσει τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, σταματώντας την αιμορραγία της νύχτας και αφήνοντας μόνο φως.

Αθήνα

Έχω μέσα μου ένα ρολόι
Όχι κάθε δευτερόλεπτο όπως τα άλλα
σημαίνει
σαράντα τέσσερα
εβδομήντα τρία
δύο χιλιάδες οκτώ
και πάλι σωπαίνει εκκωφαντικά

Πόλεμος και Ειρήνη

Αν και ποιητής, περνούσε απ'το στενό πεζός.

Σήμερα πέτυχε τα παιδιά του δημοτικού έξω. 

Και το βρήκε σχεδόν αδύνατο, έπαιζαν εκείνο το παλιό παιχνίδι!

Πιασμένα χέρι-χέρι, με δύο ομάδες η μία κατάφατσα στην άλλη. 

"Θέλουμε πόλεμο!" 

"Κι εμείς ειρήνη!"

"Και ποιόν διαλέγετε;"

Ξαναβρέθηκε με ένα σάλτο στο προαύλιο, με κοντό παντελόνι και γρατζουνισμένο γόνατο. 

Ο αντίπαλος απέναντι σχεδόν διπλός, με μαλλιά να πέφτουν λιγδιασμένα στο μέτωπο και δόντι που τρίζει. Άγνωστο γιατί, επέλεξε να περάσει από εκείνον. Όμως όση προσπάθεια κι αν κατέβαλλε, τα δυνατότερα χέρια τον κράτησαν πίσω. 

"Θέλουμε πόλεμο, κατάλαβες;

Θέλουμε να χαχανίζουμε στη βροχή με την περπατησιά σου

Θέλουμε να σε χώσουμε σε κοιτώνες, βαρέλια και τσουβάλια

Θέλουμε να σε βάλουμε στην αγορά με μια τιμή στο πέτο, σαν το αρνί

Θέλουμε τις παρελάσεις, τις ειδήσεις, τα μπουρδέλα

Θέλουμε τη ζωή σου μπουρδέλο

Θέλουμε να σε φοβίζουμε όσο φτωχαίνεις και να σε ελέγχουμε όσο πλουτίζεις

Και όλα αυτά ξέρεις γιατί γίνονται;

Γίνονται για να θελήσεις και συ τον πόλεμο. 

Αν δεν μπορείς να μισήσεις αυτούς που σου λέμε, τουλάχιστον μίσησε εμάς.

Για να τρέξεις προς τα δω μανιασμένος

και να παίξεις επιτέλους το παιχνίδι

που ξέρουμε καλύτερα.

Κι αν δεν μπορείς σε τίποτε από όλα αυτά να μας βοηθήσεις

τουλάχιστον κάτσε φρόνιμος"

Same story, different girl

Έρχεσαι πάντα στην ώρα σου
Απλώνεις με λεπτές κινήσεις τα πανωφόρια σου
Και περπατάς στο σπίτι με ένα αινιγματικό χαμόγελο
σαν να βγαίνεις στο ξέφωτο από ένα δάσος
Λες κάτι για τη σκόνη στη βιβλιοθήκη μου
                                    τα σκόρπια τσιγαρόχαρτα
                                    τις πρώην μου
                                    και το κρύο που ήρθε απότομα φέτος
Ζυγίζεις προσεκτικά την κάθε απάντηση
(Νομιζω ότι παίζεις πάντα καλύτερα από μένα
και ίσως εσύ να νομίζεις το ίδιο για μένα)
Ούτε που θυμάμαι μετά από πόσες λέξεις
βρισκόμαστε γυμνοί και ελεύθεροι
Δαγκώνοντας, γλύφοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κραυγάζοντας, ψιθυρίζοντας...
Μένεις εδώ το βράδυ. Σου ορκίζομαι, πως αν έφευγες ή σε έδιωχνα αυτήν εδώ τη στιγμή, δε θα με ένοιαζε τίποτα. Όμως εσύ δε φεύγεις. Ψηλαφίζεις το πρόσωπό μου όπως ένας τυφλός που ψάχνει το περίγραμμα. Κρατιέσαι από το λαιμό μου και συλλαβίζεις όνειρα.
Όταν ξανανοίγω τα μάτια, έχουν περάσει δύο, τρία, πέντε χρόνια.
Σε διώχνω.
Φεύγεις.
Και είναι τότε που με νοιάζουν όλα. 

Ίκαροι

Στον Πέτρο Καραγκουνίδη

Έβγαλα από τη βαλίτσα μου
δυο-τρια βιβλία
λίγη άμμο
και ένα νησί με λευκά κύματα
και τα άφησα στο πάτωμα τώρα που πάει να χειμωνιάσει

Μεμιάς γεννήθηκαν κουβέντες
ήσυχες  κι αληθινές
Τότε άρχισαν μόνα τους να ζωγραφίζονται σκίτσα στους τοίχους
οι μουσικές ανέβαιναν καπνός στο ταβάνι

και μας μιλούσαν γλυκά οι γυναίκες που αγαπήσαμε
με λεπτούς ανεπαίσθητους ψιθύρους
"Λίγο πιο ψηλά"
"Λίγο ακόμη"

Μεθυσμένοι λέει ανεβαίναμε
γνωρίζοντας από πριν την κατάληξη
πάντα γνωρίζοντας την κατάληξη...

Οι λέξεις ο χρόνος το φως

Οι ποιητές κι οι λεξιλάγνοι

τραβάνε με τις λέξεις ένα ζόρι αλλιώτικο

σκάβουν μες τα βιβλία 

σκάβουν μες το μυαλό τους

αναζητούν εκείνα τα νάματα...

Για αυτούς

οι λέξεις δεν είναι κούφιοι ήχοι

ούτε τυχαίες ταμπέλες

Για αυτούς

άλλο πράγμα πάει να πει

ο Αχ-έρων

η α-λήθεια

το κάθε ω-μέγα

Αυτή η αγωνιώδης ανασκαφή

τους κάνει ξεχωριστούς και καταραμένους

Το μυαλό τους λυγίζει στην ηχώ των χρόνων

στο βάρος των λέξεων

στην συνειδητοποίηση μίας αναζήτησης

εκ των προτέρων λειψής

Και το κάθε γράμμα τους ντυμένο φως

φτάνει -το ξέρουν- αργοπορημένο

όπως τα αστέρια στα μάτια μας

και φτάνει σε αποσπάσματα

(ποτέ δεν θα έχει κανείς τον χρόνο να συλλάβει το πλήρες εύρος των λέξεων)

Όπως τα αστέρια.

Ακριβώς όπως τα αστέρια.

Απόπειρα

Όλη τη νύχτα με παρακολουθούσε

μία δέσμη από λουλούδια στη γωνία 

που είχαν ξεχαστεί εκεί από μία νύχτα 

του Αγίου Βαλεντίνου

Με καρφωμένη επάνω μία καρδιά

πασπαλισμένη χρυσόσκονη

Άλλοτε σαν να φυλούσε τσίλιες

και άλλοτε σαν να χαχάνιζε σαρκαστικά εις βάρος μου

Έπιασα την κιθάρα 

προσπάθησα κάτι να κουρδίσω 

τα μηχανήματα μάταια με ενημέρωναν 

ότι οι νότες είναι μια χαρά

ενώ εγώ έφριττα γιατί απ'τα χέρια μου ακούγονταν

ήχοι απόκοσμοι σαν να 'βγαιναν

απ'τα σπλάχνα κάποιου θηρίου

ή από οιμωγές ετοιμοθάνατων

Οι ρυθμοί του μετρονόμου

Οι ρυθμοί του ρολογιού

Οι ρυθμοί της καρδιάς

Κάπου συγχρονίστηκαν μέχρι που τους ήπιε το σκοτάδι.

Μεταμεσονύκτιο

Δεν ξέρω αν η αιτία όλων αυτών είναι η φαινομενική μου σοβαρότητα (δεν είναι σοβαροφάνεια, δε βρίσκω τίποτε το επίπλαστο), ενώ μέσα μου πάντα παλεύω μία ανεξήγητη, έμφυτη σχεδόν, ορμή για περιπλάνηση. 

Κάποτε εκείνοι που’ναι κοντά μου χάνουν τις καβάντζες τους, είναι απρόθυμοι να με μάθουν αλλιώς και συντρίβονται πάνω στα αδιέξοδα των μεταξύ μας σχέσεων. 

Ίσως φταίω κι εγώ που τίποτε δεν πάει καλά στα δωμάτια που πάτησα. Ίσως φταίω γιατί απόψε χιλιάδες κορμιά θα βιαστούν ακολουθώντας το χαράκωμα μίας πένας. Ανάμεσα από τις σειρές των λέξεων που σκαρώνω φυτρώνει ένα πολύ όμορφο κορίτσι, και περιμένω να με πάρει απ’το χέρι για να με κλειδώσει μέσα στο φυλαχτό της. 

Αυτή τη νύχτα, τα κύματα είναι παγωμένα και ήρεμα στο νησί. Ορατή η κάθε ακίνδυνη πτυχή τους. Τυλίγω ένα τσιγάρο και αφήνω να βασιλεύσει ο τρομερότερος ήχος της φύσης. 

Στο υπέδαφος μιας αποκληρωμένης πατρίδας επιζώ αλλά όχι αλώβητος. 

Οι κραυγές της με στοιχειώνουν κάθε που κλείνω τα μάτια. 

«Δεν υπάρχει απάντηση, δε θα υπάρξει! Είμαστε όλοι νεκροί! Είμαστε ήδη σκεπασμένοι από τη λήθη, ξεχνάμε πρώτα απ’όλααα… ξεχνάμε πρώτα απ’όλα τον ίδιο το θάνατο, πουλώντας και αγοράζοντας μέχρι να έρθει» 

Ο πρώτος που δε μπορώ να συγχωρέσω είναι ο εαυτός μου, τον αφήνω να κάνει μηχανικές κινήσεις ηττημένος, να ατενίζει τις ουλές μέσα σε μία ψυχή οριοθετημένη. Τα τελευταία βλέμματα. Όλα τα τελευταία βλέμματα που πόνεσαν. Όλες οι τωρινές ευτυχίες ποτισμένες με το μαύρο μύρο της ματαιότητας. Δε θα τον ξαναφήσω να βρει ευχαρίστηση στα αντικείμενα. 

Καλομαθημένος στα απτά νοήματα δε μπορώ να χαρακωθώ ξανά. 

Βλέπω μία γυναίκα χωρίς πρόσωπο και χωρίς όνομα, σαν να χίμηξε από ένα καμβά κατευθείαν στα πόδια μου, και -τι ειρωνία- μου μεταδίδεται μία απίστευτη θλίψη μαζί με αναμονή. 

Πως χωρίς τα μάτια σου; 

Πως χωρίς τα χείλη σου; 

Κι ανατριχιάζω όταν καταλαβαίνω 

τον καθρέφτη 

η μνήμη ηχώ από κοράκι.

(...)

Γυναίκα μ'έμαθες να κρύβομαι

σε σκοτεινές βατομουριές όπως χανόμουν παιδί

να εξελίσσομαι

κι όλο παιδί να μένω

Γενέθλια

Σαν σήμερα
έκλαψα για πρώτη φορά

Προδοσία

Προδοσία μικρών ζωών πεμπτουσία

κάτω από γέφυρες που φιλήθηκαν ρομαντικά κορίτσια

Προδοσία ξάφνιασμα έξοδος από μήτρα

τρικύμισμα αλλιώτικο που φτιάχνει ρότα

Κάνει τα σ'αγαπώ του παρελθόντος και του μέλλοντος 

φάρσες ωμές σχολικές

Στιγμές σφυρηλατεί στο αμόνι αρσενικά θηλυκά

ύστερα τα παραδίδει ανίκητα κενά 

και υποψιασμένα 

στην αγκαλιά της σύμβασης

Προδοσία έξοδος μοναχική στη βροχή

με τους σκύλους να αλυχτάνε στα άδεια στρατόπεδα

μελάνι που χύθηκε για ποιήματα που σκίστηκαν

μια δίψα για καινούρια συντριβή

κορίτσια-γυναίκες-Κυρίες

αγόρια-άνδρες-Κύριοι 

Διαδρομές από την αθωότητα στην ξεφτίλα

με κεφαλαία όμως γράμματα

Προδοσία υποτιμημένη αξία των ανθρώπων

που από ντροπή κάλπικη κρύβεται σε πατάρια

άλλοτε πάλι κάτω από γλώσσες

νοητικές διαδρομές και χάχανα

Προδοσία που παραμονεύεις κάτω από φουστάνια 

από άρβυλα άμφια  και γραβάτες θηλιές
από αγγίγματα ερωτικά και απ' τους όρκους των αδελφοποιητών

Θέλω μια φορά σε σένα να προσευχηθώ 

Προδοσία πιο σίγουρη από χίλιους θεούς.

Μικρό καλοκαιρινό

Ύστερα ξαναμετράω τα χρώματα

γαλάζιο χρυσό μαβί

τρεις θαλασσόπετρες στον αφαλό της